Εφημερεύουσες φαρμακείες
Μηδείς ανώνυμος υβριστής
εισίτω (επώνυμοι όμως γίνονται δεκτοί)


Σάββατο, 14 Μαρτίου 2020

Η ακάθιστη


Την έβλεπα χρόνια τη «ακάθιστή» μου
σε μέρος μεσημβρινό ιδανική για διάβασμα.
Ηρθε η ώρα της λοιπόν «Μένουμε σπίτι…»
13 Μαρτίου αγίου Μάριου επισκόπου Σεβάστειας
μέρα που έκοψα κάθε δεσμό
με τα φθαρτά που επιβιώνουν του ανθρώπου.
Ροθ και Μάγκρις γι αυτό το απόγευμα
ΣπιτοΕλεύθεροι ΚορονωΠολιορκημένοι
«Τρεμ’ η ψυχή και ξαστοχά τον εαυτό της» ο Σολωμός
Ξεβάψαμε από το πλύσιμο του φόβου κι’
«Επί πλείον πλύνον με από της ανομίας μου» (Ψαλ. 50)
Η Β΄των Χαιρετισμών από την τηλεόραση
λιγοστοί οι γενναίοι των ναών
ότι «Γνώσιν άγνωστον γνώναι..."
Χαίρε, αλλά μέχρι Πότε;


Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2020

Αλλά θα ξαναβρεθούμε...

Σαν αύριο 13 Μαρτίου Β' των Χαιρετισμών
θα αρχίζαμε το Δ’ Συμπόσιο Λογοτεχνίας στην Κοζάνη
συμποσιούμενες διαθέσεις τρυφερότητας κι αναζήτησης
Μια φοβισμένη όμως άνοιξη
μας έριξε στο καναβάτσο της ανασφάλειας.
«Ερωτας στα χρόνια της χολέρας...»
Αναβολή λοιπόν γράφουν τα κινητά μηνύματα
- Αλλά θα ξαναβρεθούμε.
Οτι «αγάπη είναι ό,τι δεν έχουμε»
(Σαρλ Λουί Φιλίπ)
αλλά και ό,τι προσδοκούμε...

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2020

Εργα και ΗΜΕΡΑΙ

Η καθιέρωση παγκοσμίως της ημέρας της γυναίκας και στο ελληνικόν της ποσόστωσης γυναικών στα πάσης φύσεως σοβαρά, ημισοβαρά ή και εντελώς γελοία ψηφοδέλτια παντός καιρού και τόπου, μαρτυρεί πως η γυναίκα ανήκει μεν στο ανθρώπινον είδος, αλλά χρήζει ειδικής μέριμνας και προστασίας ου μην αλλά και θωπείας εν γένει και εν είδει... (εγο Κ. Ντιό)

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2020

Ερημα κι άδεια των στρατηγών τ' αρχαία Στρατηγεία

 Πως είναι να σε χαιρετούν στην πύλη Αλφαμίτες
αν και πολίτης· Α’ Χαιρετισμοί μιας άνοιξης
δύσκολης πολλαπλώς, ναός αγίου Γεωργίου στρατού.
Χρόνια τώρα στο παράθυρο μια Σαμαρείτης Φωτεινή
κι ένας Μ. Βασίλειος σε συντρόφευαν
στο «Χαίρε» σου και στο «Ποτέ» της.
Κυπαρίσσια, λεύκες, πεύκα δάχτυλα τροχιοδεικτικά
στον κήπο του Στρατοπέδου Μακεδονομάχων,
μηλιές, ροδακινιές, οι φαντάροι στα σύνορα σκοποί.
Εφέτος ο προεστώς βουβά να θρηνεί την κόκκινη
φλόγα του που τόσο νωρίς σποδός και χώμα έγινε
«Ηρθε μιαν Ανοιξη πικρή και μαραζιάρικη...»
«Δωσ’ μου το ρίγος το παλιό δίχως καμώματα
κι αν θα ‘μαι λίγος θα χαθώ στα ξημερώματα...»
έσβηνε στο ραδιόφωνο η μνήμη...
καθώς περνούσες εκ νέου την πύλη.

Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2020

Ριζες κ.α

 Επιστροφή στις ρίζες μας χωρίς χώμα και άλλη προπαρασκευή
Προηγιασμένη Τετράδη όσοι πρόλαβαν οι άλλοι την Παρασκευή

Τρίτη, 3 Μαρτίου 2020

Καθαρή μέρα

 Με την έναρξη της Σαρακοστής διαβάζω πάντα του Τ. Σ. Ελιοτ
 την "Τετάρτη των τεφρών":
"...Στην ύστερη έρημο, στους ύστερους γαλάζιους βράχους
Την έρημο στον κήπο, τον κήπο μες στην έρημο
Της στέγνιας, φτύνοντας απ’ το στόμα τον ξερό μηλόσπορο.
Ω λαέ μου..."
που ειναι η αντίστοιχη Καθαρά Δευτέρα των Ρωμαιοκαθολικών 

αλλά και την "Ερημη Χώρα" του, αυτές τις μέγιστες ποιητικές συλληψεις.
Ομως φέτος γιατί μου 'ρχεται το :
"Ερμη μας χώρα..."

Λίγο νερό στ’ αυλάκι χορτάρια που δεν ζέστανε το χιόνι
η ξερολιθιά της μνήμης κι η δύσκολη άνοιξη που ζυγώνει

Σάββατο, 29 Φεβρουαρίου 2020

40...

 Εύρηκα, κάπως ανέλπιστα
μια ταπεινή χωρική εφημερίδα «ο στόχος"
Ανω Κώμης Κοζάνης, Α’ έτος, Αύγουστος 1980
Λίαν αισθαντική 6σέλιδος με προχωρημένη
ύλη· δίπλα στον τίτλο του Μ. Αναγνωστάκη:
«το θέμα τώρα είναι τι λες»
Εκεί πρωτοεμφανίσθη ο κριτικός λογοτεχνίας
και κοινωνίας κύριος Κ. Καρακώτιας
κι εκεί το πρώτο μου δημόσιο κείμενο
άνευ υπογραφής εκ τυπογραφικής παραδρομής
Ακριβώς 40 χρόνια πριν και μόλις που
είχα αρχίσει ως δικηγόρος τις μετριότητές μου
Διαβάζω τίτλον : «Ο Αριστοφάνης, η Ειρήνη
και μια πολιτιστική εκδήλωση»
Αυτά τα 40 κεριά πίσω μου δεν είναι εντελώς σβηστά
ακόμα φωτίζουν ορισμένως...



Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου 2020

Κυριακάτικο συμβάν

Κι εκεί που «Μετά φόβου» κ.λπ. μεταλάβαινε
ψυχές σε ποικίλα σώματα κι ηλικίες χυμένες
θηλάζοντα, παιδάρια, γύναια, κόρες, μεσηλίκοι,
έπεσεν καταγής - γονάτισε θέλω να πω-
και μάζευε τα ψίχουλα που πέσανε χαμαί
με τη γλώσσα του σχεδόν, όπως τα πεινασμένα
σπουργίτια τους σπόρους το χειμώνα
- Ρίξαμαν τον Κυριό μας κάτω
να προσέχωμεν αδελφοί
είναι στιγμή βαριά η Κοινωνία
παίρνουμε Χριστό μέσα μας.
Κοιτούσα με άδεια μάτια κατ’ αρχήν το συμβάν
αλλ’ ύστερα μικρός συγκλονισμός με συνεπήρε
- Τι άνθρωποι αυτοί στην πίστη ένας θεός τούς ξέρει
Στο αντίδωρο του φίλησα διπλά το χέρι...

Δευτέρα, 24 Φεβρουαρίου 2020

"Ν' αρμέξουμε τα πρόβατα ν' αρμέξουμε τα γίδια...

 "Ν' αρμέξουμε τα πρόβατα ν' αρμέξουμε τα γίδια... (εκ της Λιλιπουπόλεως). Γαλομέτρος στο Μπαράκο ή το Ζυγόστι Λευκοπηγής. Οι μόνοι επιζώντες στη φωτ. ο μικρός κι ο πρώτος στην κυριολεξία και φωτογραφικά στην άρμεξιν. "Τον καιρό που δεν είχε πόλεμο στο άρμεγμα γέμιζα το καρδάρι μέχρι που χυνόταν το γάλα" ("Στάνες, φυγές, ξινόγαλα" απο τις "Ηδονο(α)βλεψίες" μου εκδ. Γαβριηλιδης. Στο δεύτερο επίπεδο με τα μαύρα μαλλιά και όψιν ο πρωταγωνιστής ποιμήν στην "Ποιμενική συμφωνία Μηνάς ο ανέμελος" από "Το χρώμα της νοσταλγίας" μου εκδ. Γβρλδς. Η φωτ. από τα φωτογραφικά Κειμήλια Λευκοπηγης της Δώρας Ζίγρα. Εσυγκινήθην δι ευνοήτους λόγους...

Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2020

Κοκορνιόκος...

...Κ ο κ ο ρ ν ι ό κ ο ς που θα πει «ο χαζούλης ο χαμένος στο υπερδιάστημα της σκέψης του, ο απρόσεκτος και ευκολόπιστος για οποιαδήποτε μπούρδα ακουστεί». Τη λέξη την ήξερα δεν την ήξερα, δε θυμάμαι μου φάνηκε τόσον γνωστή όταν τη διάβασα στην αφηγησοδιήγηση του Αποστόλη-Τόλη Καζαντζή (Μια μέρα με τον Σκαρίμπα, εκδ. στιγμή 1985) κι ήταν τόσον παθιασμένη η κατεβασιά των λόγων τους που δεν καταλάβαινες πότε μιλάει ο ένας και πότε ο άλλος. Μου κόλλησε για μέρες στην άκρη των χειλέων. Την έλεγα μόνος μου πιθανόν να μ’ άκουγε και κανείς τόσον πολύ με γοήτεψεν, κι ένιωθα σαν τον Σορλούπην του "Σόλο του Φίγκαρο" και την σολάριζα στους δρόμους σχεδόν φωναχτά.
- Ωι Ωι ψώνιο ίσως έλεγαν τινές.
- Ας!
(Από τη Σκαριμπιάδα των Γρεβενών που διοργάνωσε η ΤΥΡΒΗ κ. α. πνευματικές δυνάμεις Κοζάνης, Γρεβενών, Γρεβενίτη ποταμού και Πεζόγυρου στις 22 /2 στη στέγη του Συνδέσμου Γραμμάτων και Τεχνών της πόλεως).


Σάββατο, 22 Φεβρουαρίου 2020

Το α' ψυχ(ρ)οσάββατον

 Το α’ ψυχ(ρ)οσάββατον του ενιαυτού μας ηύρεν
δίχως ακμές πόθου και πάθη αξόδευτα
- όλα τα εξαντλήσαμε στην ώρα τους λοιπόν;-
Με ρηχές διαθέσεις εγκοσμιότητος
Ψυχές πεταλούδες ευάλωτες ήρθαν
διεκδικώντας μερίδιο άρτου και οίνου
εκ του άλλοτές μας
Αυτές που ακόμα τριγυρνούν μεταξύ ουρανού και γης
ακολουθώντας τις γραμμές που χαράζουν στον ουρανό
τα δρομολόγια των αεροπλάνων
νομίζοντας πως είν’ ακόμα
καθυστερημένοι έστω επιβάτες ύπαρξης
ενώ δεν είναι παρά μόνον κόκκοι
στάρι στης μνήμης το κολλυβοστάσιον
- Αλίμονον...

Τρίτη, 18 Φεβρουαρίου 2020

Ταξιδιώτες ένδον

Εικονοστάσι μικρή φωλιά για φευγαλέες προσευχές
ναϊδριον Παναγίας Βοήθειας, εξορισμένη καταφυγή
πολυκατοικία με κωδωναστάσιο να αντηχεί τις ευχές
εκείνων που ταξιδεύουν ένδον ή σ’ όποια Ερημη γη

Σάββατο, 15 Φεβρουαρίου 2020

Μια, ας πούμε, τυχαία συνάντηση

εις μνήμην Σάμη Γαβριηλίδη

Οταν ευρίσκομαι προς τις εκβολές της στενής οδού Αγίας Ειρήνης (κοντά στην Αιόλου δηλαδή) δεν παραλείπω να κάνω μία στάση στο χώρο με τα “Ποιήματα και τα Εγκλήματα” του οίκου δηλονότι των εκδόσεων, Γαβριηλίδης οίκος της συγγραφικής μας μετανοίας εν τινί δε μέτρω και ...μεγαλαυχίας. Στο ισόγειο cafe αφημένα βιβλία των εκδόσεών του πάνω στα τραπεζάκια τα οποία ο πίνων καφέ ή άλλο τι, τα ξεφυλλίζει. Ενα τέτοιο ήταν το λιγνόφυλλον με τίτλο «Ποιήματα της παλιάς ζωής" του Brines Francisco σε μετάφραση Τάσου Δανέγρη, τιμή αγοράς με ΦΠΑ 6,36 ευρώ παρακαλώ. Ξεφυλλίζω:

Ο επισκέπτης με αγκάλιασε
Ηταν ξανά η νεότης που επέστρεφε
Και κάθισε μαζί μου
Μια κούραση έβγαινε απ’ το στόμα του.
Φέρνανε σκόνη τα μαλλιά του από το δρόμο
αδύναμο φως στα μάτια.
Ανιστορούσε στον εαυτό του
Τα θλιβερά συμβάντα της ζωής του,
Σχεδόν επαναλάμβανε τη μίζερη ζωή του
Τυλιγμένος στους ίσκιους τονέ κοίταζα...

Εντάξει, δεν έγιναν ακριβώς έτσι τα πράγματα. Η ποίηση είναι τόσο πολύτιμη κι ακριβή για να τη ξοδεύουμε ή να την εκβιάζουμε να μας περιγράφει μια κοινότατή μας πραγματικότητα. ΄Ετσι, λοιπόν, τον είδα να μπαίνει στο καφέ. Ξαφνιάστηκα. Ο χρόνος ήταν πάνω μας καταφανώς διατυπωμένος, σ’ αυτόν έκδηλα. Δεν με γνώρισε, κάθισε στο δίπλα τραπέζι κι αφέθηκε στην εφημερίδα και το τσάι του. Τον κοιτούσα επί δεκάλεπτον. ‘Υστερα δείξαμε (έκπληκτοι) τα σημάδια της γνωριμίας δια λόγων και έργων. Ηταν από το χωριό κι από το μακρινό παρελθόν, το μαθητικό, και τα πρωινά μας στο αστικό λεωφορείο για την πόλη και το Γυμνάσιο...

Πέμπτη, 13 Φεβρουαρίου 2020

Ο Σαμης δηλ ο Σαμουήλ Γαβριηλίδης

 Ημίν τοις γνωστοίς (αν όχι τοις φίλοις)
πένθος στο άκουσμα πως απέθανεν εντελώς
ο Σάμης (Σαμουήλ τον γνωρίζει ο θεός του)
Γαβριηλίδης ο ευώνυμος εκδότης
Δεν είχαμε πολλά πάρε κι επίσης δώσε
πλην μου εκυκλοφόρησεν 5 ολόκληρα βιβλία
η Γαβριηλιάς μου στάθηκε εκτάκτως τυχερή
Ομως κάτι μεταξύ μας τελούσε σε εκκρεμότητα
κι ούτε προσπάθησα ποτέ να μάθω τι
(πστεύω αγαπητική χωρίς πολλά πολλά)
Δε ξέρω πως να τον πενθήσω
Με Poems & Crimes στης αγίας Ειρήνης 17
με πικρό καφέ στη μνήμη του θα γονατίσω




Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2020

Σκαριμπιζοδιάρροια

Στη γέφυρα Χαλκίδος του άλλοτε εαυτού μου το χρόνο αναζητούσα
Στο «Σόλο του Φίγκαρο» τις λαχτάρες κείνου του καιρού ενεθυμήθην
Γ. Σκαρίμπα, Αν. Σουρούπη, τη Θεσ/νίκη θέλω να πω ενοσταλγούσα
Αλλ’ υπό του νυν αγίου της Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλου, ευλογήθην.

Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου 2020

Περι-Τυρβάζοντες

 Εις την οδόν των Φιλελλήνων (Γρεβενών ) παρά τον ποταμόν Γρεβενίτη κάπως φουσκωμένον, και εις φιλολογικήν αισθαντικήν σοφίτα όπου και τα (γ)ραφεία της Φαιδράς Συντεχνίας που εκδίδει την 2σέλδον ΤΥΡΒΗ συνήλθαν εις σώμα συνευωχίας τα μέλη της Κ.Ε. της με αφορμή το 14ον φύλλον (χρόνια 7 παρακαλώ ). Ετρωγόπιναν σαν φίλοι (Τσίρι τσίρι τσιριτρό τσιριτρί τσιριτρό) οι: Αντώνιος ιδιοκτήτωρ σοφίτας, Στέφανος, Αντώνιος έτερος, Ρούσης, Βασίλειος) κι έπιναν αποστάγματα και παράγωγα από το σταφύλι με κονσέρβες ιχθύων, ελιές τυρί. Αυτά περιείχε η τράπεζα ενώ η «Τύρβη» έγεμε από: «Χειρόγραφα τροπάρια» του Π.Β. Πάσχου δια Αλεξ. Μωραϊτίδη (90 χρόνια από την κοίμησή του) από Πεντέλη Αθηνών, από την Χαλκίδα «Σύμμεικτα μικρομωραϊτιδικά» του Ν. Δ. Τριανταφυλλόπουλου, «Υπό την πνέουσαν έξω τρικυμία» του Α. Ν. Παπαβασιλείου εκ Γρεβενών, εκ Γρεβενών επίσης ο «Παλαιός, περυσινός, προπέρσινος και μηνιαίος. Εορταστικόν λιβελίδιον» του Σωτηρίου Ραπτόπουλου, από τη νήσο Σκόπελο «Οι επιστολές του Μωραϊτίδη, ως πηγές πληροφοριών για Μορφές αγίων γερόντων» του π. Κωνσταντίνου Ν. Καλλιανού, το «κ. Πετρίδη, επέπρωτο να εκσφενδονισθή εις Χαλκίδας» του Ντίνου Αγραφιώτη εξ Αθηνών (μάλλον) και το «Αθήνα, Σκιάθος, Λευκοπηγη / κυρ’ Αντων’ μας άνοιξες γλυκόπικρη π(λ)ηγή» του Β.Π. Κ
Η «Τ» στέλνεται και ταχυδρομικώς κι ατελώς εις όποιον την ζητήσει ...


Παρασκευή, 7 Φεβρουαρίου 2020

Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2020

Είδα...

 Είδα το τεύχος της Νέας Εστίας με το αφιέρωμα στον μέγιστο φιλόλογο (ως οι φωστήρες της ημέρας) Αλκη Αγγέλου και θυμήθηκα τα οικεία μας. Το Φθινόπωρο του 1996 (8-10 Νοεμβρίου) ήρθε στην Κοζάνη ως αρχηγός μιας επιστημονικής αντιπροσωπείας από το πανεπιστήμιο της Αθήνας για τη διεξαγωγή του Πανελληνίου Συνεδρίου για το νεοελληνικό Διαφωτισμό. Οργανωτικός και συναρχηγός αυτού, ο κ. Γρηγόρης Καραφύλλης καθηγητής στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων (τον βλέπω κατά καιρούς στο βιβλιοπωλείο ΚΕΝΤΡΙ και στο καφέ «Μπαράκα της Θεσσαλονίκης). Ο Αλκης Αγγέλου είχε μεγάλα σχέδια τότε κυρίως για την εκδοτική σειρά της Νέας Ελληνικής Βιβλιοθήκης. Είχα φουσκώσει κι εγώ τα πανιά των εντυπώσεων του θεσμού (Ινστιτούτου βιβλίου και Ανάγνωσης που τότε στήριζε εξ ολοκλήρου τη Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης) κι ενομίζετο πως τα οικονομικά μας ήταν ανεξάντλητα. Ενώπιος ενωπίω κι εν σοβαρότητι διατελούντες μου εξέθετε το σχέδιο. Ηταν όμως τόσα πολλά τα χρήματα που ήταν αδύνατη η συνεργασία. Ενοχλήθηκε και δεν μας έδωσε την εισήγησή του να δημοσιευτεί στα πρακτικά που εκδόθηκαν.
Είχε θυμώσει κάπως...




Τρίτη, 28 Ιανουαρίου 2020

Το δάχτυλο

 
Με την ολοκλήρωσιν των ατομικών εορτών των 3 ιεραρχών και την ομαδική επικείμενή τους, εμνήσθην ημερών αρχαίων. Τον καιρό του ΙΝΒΑ και της Δημοτικής Βιβλιοθήκης είχα συνθέσει μια ομιλία με τίτλο «Η λυπημένη μπαλάντα των παλιών μεγάλων αδιάβαστων βιβλίων της Βιβλιοθήκης» την οποία διάβασα την παραμονή της εορτής των Γραμμάτων στο τότε ΤΕΙ Κοζάνης με πρόεδρό του κ. Κ. Δελίδη που μου το ζήτησε. Στη συνέχεια την ομιλία περιέφερα σε διάφορα ακροατήρια εντός κι εκτός πόλεως σαν γυρολόγος του λόγου.
Μια μέρα πριν 20 χρόνια ήρθε στη Δημοτική Βιβλιοθήκη (που εστεγάζετο άνωθεν της πρώην καφετέρειας SELEKT) ένα κύμα νεαρών μαθητών, επίσκεψη και περιήγηση. Ο φακός της κ. Μαρίας Γ. συνέλαβε τον ωραίο νεαρό μπροστα σ’ ένα παλαίτυπο βιβλίο από εκείνα τα αδιάβαστα για αιώνες για τα οποία έγραφα στην ομιλία μου, να δείχνει με το δάχτυλο μια σελίδα. Ηταν ίσως από το Magnum opus του Μ. Βασιλείου ή Ιωάννου Χρυσοστόμου. Την κοιτώ χρόνια αυτή τη φωτογραφία. Σκέφτομαι πως ο άγνωστός μου τότε ωραίος νέος, τώρα θα είναι ένας επιστήμονας, ένας δημιουργημένος ή ακόμα και αναζητητής εργασίας. Τον ζηλεύω ορισμένως χωρίς να τον φθονώ. Οτι αυτός έχει μπροστά του ό,τι εμείς έχουμε ήδη αφήσει πίσω μας, αλίμονον...

Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2020

Στο καφέ ΒΟ με τη φλαμουριά...

 Εψές στο ΒΟ αυτή έκοβε, εμείς κοιτούσαμε, ο Δ. Γαύρος τραγουδούσε, ο Δ. Στραβού εφωταγράφιζε κι ήταν κάτι σαν Ευτυχία Α-Λ. κ,λπ.



Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2020

Σκίζω πετώ κρατώ

 "Η ταξινόμηση μιας βιβλιοθήκης είναι η άσκηση με ηρεμία και απλότητα της τέχνης της κριτικής" είπε ο Χ. Λ. Μπόρχες, ενώ στην τακτοποίηση ενός αρχείου ισχύει το σκίζω, πετώ, κρατώ...

Σάββατο, 25 Ιανουαρίου 2020

Δρόμος...

 Λίγο λευκό πιο κάτω μαύρο, κόκκινο στίγμα κι όλα είναι δρόμος
σύννεφα, θάλασσα, το ταχύπλοον ο ένθεός μας ταχυδρόμος...

Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2020

Αναστασίου του Πέρσου και Αλεξάνδρου Μπάρα οσιοαγίων


22 Ιανουαρίου μνήμη Αναστασίου του Πέρσου και Αλεξάνδρου Μπάρα ποιητού εντελώς (30 χρόνια από το θάνατό του 22-1-1990)

Μη έχοντας λιμάνια και αποβάθρες ταξιδιών
του Αντωνίου του Μπάρα και του Ουράνη
πηγαίνω στα τραίνα στην ομίχλη των σταθμών
περιμένοντας μια ταχεία που ποτέ δε φτάνει


Νάχει κρύο οι ράγες να γυαλίζουν, υγρά μάτια
με ένα εισιτήριο γ‘ θέσης και αόριστης φυγής
να ανεβοκατεβαίνω του καιρού τα σκαλοπάτια
με μια μουσική συνήθως δεύτερης διαλογής...
(κ.λπ.)
από το ποίημα «Ως το Αμύνταιο»
 στο «Ποιητικό Ανθολόγιο Αναλόγιο Κοζάνης (1817-1999)» εκδ. ΙΝΒΑ

ΥΓ. Η φωτ. του Χρήστου Λαμπριανίδη στο θέμα της θα μπορούσα να είμαι κι εγώ...

Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2020

Το ρυάκι και η Ρουκ

 Τω καιρώ εκείνω της βιβλιοδόξας και διευθυντολόξας μου (Κοζάνη Πόλη του Βιβλίου δηλ. ΙΝΒΑ + Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης) συναντηθήκαμε στη έδρα του αλήστου μνήμης ΕΚΕΒΙ (Αθανασίου Διάκου 4) η συμ-μωρία των τεσσάρων ίνα προτείνουμε τρόπους δια την διάδοσιν του βιβλίου ως καθ΄ ύλην θεσμικά αρμόδιοι παράγοντες του πολιτισμού των γραμμάτων: Δ. Μαρωνίτης (+) Κέντρον Ελληνικής Γλώσσας, Μάνος Χαριτάτος (+) του Εθνικού Λογοτεχνικού και ιστορικού αρχείου, Χρήστος Λάζος δντης του ΕΚΕΒΙ και ημείς αυτοί ως διευθυντής του Ινστιτούτου Βιβλίου και Ανάγνωσης Κοζάνης. Δε θυμάμαι τι είπαμε και τι αποφασίσαμε· ο Μαρωνίτης έλεγε κάτι για μετάφραση των Πυθιόνικων του Πινδάρου. Προτάσεις κινούμενες επί το πλείστον στο επίπεδο του ατελέσφορου. Με τη λήξη της συνεδρίας και αφού κηρύξαμε την βιβλιοεπανάσταση ο καθένας αποσύρθηκε στα ιδιαίτερα της ύπαρξής του ή της μοναξιάς του. Μέχρι να έρθει η ώρα που έφευγε το λεωφορείο των 4 για Κοζάνη, φέρων την διευθυντικήν καπαρδίναν, σήμα πολυφορεθέν του ρόλου μου, αποσυρόμουν στο καφενεδάκι του Εθνικού Κήπου – δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα) ότι μ’ εσυγκινούσε το ταπεινό φτιαχτό ρυάκι που ήρεμα κυλούσε δίπλα στα τραπέζια. Και ζούσανε αυτοί καλά στο τότε και εμείς καλύτερα στο τώρα δηλαδή:
«...αυτοί που αποδεκατισμένοι λαμποκοπούν
ανάμεσα στα βότσαλα, στα ρυάκια των λιωμένων πάγων...» Σέιμους Χήνυ(+), μτφρ. Κ. Αγ. Ρουκ (+)

Κυριακή, 19 Ιανουαρίου 2020 Λευκοπηγή

Δίχως εύγλωττα λόγια...

Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2020

Οι 3 αδελφές


Οι τρεις αδελφές (Τσεχωφικές) καθώς γέρνουν με τη λίγη
πρασινάδα (του Λορέντζου Μαβίλη) που ακόμα τις τυλίγει



Τρίτη, 14 Ιανουαρίου 2020

Πρωτοχρονιά με το παλιό

 ...και πως ν’ αρνηθείς πρόσκληση του συγγραφέως
Σίμου (Συμεών ) Οφλίδη με τον «Μονοξυλίτη» του
για μια Πρωτοχρονιά στο Αγιον Ορος
Δεν αρνηθήκαμε και μαζί με τον σπουδαίο
φίλο – όνομα δε λέω δι ανοήτους λόγους -
στον Μονοξυλίτη, μετόχι της μονής Διονυσίου
προσαράξαμε με της Μ. Αγίας Αννας το ταχύπλοον.
Για να πέσουμε με τα μούτρα στην κατάνυξη
τις πατριαρχικές τράπεζες, τις αισθαντικές βόλτες
με το ετοιμόρροπο Λαντ Ροβερ, γύρωθεν
αλλά κυρίως στα γοητευτικά δίχτυα
Ιλαρίωνος εκ της Νέας Σκήτης, τυπικάρι,
του αφεντικού εκεί παπά Σάββα λέοντος της παράδοσης
όπως ο πολιούχος του σπιτιού του Αγιος Βασίλειος,
Παρθενίου καλλικέλαδου από την Κερασιά οδοντόγιατρου
- κάποτε κοιμήθηκα παρέα με τα εργαλεία της επιστήμης του.

- Ως εκ τούτου καλή χρονιά εκ νέου και με το παλιό.

Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2020

Σάββατο στα ΝΕΑ


Kυριακή μεσημέρι

 Υπό την σκιάν πίνακος του Κ. Ντιό: Αλέξανδρος, Δήμητρα, Ντιος, Μάριος ΒΠΚ σήμερα το μεσημέρι στο σπίτι της Δήμητρας, Δημήτρη και Μάριου όπου και μας παρατέθηκε ...πατριαρχική τράπεζα.
Γιατί; Ετσι χωρίς λόγο...

Τρίτη, 7 Ιανουαρίου 2020

Δια τον Δ. Μντσδ

 Των Φώτων αμέσως μετά τα Επιφάνεια
στους ναούς με άγριους, υπό του μηδενός, καιρούς
συνάντησα με Μωσαϊκή όψη και γενειάδα ενδεδυμένο,
τον αδελφό του αλησμόνητου
(+) Δημήτρη Μεντεσίδη (1964 - 2019)
για ένα γρήγορο καφέ κι εφωτογραφήθημεν
να θυμόμαστε τον δόλιο Δημήτρη.
Ο χρόνος που πέρασε τον πήρε
(που τον πήγε αυτόν τον κοσμοπολίτη αισθητιστή;)
ποιητήν πάσης μορφής ευαισθησίας
αναγνώστη ό,τι πιο εκλεκτού κυκλοφορούσε
συλλέκτη μόνον πολύτιμων στιγμών
τον άνθρωπο που άδηλα αγάπησα
και κρύφα ή στα φανερά συνομιλούσαμε
μ’ έναν εγκόσμιο πληθυντικό
γεμάτο ενικές μοναδικότητες.

Ο Πρόδρομος του Αλεξ. Νέφσκι και του Χρ. Ζεφάρ

 Ενα από τα ωραιότερα βιβλία που διάβασα στον μέχρι τώρα αναγνωστικό μου βίο είναι ο ΔΟΥΝΑΒΗΣ του Κλαούντιο Μάγκρις, μτφρ. Μπ. Λυκούδη επιμέλεια Ν. Μπακουνάκη εκδ. Πόλις. Με την ευκαιρία της σημερινής εορτής Ιωάννου του Προδοόμου αντιγράφω:
« ... Κάθε άρχοντας και ισχυρός τούτου του κόσμου είναι θεράποντας της αβύσσου, η Ιερουσαλήμ ήταν δαιμονική, ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος – τον οποίο οι εικόνες, στην κρύπτη του ναού του Αλεξάνδρου Νιέφκσι, (Σόφια) τον εμφανίζουν με ορθωμένες τρίχες που τις διαπερνά ένας κακόβουλος ηλεκτρισμός και με τη οργίλη έκφραση εκείνου που ηδονίζεται στην αναγγελία επερχομένων μεγάλων συμφορών- ήταν κι αυτός ένας άγγελος του σκότους...
Στη φωτ. Ο Πρόδρομος (ως Αγγελος της Ερήμου) έργο του Σέρβου ζωγράφου Χριστοφόρου Ζεφάρ (1730) που υπάρχει σε ένα αναλόγιο Μηνολόγιο -Εορτολόγιο του ναού άγιου Νικολάου Κοζάνης που σήμερα είναι στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης και το οποίο μελέτησε κι ανέδειξε ο αείμνηστος αρχαιολόγος Σωτήρης Κίσσας ( (1948-1994).


Σάββατο, 4 Ιανουαρίου 2020

Εικόνες ενός Κοζανίτικου Μηνολογίου – Εορτολογίου αποκείμενες στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης

Στον υπόγειο χώρο που φυλάσσονται τα κειμήλια της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κοζάνης υπάρχει ένα αναλόγιο, που δεν φέρει καμιά πινακίδα που να μαρτυρεί τι είναι. Οσο χειριζόμουν τις υποθέσεις της Βιβλιοθήκης εξηγούσα στους επισκέπτες δια ζώσης την ιστορία του. Τώρα σε σιωπή συνυπάρχει με τα άλλα ενδιαφέροντα ή και ήσσονος σημασίας κειμήλια.