Ενθεον ασκέρι

Και καλά ακόμα έχουμε τη συνέχεια στο καλοκαίρι / βολευόμαστε σ’ αυλές και θερινές καρέγλες απλωμένοι / Οι εκκλησιαζόμενοι της Κυριακής δεν είναι ασκέρι / είναι από την πολύτιμη ύλη των ημιένθεων πλασμένοι

«Eiμαι μία μάσκα...»

Ημερήσιας χρήσης φτηνή εντελώς. Την κρεμώ στα λυμφατικά κλαδιά της πολυετούς Σεφλέρας. Αεριζόμενη και λικνιζόμενη μου θυμίζει τολμηρό εσώρουχο γυναικών αλλά και μέρες αρχαίες. Τότε επί ΠΦΑ στο Κοινοβούλιο μια ασυγκράτητη δυναμική βουλευτίνα σε κάποια ψήφιση νόμου (αυτού του με ένα άρθρο κ.λπ) κουνούσε ένα μαντήλι από τη χαρά της. Ενόμισα προς στιγμήν, ο βλάσφημος, πως ήταν το εσώρουχό της. Ενόμισα, δεν ήταν. Τώρα τη μάσκα τη βάζω στο ασανσέρ, το χασάπη, το πάμπλικ (στο βιβλιοπωλείο μας ισχύει το ασυλλόγιστο), στο ναό, το μάρκετ (σπανίως πάω) και όπου αλλού το επιβάλλει πολιτική προστασία. «Οι ελαφροί ας με λέγουν ελαφρόν. Στα σοβαρά πράγματα ήμουν πάντοτε επιμελέστατος. Και θα επιμείνω, ότι κανείς καλύτερά μου δεν γνωρίζει...» (Κ.Π.Κ) Το βράδυ την πετώ...

Οσοι κι όχι όσιοι

Οσοι ευεργετηθήκαμε, τελικά, λοιδορούμενοι κάπως απ’ Αυτόν στα «Εσώψυχά» του αφού έτσι περάσαμε κι εμείς στην ασήμαντη αιωνιότητα (τρίχες δηλαδή) ακολουθούμε στο τέλος της ουράς των μελοθρηνωδούντων παρακατιανοί της ακολουθίας σε μια Διαγώνιο σκυμμένοι...

Κάποτε στην Ομόνοια...

...Μεσάνυχτα σχεδόν, στην πολυπολιτισμική, πολυτραυματική και πολυπρεζονική Ομόνοια. Οι εφημερίδες τής αύριον έτοιμες στα υπαίθρια διανεμητήρια. Στέκομαι τυχαία δίπλα από καλαθοσυλλεκτήριο άχρηστων υλικών. Κάποιος φουριόζος μόλις αγόρασε την εφημερίδα με δώρο βιβλίο· σκίζει το νάυλον· λέω, τώρα θα πετάξει την εφημερίδα και θα κρατήσει το βιβλίο. Πετάει το βιβλίο στο καλάθι με το οποίο προσώρας γειτνιάζω και συνεχίζει στη νύχτα της πρωτεύουσας. «Ηρακλής μαινόμενος» του ΕΥΡΙΠΙΔΗ. Το πήρα φυσικά, άνευ της παραμικρής συστολής. Λίγες μέρες αργότερα στην πόλη μας, ανεβαίνοντας προς Αγία Αννα, παρά τον λόφον του χαμηλού Αη-Λια, σε ένα σκουπιδο-συλλεκτήριο βαρέλι όπου άγρωστις εφύετο, είδα και πάλι την ίδια εφημερίδα μέσα σε νάυλον, άγγιχτη και πεταμένη. Ελειπε μόνον το βιβλίο! Κάπως χάρηκα με τα αναγνωστικά, μήπως και πολιτικά, ήθη Αθήνας και Κοζάνης

παρά 1 τεσσαράκοντα κορόμηλια

 Αυτή αύτη η κάποτε (και νυν υποθέτω) λίαν ωραία της ΠΦΑ, δε θυμάμαι σε τι υπουργείο εφημέρευε, θα μείνει στην νεότερη πολιτική μας ιστορία για την ωραιότητα της εξουσίας της, και για τη δήλωσή πως τρώει καθημερινά 40 (ή 39 +1) κορόμηλα. Για λόγους πολιτικούς, αισθητικούς, διαιτολογίας; Κύριος οίδε. Ως εκ τούτου και εμείς από «του κήπου την κορομηλιά δίπλα στο μπαλκονάκι» κόψαμε περίπου 28 κορόμηλα ( δεν διετέλεσα και υπουργός ουδέ καν υφυπουργός εγγείων βελτιώσεων που πολύ θα το ήθελα) όχι για την ωραιότητα ή την τυχόν δίαιτα αλλά για την ιστορία ρε γμτ που είπε και η άλλη εθνική σταρ των εμποδίων (που τις θυμήθηκα...)

«Αισθησιακή» ιστορία

 Πολύ με θέλγει το ύστερο τριήμερο Ιουνίου
των Πρωτο-Κορυφαίων, των 12 Αποστόλων και 2 Αναργύρων
όταν ο ήλιος του Ιουλίου ξεχύνεται λίαν καυτερός
ως αίγαγρος εις την οδό των Φιλελλήνων του Αν. Εμπειρίκου.
Εις τους αγίους Αναργύρους το ναύδριον, κάθισμα το λεν,
(αλήθεια ποιός κάθετε εκεί;)
τον αρχαίο καιρό οι χωρικές αρραβωνιασμένες κόρες
που έσφυζον δροσιάς ως κρέχτα γκαρμπολάχανα
οδηγούνταν από τας πενθεράς τους την παραμονή
στους θαυματουργούς προς ευλογίαν Κυρίου κ.λπ
και το ξενυχτούσαν στην αυλή υπό το φως των άστρων.
Εκεί, κατά τας διηγήσεις των παλαιών χωρικών
εδέχοντο επιθέσεις ερωτικές από υπομέθυσους
της πόλεως: «Χωριάτσες είναι τι θα μας κάμν;»
Αλλ’ αυτοί εδέροντο τότε ανηλεώς υπό των συζύγων
που εφύλαγον άγρυπνοι ως πολυόμματοι
Αργοι, πανόπτες ή μυριωποί
την σωματικήν κι ανατομική ακεραιότητα των νεάνιδων
- Μεγάλη η χάρη τους-
Εις μάτην οι δερόμενοι επικαλούνταν
την προστασία των αγίων Αναργύρων οι βέβηλοι...

Κλεο(αρπάχτρα)

 Αφορμή η με ραγδαίους ρυθμούς αναγνωστική διεξαγωγή του βιβλίου «ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ» του JOHN WILLIAMS εκδ. GUTENBERG. Εκεί που ο Οκτάβιος νικά τον Μάρκο Αντώνιο στη ναυμαχία του Ακτίου ο Σαίξπηρ παρατηρεί:
«Του κόσμου η μεγαλύτερη παρτίδα εχάθη
μόνον από άγνοια μ΄ ένα φίλημα επετάξαμε
βασίλεια κι επαρχίες ...»
Ενώ ο Ρήγας Βελεστινλής στη ΧΑΡΤΑ του σημειώνει:
«...Ακτιον πούντο. Εδώ ενικήθη ο Μάρκος Αντώνιος από τον Αύγουστο. Εχασε και την Κλεοπάτρα».
Αυτήν την «αχαλίνωτη Αιγύπτισσα φοράδα» η οποία σαν είδε πού έγερνε η σύγκρουση τόσκασε με τα καράβια της κι από πίσω της ο ερωτευμένος Αντώνιος για να συναντήσει τη μοίρα του στη «Αλεξάνδρεια που χάνονταν...»

Επι-στροφές...

 Ξορκίζουμε το σήμερα
στην απολεσθείσα καθημερινότητα επιστρέφοντες
Ο Θ.Β. οδηγείται προς κορνίζωσιν "Ορθοσωστά"
Η 15η ΣΤΕΠΑ αφίχθη μόλις
εσπρέσο στα ένδον των καφενείων
που άνοιξαν εκ νέου τα σωθικά τους
- αγκαλιές χορταριασμένες-
και μας περιμένουν, τυφλοπόντικες
να ξαναπερπατήξουμε
την οδό της αγίας ρουτίνας.
Αμποτε...
- Αμήν

Η άλωση της καθημερινότητας...

Κεντρικός πεζόδρομος με τις πικροκαστανιές εν πλήρει πρασινοφορία. Δύο συμπολίτες βρίζονται άγρια χειρότερα από χαμαλήδες που δεν υπάρχουν πλέον. Λόγια αισχρά, λόγια κακά, λόγια να ντρέπεσαι να τ' ακούσεις και σαν περαστικός. Ο λόγος; Κατά την αντίθετη πορεία τους στο δρόμο ένας κατά λάθος ακούμπησε ελαφρώς τον άλλο. Εγκλημα... Οχι, δεν πιάστηκαν στα χέρια από το φόβο της συνακουμβήσεως. Προ πανδημίας θα σκοτώνονταν στις γροθιές, κλωτσιές κ.λπ.

"Μαραίνεται η καρδιά μου σαν πράσο στα Κρανίδια..."

 Ευχαριστώ, «έτσι κάνουν όλες» κι όλοι ποικίλοι ποιητές και ποιήτριες ενταύθα, όταν τους μνημονεύουν ή αναδημοσιεύουν διάφορα σάιτ και διαδικτυακοί τόποι και τρόποι, στίχους, ήχους και απόηχους τους, τον κυρ’ σύντροφο Στέφανο Πράσσο, ένδοξο όνομα σε χορταστικό ποιητικό επίθετο («Μαραίνεται η καρδιά μου σαν πράσο στα Κρανίδια» παραφράζω - δε θυμάμαι και καλά - τον εξαίρετο ποιητή και κριτικό λογοτεχνίας Θανάση Μαρκόπουλο όστις μόλις εκυκλοφόρησε την σπουδαία μελέτη «Η εύφορη λύπη του Μιχάλη Γκανά» δοκιμιακές ανιχνεύσεις, εκδ. Μελάνι). Ως ηγέτης, λοιπόν, της Εξωκοινοβουλευτικής Περιφερειακής αριστεράς Δυτικής Μακεδονίας και περιχώρων δίδει μεγάλη δημοσιότητα στην «αναξιότητά» μου (ιδού ο «φαιδρός» μου αυτοοικτιρμός) καθώς με κρεμά στην κορφή εφημερίδων και με σιδερώνει «συνδονιάζοντάς με» σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα. Ενα θέμα σχεδόν ασήμαντο που αφορά πρόσωπα και καταστάσεις ανάξιες πλέον κάθε σοβαρού σχολιασμού (αγάλματα μητροπολιτών, ονοματοθεσίες δρόμων, ιστορίες για ημιαγρίους, δοσιλογίες κ.λπ.). Διαδηλώνω ηττημένος και αποσύρομαι στο κελί του Κ. Π. Καβάφη:

«Για τες θρησκευτικές μας δοξασίες –
ο κούφος Ιουλιανός είπεν «Ανέγνων, έγνων,
κατέγνων». Τάχατες μας εκμηδένισε
με το «κατέγνων» του, ο γελοιωδέστατος.
Τέτοιες ξυπνάδες όμως πέρασι δεν έχουνε σ’ εμάς
τους Χριστιανούς. «Ανέγνως, αλλ’ ουκ έγνως· ει γαρ έγνως,
ουκ αν κατέγνως» απαντήσαμεν αμέσως.”

Ηρωες σε πλαγιές

 Παρακολουθώ δηλ. διαβάζω με θυμηδία πλέον, τα διαλαμβανόμενα για τους ανδριάντες, τις προτομές, τις φαιδρές προτάσεις για αλλαγές οδών, τις ιστορικές θεωρήσεις κι αναθεωρήσεις επί των γονάτων, των μικροϊστορικών στοιχείων μύθων, λίθων και πλίνθων ατάκτως ειρημένων και δημοσιοποιημένων. Γιατί τελικά τ’ αγάλματα είμαστε εμείς, όπως σημειώνει ο Γ. Σ, σε άλλα προπορευόμεθα ως αναξιοπαθές κοπάδι που το οδηγούν ποικίλοι βοσκοί η ποιμένες ή επόμεθα φτωχοί ιδεολογικοί, κομματικοί συγγενείς.

Αν, λέω αν...

 Αν το μάρμαρο για χώμα δύσκολο να προσκυνήσω
αυτά τα πόδια δαχτυλα μπορώ ασμένως να φιλήσω

Πρωτιές...

Στο «Κυριακάτικο Βήμα» της 17ης Μαϊου (Σαμαρείτιδος κ.λπ.) στο ένθετο με τα Βιβλία ο κ. Ν. Μπακουνάκης γράφει για τον έρωτα των Αλ. Καμύ και Μαρίας Καζαρές κι όπως αυτός «κυκλοφορεί» στην μεταξύ τους αλληλογραφία με τις 865 επιστολές. Στο ΥΓ σημειώνει: Η αλληλογραφία Καμύ- Καζαρές είναι έργο ογκώδες. Θα άξιζε όμως να μεταφραστεί μια επιλογή επιστολών στα ελληνικά ανάμεσα τους οι εκπληκτικές επιστολές από την Ελλάδα στη διάρκεια του ταξιδιού του Κ. την άνοιξη του 1955....

Ζωγράφιζε...

 - Ζωγράφιζε παιδί μου ζωγράφιζεν αενάως ποδηλάτας...
ο Ανδρέας Εμπειρίκος προς Αλ. Φασιανόν ζωγράφον.
Αλλά όχι του γλυκού νερού και ποδηλάτου παιδικού...

 Οτε ήμην εις την ΣΤ ‘ Γυμνασίου στο μάθημα της Ηθικής μας είχε μια φορά στην σειρά ορθίους 4-5 και επί του πίνακος εξεταζόμενους, ο θεολόγος καθηγητής κ. Μίλτος Ηλιάδης.
- Ποιός ξέρει να μας πει έναν υπαρξιστή φιλόσοφο και συγγραφέα ρώτηξε μη περιμένοντας προφανώς απάντηση
- Ο Σάρτρ είπα δειλά
Ξαφνιάστηκε.
- Κάτσε κάτω μου λέγει σχεδόν αγριεμένος και λάβε βαθμόν 19
19 !!! Το μόνο της μαθητικής μου ζωής 19νιαρι
Οταν έφτασε το μυαλό μου δεν διάβαζα το Σαρτρ εγώ ήμουν με τον Καμύ.
Ομως αυτός μοίραζε την εφημερίδα του στις μεγάλες λεωφόρους των Παρισίων όπως εγώ την Παρέμβαση στης Κοζάνης τα σοκάκια με τα σπίτια τα ψηλά και τηρουμένων των μεγάλων αναλογιών και των ελαχίστων αποστάσεων των 2 μέτρων, είμεθα συγγενείς του δρόμου...

Πότε κιόλας...

Πότε κιόλας ενοστάλγησα τις μέρες του εγκλεισμού
τότε που αφέθηκα σε 100ν τόσο (πολλά είπα) σώματα βιβλίων
για γρήγορες αρπαχτές στα όρθια ή στα ξαπλωτά
Καθώς επανήλθα στην ρημαγμένη πραγματικότητα
η διαλεκτική της καθημερινότητας
μου τράβηξε αυτί μάτια στόμα χέρια
σ’ ένα ρυθμό αναδρομικής διεκδίκησης απολεσθέντων
Κουράστηκα απότομα χώθηκαν και κάτι αγκίδες άνοιξης
στη διάθεση για οικείες φίλιες αγαπητικές αγκαλιές
φιλιά κι αγγίγματα τώρα όμως μόνον μάτια και λόγια
- Θεέ μου πόσο: «Ανάποδα γυρίσαν τα ρολόγια» (1)
- Οπίσω στα κανόνια, Ελεύθεροι ζαβλακωμένοι...

(1) Μ. Σαχτούρης

Διάλογος ημίκωφων

Σε ένα δημόσιο διάλογο (με ονοματεπώνυμο) περί του Ιωακείμ "Πνευματικού ηγέτου του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ κ.λπ.) ο αντίπαλος συνομιλητής μου υπογράφει ως αντιπρόεδρος της ΠΕΑΕΑ (ήγουν αντιστασιακής οργανώσεως) και του ΔΣΕ (του γνωστού ηρωικού στρατού του εμφυλίου) διαδηλώνοντας τυπικά πως ήτο ενεργό μέλος των δύο οργανώσεων. Φυσικά με "τζάκισε" με τα επιχειρήματα και σιωπώ επί του θέματος. Ομως έχω μια απορία. Ο συνομιλητής μου είναι συνομίληκος άρα πότε μετείχε της Εθνικής Αντιστάσεως και του Δημοκρατικού Στρατού αφού τότε δεν είχαμε καν γεννηθεί. ‘Η οι σύλλογοι αυτοί έχουν ως μέλη και τους γνησίους κατιώντες ή τους εξ αγχιστείας συγγενείς αυτών. Υπό το βάρος τέτοιων τίτλων συνετρίβην. Ημείς την μόνη αντίσταση κι εντός των χρόνων μας που εκάμαμεν ήτο κατά της «δικακτουρίας» την οποία επτά χρόνια επολεμούσαμε νύχτα μέρα, μέρα νύχτα αλλά αυτοί δεν είχαν καταλάβει τίποτα από τον αγώνα μας· τέτοια ζώα που ήταν που να το καταλάβουν (παραφράζω εδώ τον Φαίδρο Μπαρλά). Θυμάμαι τους καιρούς του αλήστου μνήμης ΚΚΕ εσωτ. στην πόλη ο φίλος μου Μάκης Συνεπίθετος μετείχε εκ μέρους του κόμματος ως εκπρόσωπος της αντιστασιακής του οργάνωσης στις τριμερής συναντήσεις με τις άλλες κομματικές αντιστασιακές οργανώσεις με τους υπερήλικες τότε εκπροσώπους τους, κι αυτός νέος και ωραίος. Το γελούσαμε το πράγμα για καιρό ότι ο Μ. ήταν το μέλος πασπαρτού αφού εκπροσωπούσε το ΚΚΕ εσωτ. στις μετωπικές οργανώσεις του (ΑΚΕ κ.λπ) πλην του ΑΕΜ που ηγείτο ο αείμνηστος καλός άνθρωπος φίλος και σύντροφος Γιάννης Παραπονιάρης.

Ιδίοις αναλώμασιν

 Tραβώντας μπροστά τα πίσω σώματα των βιβλίων
χύθηκε στα πόδια μου να πω, αντί έπεσε,
ένα «Ιδίοις αναλώμασιν» ΜΙΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ
(τρόπος εκδοτικός που στην πράξη λίαν καλά γνωρίζω)
Την εφρόντιζεν ο ωραίος ποιητής Ανέστης Ευαγγέλου
που απέθανε εντελώς 30 Απριλίου 1994
ανήμερα α΄ και β΄ αναστάσεως που εόρταζε...
Στη Θεσσαλονίκη του 1985 μαζευτήκαν
σ΄ εκείνη τη μικρή κιβωτό όλοι οι ακριβοί της
(οι περισσότεροι δε ζουν αλίμονον). 

«Τέλος ριχτήκαν λιμασμένες και του λιάνισαν
τα κόκαλα κι ηδονικά τα τραγανίσαν
ως το μεδούλι κι έγλειφαν το χυμένο αίμα
μην απομείνει τίποτε να τον θυμίζει πια.

(Και όλο αυτό στη γλώσσα τους το λένε αγάπη) (Α.Ε.)

Ματαιότες

Από το «Δεν άνθησαν ματαίως» της Φραγκισκης Αμπατζοπούλου
 στη φετινή μάταια ανθοφορία της άνοιξης. Γράφει ο Μάρκος Μέσκος:

... όταν ανθίζουν οι οξιές βουνά και σύννεφα τριανταφυλλένια
μα Θεέ μου τόση αλλοπαρμένη ανθοφορία τόσο ανιδιοτελής
σαμπως απλήρωτοι λογαριασμοί της άνοιξης χρόνια και χρόνια τωρα...

Ανωφελή πλέον ερωτήματα δια τον Ιωακείμ – ανδριάντα…

Στο περιθώριο των θριαμβευτικών, λυρικών ή κι οργίλων τοποθετήσεων για τον ανδριάντα που πρόεκυψεν εν μέσω κορωνοϊου κ. α δαιμόνων, μας έρχονται κάποιες, κάπως αιρετικές σκέψεις, (μπορεί και να σφάλουμε, αλλά απ’ ό,τι διάβασα γράφω και κρίνω) τις οποίες καταθέτω, όχι για να λάβω απαντήσεις που προφανώς δεν περιμένω, πέραν των συνήθων ανώνυμων ημισχετλιαστικών σχολίων, αλλά βάζοντας για συζήτηση, μετά από έρευνα φυσικά, κάποιες πτυχές του βίου του.

1. Ο μητροπολίτης στερήθηκε του θρόνου του από την Σύνοδο της Εκκλησίας το 1945 με την κατηγορία εγκατάλειψης του ποιμνίου του σε καιρό πολέμου και σε συνθήκες κατοχής. Αντ’ αυτού ο τότε φλογερός αρχιμανδρίτης Αυγουστίνος Καντιώτης έσωσε την πόλη από την πείνα με τα συσσίτια που σύστησε, ο δε άλλος Ιωακείμ – Λιούλιας, εμαρτύρησεν.

2. Ο μητροπολίτης κατά την διάρκεια της ποιμαντορίας του στην Κοζάνη ελειτουργήθη σε όλα τα πολιτικά δόγματα: δημοκρατίας, δικτατορίας, βασιλείας, αριστεράς, συμπεριφορά που ονομάζεται και καιροσκοπική.

3. Οσο ζούσε στην Αθήνα σχολάζων επίσκοπος πλέον βρήκε καταφύγιο σε ένα σωματείο συντηρητικών αρχών των «Φίλων του Λαού» στο οποίο και άφησε την περιουσία του (μεγάλη σε ακίνητα στην Αθήνα). Στην Κοζάνη άφησε την ιερατική στολή του και κάποια ασήμαντα βιβλία.

4. Ποιά η δράση του στο βουνό (και πού) πέραν του «ευλογητός» στην έναρξη των συνεδριάσεων της ΠΕΕΑ;

5. Ποιά η συμπεριφορά του μητροπολίτη της μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης, στα γεγονότα με τους παραδοθέντες εκατοντάδες κατοίκους των χωριών Οινόης, Βαθύλακκου, Ροδίτη κ.α που ανήκαν στην ΠΑΟ και σε άλλες αντικομμουνιστικές οργανώσεις και που κατηγορήθηκαν για δοσιλογισμό. Ενώ περίμεναν να δικαστούν από την νόμιμη κυβέρνηση, εκτελέστηκαν σε μια νύχτα από τον ΕΛΑΣ. Εις μάτην ζητούσαν από τον μητροπολίτη τους, τη χριστιανική συνδρομή για τη σωτηρία τους.

6. Ο μητροπολίτης απεχθανόταν την Κοζάνη, το γράφει σε επιστολές του, δεν άντεχε η πληθωρική του προσωπικότητά στον περιορισμένο της χώρο, ήθελε με κάθε τρόπο να φύγει απ’ αυτήν, να γίνει Θεσσαλονίκης (ήταν εκεί στην απελευθέρωσή της εν αναμονή, κι όχι στην απελευθέρωση της Κοζάνης που ήταν η έδρα του) ή και αρχιεπίσκοπος αν επικρατούσε το ΕΑΜ, όπως πίστευε, όταν βγήκε στο βουνό.

7. Ο μητροπολίτης Ιωακείμ (Αποστολίδης) ήταν μια εκρηκτική κι αμφιλεγόμενη προσωπικότητα που δεν τον χωρούσε ο μικρός τόπος και ο τρόπος του. Με θετικά κι αρνητικά στοιχεία προσέγγιζε περισσότερο σε πολιτικό παρά θρησκευτικό ηγέτη. Με βίο καθόλου συμβατικό αλλά ταραχώδη δεν κατάφερε τελικά να ενώσει το ποίμνιό του. Είχε κάποιο κοινωνικό και θρησκευτικό έργο το οποίο όμως δε μπορεί να συγκριθεί με εκείνο πολλών από τους προκατόχους του. Δεν ήταν ο ήρωας της πόλης για να σηματοδοτεί με την ανάγλυπτη υπερμεγέθη παρουσία του την ιστορία της στο άλλοτε και στο τώρα της. Μια λιτή προτομή στον αύλειο χώρο του επισκοπείου ήταν αρκετή μαζί με την προτομή του Μητροπολίτη Διονυσίου (ούτε συζήτηση για πνευματική σύγκριση μεταξύ τους).