Εφημερεύουσες φαρμακείες
Μηδείς ανώνυμος υβριστής
εισίτω (επώνυμοι όμως γίνονται δεκτοί)


Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2019

Κάποτε στη Βιβλιοθήκη...


 Οταν ακόμα η Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης ήταν ένα μεγάλο αισθαντικό καράβι (πριν μετεξελιχθεί σε απρόσωπο Υπερωκεάνιον) που ταξίδευε στο χρόνο και σε ταξίδευε με τους ανθρώπους πρωτίστως και τους τρόπους της σε ξεχωριστές θάλασσες γνώσεων και σε ιδιάζοντα στάσιμα και λιμάνια. Αίθουσες που ονοματίσαμε όπως του Μητροπολίτη Διονυσίου Ψαριανού, του Ν. Π. Δελιαλή, του Β. Γ. Σαμπανόπουλου στις οποίες, κυρίως στου Μητροπολίτη, διεξαγόταν «Τα φιλολογικά Βραδινά της βιβλιοθήκης» όπως η ομιλία του Χρ. Μπέσα για το Παράλογο θέατρο και τις αναμνήσεις του από την Ιθάκη όπου με τους «Φίλους της Τέχνης» παίχτηκαν και διακρίθηκαν οι «Καρέκλες» του Ιονέσκο σε σκηνοθεσία του, με πρωταγωνιστή τον κ. Ελευθεριάδη.

Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2019

Το «Κίνημα» στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης του 1953

Ετος 1953, Σεπτέμβριος. Η Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης (Βιβλιοφύλαξ κι ‘Εφορός της τότε ο Ν. Π. Μέγας Δελιαλής) που λειτουργούσε στο ισόγειο κάτω από το Δημαρχείο - δεν είχε ακόμα κτισθεί η προέκταση των Κοβεντάρων- από καιρό υφίστατο «επιθέσεις». Καταλάμβαναν το αναγνωστήριόν της διάφορα σωματεία, σύλλογοι, επιτροπές και συνεδρίαζαν εκεί· επίσης γινόταν κι άλλες εργασίες όπως η λειτουργία του Κέντρου απογραφής γυναικών εις τους εκλογικούς καταλόγους, (μόλις είχε δοθεί στις γυναίκες το δικαίωμα ψήφου), Γεωπονικά συνέδρια κ. α. Οι μόνιμοι χρήστες της (αναγνώστες, ερευνητές, μελετητές) ενοχλούνταν από αυτές τις επιδρομές που διετάραζαν το κλίμα ηρεμίας και ησυχίας του χώρου και τους έθεταν αυτούς εκποδών. Διαμαρτυρήθηκαν. Ο δήμαρχος Αργ. Τσουμής ένοιωθαν πως τους κορόϊδευε. Πριν μέρες λ.χ. εκεί συνεδρίασε η Φιλόπτωχος αδελφότης Κυριών Κοζάνης. Την 31ην Αυγούστου ο Δήμαρχος μετά των μελών της Υποεπιτροπής Τουρισμού του δήμου συνεδρίασε επίσης εκεί. Διαμαρτυρίες συνεχείς και έντονες από τους «μόνιμους πελάτας» της. Ο Δήμαρχος αντιδρά και εκδίδει το υπ’ αριθ. πρωτ. 6136 έγγραφον που απευθύνεται προς το ‘Εφορο της Βιβλιοθήκης και το Δήμο.

Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2019

Θεσσαλονικη...


Ο πρώτος πίνακας (1, 5 Χ 1, 5 μ.) του Κώστα Ντιο “Αγγιγμα της Θεσσαλονίκης μέσα από τη θάλασσα” πάνω στο στίχο του Ν. Καββαδία “ Της Σαλονίκης μοναχά της πρέπει το καράβι” όπως και ο δεύτερος του Πάνου Παπανάκου “Παρεκλήσιον Οσίου Δαυίδ 1991 (18Χ21 εκ.) - είμαστε κατ’ έθιμον πλέον εκεί κάθε πρώτη ή δεύτερη Παρασκευή των Χαιρετισμών- εκτίθενται μαζί με άλλους 100 περίπου στην Πινακοθήκη της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών στη συλλογική έκθεση με θέμα “Η Θεσσαλονίκη στους ζωγράφους” (2-Οκτωβρίου 2019 έως 2 Φεβρουαρίου 2020). Δεν πήγαμε ακόμα αλλά θα πάμε ίσως σήμερα.


Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2019

Ιάσιμη πάθηση - δαθεση...

 Δεν ξέρω αν είναι ιάσιμη διάθεση - πάθηση αλλά δεν διαβάζω πλέον τα βιβλία όσο πρέπει αλλά τ' αγκαλιάζω και τα χαϊδεύω περισσότερο απ' όσο πρέπει...

Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2019

Η προώρως νικηθείσα ΝΙΚΗ

 Παρακολουθούσα στην τηλεόραση μια ταινία
«Ημερολόγιο καταστρώματος» για τον Γ. Σ.
πως μου ’ρθε και θυμήθηκα τη ΝΙΚΗ ΜΑΡΑΓΚΟΥ
την νικηθείσα προώρως ΝΙΚΗ
που είχε ένα λιτό τρόπο ν’ αγαπιέται ακαριαία
Στο κάστρο της Κερύνειας μας διέλυσε ο αέρας
Στην άμμο της Αμμόχωστου ακόμα πατούν βαζιβουζότουρκοι
7 Φεβρουαρίου 2013 ξεκίνησε
- Νίκη γιατί ταξιδεύεις τόσο πολύ στον κόσμο
- Για να συνηθίσω ότι το ταξείδι
στην αιωνιότητα δεν τελειώνει ποτές
- Ακόμα ταξιδεύει...


Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2019

πικροκάστανα

 Κλωτσώ τα πικροκάστανα στον πεζόδρομο, της πόλεως την καρίνα
σκέφτομαι πως η ευτυχία είναι γυαλιστερή αλλά πικρή όπως εκείνα

Σάββατο, 12 Οκτωβρίου 2019

Ερίφιον...

Με αφορμή το αφιέρωμα στο λίαν ωραίο περιοδικόν ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟΝ τχ. 117-118 του ελογιμοτάτου του κ. Γεωργίου Κορδομενίδα, που θα τον έλεγε ο κυρ’ Ντίνος Χρ. στα εσχατόψυχά του, για τα κατοικίδια, έχω μια απορία και μια αμαρτία. Το αφιέρωμα αφορά τα οικόσιτα κατοικίδια μόνον ή και αυτά του βουνού και του λόγγου πρόβατα, γίδια αρνιά, κατσίκια. Αλλά είτε τα αφορούν είτε όχι εγώ την αμαρτία μου θα την εξομολογηθώ. Μικρός που πήγαινα στο Μπαράκο να αρμέξουμε πρόβατα και γίδια και να φέρω το γάλα στο χωριό, την ώρα που μαζεύαμε το κοπάδι, ουρλιάζοντας σαν εξημερωμένοι κανίβαλοι, προς άρμεξιν στη στρούγκα, πέταξα ασημάδευτα μια μικρή πέτρα κι αυτή η χτύπησε ένα κατσικάκι στο κεφάλι. Τι σημάδι ήταν αυτό! Επεσε κάτω και πέθανε σκοτώθηκε, ψόφησε, παρέδωσε το όποιο πνεύμα, τι να πω. Επεσα σε κατάθλιψη πέρα από αυτά μάζεψα από τον βοσκό θείο μου Μηνά, τον λογιότερον των ποιμένων της περιοχής και εποχής. Αν είναι δυνατόν, κι όμως έγινε. Εχω τύψεις από τότε. Ούτως εχόντων των διαπραγμάτων ζητώ συγχώρεση αναδρομικά από τον κ. Γ. Κρδρμνδ. οιονεί περιοδικόν προϊστάμενο και προστάτη, ας πούμε, των κατοικιδίων ζώων.

Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2019

Φωτογραφίες

 Α- Σμύρνη Βουρλά, Οκτώβριος 2000
Παγκόσμιο συνέδριο για τον Γ. Σεφέρη
(Κάποιοι που ήταν τότε εκεί δεν ζούνε πια)
Τα καλαμάρια δεν πήραν τη θέση στο τραπέζι
Τότε και τώρα...
Γ. Παυλόπουλος (Ποιήματα 1943-2008 Κίχλη)
Ρόντρικ Μπίτον («Greece: Biography of a Modern Nation»)
Ρέα Γαλανάκη (Η Ακρα ταπείνωση Καστανιώτης)
Ας γίνουμε καλοί και συνετοί αναγνώστες
ο χρόνος βιάζει.

Β. – «Ξεχασμένη», αντιλάλησε ο μηχανοδηγός,
Ημαθίας κοντά στα Τρίκαλά της
όπου ποιήτρια και Αρετή «εναρωτεύει» (τι θέλω να πω;)
Γράφει ο Γ. Σ.: «Ως την Ξεχασμένη (σταθμός)
δεξιά και αριστερά κάμπος. Τα δέντρα
σαν κόκαλα φωτογραφημένα με ράδιο...»
(Μέρες Γ’ Ταξίδι για την Κορυτσά)
«Σύλλογος εκπολιτιστικός ο Γ. Σεφέρης»
Οταν ρώτηξα την λαβαροφέρουσα
ποιός είναι αυτός: - Δεν ξέρω, είπε.
Το νεανικό και η κρέχτη ωραιότητα
συγχωρεί την πάσα άγνοια επί γης

Δευτέρα, 7 Οκτωβρίου 2019

Θάλασσα μπαλκονιού

 Ελλείψει θάλασσας για καράβι έχω μια γερμένη παλιά αριζόνα
δεμένη στα κάγκελα του μπαλκονιού, σε μπόρες βροχές χιόνια
σφίγγω ή χαλαρώνω σχοινιά πανιά- κλαδιά του όποιου της αγώνα
μ’ αυτή συνταξιδεύω λικνιζόμενος σ’ αυτά τα στάσιμα χρόνια

Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2019

Κυριακή...

Mε την «Συνοδεία»
του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη
προς «Εκκλησιασμόν».
Πρωί Κυριακής περί της 9ης ώρας
μαζευόμαστε "ο καθείς και τα όπλα του"
(ποιά όπλα δηλ. κάτι σφεντόνες
που πήραμε απ’ το πανηγύρι)
ακούμε Απόστολον, Ευαγγέλιον,
Χειρουβικόν, Πιστεύω κ.α.
αλλά όταν φτάνει το πράγμα στο
«και ων έκαστος κατά διάνοιαν έχει»
και ξετυλίγουμε το ειλητάρι των αγαπημένων
τότε γι αυτούς πρωτίστως υπάρχουμε.
Λυτρωμένοι κάπως επιστρέφουμε
στα σπίτια και στις σκέψεις μας
«ως μη έχοντες και πάντα κατέχοντες»

Πέμπτη, 3 Οκτωβρίου 2019

Νομικοφιλολογίες της ημέρας

 Τους εν συντάξει νομικούς συλλογίζομαι που κάθε του θέρους βράδυ
στους μαρμάρινους πάγκους της πλατείας το άλλοτε και το νυν ατενίζουν
δίκες, αγορεύσεις, αθώους, ένοχους στο απέραντο της θέμιδος λιβάδι
τα Αλμπατρός του Μπωντλέρ (μτφρ Γ. Κενtρωτή) κάπως μου θυμίζουν

Διονυσίου Αρεοπαγίτου εορτή των Νομικών Αθηνών και πάσης Ελλάδος

 Οτε ήμην δάσκαλος στο επιχώριον ΤΕΙ που έγινε πανεπιστήμιον με πόντους εισαγωγής 0.800, το έτος 2004 εδίδασκα, δι ολίγον καιρόν στοιχεία νεοελληνικής λογοτεχνίας από το 1821 έως τότε. Η φιλόλογος στο άλλο τμήμα άρχιζε το μάθημα από τα Ακριτικά έπη η «δύσμοιρος» και κατέληγεν στο 21! Ο,τι να ‘ναι δηλαδής. Προσελήφθην ως «Εργαστηριακός συνεργάτης με ελλειπή προσόντα» και ενόμιζα εαυτόν άτομο με πνευματικές ειδικές ανάγκες ως νομικός που ήμουν, άρα κατά ΤΕΙτεκμήριον άσχετος με τη λογοτεχνία! Μάλιστα τύπωσα και σημειώσεις: «Σύντομη εκδρομή στην νεοελληνική λογοτεχνία από την Ελληνική Επανάσταση (1821) ως τις μέρες μας με κύριο οδηγό τον Λίνο Πολίτη και λίγο τον Ρ. Μπήτον».
Στις εξετάσεις έγινε το έλα να δεις με την φιλολογίνα κατά πτυχίον. Αλλ’ αυτό το «Εργαστηριακός με ελλειπή προσόντα» με πλήγωνε από τότε. Και μου έλεγε ο αείμνηστος (μύρο η όποια μνήμη τον σκεπάζει) Μίμης Σουλιώτης να κάνω μεταπτυχιακό ή μήπως διδακτορικό (δεν ξέρω και καλά την ιεραρχία των τίτλων) σ’ αυτόν με τα «Προλογύδρια παντός καιρού» μου τα οποία αυτός επιμελήθηκε.
- Ασε ρε Μίμη, του έλεγα δε θέλω...
Φάε λοιπόν στη μάπα τα ...ελλειπή προσόντα. Οταν ανέλαβα τη Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης και το ΙΝΒΑ κάποιοι που δεν τέλειωσαν ούτε το Γυμνάσιο φτηνοσχολίαζαν: «Και τι είναι αυτός ένας δικηγόρος άσημος. Νομική, σιγά την επιστήμη...»


Τετάρτη, 2 Οκτωβρίου 2019

Βιβλιοκελλίον

 Με περίσκεψιν, δίχως λύπην, και λίγη αιδώ
μεγάλους έκτισα τοίχους στο γραφείο, κι εδώ
κάθομαι, γράφω και συλλογίζομαι στην τύχη
βίος στο κελλί γλυκόπικρος αλλ' οποία τύχη...

Θεατρική ...κριτική

Μετά από καιρό Αίθουσα τέχνης
στη γνώριμη θέση προτελευταία σειρά
ακούω την ξανθιά κυρία
του Νορβηγικού Ινστιτούτου Αθηνών
να εξηγεί της ΕΝΤΑ ΓΚΑΜΠΛΕΡ τα υστερικά
- Πρόλογος...
Εκεί κι ο Ιψεν αμήχανος
άκουγε πολλά λόγια σε γλώσσα διπλή
- Αρχίστε επιτέλους...
αδημονούσαν οι παράγοντες με τις προσκλήσεις
(κι εγώ αναμεταξύ τους τζαμπατζής)
Αργούν, λέω να φύγω, αλλά μένω.
Ασχολούμαι με του κινητού τις παραμέτρους
- Ωχ, τώρα μιλάει και η σκηνοθέτρια!
«Ο Ιψεν ερωτευόταν νεαρές πλατωνικά
άνευ ενσάρκου έρωτος, τις εμπνεύστριές του
όταν το έκοψε με τη σύζυγο, ηγερία
αλλά και καθοδηγήτριά του πλέον...»
ΔΗΠΕΘΕΑΤΡΟ ΚΟΖΑΝΗΣ κ.λπ. 29/9/ 2019
- Αρχίζουν...
Ο Ιψεν βαρέθηκε τα σκηνικά κι έφυγε
καιρός να την κάνω κι εγώ.
Αλλά δεν φεύγω...


Τρίτη, 1 Οκτωβρίου 2019

Νιαημεριώτικος χαλβάς

Σ’ αυτήν τη λαϊκή λαογραφική εμπορικογυφτοπανήγυρη (νιάημερο το λένε) σταμάτησα μικρός να πηγαίνω, όταν έπαυσε η παράλληλη μ΄ αυτόν ζωοπανήγυρις. Μεγάλος ξαναπήγα με την κάποτε μικρή μου κόρη και τώρα με τον εγγονό. Κυρίαρχη μνήμη και προϊόν του έκπαλαι ο χαλβάς από νεζεστέ (=η εμπορική ονομασία του άμυλου καλαμποκιού και είναι το ίδιο με το άνθος αραβοσίτου). Θυμάμαι εκείνο το μπασμένο ανθρωπάκι που το λέγαν Ζαχαρία με φουστανέλα, φέσι, τσαρούχια και ξίφος στη μέση που έλεγε διάφορα ξεμέτοχα μη και τραγωδούσε κιόλας και το κοινό χαζογελούσε. Δεν πήγα ποτέ στο γύρο του θανάτου, τον γνώρισα χρόνια μετά από τον Θωμά Κοροβίνη.
Τω καιρώ εκείνω, μέρα σαν κι αυτή, στο χωριού μαθητής γυμνασίου γύριζα μόνος μου κάμνοντας αντίσταση στον νιαημεροπαρασυρμό· κάτι ηλικιωμένοι στον πλάτανο γερνούσαν επιτυχώς. Ολοι ήταν στην πόλη. Στο καφενείο που διάβαζαν τη «Μακεδονία» μια τριάδα δεινών παιγνιοχαρτοπαιχτών δεν τους χωρούσε ο μικρός τόπος και τρόπος, αφού δε μπορούσαν να παίξουν ελλείψει τέταρτου. Ολοι τους παλιοί αριστεροί συμπλήρωναν 2 δεκάδες χρόνια φυλακή κι εξορία (Στάθης, Λυνγκογιάννης, Τζιότας)
Μου την έπεσαν:
- Ξέρεις να παίζεις;
- Ξέρω...
Δεν έπαιξα ποτέ αλλά ήξερα όλα τα παιχνίδια άριστος βλεψίας (αργότερα «Ηδονο (α)βλεψίας»). Επαιξα εκείνη τη μέρα αντί βιβλία χαρτιά για πρώτη και μόνη φορά και μάλιστα με τους επιφανέστερους της χαρτοπαικτικής ...διαλεκτικής. Διεξήλθα ανδρείος το διακόνημα το οποίον εκλήθην να φέρω σε πέρας. Οι ...συμπαίκτες με κοιτούσαν διαπορούντες.
- Οϊ οϊ τι είναι ετούτο το σκέδιο που μας προέκυψε!
Δεν ξανάπαιξα ποτέ χαρτιά μετά από την πρώτη αγωνιστική μου διεξαγωγή και κορύφωση...


Δευτέρα, 30 Σεπτεμβρίου 2019

Ας το εξύριζε...

 Τον έβαλα δίπλα από τον Σολωμό πάνω από τον Αναγνωστάκη
- χειρ Κ. Ντιος-δεν του πολυάρεσε κάπως του ήρθε το μουστάκι
(ας το εξύριζε...)

Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2019

Ιδιωτική οδός

 "Ιδιωτική Οδός" κι ήδη την είχε συνθέσει ο Οδ. Ελύτης
την στρώσαμε στο σεισμό (1995) βγάζει στην αυλή της
εκκλησίας, κάθε που την πηγαίνω και την περπατώ
με ανθρώπους, λόγια που μας κράτησαν ένδον συζητώ

Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2019

«Σε πήρα πήρα για επισκευή / κι εσύ με ξεχαρβάλωσες...» Ντίνος Χρστνπλς

Εμπρός λοιπόν να συμπήξωμεν σωματείον οι ανά την Επικράτειαν πληττόμενοι από «Τα εσώψυχα του Ντίνου Χριστιανόπουλου» βιβλίο που κυκλοφόρησε χτες από τις εκδ. ΙΑΝΟΣ, στο οποίο ο συγγραφέας σε μια συνέντευξη ωκεανός στην κ. Σωτηρία Σταυρακοπούλου «περιλαβαίνει» πολλούς μεταξύ των οποίων και την ημετέρα αναξιότητα. Τι του έφταιξα του ευλογημένου;
«Το επ’ εμοί»: Ας γράφει και λέει ό,τι θέλει για την πνευματικήν υπόστασιν ή ανυποστασίαν μου και ας μένει στην κάποτε διατυπωθείσα άποψή του για μένα πως: «Μη νομίζεις πως είσαι κάτι, τίποτα δεν είσαι» («καλά κάνω» του είπα) κι ας το ανακάλεσε μετά από καιρό. Αλλά να με πει και πασόκ τον καιρό που ήμουν στην Βιβλιοθήκη Κοζάνης (τότε του εκδώσαμε ένα βιβλίο του). Ανήκουστον, ύβρις βαρύτατη μαζί με τις άλλες δι εμέ ανακρίβειες (άλλοι τις λεν ψεύδη συγγνωστά ή ασύγγνωστα και άλλοι μλκς)
Αλλά Πασόκ χάριν του οποίου μάλιστα ανήλθον και κατήλθον (αυτό σίγουρα) στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης!
Τρία πράγματα δεν έπραξα εις τον βίον μου α. δεν μπήκα φυλακή γενικώς (αν και ποτέ δεν είναι αργά), β. δεν εισήλθα ποτέ εις τους ευκτήριους οίκους ανακουφίσεως ανδρών, γ. δεν ήμουν κι ούτε ψήφισα ποτέ πασόκ. Για τα δυο πρώτα έχω μιαν έλλειψη εμπειρίας το ομολογώ για το τρίτο σεμνύνομαι.

Τετάρτη, 25 Σεπτεμβρίου 2019

Βρέχει βροχή

 Μια βροχή πρώιμου φθινοπώρου ήδη με τυλίγει
τέρμα αναταράξεις στου καλοκαιριού τα σώματα
Σφιγγόμαστε στους πρώην εαυτούς μας με τη λίγη
προσδοκία να ξαναοργώσουμε αγαπημένα χώματα

Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2019

Ισως...

 Κόβαμε μια ξηραμένη εντελώς δάφνη με πόνο και πριονομανία
και στον κομμένο πάτο πρόβαλε και μας ξάφνιασε η Ωκεανία...
Χάρτης μιας λύπης, τόσα χρόνια είμασταν αντάμα.
Ενα κλαδάκι όμως δίπλα της ίσως να κάνει το θάμα...

Σάββατο, 21 Σεπτεμβρίου 2019

Η τυχαία συνάντηση

 Ανήμερα αγίου Ευσταθίου των Ορθοδόξων
μέρα που πέθανε ο Σεφέρης διευκρινίζω
τυχαίως συναντηθήκαμε στου Μπαράκα
που πάει να πει σε γλώσσα ανατολική «Ευλογία»
Γρηγόριος ο φιλόσοφος και Καραφύλλης
Ηλίας αρχηγός λογοτεχνών Θεσσαλονίκης κ.λπ
και εντελώς Κουτσούκος να το πω
Μάριος Μ. επιμελητής ποιημάτων Μυριβήλη τώρα
η φιλολογούσα ωραία νεάνις Βίκυ Μ.
η αναξιότης μου κατά τον αυτοοικτείρμονα τρόπο·
ΙVAV VANIDIS φωτογράφος εκλαμπρότατος
άρα εκ των πραγμάτων μονίμως έξω απ’ τα κάδρα του
Εσυζητήξαμε και για τη Βιβλιοθήκη Κοζάνης
σε όλους τους γνώριμη κι αγαπημένη έκπαλαι
με τρόπο κάπως σχετλιαστικό όμως για το νυν της
Πέρασεν κι ως «Ωραίος Αντώνιο» ΜΠΡΑΝΚΑΤΙ ΒΙΤΑΛΙΑΝΟ
ο από το ΚΕΝΤΡΙ έναντι του ανακτόρου Γαλερίου
μου εχάρισεν του TONY JUDΤ “To Πανδοχείο της μνήμης»
εις το οποίο τώρα προσπαθώ ν’ επισημάνω
απουσίες οριστικές, τελεσίδικες ή αμετάκλητες...


Παρασκευή, 20 Σεπτεμβρίου 2019

Νηνεμία λίγο πριν...

 Με φθινοπωριάζει της Θεσσαλονίκης η αέρινη ανατριχίλα
κι άλλαξα πέτσα το φίδι που επιστρέφει στην φωλιά του
του Εγκλειστου των 40 Εκκλησιών τη καταφιλημένη αρβύλα
με καρτερία την αδημονώ στην 950σέλιδη βιβλιομιλιά του

Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2019

Τα φύλλα

Κοιτούσα τα φύλλα που μαζεμένα περίμεναν το τελικό τους ταξίδι στα σκουπίδια ή τη φωτιά. Θυμήθηκα το ποιηματάκι που διάβαζε το μεσημέρι στο βιβλίο του και φωναχτά ο δευτεροετής του Δημοτικού Μ. πολλές φορές και εσυγκινούμην εξ ίσου κάθε φορά Δεν γνώριζα την ποιήτρια Φιλίσα Χατζηχάννα από Κύπρο (1947- 1999) αλλά μου ‘ρθε κάτι σαν ήπιος λυγμός...

Τα φύλλα

Φθινόπωρο φτάνει
τα φύλλα όλο πέφτουν
θα πάνε ταξίδι
πολύ μακρινό


το ένα στην στέγη
το άλλο στον κήπο
το τρίτο σε κάποιο
μικρούλι σχολειό

Κυριακή, 15 Σεπτεμβρίου 2019

Στρατί στρατί...


Του Λάμπρου Πορφύρα "πήρα το στρατί στρατί το μονοπάτι"
πατώντας μαλακές πευκοβελόνες αγίου Βησαρίωνος εσπέρας
βρήκα τις πέτρες που μας στάθηκαν στάσιμο και σκαλοπάτι
ζευγάρια αντί ζευγάδες καλησπέρισα στο γύρισμα της μέρας...

Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2019

Υψωσις

Την σήμερον Παγκόσμιος Υψωσις του Τιμίου Σταυρού αυτό γράφει το ημερολόγιον και το διαδηλώνουν τα ματσάκια βασιλικού που μοιράζονται στους ναούς. Ετσι μέχρι και ο "λυστής" πήρε το σταυρό του επ' ώμου και βγήκε στους δρόμους διαδηλώνοντας και θυμιζοντας πως είναι ο μόνος σίγουρος κάτοικος του Παραδείσου.