Ενθύμηση Δημάρχου Γιάννη Παγούνη καλού κι αγαθού πολιτικού ανδρός…

Από τη μεταπολίτευση κι εντεύθεν στο Δήμο Κοζάνης είτε αυτόνομα είτε με τις κατά καιρούς “χωρικές” προσαρτήσεις ουδέποτε άλλη παράταξη (εκτός από το συνδυασμό «Κοζάνη τόπος να ζεις» του κ. Λευτέρη Ιωαννίδη – Sel et poivre = αλάτι και πιπέρι τον ονόμασαν γαλλικά σάιτ λόγω της ασπρόμαυρης κι ελεγχόμενης γενειάδας του) εξέλεξε δήμαρχο, πλην αυτής που συγκέντρωνε στο δεύτερο γύρο των εκλογών -φορές κι από την πρώτη Κυριακή- τις λεγόμενες, κατ’ αδόκιμον σχήμα πολιτικού λόγου, «δημοκρατικές δυνάμεις» λες και οι άλλοι μισοί συμπολίτες αποτελούσαν το …αντιδημοκρατικόν μέτωπον. Ηταν και η εποχή της πολιτικής επιδημίας του πολιτικού λαϊκισμού (΄0χι πως δεν ενδημεί και σήμερα αυτός). Τα ολιγόλογα συνθήματα του αφασιακού, λόγου κυριαρχούσαν. «Ας», «Μνιάμ κι όξου» κ.λπ. Θυμάμαι σε μια εκλογική μάχη και στη συγκέντρωση της πλατείας, ήταν μάλλον τη δεύτερη εκλογή του (1986), μια πανσέληνο σε όλο της το μεγαλείο, η οποία κοιτούσε από το ύψος του καμπαναριού, την εξέδρα με το συνδυασμό, να «μαγεύει» τον ομιλητή δήμαρχο κι εκ νέου υποψήφιον Γ. Παγούνη, («φεγγάρι μάγια μούκανες”) και υπό την επιρροή και έλξη της να τραβάει αυτός ένα λόγο έξω από την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα κι αυτοδιοικητική αναγκαιότητα, γεμάτο παιδαγωγικά, ανθρωπιστικά, μεταφυσικά, «φιλοσοφικά» ζητούμενα και δεν έλεγε να σταματήσει. Μετά από χρόνια του το είπα, δεν αρνήθηκε γελώντας τη σεληνιακή έλξη κι επιρροή εκείνης της βραδιάς. Τότε ήταν ή σε άλλη περίπτωση που κήρυξε από εξέδρας πως: «Εδώ θα γίνει Στάλιγκραντ, δεν περνά ο φασισμός». Ποιός φασισμός δηλαδή η άλλη μισή Κοζάνη, αλλά είπαμε, εποχές… Στο Δημοτικό Συμβούλιο πρόεδρός του ήταν ο Βασίλης Μαρκόπουλος φίλος, συνάδελφος (συνυπήρχαμε στο ίδιο διαμέρισμα ως δικηγόροι για 5 χρόνια επί της οδού Τακιατζήδων 20, πριν έλθω στην ιστορική δι ημάς και την «Παρέμβαση» Χ. Μούκα 1, -35 χρόνια εδώ), και με τη συνηγορία των αείμνηστων εκπροσώπων στο Δημοτικό συμβούλιο, του ΚΚΕ εσωτερικού, Γιάννη Παραπονιάρη και Τάκη Ζουρουφίδη – μύρο το χώμα που τους σκέπασε πρόωρα- ορίστηκα μέλος του Δ.Σ. της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κοζάνης. Πρόεδρος αυτού ο Δήμαρχος Γ. Πγνς. Μου το ξεκαθάρισε από την αρχή: – Ακου να σου πω Βασίλη εγώ δεν ξέρω πολλά από γράμματα, βιβλία κ. λπ. Ανέλαβε εσύ αντιπρόεδρος του ΔΣ και κάνε ό,τι νομίζεις σωστό. Εγώ θα είμαι δίπλα σου αν χρειαστείς κάτι. Ετσι κι έγινε. Εμεινα στη θέση αυτή καιρό ώσπου ν’ αναλάβω για 8 περίπου χρόνια τη διεύθυνση της Βιβλιοθήκης, του ΙΝΒΑ και του σχήματος «Κοζάνη πόλη του βιβλίου», αυτή τη συναρπαστική ιστορία γραμμάτων και βιβλίων, που σύστησε ο πολυετής Δήμαρχος κ. Πάρης Κουκουλόπουλος. Στη θητεία μου στο ΔΣ της Βιβλιοθήκης μπήκε κάποια στιγμή από διαφόρους πολίτες, θεσμούς κι εξουσίες το ζήτημα να «απογυμνωθεί» το Ιστορικό Αρχείο της Βιβλιοθήκης που ήταν παράρτημα αυτής, μετά τον πόλεμο το σύστησε ο Ν. Π. Δελιαλής, από το αρχειακό υλικό του για να αποτελέσει αυτό την υλική βάση της υπηρεσίας των Γενικών Αρχείων του Κράτους που άνοιγε γραφείο στην Κοζάνη, το οποίο και θα ανήκε απευθείας στο Υπουργείο Παιδείας. Δηλαδή ένα πολύτιμο υλικό θα έφευγε από την ιδιοκτησία του Δήμου και της Βιβλιοθήκης και θα πήγαινε σε υπηρεσία της κεντρικής διοίκησης με ό,τι αυτό θα σήμαινε φυσικά. Θλιβερό συνήθως… Η τότε διευθύνουσα της Δημοτικής Βιβλιοθήκης κ. Στέλλα Κουτσιμάνη – Μαγκλάρα αντέδρασε σφόδρα με υπόμνημα της στο Δ.Σ. Πήγα αλλόφρων στο Δήμαρχο και του είπα τι σχεδιαζόταν σε διάφορα γραφεία… Αναψε!… – Απάνω από το σώμα μου θα περάσουν. Ούτε να το σκέφτονται. Το Αρχείο δεν έφυγε και τα χιλιάδες έγγραφά του αποτελούν σήμερα, όπως πάντα, μέρος από τον πλούτο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κοζάνης.Οι μεθοδεύσεις βρήκαν πόρτα απο το Δήμαρχο Γιαννη Παγούνη, η μνήμη του οποίου θα ευωδιάζει και γι αυτό.

«Χάνομαι γιατί ρεμβάζω» ή «Χάνομαι γιατί διαβάζω»,

Το δεύτερο. Βγάζω στην επιφάνεια -παραλίγο θα ‘γραφα ξεθάβω (ανακομιδής μίμηση) λησμονημένα βιβλία. Δε θυμάμαι αν τα διάβασα αν και θυμάμαι από που τ’ αγόρασα πως και πότε έφτασαν στις βιβλιοθήκες μου (σπίτι, γραφείο, χωριό, βιβλιοαποθήκη μαζί τα υλικά καύσεως του χειμώνα). Πολύτιμοι συγγραφείς και βιβλία που σημερινό ωκεανό της βιβλιοπαραγωγής φαντάζουν ερημονήσια καταφυγής ή και φάροι οι οποίοι ακόμα και στις ομίχλες χαμένοι, καθοδηγούν. Ξαναβρήκα το «Γεννήθηκα το 1402» του Παναγιώτη Κανελλόπουλου κορυφαίου νεοέλληνα διανοητή (και πολιτικού τουλάχιστον κατά την 7ετία και μετά). Η «Ιστορία του Ευρωπαϊκού πνεύματός» του είναι έργο υψηλών προδιαγραφών για τον πολιτισμό των γραμμάτων της Ευρώπης. Και τα δύο τα αγόρασα φοιτητής από τον Μπαρμπουνάκη επί της Αριστοτέλους. Το 1402... αναφέρεται στις τελευταίες αναλαμπές του Βυζαντίου με αφετηρία τον Μυστρά και τους Παλαιολόγους και φτάνει στο «Εάλω η Πόλις». Με κάποια βιβλία και συγγραφείς είναι σαν να μπαίνεις σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή υπερταχεία και μ’ αυτή να ταξιδεύεις στο χρόνο του άλλοτε, το νυν και του μέλλοντος. Ακόμα κι όταν αυτή σταματήσει σε κάποιο σταθμό (κι εκεί να προσδοκάς την «Τυχαία συνάντηση») κατεβαίνεις, επιστρέφεις, συνεχίζεις. Κι αυτό το αναγνωστικό τσιμπολόγημα και η πολλαπλή νοητική διάσπαση του είναι σου, είναι διαδικασίες θεραπευτικές της όποιας ψυχικής σου ανορεξίας. Ετσι παρότι χάνομαι στις σελίδες υπάρχω και σε αναγνωστικό ρεμβασμό είτε είμαι στον ρεμβασμός του 15Αυγούστου του Αλεξ. Ππδ.,του Τ. Παπατσώνη ή στην η γλαφυρή ιστορική, λογοτεχνική, αφήγηση και γραφή του Π. Κανελλόπουλου.

Νέα Παρέμβαση

Εναρξη του εκκλησιαστικού ενιαυτού, "έναρξη" και του εκδοτικού. Η Παρέμβαση τχ. 198-199 είναι στο τυπογραφείο. Φιλοξενεί στις σελίδες της ολόκληρο (ανέκδοτο) το λίαν ενδιαφέρον, ημερολόγιο του Κώστα Πύρζα "Μνήμες μονοπάτια" από την περίοδο της δικτατορίας. Ο Κ.Π. ήταν μέλος της Δημοκρατικής Αμυνας (Θεσσαλονίκης) τω καιρώ εκείνω, με όλα τα συμπαρομαρτούντα της συμμετοχής του σ' αυτήν. - Το σχέδιο είναι του Κώστα Ντιο

Αποτομές...

/

Την σήμερον ανακοινώνουν νηστεία αυστηρά / οι επιτραπέζιοι ημεροδείκτες ότι ο Πρόδρομος/ εικονιζόμενος φέρει την εαυτού κεφαλήν του επί πίνακι αυτός ο ίδιος./ Παραγγελιά στον αναιδέστατο Ηρώδη/ Ηρωδιάδος μαινόμενης και της ορχούμενης Σαλώμης/ (έριχνε ένα ένα τα πέπλα της χαμαί)/ Παραγγελιά κι άστραψε το στιλέτο στο πάλκο/ Κι ο Νίκος Κμτζς έσφαξε 2-3 τραυμάτισε 5-6/ (κατά τον Διονύσιον Σββπλν)/ - Τι γίνεται εδώ πέρα Χριστιανοί.../ Συμβαίνουν αυτά και εις αρχαίους Παρισίους/ ότε ο Διονύσιος άγιος με κομμένη την κεφαλήν του/ την πήρε υπό μάλης και τη μετέφερε ο ίδιος στον τόπο μαρτυρίας του/ - Ορισμένως δεν είμεθα καλά την σήμερον αποτομή κεφαλής Προδρόμου...

Γιάχος όπως yahoo.gr

Eργο της φύσης στη Λευκοπηγή Κοζάνης παρά την θέση Γιάχος (από κει προήλθε το yahoo.gr). O λόγος ανήκει στον μέγα ποιητή από το Μέλιγο Τρικάλων Ηλία Κεφάλα ο οποίος μόλις του ετέθη υπ' όψιν η φωτ. εγνωμάτευσε στο λεπτό ως ακολούθως: "...Είναι το νερό; Το νερό της μοίρας μας; Της ζωής μας; Ναι, αλλά όχι μόνο. Είναι και ο σύντροφος του βουνού, είναι και ο συνομιλητής του βράχου, είναι ο αιώνιος ταξιδευτής που μας διδάσκει την πίκρα της ξενιτιάς και του άγνωστου. Είναι ο πρωτομάστορας κτίστης που κτίζει σκαλάκια στο βουνό για να κατεβεί απρόσκοπτα και να μας συναντήσει στον καημό της πεδιάδας..."

Καθώς ο Αύγουστος επιστρέφει στην κανονικότητα / το φως του λιώνει τα περιγράματα στα πράγματα / ιοί και τούρκοι δυναστεύουν την πραγματικότητα / - Ο σώζων εαυτόν· Παναγία μας κάνε τα θαύματα!

Ο Αύγουστος που μας τζάκισε

Μας τζάκισε ή ρήμαξε ο Αύγουστος ο μήνας που λεν ο καλός/ βροχές αστραπές κεραυνοί πλημμύρες καταστροφές κρούσματα/ κι είτε τα όρη πήραμε είτε κρυφτήκαμε περιδεείς παρά θιν αλός/ άραγε ποιάς άγριας συνέχειας είναι όλα αυτά προανακρούσματα...

Οι ασβεστόλιθοι της βροχής

Στη σημερινή ευαγγελική περικοπή ο Ιησούς περιπατών επί της θαλάσσης ("Τα κύματα της θάλασσας μου το 'πανε αυτή η νύχτα μένει") επιπλήττει τον κατ' εξακολούθησιν αρνησία Του, Πέτρο για την ολιγοπιστία του. Μη έχοντες θάλασσα να δοκιμαστούμε ερειπωμένες κλίμακες ανεβαίνουμε προς απλή μας Μεταμόρφωσιν εις το Ξένιον λόφο...

7 Αυγούστου Οσίου Νικάνορος του θαυματουργού

Ενα τηλέφωνο. Κάποτε... - Βασίλη μου...«Πληκτρολογείς στο κινητό τη μοναξιά σου» ακόμα ή σταμάτηξες: - Πληκτρολογώ. - Ακου να σε πω: Ποιός στο καλό είναι αυτός ο Νικάνορας, στο δρόμο του μένω εδώ και χρόνια Πυλαία μεριά. - Να είναι εκείνος ο Σταγειρίτης που συνόδεψε το ΜεγΑλέξανδρο στην εκστρατεία, έγινε ναύαρχος του Κάσσανδρου, Χαλκιδικιώτης, και θανατώθηκε φυσικά φυσικότατα στο τέλος. - Μη κι ο εταίρος του ΜεγΑλέξανδρου που απέκτεινεν εντελώς ο Σέλευκος; - ‘Η ο άλλος ο Αλεξανδρινός γραμματικός να είναι ο Νικάνορας που έδωσε το όνομά του σ’ αυτόν το δρόμο που μας κατοικεί με ανοιχτά καλαίσθητα προκήπια, τα αστικά λεωφορεία του ΟΑΣΘ-Σιδηροδρομικός Σταθμός - Πυλαία και πανταχόθεν οι οικοδομές ελεύθερες που είναι, άλλες με πυλωτές, σύμφωνα με τα οριζόμενα στον εν ισχύι ΓΟΚ του υπουργείου… ή τέλος τέλος ο πατριάρχης Αλεξανδρείας που έκανε 3 χρόνια στο θρόνο (1866-69); Σιγά μην έλεγε και για κείνον τον μοναχοκαλόγερο Νικάνορα με τα πεταγμένα κάπως αφτιά ως ραντάρ ίνα συλλαμβάνει τους θεοτικούς διαταγμούς εκεί στο αγιοραφείον του στη Μονή Σταυρονικήτα, από τα μέρη μας, το Παλαιοχώρι, ας πούμε. - Είσαι λάθος κυρ’ Κώστα, (μου Λαχά) «Κόφτο το κυρ’ Βασίλη μου», Το κόβω, άρα Κώστας λοιπόν, (αχ! Κώστα μου...). Κανένας από αυτούς δεν είναι. Είναι «ο Σαλονικιός» νέος Νικάνωρ (1491 – 1459) που αφήκε πλούτη και ανέσεις του πατρός του, πήρε τα βουνά πέρασε από τη μονή Πρόδρόμου Βεροίας εκεί γνώρισε τον σταυράδερφό του, μετέπειτα Διονύσιον τον εξ Ολύμπου, κι αγαπήθηκαν θεοτικά. Εφυγε και στο όρος Καλλίστρατον, πάνω από τον ποταμό Αλιάκμονα, όρια Γρεβενών, Χασίων, Λαρίσης κ.λπ., έκτισε φωλεά ασκητική και το ‘ριξε στις προσευχές και τα θαύματα. Τα ασκηταριό του με τον καιρό έγινε το μεγαλομονάστηρον της Ζάβορδας (γυναικο-άβατον εξ αρχής και εκ διαθήκης αλλά κάποια νεότερα χρόνια -σεισμός του 1995- κατηργήθη για λίγο από τον εκ Πειραιώς, άχρι τέλους, μακαριστό Μητροπολίτη Σέργιο) είχε ένα μεγάλο κοπάδι από ρόσια γίδια που διαιωνίζεται ως τα σήμερα. Με τον περίφημο Κώδικα, οιονεί βιβλίον ληξιαρχείου της Δ. Μακεδονίας, το οποίον άρπαξε και διέσωσε ο Ν.Π. Δελιαλής (1895-1979) της Βιβλιοθήκης Κοζάνης κι ημείς (ποιοί εμείς; μα εκείνης της Πόλης του Βιβλίου οι κατά φαντασίαν εκδρομείς (1995-2003) το εκδώσαμεν. Εκεί περιπλέον και το μόνον ολοκληρωμένο Λεξικόν του μέγα Φώτιου το οποίον άρπαξεν τρελαμένος με την εύρεσή του ο πολύς Λίνος Πολίτης (1906 - 1982). Σήμερον η Μονή ελέγχεται από 12 μελή συνοδεία που αφίχθη από τη μονή Ορθοκωστά Κυνουρίας και του Θ. Βαλτινού το ομότιτλον μυθοκατασκεύασμα.

Μικρομεγάλες Παρακλήσεις

Βραδιές μικρομεγάλων Παρακλήσεων. Στη Μονή Ιλαρίωνος παρά τον ποταμόν Αλιάκμονα.· κάποτε. Γέρων της, εντελώς πλέον, ο ιερομόναχος – κι ηγούμενος (του εαυτού του) της Μάνδρας του δηλαδή, Ιλαρίων. Παρέα με τον κυρ’ Τ. πήγαμε όστις διεξήλθε ανδρείος το ψαλτήρι. Φτάνουμε στα τελικά Εξαποστειλάρια τα πιο κατανυκτικά της ακολουθίας. («Απόστολοι εκ περάτων... Ο γλυκασμός των αγγέλων... Και σε μεσίτριαν έχω..., Χρυσοπλοκότατε πύργε» (στον καθεδρικό το αγίου Νικολάου ο Παπαδημήτρης δίνει ρέστα σ’ αυτά) εις ήχον γ΄ που ψάλλονται γεγωνοτέρα τη φωνή. Ο μοναχός κάτι ψάχνει. - Τι ψάχνεις, λέω, εδώ είναι. - Οχι, δε λέμε αυτά. - Κάτσε καλά γέροντα τι έπαθες πρώτη φορά τα λες; Κοντεύεις 100 χρόνια (πολλά είπα θεμιτή ευλογημένη υπερβολή). Συνηγορούσε κι ο ψάλτης. Τι έπαθαν; Είπαν κάτι ανούσια. Απόλυσις. Αλλά ήρθε κατά νουν ο γέροντας. Στην αυλή μου ζήτηξε συγχώρεση. - Τι έπαθα Παναγία μ’ συγχώρεσέ με. - Στιγμιαία νοητική αδράνεια, είπα ο ξύπνιος. Αγιος άνθρωπος άλλωστε. - Πες τα τώρα δυνατά εδώ ν’ ακουστούν μέχρι τη μονή Ζιδανίου με την Παναγία την μυδραλιοχτυπημένη. Τα είπε; Δε θυμάμαι...

Μυστήριον...

Μυστήριον κι αυτή η Μάσκα σήμερα στους ναούς / περιπέτεια βάλε βγάλε αρχίζουν κι οι Παρακλήσεις / ποιός θα το πει αν συγκρατούν ή διώχνουν τους ιούς / - Ελπίδα η προσευχή και της επιστήμης οι εκκλήσεις

1η Ογδόου

Aσυναίσθητα (εμένα μου λες)/ πήρα τους δρόμους της καραντίνας/ εντός πόλεως λήγοντος του Ιουλίου/ Π. Μελά πλ. Π. Τζαβέλα, οδός Λαχανά,/ Επισκόπου Μελετίου, κάθισμα αγ. Αναργύρων/ Ανδρόνικου Γ’, Στρατηλατών, άγιος Δημήτριος/ δρόμοι που επί δίμηνο μόνος περπάτησα/ τότε εκεί το φόβο μύρισα κι αγάπησα/ Αλλά γιατί τα πόδια μου σ’ αυτούς με ξαναφέρνουν/ (Απόδοση και μνήμη εορτής ή ξαναρχίζουμε;)/ τα γνώριμα να βρω σημάδια απ’ τον αποκλεισμό/ 1η Αυγούστου χωρίς μάσκα απ’ του ναού την αυλή/ πήρα τον ενιαύσιο αγιασμό...

Ελλείψει άλλων αγκαλιές δέντρων

Ζερόνιμο, βοσκός και αφηγητής ιστοριών που όταν προαισθάνθηκε πως ο θάνατος ερχόταν να τον πάρει πήγε κι αποχαιρέτησε τα δέντρα του κήπου του, ένα προς ένα, αγκαλιάζοντάς τα και κλαίγοντας, γιατί ήξερε πως δεν θα τα ξανάβλεπε (Ζοζε Σαραμάγκο)

Μάταιος μάταιος...

Αλιεύματα εκ της παλαιάς Νέας ΕΣΤΙΑΣ τχ. 786/1960. Σε μετάφραση Κωνστ. Φ. Καβάφη το ποίημα της Λαίδης A. Bάρναδ «ΜΑΤΑΙΟΣ, ΜΑΤΑΙΟΣ ΕΡΩΣ» το οποίο καταλήγει: «...Εγινα σαν το φάντασμα· τίποτε δεν μ’ αρέσει./ Από τον νου μου προσπαθώ να βγάλω τον Αντώνη,/ κ’ έχω κρυφό τον πόνο μου, και λιώνω σαν λυχνάρι./ Απ’ τον Θεό την δύναμι ζητώ πιστή να ήμαι./ στον Σταύρο που δεν αγαπώ... και όστις με λατρεύει.»/ Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Κατεβασιές κι όχι καταβασίες

Μαρίνα, Ηλίας, Μαγδαληνή, Πελαγία, Χριστίνη, Αννα Παρασκευή, Παντελεήμων Κατεβασιά αγίων Ιουλίου ή μήπως ονόματα πλοίων στο "Αξιον" του Ελύτη "Εστί" Κανονικά δεν θα είχαμε ανάγκη άλλης βροχής να πέφτει ως ελεήμων να μας ποτίζει με ποίηση, πίστη, κουράγιο και λίγη ίσως λύπη ζεστή

24 Ιουλίου μνήμη Χριστίνης Μεγαλομάρτυρος κ.α.

Εις την Πόλιν ο Ετρωγάν ξυπόλητος μεν αλλα με την οπλή του πατάει την Αγία Σοφία. Εν Αθήναι η κυρία Προεδρίνα δεξιώνεται τους ταπεινούς και περιφρονημένους της καραντίνας Στης Κοζάνης το σοκάκι (Αλ. Καραλίβανου) η Παρέμβαση κλπ ξεκινά ωρα 5 το 4 συμπόσιο λογοτεχνίας κι ο,τι ήθελε προκύψει...

Ενα πλοίον ταξιδεύων...

Είναι ένα μικρό καράβι σε πέτρα ξηράς ζωγραφισμένο / που θα «μας πάρει μακριά να μας πάει σε άλλα μέρη» / ότι βαρέθηκα αληθινά καράβια και ferry να προσμένω / - Φύσα το θάλασσα πλατιά πίσω και πάλι να μας φέρει../

Στέρνες...

Παραμονή αγίας Μαρίνης μεγαλομάρτυρος - ήμουν που ήμουν σύννους- ο Οροπεδιάρχης ποιητής Δ. Κανελλόπουλος τον Νίκο Χειλαδάκη (1952-2012) μου θύμισε - λογιστήν, ποιητήν, δημιουργόν όταν στην πόλη μας καταμετρούσε νταμάρια λατομείου κ.α αδρανή υλικά του εντός μας Ενα πρωί στου ζωγράφου Γ. Χατζάκη «Συνάδελφε», η προσφιλής του προσφώνηση «σε ποιές στέρνες λάθους κολυμπάς» μου είπε «Κι εσύ ποιές στέρνες πάθους κουβαλάς» είπα Απάντηση: ουδείς... Οτι φορές το λυρικόν κι άγριον πάθος συνορεύει και με γλυκύκατον λάθος

Tέντα

Ωσάν στης Λιβύης την έρημο που πήγε κι έστησε την τέντα/ ο Αγ. Σικελιανός τ’ Αλαφροϊσκιωτου εαυτού τα πάθη εκέντα/ στην έρημη πόλη σκιά βιβλίων κι η «Παρέμβαση να μας ορίζει/ 12 / 7 και «σαν μυλολίθαρο ο ήλιος από πάνω μου να τρίζει»

Εσπέρας προκείμενον (11ης Ιουλίου)

Παραμονή νεοφανέντος οσίου Παϊσίου του εν Σουρωτή κειμένου στο χωνευτικόν χώμα κι ανθρακούχον νερό της λίαν θαυματουργός και θαυματοποιός. Απ’ το κελί του στο Ορος πέρασα ξυστά πλειστάκις δε μπήκα μη πάθω καμιά λαχτάρα «αποκαλυπτική» βίου, σκέψεων, πράξεων κι αναγκαστώ άρδην ν’ αλλάξω ρότα Ενοχα προσπερνούσα κι ούτε κοίταζα πίσω Αλλ’ ένιωθα το βλέμμα του συγκαταβατικό στην πλάτη για την αδυναμία μου μήπως την ευλογούσε ορισμένως, τόσον μακρόθυμος που ήταν ο κατά κόσμον Αρσένιος Εζνεπίδης (τί όνομα...) (1924-1974) ήδη προστάτης του όπλου των διαβιβάσεων