Εφημερεύουσες φαρμακείες
Μηδείς ανώνυμος υβριστής
εισίτω (επώνυμοι όμως γίνονται δεκτοί)


Πέμπτη, 18 Ιανουαρίου 2018

Τα σύνεργα ποταμοπλοϊας μου για Θεσσαλονίκη

Διαβάς τον Καρασμάκι (Λουδία θέλω να πω)
την Αρετή, ωραία ποιήτρια, Γκανίδου, ένιωσα
Στον Αξιό στον άγιο Ν. Γ. Πεντζίκη προσευχήθηκα
κι ένας Βαρδάρ άγριος με φύσηξεν
Στον Εχέδωρο (το Γαλλικό ποτάμι των γύφτων)
στου Κ. Λαχά το έλεος εμαρτύρησα
Στου Αλιάκμονα την παράλληλη πλεύση
εντεύθεν του στον Αθανάσιο Μαρκόπουλο
κι εκείθεν του στον Αντώνιο Κάλφα
γείτονες Οσίους ποιητές της καρδιάς μας
(μεγάλη η χάρη τους) αφέθηκα
Στο ΚΤΕΛ «Μακεδονία»
(μέχρι πότε θα το λέμε έτσι)
εκατέβηκα.


Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

Ενα βραβείο παρακαλώ...


Η Ελληνική επικράτεια απ΄ άκρου εις άκρον της δονείται εκ του εθνικού Μακεδονικού ζητήματος και του ποιητικού-βραβευτικού αθλήματος. Κάθε πόλη και βραβείο, κάθε χωριό και ποιητικός διαγωνισμός αρος Μι﷽﷽﷽﷽αβεεικη βρβαυρικη ακρποιτικακεδονικο του Μεοδικοσύνορος, παγκόσμιος ή οικουμενικός. Μια ποιητική βραβευτική ακράτεια κυριαρχεί παντού κι  εις Βλακναιους πολιτες. ΘΥμμαιαιθως εδωσαμε βραβια λογοτενχικέχει αλλοφρονήσει η θερμή ούτως ή άλλως θερμή φύση ποιητών και ποιητριών κυ εις Βλακναιους πολιτες. ΘΥμμαιαιθως εδωσαμε βραβια λογοτενχικρίως. Υπήρξα 2 φορές ολόκληρες και μία μισή κριτής λογοτεχνικού διαγωνισμού. Οι δύο στη Σόφια Βουλγαρίας (για το βραβείο του όρους Αίμου) η μισό στην Κέρκυρα δι’ αλληλογραφίας. Σε μια γωνιά του μεγάρου τεχνών της Σόφιας, - ακατούρητοι, τι κόλαση θεέ μου- κι ύστερα από  διαβούλευση η επιτροπή με έναν ποιητή Bούλγαρο, ένα λογοτέχνη κι ένα βιβλιοπώλη εκ Θεσσαλονίκης, το γιό του εκ Σκοπίων αντιπροσώπου, άλλοι Bαλκάνιοι δεν ήρθαν ελλείψει εισιτηρίων για το λεωφορείο, κι ενός παρατηρητή των διαπραγμάτων, μοιράσαμε με σολώμοντεια απλότητα τα βραβεία εις Σκοπιανό αλλά και σε Ελληνο-Aλβανό ποιητή και υπουργό παρακαλώ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων! Kι ο φωτογράφος έβγαλε τις καθιερωμένες φωτογραφίες αντίς για μνημόσυνο του πράγματος...
- Ενα βραβείο παρακαλώ!
- Αμέσως πως το θέλετε εις ρολόν ή ανοικτό όπως η ανοιχτή παλάμη
 - Δεν με πειράζειση ﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ικη το θελετε εις ροληιθως εδωσαμε βραβια λογοτενχικ βραβείο να ‘ναι κι ό,τι να ‘ναι.
- Ερχεται...
                                             

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

Περί του Ν. Καββαδία λόγω ημέρας

-->


Στην έκδοση «Το θαύμα της Αλβανίας απ’ τη σκοπιά της ΙΙΙ Μεραρχίας» με κείμενα του Ξένου Ξενιτά (;) Αθήνα 1945 περιλαμβάνονται και κείμενα που δημοσιεύτηκαν στην μικρή εφημερίδα του μετώπου «Λόγχη». Μεταξύ άλλων και το "Στο άλογό μου" του Ν. Καββαδία.  Μου το έδειξε και έδωσε ο αισθητιστής με την έννοια του Στέφαν Τσβάιχ Δημήτρης Μεντεσίδης» φαρμακοποιός και συλλέκτης ωραίων πραγμάτων και αισθημάτων... α﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽βαδω και το "|Αμκαι κδεθιξε κα το   του Συεφαν τβασιζχ Δημητρης μεντεα﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽βαδω και το "|Αμκαι κ
 

Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018

Μια ημερομηνία πριν από χρόνια



Παίζοντας ο μικρός Μ. με το στερεοφωνικό συγκρότημα ηλικίας άνω των 35 χρόνων (VISONIK  απέθαντο), τράβηξε από τη θήκη δίσκων ένα μεγάλο βινύλιο. Ηταν «Η αγάπη είναι ο φόβος» κύκλος τραγουδιών του Μιχάλη Γρηγορίου, σε ποίησηστας ﷽﷽﷽﷽﷽υρ και Κστακη ερμηναι μαna ;diskoy bilylioyς ναανενργ Μανόλη Αναγνωστάκη για κοντράλτο, βαρύτονο, πιάνο, κόρνο, φαγγότο και βιολοντσέλλο. Τραγουδούν Μαρία Φαραντούρη Γιάννης Κούτρας. Δεκέμβρης 1980. Καθώς στας ﷽﷽﷽﷽﷽υρ και Κστακη ερμηναι μαna ;diskoy bilylioyς ναανενργμετακινούσε αδόκιμα τη βελόνα την στάθηκε στο 10ο τραγούδι.  Αφεθηκα και λύγισα από νοσταλγία σε:
         ΜΙΑ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΧΟΝΙ ﷽﷽﷽﷽﷽﷽ε ΜΙΑ ΗΜΡΜΗΝΙΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ
... Ήταν τα μάτια της θλιμμένα σαν τα καλοκαιριάτικα απογέματα
 Κλεισμένα βαθιά στα μυστικά της θάλασσας
Κι ένα χέρι μαλακό και λεπτό σαν τη στοργή
Ένα χέρι μαλακό μπορεί να σε τραβήξει
Τραγουδώντας στα βάθη του πέλαγου στις μακρινές πολιτείες...

Ζήσαμε πάντα στις υγρές κι ανεξερεύνητες παραλίες
Με τη μνήμη πληγωμένη από μάτια και ταξίδια
Δεμένη πίσω απ’ ένα καράβι που δε θα γυρίσει
Μες στους απέραστους καπνούς και τα βραχνά τραγούδια
Πορτ Σάιδ Αλεξάνδρεια» στις 20 του Ιούλη).

Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

Υπάρχει θεός των αδιάβαστων βιβλίων;

-->
Ενα από τα μη ευχάριστα καθήκοντα με τη λήξει του παλιού και την έναρξη του νέου ενιαυτού είναι η εκκαθάριση των αδιάβαστων βιβλίων στην καθημερινής θημωνιά τους με την οποία συνυπάρχεις. Ποια  θα οδηγηθούν στην οριστική κι αδιάβαστη απόσυρση, καταδικασμένα να βλέπονται πλέον στις ράχες τους μόνον κι όχι στο κυρίως σώμα τους το αδιάσχιστον. Βιβλιοσώματα ανικανοποίητα στο διαρκές. Είμαστε και από κείνους που μαζεύουν τα βιβλία, τα θέλουν όλα ή σχεαης.﷽﷽﷽﷽﷽﷽ποτλειι μια υνθηκαη λί αποτλειι μια υνθηκαη λ στις ρδόν όλα, αλλά δεν τα διαβάζουν πλέον όλα. Και πως θα γινόταν αυτό άλλωστε! Βέβαιο και μόνον η απόκτηση τους αποτελεί μια συνθήκη υψηλού πνευματικού τρόπου.

«Τα σβησμένα κεριά του χ΄οονου βεβαια με ποιαργυσυρτο ρυθμποτλειι μια υνθηκαη λ στις ρρόνου» σταθερά πληθα΄οονου βεβαια με ποιαργυσυρτο ρυθμποτλειι μια υνθηκαη λ στις ρίνουν πίσω μας. Τα αδιάβαστα βιβλία με γρηγορότερους ρυθμούς πολλαπλασιάζονται απέναντί μας και δεν μας παρηγορεί το σόφισμα ι﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ παραηγρουμε και πολλ τμποτλειι μια υνθηκαη λ στις ρ πως αφού έχουμε τόσο βιβλία ι﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ παραηγρουμε και πολλ τμποτλειι μια υνθηκαη λ στις ρνα διαβάσουμε ακόμα άρα θέλουμε κι άσωτον χν﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽υμε άρα θέλουμε κι αλ τμποτλειι μια υνθηκαη λ στις ρρόνον. Φευ...

ΥΓ. Δια την ανωτέρω πράξη μου νιώθω την ανάγκη να ζητήσω συγγνώμη από κάπου. Εκτός από τον χαμένο παράδεισο των αδιάβαστων βιβλίων υπάρχει άραγε θεός τους ή προστάτης άγιός τους. Μόνο τον «Θεό των μικρών πραγμάτων» γνωρίζω  της Αρουντότι Ρόϊ.

Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

"Τα λαστιχένια πέδιλα της μνήμης"


Προλογίζων ο αλησμόνητος Μίμης Σουλιώτης στο βιβλίο μου «Προλογύδρια παντός καιρό» 2004 μεταξύ των άλλων έγραφε: «Ο Β.Π.Κ. εξύψωσε την παρεξηγημένη και τεταπεινωμένη όσο ποτέ τέχνη του λογυδρίου». Το θυμήθηκα καθώς στην εποχή της απόλυτης και ξάφρενης διαδικτυακής επικοινωνίας, έλαβα τηλεγράφημα με «Χρόνια πολλά» και σκέφτηκα πως ο αποστολέας του καλλιεργεί την ταπεινή, λιτή κι απέριττη τέχνη της αισθαντικής επικοινωνίας. Από τον κ. Σταύρο Κουρή πατέρα του αλησμόνητου Θεοδώρου Κουρή, ο οποίος πριν 20 τόσα χρόνια σπουδαστής στο εδώ ΤΕΙ, συνεργάτης της «Π» ανεχώρησεν των εγκοσμίων εντελώς τότε και τόσον νέος!  Ο πατέρας δεν ξεχνά ποτέ εμείς μάλλον απωθούμε στα σκοτεινότερα της μνήμης γεγονότα και ανθρώπους. Και ήταν ο αγαπημένος νεαρός φίλος, ο μικρός ατίθασος σύντροφος (μόνος του σχεδόν διαδήλωνε με την ντουντούκα και έφερε το ακτιβιστικόν προσωνύμιον «Ρύπος») ο Βενιαμίν μιας πολιτικής ουτοπίας στην νήσο της οποίας συνυπήρχαμε περισσότερον αισθαντικά παρά κομματικοπολιτικά και η οποία έληξεν –λήγει αδόξως και κωμικοτραγικά. Οσοι όμως βίωσαν το δρομολόγιο της ένιωθαν και νιώθουν ακόμα τον ευεργετικό της απόηχο ως ευνοημένοι εκείνων των περιστάσεων· αν μη τι άλλο γνώρισαν και ζήσαν με πολύτιμους ανθρώπους κι όχι με τα σημερινά αθύρματα των καιρών.

Παρασκευή, 5 Ιανουαρίου 2018

Μωμογερισμός το ανώτατον, πλέον, στάδιον του τοπικού νεολαογραφισμού.


«...Εις την επάνω ενορίαν, εκεί άνωθεν του Βράχου, εβασίλευεν ο φοβερός Τσηλότατος. Ήτο υψηλός, όσον και ο βράχος, εφ’ ου είχε τον θρόνον του, σγουρομάλλης, ακτένιστος, ξεσκούφωτος, ξυπόλυτος, και αποτρόπαιος. Ήτο αυτός ο ανεγνωρισμένος αρχηγός των μαγκών της Άνω Ενορίας και όλου του χωρίου. Τα δύο ποδάρια του ήσαν χονδρά, μελαψά και πλατέα, ως δύο κατάρτια. Εφόρει παρδαλήν φανέλαν, ήτις ήτο άμα το υποκάμισον και το επανωφόρι του, και κοντόν πανταλόνι, χειμώνα και θέρος. Άδειαν δεν είχε, παιδί ή νέος ή γέρος να περάση απ’ εκεί σιμά εις τον βράχον, εξουσίαν δεν είχε γριά ή νέα να πάγη εις την βρύσιν με την στάμναν της. Ήτο ως δεκαεπτά ετών και ήτο φοβερός σκιάς ήδη. Εφορολόγει

Πέμπτη, 4 Ιανουαρίου 2018

Αλμπέρ Καμύ (1913- 4 Ιανουαρίου 1960)


«Χωρίς εσένα θέλω να πεθάνω»
- Στο φως οι παθιασμένες επιστολές του Καμύ στον έρωτα της ζωής του
 Μαρία Κασάρες

Σημ. Η επόμενη "Παρέμβαση" θα έχει μεταφρασμένες επιστολές τους

Τετάρτη, 3 Ιανουαρίου 2018

Στο Μέγα Γιαλό (γιαλό πηγαίναμε)


Η φαμίλα του Φασκογιάννη του αιγοβοσκού και άλλες δύο ου﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ναστηρτυργηθοιγοβοσκου και λααλες μη έχοντες εκκλησία πλησίον στα μανδριά τους δια να λειτουργηθούν τα Χριστούγεννα πήγαν στο μοναστηράκι του αγίου Δημητρίου. Και ημείς (εγώ δηλ.) δια την αυτήν λειτουργίανασσονιτισσας.ς Πναον τονα αγιο Δημητ λααλες  με την δεύτερη καμπάνα νύχτα έξωξω ακ, στον μεγαλοπρεπή γείτονα άγιο Δημήτριο ασσονιτισσας.ς Πναον τονα αγιο Δημητ λααλες πάω κι αυτός πρώτα μονύδριον, μετόχι της Παναγίας της ασσονιτισσας.ς Πναον τονα αγιο Δημητ λααλες Ελασσωνίτισσας, ήτο.
    

Τρίτη, 2 Ιανουαρίου 2018

« Τα ληστρικά τα βήματα του Χρόνου προς το Αιώνιο...» (Σαίξπηρ, Σονέτο 77) μτφ Λένιας Ζαφειροπούλου

Ουίλλιαμ Σαίξπηρ

Σονέτο 77

Τα νιάτα πώς διαβαίνουν θα σου πει ο καθρέφτης,
και το ρολόι πώς φεύγουν οι ακριβές στιγμές σου·
τη σκέψη σου οι λευκές σελίδες θα κρατήσουν,
κι απ' ό,τι γράψεις ένα δίδαγμα θα πάρεις.
Πιστά ρυτίδες ο καθρέφτης θα σου δείξει,
που κάποιους τάφους ανοιχτούς θα σου θυμίσουν,
και θα σε μάθει αργός ο ίσκιος στο ρολόι
πώς προχωρεί προς την αιωνιότητα ο Χρόνος.
Πρέπει να εμπιστευθείς σε τούτα τ’ άδεια φύλλα
όσα η ανάμνησή σου δεν μπορεί να σώσει·
και κάποτε θα δεις μεγάλα αυτά τα τέκνα
της σκέψης σου, που έτσι ξανά θα τη γνωρίσεις.
Όσες φορές κοιτάξεις τον καθρέφτη, το ρολόι,
θα ωφεληθείς· και θα γεμίζουν οι σελίδες.

     μετ. Στυλιανός Αλεξίου

Κυριακή, 31 Δεκεμβρίου 2017

Δηλώσεις

 Απολογισμούς κι άλλα παρόμοια σοβαρλοφανή δεν κάνω
μόνο συλλογίζομαι σε ποιό ζυγό έχω το είναι μου ζεμένο
και επί πόνου παίρνω τα εφήμερα πράγματα που χάνω
Ακρη χρόνου στη σκοπιά του τίποτα και ποτέ παραμένω ...

Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

Ακρυλικό και μάλλινο

Τα διαφορετικά γάντια ένα ακρυλικό και ένα μάλλινο κρατούν τόμον από τα ΑΠΑΝΤΑ του Π. Νιρβάνα εκδ. Γιοβάνη τον οποίον ηύρα στην ατμοσφαιρική βιβλιοθήκη (σοφίτα) Αντωνίου Π. παρά τον Γρεβενίτη ποταμόν ένθα κατά τον ψαλμωδόν “Ωμοιώθην πελεκάνι ερημικώ, εγεννήθην ωσεί νυκτικόραξ εν οικοπέδω, ηγρύπνησα και εγενόμην ως στρουθίον μονάζων επί δώματος”. Τον χάιδεψα με λατρεία. Προ αμνημονεύτων χρόνων περί την δευτέραν τάξη Γυμνασίου μου τα έκανε δώρο ο πατέρας. Τα πωλούσε πλανόδιος πωλητήν στο χωριό στο καφενείο δίπλα από το λάκκο και ο δάσκαλός μου τότε στο Δημοτικό, Πολυχρόνης Παπαδόπουλος, ταβλοχούμενος, συγκατεύνεσαι περί αυτού αν και είχα διαφύγει ήδη της ευλογημένης δικαιοδοσίας του. Μέρες χρονιάρες παίρνω πάντα την «Εστία» η οποία αναδημοσιεύει χρονογραφήματα το Π. Ν. που με φέρνουν κάπως στο άλλοτε του βίου μου, τους ανθρώπους, τους τρόπους τους χρόνους...

Παρασκευή, 29 Δεκεμβρίου 2017

Λόγια της Τύρβης

Εγνατία και μεταξύ Ρέμα Τρουμπέτα και ποταμού Γρεβενίτη, η Οδός των Φιλελλήνων της πόλεως Γρεβενών με το γλυκόν τυπογραφικόν ισόγειον και την αφράστου ωραιότητος σοφίτα (σκύβεις για να μπεις) βιβλίων. Από εδώ οι πηγές των «Χρονικών Δυτικής Μακεδονίας», της «ΤΥΡΒΗΣ» τχ. 10ον χρόνια 5 και το μόλις εκδοθέν βιβλίον «Λόγια ριζωμένα» του άρχοντος των ανωτέρω Αντωνίου Ν. Παπαβασιλείου, τα οποία μοιάζουν με εκείνα τα κρυφά αναβρυκά στα χωράφια, στην ύπαιθρο με το γλυκό νερό τα οποία έχουν σαν γεύση κάτι από τις ρίζες των δέντρων αλλά και επίγευση την υψηλή αίσθηση της γλώσσας ριζωμένη στους πλέον δόκιμους εκφραστές της.

Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017

«Το ενωμένο μυστικό» *


Τη μια άκρη του κρατάς σφιχτά
Την άλλη κάπως χαλαρά πιάνω
χείλη, στήθη, στόμα σφαλιχτά
στα λόγια σου ακουμπώ επάνω


* άκουσα τη φράση από τον 6ετή σχεδόν Μ.

Τρίτη, 26 Δεκεμβρίου 2017

Ο Αμερικάνος από το Δρέπανο

Την 1ην των Χριστουγέννων
παρά πόδας του αρχαίου καναμπαριού
ενώπιον του παλαιού Δημαρχείου
τον είδα· νύχτας καιρός και χρόνος
Περίμενε εις τον τόπον
τον άλλοτε ραντεβού νυν συναντήσεων
Αλλά:
Ο,τι ήλθε πέρασε ήδη
Όλα μια αναμονή είναι
που την λεν φορές και αδημονία
ατελέσφορη.
Μου θύμισε τον «Αμερικάνο» του Αλεξ. Ππδ.
στην αμφίεση τουλάχιστον...

«...Είχεν εισέλθει άνθρωπος υψηλός, καλοφορεμένος, ως σαρανταπέντε ετών, ωραίος, ανοικτοπρόσωπος, εξυρισμένος μύστακα και γένειον, πλην ολίγων τριχών υπό τον πώγωνα και προς τον λαιμόν, με παχείαν χρυσήν καδέναν επί του στήθους, αφ’ ης εκρέμαντο μικρόν εγκόλπιον καί τινες βώλοι χρυσού. Ποίας φυλής, ποίου κλίματος ήτο, δυσκόλως ηδύνατο να εικάσει τις. Εφαίνετο αποκτήσας οιονεί επίχρισμα επί του προσώπου, ως προσωπίδα τινά άλλου κλίματος, ευζωίας και πολιτισμού, υφ’ ην ελάνθανε κρυπτομένη η αληθής καταγωγή του...»

Κυριακή, 24 Δεκεμβρίου 2017

Ξυστρί βοδιού

Τον πάω τον ιερέα που με γνωρίζει ονομαστικά
καθώς κοινωνώ και λέγει:
«Μεταλαμβάνει ο δούλος του Θεού...»
Ο Κύριος με τα βαπτιστικά μας γνωρίζει
κι όχι με τα επώνυμα των προ -γονέων μας
ούτε φυσικά με τα μάταια ψευδώνυμά μας
Εκείνη την ώρα στο ναό όλοι ίδιοι είμαστε
ενάρετοι και αμαρτωλοί χύμα.
Η Λειτουργία σαν ξυστρί με το οποίο ξύνουν
οι αγροτικοί τις λάσπες απ’ τα βόδια τους,
καθαρίζει την πέτσα μας, προσώρας έστω.
Μετά την απόλυσιν βλέπουμε.
κι ο καθείς και τα όπλα του εν βίω
Κυριακή Βαϊων, καμιά Προηγιασμένη Τετράδη
ή της αγίας Αναστασίας όπως προχτές ας πούμε...

Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017

Τα απαρέμφατα του χωριού και της πόλης



Το χαρτοβλέπειν

Δεν έπαιζα χαρτιά (μόνον βιβλία) όμως ήμουν δεινός στο παρακολουθείν τα χαρτοπαίγνια, όπως οι Βλεψίες του Μιγκέλ Ντε Ουναμούνο και οι δικοί μου «Ηδονο(α)βλεψίες». Μαθητής. Τέτοιες μέρες. Κάλλαντα. Χωριό και στο αλησμόνητο καφενείο «Νέα Υόρκη» του Ευαγ. Βατάλη. Νύχτα και το χαρτί στο φουλ του Ρήγα.
Οταν ξαφνικά μπουκάρει μέσα ο χωροφύλακας Αιανής και περιχώρων.
- Αλτ, τι έχουμε εδώ, ακίνητοι, τα χέρια ψηλά μην πειράζετε τίποτα.
- Μα κύριε χωρφύλακα κόλιαντα έχουμε απόψε και καταλαβαίνεις, ο καφετζής (έπαιζε κι αυτός φυσικά).

Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017

«Τα παίρνεις όλα πολύ στα σοβαρά είπε ο Κάλφας στο ληστή»

 Κοιτώ τη φωτογραφία: Νίκος Γραίκος, Νίκος
Βαρμάζης, Αντώνης Κάλφας, Χάρης Αμανατίδης φωτεινοί και η ημετέρα σκοτεινότης. Θεατράκι «Πήγασος» Αι-Κατερίνης (14-12-2017) και παρουσιάζουμε το βιβλιαρίδιον, σελ. 39 με 40, εκδ. Παρέμβαση, άριστη αισθητική φροντίδα του Σπ. Τσιλιγκιρίδη του Α. Κ., «Το τελευταίο τσιγάρο». Ενας έξοχος ποιητικός μονόλογος του τρυφερού ληστού Ιωάννη Παπαδημητρίου λίγο προ της δημοσίας εκτελέσεώς του από τις εκτελεστικές δυνάμεις του κράτους το 1924, όταν ζήτηξε να καπνίσει ένα ύστερο τσιγάρο από τα «δικά μας τα μακεδονικά».
Ολα καλά κι άγια μέχρις εδώ όταν το γκούγκλ με ειδοποίησε πως υπάρχει και άλλο βιβλίο με τον ίδιο τίτλο της κ. Λένας Μαντά. Αρχισα να τρέμουν τα εκδοτικά μου πόδια.
Που πας βρε Κάλφα (μονό κορδέλι) με τα 500 αντίτυπα του λιγνόφυλλου ληστού σου μπροστά στα 50.000 και βάλε της εκλαμπροτάτης συγγραφέως;
Αλίμονον «Ενας ληστής δεν φέρνει την Ανοιξη" μονολογεί ο ποιητής - ληστής...

Τρίτη, 19 Δεκεμβρίου 2017

Επαρχιακός διανομέας

Μετά καιρό πρωί και μόνος περπατώ στη Θεσσαλονίκη
χωρίς να ‘χω χάρτη πυξίδα και συγκεκριμένο προορισμό
πρόσωπα που κάποτε μας όρισαν κι ό,τι απ’ αυτά μ' ανήκει
έχω στη συντροφιά μου σιωπηλή: κρασί, ψωμί αγιασμό.

Στα Μάλγαρα με τα αμφίδρομα διόδια καθώς διασχίζω
σκιές του άλλοτές μου που να είστε τώρα σας φωνάζω
Οδός Αιγύπτου στον ποιητή της να σε (με) φωτογραφίζω
καθώς επαρχιακός διανομέας την «Π» στην πόλη μοιράζω

Σάββατο, 16 Δεκεμβρίου 2017

Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

Ευχή επί τη λήξει του εκδοτικού ενιαυτού


Αρπαξαν από το λογαριασμό της «Π»
191 ευρώ -τόσα τους έλειπαν τους φτηνιάρηδες-
(τα είχα για τα τέλη  παηλαρι εκκλησθαν τοτς φτηνιαρδεςδιανομής της)
χειρότερα από το να κ παηλαρι εκκλησθαν τοτς φτηνιαρδεςλέβουν παγκάρια εκκλησιών
χήρες, ορφανά, ΑΜΕΑ κ.λπ.
Χωρίς ειδοποίηση χωρίς χαρτιά δίχως αιδώ
όπως το κάνουν οι αξιότιμοι ληστές
που δεν κόβουν Δ. Π. (ληστρικών ) Υπηρεσιών
- Μα τόσα μας χρειάζονταν για τι καΑντι βρια μεχρι το καλοκαιρι...έτοαλλοτρέγλες μας-
είπαν, θα πουν,  το λένε,
- Να μην προλάβει να τους βρει το νέο τεύχος της
άμα τω ήρι αρχομένω
Αντε, βαριά μέχρι το καλοκαίρι...

Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙΑ της μνήμης ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΒΑΣΙΛΙΚΟ


«Συγκεχυμένες αγάπες»

Ο ΒΑΣΙΛΗΣ Π. Καραγιάννης
έχει μια εντελώς ιδιότυπη γραφή. Ολες οι μορφές της γλώσσας μας, από τη βυζαντινή μέχρι και τη «μνημονιακή», με έντονα καρυκεύματα ντοπιολαλιάς, συνυπάρχουν αρμονικά και ερεθιστικά στα κείμενά του. Μήλα, πορτοκάλια, αχλάδια, φράπες, ακτινίδια, μπανάνες, φρούτα του δάσους κι άγριες φράουλες ρίχνονται στο shaker (αναδευτήρας) του εγκεφάλου του, παράγοντας ένα μοναδικό στο είδος του ηδύποτο που τέρπει το λαρύγγιον του αναγνώστη. (Λέω «εγκέφαλο», αυτό τον ανεξερεύνητο ακόμα ψηφιακό υπολογιστή του ανθρώπου, γιατί εκεί γίνονται οι «συνάψεις» της γεύσης και όχι στη γλώσσα, στα χείλη ή στον ουρανίσκο μας, όπως νομίζουμε.)

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

Απόψε ώρα 8 στην Αι-Κατερίνη

«Τα παίρνεις όλα πολύ στα σοβαρά είπε ο Κάλφας στο Ληστή...
γι αυτό ας το διασκεδάσουμε κάπως και ορισμένως
αφού στο τέλος Χαμένος θα βρεθείς είτε Καμμένος

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017

Καναπές...

  Ο ένας είναι τέως διευθυντής της ΝΕΑΣ ΕΣΤΙΑΣ αλλά σπουδαίος διανοούμενος στο διαρκές, πριν λίγες μέρες βραβεύτηκε με το κρατικό βραβείο δοκιμίου για το εργο του «Υπό το φως του μυθιστορήματος«, Εκδόσεις Πόλις. Ο έτερος νυν και αεί διευθυντής της "Παρέμβασης" κι ονόματα δε λέμε. Σε καναπέ αλλά σε ισότιμη φυσιολογική χωροταξική διευθέτηση σωμάτων κι όχι όπως οι πρόεδροι Τουρκίας και Ελλάδος τις προάλλες, συνεδριάζουν πριν την εκδήλωση « ...Μετάρσια πτερωτά»: Αγγελοι με το χορό ψαλτών «Οι Μαϊστορες» στην στέγη Ποντίων και τεχνών. Κι αυτό στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τα 20 χρόνια από την εκδημία του Μητροπολίτη Διονυσίου Ψαριανού. Στην διπλανή αίθουσα και επί τηλεοράσεως διεξαγόταν ο αγώνας ΠΑΟΚ - Παναθηναϊκού στον οποίον μου φαίνεται πως εκέρδισεν ο κύριος Σαββίδης.