Εφημερεύουσες φαρμακείες
Μηδείς ανώνυμος υβριστής
εισίτω (επώνυμοι όμως γίνονται δεκτοί)


Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

Την εψές

«Παραπονεμένα λόγια»
«Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι»
«Τα λόγια και τα χρόνια»
«Λόγια της πλώρης» του Ανδ. Καρκαβίτσα
«Λόγια, λόγια, λόγια» («Αμλετ» Σαιξπηρ)
Τα χαμένα λόγια της καθημερινότητας
Αλλά και τα «Λόγια ριζωμένα» φράση του Γ. Σεφέρη και τίτλος του βιβλίου (εκδ. manifesto) του κυρ’ Αντώνη Παπαβασιλείου που παρουσιάσαμε εψές (με τον έξοχο Δημήτρη Μεντεσίδη) στο ΣΥΝ Βιβλιοπωλείο σε μια όμορφη βραδιά διότι εκτός του ωραίου κοινού τα γραμμένα λόγια του Α.Π. (τα μικρά του κείμενα) ήταν ενσταντανέ υψηλής λογοτεχνίας.


Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

Την σήμερον και αύριον


 Οπως και να μας την πουν στις λίμνες
στα συμφωνητικά στα πρακτορεία ειδήσεων
στα εισπραχτορεία εξωνημένων συνειδήσεων
τη γείτονα, κλέφτρα κίσσα, χώρα
Εμείς
«‘Οι Αλεξανδρείς, οι Αντιοχείς, οι Σελευκείς
και οι πολυάριθμοι επίλοιποι Ελληνες...»
πάντα γλυκεία Δυτική και Μακεδονία
θα λέμε και θα νιώθουμε
την παλαιά Ανω Μακεδονίας
δος, Εοριασιας, Κυγκστιδας
τη μεμε
 με τα βασίλεια
Ελιμείας, Ορεστίδος
δος, Εοριασιας, Κυγκστιδας
τη μεμε
, Εορδαίας, Λυγκηστίδος, Τυμφαίας
(Κοζάνη, Καστοριά, Φλώρινα, Γρεβενά θέλω να πω)

Αλλ’ αρκετά με τις πολιτικοβαλκανοβλακοπρεσπολογίες
τη Δευτέρα 18 Ιουνίου ώρα 8 θα διεξάγουμε
αγώνα της μνήμης μας κατά της λήθης τους
με «Λόγια Ριζωμένα» στο ΣΥΝ-Βιβλιοπωλείο.

Σάββατο, 16 Ιουνίου 2018

Ταξιδεύουμε...


Ταξιδεύουμε...
Με τα βιβλία έστω, γιατί όχι, μη πω και τα καλύτερα έτσι.
Σήμερα ημέρα του «Οδυσσέα» του Τζ. Τζ. στην αναγνωστική οικουμένη συνεχίζουμε με Αινεία, Αινειάδα, το ταξείδι δηλαδή του Βιργίλιου.
Πράγματα που δε γνώριζα και τα ομολογώ.
Στο 3ο εκ των 12 βιβλίων οι φυγάδες από την Τροία βρίσκονται στο Βουθρωτό δυτικής Ηπείρου. Εκεί ξαναβρήκα την Ανδρομάχη του Εκτορα, σύζυγο τώρα του Ελενου γιου του Πριάμου, η οποία παλιότερα διετέλεσαι και σύζυγος του Νεοπτόλεμου γιού του Αχιλλέα. Διαπλέοντας την Τρινακρία (Σικελία) στη νήσο των Κυκλώπων γνώρισα τον Αχαιμενίδη σύντροφο του Οδυσσέα που πάνω στον πανικό της φυγής τους από τον ήδη γκαβαθέντα Πολύφημο, ξεχάστηκε και ζούσε ο τάλας βίον αβίωτον, κρυμμένος σε μια σιχαμερή παραθαλάσσια σπηλιά. Τον παίρνουν μαζί τους.
Ο Αινείας είναι ήδη στην Καρχηδόνα και στην λίαν ωραία βασίλισσα Διδώ αφηγείται τις περιπέτειες, τις γνώσεις κι απογνώσεις του.
Το βιβλίο Δ’ αρχίζει:
Θέριευε όμως ο έρωτας· βαριά αρρωστημένη η άνασσα και θάλπει
το έλκος μες στις φλέβες της· κρυφή τυφλή φωτιά το μέσα της ξοδεύει.
(μτφ. Θ. Παπαγγελή)
Συνεχίζουμε..

Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

Γαλάζιοι εσπερινοί

Οταν απολύομαι εκ του εσπερινού
του ελάσσονος καθημερινού
που δεν τραβά πέραν του 20 λεπτου καιρού
πλην ηρεμίας και γαλήνης
που ενδύομαι προσώρας
ένα ανάδευμα της ψυχικής χλωρίδος
με λικνίζει όπως το αθέριστο χωράφι ο άνεμος.
Μια σύντομη θολάδα οφθαλμών με συνοδεύει
από τη μετάβαση της μυσταγωγικής σκοτίας
στη βουβή αχλή της εγκόσμιας τύρβης
Οπότε επιστρέφων στους ίδιους τρόπους
συνδιαλεγόμενος με καραβανάδες πολιτικούς
και θαλαμοφύλακες απελπισίας
γέρνω με τα ίδια γόνατα της επανάληψης
στα όμορα στασίδια της συνήθειας.

Τετάρτη, 13 Ιουνίου 2018

Επιστροφή απο Πρέσπες

Σαν βγεις στον ερχομό εκ των Πρεσπών τα νοχτάρια
γεμάτος περιπέτειες και τριεθνή αγκαθοψάρια
φέρε απ’ τους Ψαράδες πιπέρι για τη φασολάδα
κι από τον Αχίλλειο του Σαμουήλ νερό και χώμα
καθώς θα γυρίζεις τροπαιούχος στην γαλάζια Ελλάδα
που όλοι σε περιμένουν με ανοιχτό το στόμα
να χάψουν ό, τι τους ρίξεις ως χάνοι
ορνιθοκέφαλοι, υδροπεπόνες, χαγάνοι
Αφού ξεπούλησες τόσον φτηνά
"το χαλί, τα ρούχα και το μπρίκι"
και όσα θεωρούσαμε της ιστορίας παντοτινά
κι η Ανω μας στη Βόρειά τους πλέον θα ανήκει
τζακίζοντας τον τσαμπουκά σε κάτι εθνίκες
που τώρα εκατάλαβαν τι σημαίνουν Καρανίκες

Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018

Αυτός είμαι εγώ δηλαδή;


‘Εκπληξη αυτό το πρωινό. Στη στήλη «Ο θαρραλέος σχολιάζει» (Δημήτρης Κατσογιάννης) της ιστορικής, μεγαλύτερης και μακροβιότερης (1960) καθημερινής εφημερίδας της Κοζάνης αλλά και Δυτικής Μακεδονίας ΘΑΡΡΟΣ είδα εαυτόν σχολιαζόμενον ούτω πως.
«Να πω πως δεν συγκινήθηκα ορισμένως θα ήταν αμαρτία» παραφράζω τον Πάστερνακ. Ευχαριστώ το λοιπόν τον κ. Δ. Κ διευθυντή σύνταξης για τα λόγια του και τις επισημάνσεις. Υπήρξα (και συνεχίζω) από το 1981 συνεργάτης της εφημερίδας (ως επιφυλλιδογράφος αλλά και συντάκτης του λογοτεχνικού δισέλιδου «Αναγνωστήριο του Θάρρους») και θεωρώ την εκεί παρουσία μου από τις ωραίες στιγμές του δημόσιου λόγου μου

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018

Γυμναστικαί επιδείξεις


Mεσούντος του Ιουνίου οι σχολικές εξετάσεις και οι συνακόλουθες μαθητικές διακοπές, κυριαρχούν και φέρνουν μνήμες από εκείνο τον καιρό, στις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού σχολείου Λευκοπηγής. Μνήμες που σε κάνουν να δακρύζεις χωρίς δάκρυα. Γυμναστικές επιδείξεις στην πλατεία, Κυριακή με όλο το χωριό μαζεμένο και σε γιορτινή διάθεση. Βλέπω σήμερα τους συμμαθητές και ιδίως τις συμμαθήτριές μου, άδολα λουλούδια της υπαίθρου κάποτε, εντελώς ασύμμετρες τώρα, γυναίκες οργωμένοι αγροί που γίναν ένα με το χώμα χωμένες στην καθημερινότητα, χαμένες στην κατάπληξη του τίποτα. Κι εμείς αγριόχορτα ακούρευτα ή κουρεμένα εν χρω και σήμερα πλαδαρά μαλάκια δίθυρα.

Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2018

Υπέρ της ΑνωΚάτωΒορειοΜακεδονικής Συμπολιτείας πολεμήσαντες

Tέλλο Αγρα, Καπετάν Κώττα, Μπρούφα
Φούφα, Λούκα ακόμα και Παύλο Μελά
κ.λπ
Ανδρείοι σεις που πολεμήσατε
Στα μυστικά του Βάλτου
και πέσατε ευκλεώς
Ομως κατανικήσατε παντού
τους πάντα φοβισμένους νεοέλληνες
Οταν θα θέλει στο μέλλον να καυχηθεί
το νέον έθνος μας το ΜακεδονοΣκοπιανόν
εσάς θα μνημονεύει.
Τέτοιοι και τόσο ευήθεις που βρέθηκαν
στο παλαιόν έθνος το γειτονικόν
κάποτε κι ελληνικόν...


Πέμπτη, 7 Ιουνίου 2018

Αν, λέω αν...

Κι αν δεν μπορείς σε άλλους νέους δρόμους να βαδίζεις
άνοιξε αυλάκι βάλε νερό με αυτό την μνήμη να ποτίζεις

Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2018

ΟΙ σαρδέλες της Μακεδονίας

Τον Μάιο του 1993 κυκλοφορούσε το υπ’ αριθ. 64 τχ της «Παρέμβασης». Μεγαλόσχημη ως μεγαλόσχημος μοναχός με κουκούλα, με λιγότερες σελίδες τότε και κύριο θέμα: «Εκδρομή στην Ανω Κάτω Μακεδονία» και ένα ποίημα στην 1η σελίδα του αλησμόνητου Μ. Σουλιώτη: «Σαρδελών ανάβαση». Είχε τελειώσει ο κανονικός πόλεμος με σφαίρες και βόμπες ή όχι δε θυμάμαι, στον οποίο η ομώνυμη με την περιοχή μας κρατική υπόσταση την είχε βγάλει καθαρή;
Από την 'Σύνοψη Ανοίξεώς" μου αντιγράφω μία παράγραφο:
«...Κι ο πλανόδιος γύφτος, ο κούκος της πόλης καθώς μπαινοβγαίνει στα στενά, τους δρόμους διαλαλεί:
- Καρέκλες, τραπέζια, καρέκλες τραπέζια ελάτε να πάρετε σας λέω, διανθίζοντας το τελάλημά του με ωδές από το μαγνητόφωνο του τύπου:
«Δεν έχω να σου δώσω παλάτια και λεφτά
εσύ αν έχεις πλούτη εγώ έχω καρδιά...»
- Καρέκλες τραπέζια καρέκλες τραπέζια και χαρτί υγείας περιπλέον...».
Κι ήταν αυτός ο Μονόλογος κι ο ο Δωδεκάλογος του γύφτου.
Οι πίσω μας σελίδες, οι παλιές αγάπες...

Τρίτη, 5 Ιουνίου 2018

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ και τα δέντρα

Ξεφυλλίζω, και ξεφλουδίζομαι υπό σκιάν, το ΔΕΝΤΡΟ τχ. 220-221 αυτής της Ανοιξης. Αφιέρωμα στον Γιαννούλη Χαλεπά. Σταθερή αξία στη λογοτεχνία 40 χρόνια ακριβώς. Πολλά δεν είναι...
Δέντρο λοιπόν.
«Δέντρο το δέντρο πέτρα την πέτρα πέρασαν τον κόσμο...» στη «Ρωμιοσύνη» ο Γ. Ρίτσος.
«...Ο Ζερόνιμο, βοσκός και αφηγητής ιστορίων, όταν προαισθάνθηκε πως ο θάνατος ερχόταν να τον πάρει, πήγε και αποχαιρέτησε τα δέντρα του κήπου του ένα προς ένα αγκαλιάζοντάς τα και κλαίγοντας, γιατί ήξερε πως δεν θα τα ξανάβλεπε») ο Ζοζέ Σαραμάγκο στην ομιλία του κατά την απονομή του βραβείου Νόμπελ 1998
«.... Στάθηκα πίσω από ένα δέντρο. Ελατο. Από κάτω ανέβαιναν. - Αέρα, αέρα τους φάγαμε, φώναζαν (Οι ίδιες διαχρονικές φωνές της πολεμικής αρετής των Ελλήνων ανεξαρτήτως «εχθρού»). Πήγα να βάλω τη γεμιστήρα στο αυτόματο. Βγήκε ο αγκώνας έξω από το προστατευτικό κορμί του πεύκου. Με πήρε η ριπή. Κρέμασε το χέρι. Εχανα αίμα κι αισθήσεις. Γύρω μου πολεμούσαν ακόμα...» (Αύγουστος του 1948 Γράμμος, ο πατέρας)

Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2018

Παντων των αγίων κ.λπ.

Των αγίων πάντων σήμερα δηλαδή όλων των αφανών αγιών όλων των θρησκειών, ιδεολογιών και καταστάσεων (μέχρι και τα θύματα ειρήνης) ότι αυτοί έχουν κι είχαν δίκιο, αφού μέχρι και "στόματα έφραξαν λεόντων". Ενα μνημείο δεν τους πρέπει άραγε ώστε να μην έχει μόνο ο Αγνωστος στρατιώτης το προνόμιο να τον πατούν κομβολογίζοντα διάφορα κνώδαλα συνδικαλιστικά, πολιτικά, ιδεολογικά...

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2018

Τριδιασταύρωση

 Στη τριδιασταύρωση που σκοτώσαν το Γρηγόρη Λαμπράκη Ερμού
Βενιζέλου, Σπανδωνή, το Μπακογιάννη εμνήσθην με τους άλλους
λ.χ. της Μαρφίν τους 3 και· αλλά δύο χέρια του (σοσιαλ)συρμού
με πήγαν απευθείας στης ιστορίας τα εξαμβλώματα και κάλους

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018

Ασπρόμαυρα πανιά στο Θερμαϊκό

Το πλοιάριο το οποίο με λευκό πανί πήγαινε στην Περαία
γυρίζει με μαύρα τα πανιά ως τα λησμονηθέντα του Αιγέα
με Θησέα τροπαι(ε)ούχο Μινώταυρου κι Αοιάδνης μακελάρη
στου Μοντεβέρντι ευτυχώς κλεισμένη το πολύτιμο κελάρι


Τρίτη, 29 Μαΐου 2018

Παπούτσια και κουστούμι βραβεία διαγωνισμού γραμμάτων

1947 και ο εμφύλιος είχε αρχίσει για τα καλά. Τον Ιανουάριο στη Θεσσαλονίκη ξεκινά την κυκλοφορία του το μηνιαίον περιοδικό τέχνης «ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ», Βορειοελλαδική επιθεώρηση: τέχνη, σκέψη, δράση, δρχ. 1200. Εκδότης και διευθυντής ο Παρασκευάς Μηλιόπουλος από το Τσοτύλι λαογράφος, μέγας παραμυθιολόγιος, αναγνώστης παραμυθιών στο πρώτο ραδιόφωνο της Θεσσαλονίκης, ποιητής, πεζογράφος, υποψήφιος για το βραβείο Νόμπελ κατά δήλωσιν του, όπως και Μακεδόνας συγγραφέας επίσης κατά δήλωσίν του. Προστάτης αδέσποτων σκύλων και γάτων, περί τα 50 ζωντανά συντηρούσε τα τελευταία χρόνια που ζούσε στο Τσοτύλι. Εννοείται πως μαλώσαμε δημοσίως και γραπτά αλλά τα βρήκαμε πάλι ότι οι διατηρημένες έχθρες είναι ίδιο των ασημάντων (εμείς δηλαδή είμασταν σημαντικοί αφού...)

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

- Που πας βροχή; - Πάω να χαλάσω το πανηγύρι

--> -->
Συνηθίσαμε Πεντηκοστή κι αγίου Πνεύματος 
θέρος να έρχονται ημερολογιακά έστω
δια να κυκλοφορούμε κοντομάνικοι κι αμάνικες 
Ομως φέτος η διπλογιορτήου
﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ει τη διευεση του μαμανιες

σταματούρα χρόνου στήθηκεου
﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ει τη διευεση του μαμανιες
και φράκαρε τη διέλευση του Μαϊου  
Μπροστά μας αιθρία θερινή 
πίσω μαγιάτικες βροχές χαλασοπανηγύρισες  μας ξεροσταλιαζουμε
ση του μαμανιες

στη μέση όσοι δε φύγαμε (από που για που;) 
στην αγία καθημερινότητά μας να ξεροσταλιάζουμε

Κυριακή, 27 Μαΐου 2018

Πεντηκοστή

Εις το ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος
παρά τον χαμηλό (τι αντίφαση) Αη-Λια
εμοίραζαν βαθυπράσινα καρυδόφυλλα
(τέλος έαρος του θέρους αρχομένου)
φύλλα πλατιά μακρόστενα ως αι γλώτται
αι πύριναι που επιφοίτησαν τους μαθητές
κι όπως εικονίζεται το άγιον Πνεύμα
κι έμαθαν όλες τις γλώσσες να λαλούν
(10 χρόνια αγγλικά και τίποτα δεν έμαθα)
Κι ως άρχεψεν το τρεις γονάτισμα
με τα συναρπαστικά αναγνώσματα
πάνω στα φύλλα γονατίσαμε που συμβολίζουν
την πίκρα που διακατέχει τις ψυχές των νεκρών
- ότι τα καρυδόφυλλα είναι λίαν πικρά-
που επιστρέφουν σήμερα στον κάτω κόσμο τους
μετά το 50ήμερον ξεσάλωμα στον άνω κόσμο
δώρον κι αυτό της Αναστάσεως...

Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

Παραμονή Πεντηκοστής

Από τις «Αγαπημένες σιωπές της σελήνης» (Βιργίλιος) στις «Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ’ αρέσουν (του Γ.Σ.) στο δυσεύρετο βιβλίο του Δημήτρη Δασκαλόπουλου «Δικαίωμα του αναγνώστη» εκδ. Γαβριηλίδης, με επιφυλλίδες που δημοσιεύτηκαν στα ΝΕΑ (τότε τα χρόνια 1996-1999 δεν διάβαζα αυτή την εφημερίδα). Αναφέρονται και τα δύο στην επιφυλλίδα «Τρεις νύχτες στην Ακρόπολη» στις 31-8-1996. Αλλά και λίγα τα βιβλία που μ’ αρέσαν (τόσο). Δεν το διάβασα απνευστί αλλά μάλλον το κατάπια μονορούφι (ποιά η διαφορά;).
Βιργίλιος είπα και μέρες Πεντηκοστής που διαβάζω πάντα το ποίημα του Τ. Κ. Παπατσώνη «Μελτέμι»


- Πεντηκοστή λέγαμε και καλά καλά
Δεν ξέραμε τι σήμαινε. Μια διπλογιορτή μέσα στις άλλες
που γονατίζει όλος ο κόσμος. Μας ελεεινολογούσαν τα Στοιχιά
για την αγραμματοσύνη μας κι εμείς δεν τα νιώθαμε.
‘Καθώς ο γέρο Αγχίσης, σαν είχε πέσει πια η περήφανη Τροία
πλέοντας τη Μεσόγειο, άκουγε απ’ τα βουνά του νησιού
κάτι να του σφυράνε οι άνεμοι, κι αρωτά:- Τι λένε;
Ακούω τετ...τετ... και δεν καταλαβαίνω – Λέει ΤΕΘΝΗΚΕ,...

Αγχίσης δηλ. Βιργίλιος είπα και να πω και του «Βιργιλίου θάνατος» του Χ. Μπροχ, μτφρ Γ. Κεντρωτή εκδ. Gutenberg αλλά πρωτίστως η «Αινειάδα» στην οποία χώθηκα και χάνομαι επιτέλους ολόκληρη σε μετάφραση προλεγόμενα, σχόλια του Θεόδωρου Παπαγγελή· μια έξοχη εν γένει και εν είδει εκδ. του ΜΙΕΤ.
Ετσι από το Γυμνασιακό: Arma virumqae cano στο:
«Τον άνδρα και τις μάχες του υμνώ, τον πρόσφυγα που πρώτος απ’ την Τροία
στην Ιταλία, σε γιαλό λαβινικό, ορμίστηκε με θέλημα της Μοίρας...»
και ό,τι ωραίο αναγνωστικά ήθελε προκύψει...

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

Η τυχαία συνάντηση


Που βρήκα την ποιητική συλλογή «Περάσματα και Χαιρετισμοί» του Κ. Παλαμά, εκδ. Βιβλιοπωλείου Εστίας 1931, το ξέρω. Την ξεφυλλίζω τακτικά. Εκεί κι ο οικείος στίχος από τα «Ξενομιλήματα»: «Η θάλασσα τα πόδια σου αν τα δει/ θα γαληνέψει.». Αλλα εκεί και ένα ποίημα αφιερωμένο στον ποιητή Γ. Δελή άγνωστόν μου εντελώς (1870- Βραϊλα Ρουμανίας 1954 Αθήνα) ιατρός κυρίως όμως μια συλλογή του «Σύννεφα στο γέρμα» Αθήνα τυπογραφείο Εστίας 1927 με σχέδια εντός της του Κ. Παρθένη παρακαλώ, την είχα στη βιβλιοθήκη, σχεδόν ράκος – δε θυμάμαι από πιό παλαιοπωλείο την τσίμπησα.

Τρίτη, 22 Μαΐου 2018

Η ΠΑΝΔΩΡΑ ο Κ. Τσιτσελίκης ο Π. Μελάς αλλά και ο Βέρντι

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

Ξενία...

 Ξενία Κωνσταντινίδεια ερείπια, βρωμιά σκ...πατημένα
που έλεγε ζων ο Κ. Λαχάς για τις δημόσιες καταστάσεις
Εξαχρείωση του βιότροπου και στα σκυλιά παρατημένα
τα άλλοτέ μας, μας ροκανίζει ο καιρός τι να προφτάσεις...

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018

Κοινή γαρ μοίρα

Γεμίζω πλαστικές σακούλες βιβλία περιοδικά κ.λπ χαρτώα είδη
τα πηγαίνω, αμελέτητο κοπάδι, στο χωριό εκεί να σταυλοχούν
κι ας είναι για τον αποστολέα της ψυχής τους ακριβό στολίδι.
Το ίδιο τα δικά μου χάρτινα λόγια οι παραλήπτες εκεί οδηγούν...

Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

Ο φιλόσοφος και ποιητής Νίκος Ψημμένος και η Κοζάνη

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

- Ε, και;

 «Ηταν εκείνη η νυχτιά» που νίκησε ο βαρδάρης
(Πάοκ) κι εταξίδευα με ΚΤΕΛ για Αθήνα (τι ήθελα;)
13 Μαϊου αγίας Γλυκερίας που μας γλίτωσε
από τις συνέπειες του 6,6 σεισμού της 13ης-5-95
Στο έναντι ρεύμα οι Μακεδονικές φάλαγγες
των λεωφορείων γυρνούσαν τροπαιούχες.
Κλειστά τα παρόδια αναψυκτήρια ταξιδιωτών
από το φόβο και τ΄ άγριο μεθύσι των νικητών
«...Σβησμένες όλες οι φωτιές οι πλάστρες μες στη Χώρα.
Στην εκκλησία, στον κλίβανο, στο σπίτι
στ' αργαστήρι παντού, στο κάστρο, στην καρδιά,...»
Στον κέντρον «Ρούμελη» στους πρόποδες Λαμίας
κι ενώ ο ωραίος επιχώριος ποιητής Κ. Θ. Ριζάκης εκοιμάτο
έμαθα για τα 2 των νικητών
και το 0 των ηττημένων, γκολ.
«- Και περνούσαν και περνούσανε τα τραμ
ταρατατάμ ταρατατάμ»
Τώρα, λοιπόν, τολμώ κι εγώ να το ομολογήσω
δημοσίως, πως ήμουν τέως Πάοκ...
Κι έπτεται η απάντηση:
- Ε, και;


Σάββατο, 12 Μαΐου 2018

Το δάσος δηλ. τις ράγες που λαχτάριζες...

-->
Τις ράγες που σε πήγαιναν έστω μικρά ταξείδια

όχι απλώς χορτάριασαν δάσος δρομολογούνται

Αμμόχωστου φέραν κατά νουν σπίτια αποκαϊδια

άσχημα που δεν έπονται αλλά πάντα προηγούνται