Μυκήνες Πορος κ.λπ.

Aκουγα στο Lifo. gr το Podcast για το ταξίδι στον Πόρο την «ΚΙχλη» και το πιό ωραίο καλοκαίρι του Γ. Σεφέρη. Πήγα κάποτε εκεί φωτογράφισα και μια ...ΚΙχλη εκείνου του καιρού. Ξαναπάω τώρα, αυτό το θλιβερό καλοκαίρι, ξεκινώντας από τις «Β’ Μυκήνες» Του. «Δώσ' μου τα χέρια σου, δώσ' μου τα χέρια σου, δώσ' μου τα χέρια σου. Είδα μέσα στη νύχτα τη μυτερή κορυφή του βουνού είδα τον κάμπο πέρα πλημμυρισμένο με το φως ενός αφανέρωτου φεγγαριού είδα, γυρίζοντας το κεφάλι τις μαύρες πέτρες συσπειρωμένες και τη ζωή μου τεντωμένη σα χορδή αρχή και τέλος η τελευταία στιγμή· τα χέρια μου...» Στον δε Πόρο «Άκουσα τη φωνή καθώς εκοίταζα στη θάλασσα να ξεχωρίσω ένα καράβι που το βούλιαξαν εδώ και χρόνια· το ’λεγαν «Κίχλη»· ένα μικρό ναυάγιο· τα κατάρτια, σπασμένα, κυματίζανε λοξά στο βάθος, σαν πλοκάμια ή μνήμη ονείρων, δείχνοντας το σκαρί του στόμα θαμπό κάποιου μεγάλου κήτους νεκρού σβησμένο στο νερό. Μεγάλη απλώνουνταν γαλήνη...» - Να ‘ταν να μας λείπει μόνον αυτή η γαλήνη

Στο Περιβόλι του κανονικού

Tο καπέλο και η εκ δερματίνης τσάντα / συνοδοί ταξιδιού στο νυν και στο πάντα / διασχίζοντας των Γρεβενών την ενδοχώρα / καφέ στο Ζιάκα και στου Ορλιακα το τώρα

Σχολείον ντελικάτων νέων

Ωραίαι συμμαθήτριαι και συμμαθητές της ΣΤ’ τάξης (1965) του Δημοτικού Σχολείο Λευκοπηγής πριν κάποια χρόνια η φωτ. : Βασιλική, Μαίρη Κώστας, Κούλα, Αντώνης, Λεωνίδας, Β., Ρούσα, Σταυρούλα, Παναγιώτα, Αθανασία, Στέλλα, Κούλα, Ερμιόνη, Φωτεινή, Καίτη, Βασιλική. Κάποιοι (Νίκος, Θεόδωρος,, Βαγγέλης, Ζήσης) λείπουν απλώς από τη φωτ. μόνον κι ευτυχώς. Προφανώς δε θα βρεθεί άλλος Ελύτης να αραδιάσει τα ονόματα, των συμμαθητριών κυρίως, σε ένα άλλο «Αξιον Εστί» του. Το ενσταντανέ είναι στο χώρο που προοριζόταν για βιβλιοθήκη Λευκοπηγής, στο νέο πνευματικό κέντρο που αντικατέστησε το παλιό σχολείο, παράρτημα της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κοζάνης (δεν έγινε φυσικά). Τα ονόματα δεν είναι τόσον ποιητικά, αισθητικά, αγαπητικά όσο αυτά του Ποιητή αλλά αξίζουν ισότιμης μεταχείρισης από την τοπική, επιχώρια, την προσωπική θέλω να πω, μνήμη.

Η Σιάτιστα τον Αύγουστο

Ησυχες μέρες του Αυγούστου κάποτε / ανήσυχες οι μέρες του σήμερα/ Η ενιαύσια συνάντηση στην αυλή της Σιάτιστας/ ο φιλόσοφος Ν. Ψημένος (ποιητής Ν. Ποταμίτης)/ ο ζωγράφος Κ. Ντιος κι η ημετέρα/ πεζογραφική κι εκδοτική κ.λπ. αναξιότης/ Κι όλα ήταν εξαίσια όπως δεν είναι πλέον/ ότι εφέτος οι ιοαποστάσεις γίναν αποσπάσεις/ Αλλά θα ξαναβρεθούμε.../ Και τότε όλα θα είναι όπως τ’ αφήσαμε/ Εκεί στη Χώρα της Γεράνιας/ Και έναντι της εν Διαρρέοις βίλα/ όπου έγραφεν ο μέγας Λατινιστής Χρ. Καπνουκάγιας/ για την ερωτική τέχνη κατά τον Οβίδιον/ «Ο,τι φεύγει το επιθυμούν πολλές/ Και ο,τι επιμένει το μισούν» (σύσταση10η)

Αύγουστος...

Ωσάν το Δία ή τον ΒΙβλικό Θεό ευχές απολαμβάνω / μιας γενέθλιας αγχιβασίης από το πολύ προς το λίγο / που ακολουθεί και ταξιδεύοντας στο κύμα αυτό επάνω / ένδον το ειλητάρι των αντευχών μου ξετυλίγω...

20 - 8ου- μνήμη Σαμουήλ Προφήτου

Σώμα που ωριμάζεις στου Αυγούστου τα γυρίσματα / με της γης ταυτόχρονα τα υπό και τα επί των χωμάτων / περπάτηξες ίσια αλλά δεν απέφυγες ξεστρατίσματα / Τώρα μισοατενίζεις το θαμπό ημίφως των πραγμάτων

Πρασινες μπύρες

Εκάθισα μόνος στην Κλεψύδρα με τις φλαμουριές γλυκό μικρό στενό για αναστοχασμούς τους φίλους που έφυγαν να θυμηθώ τον Δημήτρη Μ. πρωτίστως που ένα βράδυ (ήταν κι ο Μάριος Κ-Μ. παρέα) εκεί ήπιαμε πράσινες μπύρες Τότε ήρθες και με πήρες ανάμνηση, και με σήκωσες συνάμα Ακουγα μια Λεονάρδου (απούσα κι αυτή) να σπαράζει: "Δεν έχω χρόνο μάτια μου να ψάχνω για ελπίδες..." Στην ευχή μη πω γμτ...

Σήμερα 16/8 είπα να μην πάω στ’ αγίου Δημητρίου την αυλή / πλην δεν κρατήθηκε αφέθηκα στη δροσερή σκιά των δεντρών / που γδυμνώθηκαν από αέρα προσευχή και εγκαρτέρηση πολλή / «φίδια σώματα αλλαργινά ερωτευμένα δεν πίνουνε δεν τρών»

"Tράγου απόδραση..."

Την επαύριο Κοιμήσεως της Θεοτόκου οδήγησε τη γίδα στον τράγο. Για να κυριολεκτούμε, επειδή επέστη ο καιρός της ζωικής επικονιάσεως και έπρεπε να μείνει κι αυτή έγκυος για την τρέχουσα χρονιά, κι αφού δεν ανήκε σε κοπάδι, εκεί όπου η φύση κανόνιζε μόνη της το διπλασιασμό του γιδολογικού είδους, έφεραν στα πόδια της το αρμόδιο γι’ αυτή τη δουλειά, αρσενικό ζώο. Από τον αρχικό, οικόσιτο, μικρό όμιλο γιδιών είχε μείνει αυτή μόνη να αυτιάζεται το βράδυ, να βελάζει το πρωί, να σβουροχτυπιέται, ιδίως τον καιρό του «τραβήγματός» της, που ήταν ικανή φτερά να βγάλει, να πετάξει μέχρι το βουνό στα ελευθέρας βοσκής κοπάδια –γίδα με φτερά, ον σαν αυτά που συνάντησε ο Χ. Λ. Μπόρχες στο «Βιβλίο των μυθικών όντων»- να βρει και να τη βρουν, να βρεθούν, να σβήσει τη λαύρα της στην καλοκαιρινή κάψα, λες και τη βάρεσε «δαιμόνιο μεσημβρινό», αν αυτό είχε εξουσία και στα άλογα κτίσματα του Θεού. Ομως, ήταν φυλακισμένη τώρα στο υβρίδιο στάνης, με όλα τα ευτελή κατοικίδια, που τρων σκουπίδια κι αποφάγια - ενώ αυτή μόνον κορυφές κι επιλεγμένη ζωοτροφή (όχι Κ40 που κατεβάζει γάλα πολύ, αλλά είναι γεμάτο χημεία) - κότες, κοκόρους, γάτες, ποντίκια, διερχόμενα φίδια, ο σκύλος έλειπε μόνον. Ηταν δίπλα από την εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που εκτελούσε, ο αθέριστος κι ασυμμάζευτος αυλόγυρός της, χρέη κοινοτικού κοιμητηρίου, πολυχρόνιου. Τον πήρε δανεικό μιας ημέρας, αρκετή για να γίνει η δουλειά, τον έκλεισε στον εφ’ όλης της άδολης κι άλογης ύλης στάβλο, το τερέν όπου θα δινόταν ο αγών της διαιωνίσεως του γιδικού είδους. Τον άφησε αμήχανο να περιορά τα γύρω του· οι κότες τον κοιτούσαν κι ήθελαν κάπως να τον τσιμπολογήσουν, τις έσπρωχνε η ζωική οχεία αναπαραγωγής με την οποία ήταν εμποτισμένος και μύριζε, άλλοι λεν βρομάει, εδώ και πέρα. Η γίδα τον τριγύρισε ελαφρώς ακκιζόμενη στην αρχή κι ύστερα σχεδόν προκλητικά του ρίχτηκε και του δάγκωσε το γένι με νόημα. Θα δινόταν όμως ο αγώνας; κ.λπ. Ποιμενικόν ερωτικόν δράγμα Από τις "Συγκεχυμένες αγάπες" διηγήσεις. 2011 εκδ. Γαβριηλίδης)<

Αλμπατρος...

Τους επιστρέφοντες απ’ τη θάλασσα συλλογίζομαι ορισμένως με τα κοντά πανταλόνια διακοπών την πόλη καθώς γυρίζουν κάπως μαυρισμένοι να ζουν για λίγο μια συνέχεια ασμένως Τα Αλμπατρος του Μποντλέρ (μτφρ Γ. Κεντρωτή) μου θυμίζουν

Χαρακτικά

Το είχα χρόνια στο α' συρτάρι μαζί με άλλα άσχετα είδη γραφείου για να σπάζει την πλήξη. Με αφορμή το θάνατο πρόσφατα του καλλιτέχνη και διανοουμένου Γ. Φαρσακιδη ξανάνοιξα το μικρό φάκελο με τα χαρακτικά και ξεχείλισαν οι μνήμες...

Λιτανείες

Αυτό έλειπε Αύγουστο μήνα / και να μην ανοίγουμε Τ. Κ. Παπατσ(ζ)ώνη./ «Λιτανείες της Παναγίας»/ Στο άγιον Ορος έτσι λένε το κομβόι/ με τις επίγειες κάμπιες στα μονοπάτια Του/ Επειδής ούτε Τήνο ούτε Πάρο ούτε χερσαία/ Σουμελά του Βερμίου θα έχουμε πλέον/ «...Για τούτο σου είπα πριν φύγουμε/ να μην ξεχάσεις το δρεπάνι του θερισμού/ έχει πολλή δουλειά η ημέρα...»/ Ούτε και το παγούρι με νερό του Μ. Κατσαρού/ αφού το μέλλον θα έχει πολύ ξηρασία./ Ομως/ Πάρτε και μια μάσκα για το καλό...

Σολομοπέστροφα

Χθες του Σωτήρος κατάλυσις ιχθύος, δηλ. σολομοπέστροφας από το Ακτιον δώρο της Φ. απο κει δηλ. που ο Αντώνιος ενικήθη απο τον Οκτάβιο έχασε και την Κλεοπάτρα όπως σημειώνει πάνω στη Χάρτα του Ρήγας. Πρόκειται για πίνακα όχι μόνον γευστικό, της Τ.

Μνήμη δικαίου αδίκως απολεσθέντος

Tο μεσημέρι του Σαββάτου της 25 Ιουλίου ε.ε. ασθμαίνων (είχε χάσει το λεωφορείο από Πτολεμαϊδα πήρε το επόμενο κι αγωνιούσε) έφτασε στους χώρους διεξαγωγής του 4ου Λογοτεχνικού Συμποσίου Κοζάνης να πει το λόγο του. Τον είπε. Στις 30 Ιουλίου στο μέηλ μου - Καλημέρα σας... Μου έστελνε την εισήγηση του για τα πρακτικά. ΕΠΕΑ ΠΤΕΡΟΕΝΤΑ… ΩΑ, ΠΤΕΡΥΓΙΑ ΚΑΙ ΟΡΝΙΘΕΣ… «Όταν ο Αη-Βασίλης Καραγιάννης σε καλεί να «κοινωνιολογήσεις» μία από τις όσες εκδηλώσεις διοργανώνει περί λόγου και δη λογοτεχνίας, τίθενται δύο ερωτήματα : Το ένα είναι ότι δεν πας εκεί για να θυμίσεις την από καθέδρας κοινωνιολογία σε ένα ακροατήριο που επιζητά βέβαια την πολλαπλότητα των προσεγγίσεων, απεχθάνεται όμως τη συρρίκνωσή τους. Το άλλο είναι ότι σε τέτοιες περιπτώσεις καλόν θα ήτο, όπως στα προς διανομήν κομμάτια της βασιλόπιτας ή της πίτσας, να συμπεριλαμβάνεται και ο αιρετικός λόγος ως ενιστάμενος στις εκάστοτε παραδοχές. Eίθισται δε, ο κοινωνιολογικός λόγος να είναι αιρετικός, αν είναι πεισμένος ότι είναι κοινωνιολογικός...» Απόγευμα Μεταμορφώσεως του Σωτήρος ήρθαν τα νέα. - Απέθανεν εντελώς ο Δημήτρης Λιακάκος. Βρισιές στο έρκος των οδόντων, βγαίνουν έξω. Αίσθημα ματαίωσης και συντριβής.

Θερινές ΜΕΤΑπολεμικές επιχειρήσεις στο Γράμμο. Ενα σενάριο για την ανακατάληψή του 61 χρόνια ΜΕΤΑ

...Αντικειμενικός προορισμός ο Γράμμος, θέμα: κατάκτησή του δια δευτέραν φοράν. ΜΕΤΑ (το ανερμήνευτο αρτικόλεκτον της άτυπης κι άοπλης οργάνωσης του τριημέρου που είχε τη γενική ευθύνη της επιχείρησης) 61 τόσα χρόνια. Το στρατηγείο στήθηκε στο Νεστόριο Κα-στοριάς. Εκεί συγκεντρώθηκαν (17, 18, 19 Ιουλίου ετους 2010) οι δυνάμεις που αποτελούνταν από τους απογόνους (μια σύναξη ανθρώπων κοσμικού περισσότερου λόγου και φιλικής έως αγαπητικής διαθέσεως, άγνωστοι επί το πλείστον μεταξύ τους -ας είναι καλά το διαδίκτυο) των μαχητών του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (είναι ο άυλος πλέον θεσμός που λατρεύει το επίγειον ΚΚΕ) οι οποίοι το 1949 έφυγαν όπως όπως κι εγκαταστάθηκαν στην Πολωνία. Τριακόσιες περίπου ψυχές μαζεύτηκαν. Γεννήθηκαν σε άλλη πατρίδα αλλά άκουσαν εκεί για μια άλλη πατρίδα! Ποιά είναι η πατρίδα τους τελικά; «Τι είναι η πατρίδας μας;/ Μην είναι ο κάμποι / Μην είναι τ’ άπαρτα ψηλά βουνά...» («Απαρτος» λέγαν ότι είναι κι ο Γράμμος τότε αλλά το ηρωικόν πτολίεθρον των ανταρτών «επέρσεν» ομηρικά ή «επάρθεν» ποντιακά και λίαν αδελφοαιματοκυλιστικά. Παρών ο κ. Γιάννης Μότσιος, καθηγητής φιλολογίας στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, συγγραφέας ποιητής, ακούραστος περπατητής του καθαγιασμένου γι αυτόν, βουνού, αφηγητής δεινός κλπ. Επιζών του τότε, και στη συνάντηση σχεδόν ο μόνος. Ιστορικός και ποιητικός ξεναγός τώρα. Αυτός μας κάλεσε ως φίλιες δυνάμεις πλέον αν και ήμουν ο μόνος απόγονος κι οιονεί αντίπαλός της σύναξης, ότι ο πατέρας μου πολέμησε εκεί με τον Ελληνικό στρατό και τραυματίστηκε. ...Ο κ. Παντελής Βούλγαρης παρών· έφερε το βουνό και την Καστοριά στο κινηματογραφικό (το πρώτον) κι ιστορικό (εκ νέου) προσκήνιο αναφοράς αλλά και διαξιφισμών. Κι η γλυκιά και σπουδαία συγγραφέας Ιωάννα Καρυστιάνη, σιωπηλή, πολυμυθίης, πολύμοχθη, απλή δε και συγκαταβατική έως παρεξηγήσεως. ........... Δύο τρία χιλ. πριν τη Γράμμοστα, νυν χωριό Γράμμος, η εκστρατευτική δύναμη χωρίζεται σε δύο κολόνες. Προς τα δεξιά οι πολεμιστές της ανάμνησης (εξ αφηγήσεων) πορεία με αυτοκίνητα στην ανηφόρα, με τα πόδια στο ίσιωμα, για την Πέτρα του Οχράν, το άυλο, δηλαδή το τίποτα, σύνορο με την Αλβανία. Αριστερά κατηφόρισαν τα “γυναικόπαιδα” για τα χαμηλά, στο χωριό που ξανακτίζεται ένθα είχε καφέ, σουβλάκια, μπύρες, αναψυκτικά. Το κοπάδι των απογόνων πορεία «Προς τη ΝΙΚΗ». Ο Γράμμος ανακαταλαμβάνεται, επιτέλους μετά 61 χρόνια. Τραγούδια, κάτι σαν εκδρομή ΚΑΠΗ ή σχολείου (ντελικάτων ΜΕΤΑγωνιστών). Σε κάποια μαντριά τσοπάνηδες αρμέγουν ειρηνικά κι άοπλα τα γίδια και πήζουν το τυρί, κοιτάνε δε απορημένοι. Που πάει αυτό το παρδαλό λεφούσι; Νερό, λάκκος γεμάτος, κοντά στην κορυφή («επί των ορέων στήσονται ύδατα...»). Κοπάδια γελάδια βόσκουν στάσιμα στα αλπικά λιβάδια. Ομως, λίγο πριν τον προκαθορισμένο στόχο ακούστηκε: - Οπίσω, στα αυτοκίνητα. Δεν μας παίρνει η ώρα! Ετσι, όπως ο Μωυσής δεν είδε τη γη της επαγγελίας στο απέραντο χάος του μύθου του, κι εμείς δεν είδαμε την τότε γη της επαγγελίας (εκείνων που έφυγαν ηττημένοι, απελπισμένοι, αλλά υπερήφανοι, -όπως διατείνονταν στη συνέχεια-) την Αλβανία, την αείποτε γη της απελπισίας. Τι κρίμα! Ο καθηγητής -προσωποποίηση του απόρθητου χαρακτήρα, του ακατάβλητου κι ακούραστου ανθρώπου- αφηγείται το πως μετά την ήττα έφυγε από κει, νεαρός δεκαπενταετής αντάρτης (πλοίαρχος του εαυτού του) για τις ήδη πρωτόγονα Σοσιαλιστικές χώρες. Από μια αποθήκη του ΔΣΕ (άγρια πεινασμένος) πήρε σοκολάτες και γέμισε με ζάχαρη παντελόνια και σώβρακά και εκεί μέσα έχωσε κι ένα πιστόλι, που του το χάρισε ένας αξιωματικός εκπνέων. Είναι το πρώτο όπλο που χώθηκε και χάθηκε στη ζάχαρη, η άλλη που χύθηκε στα κανόνια του Εβρου, ήταν, ως γνωστόν κατόρθωμα του αλήστου μνήμης Γιωργίου Παπαδόπουλου, δικτάτορος κάποτε. Τραγούδια σχολικά δηλαδή ανταρτικά κι εαμικά (τι πλήξη!), φωτογραφίες ποικίλες με πόζες ληξιπρόθεσμης συγκίνησης. Επιστροφή. «Σ’ αυτό που μπλέχτηκα ήταν το σωστό...» είπε ένας ομιλητής της βραδιάς στο Νεστόριο. Ισως, αλλά και έτσι όπως τελικά κατέληξε για τον τόπο αυτή η αιματηρή περιπέτεια μάλλον ήταν και το σωστό. Στην απέραντη θάλασσα του Γράμμου πόσο ασήμαντοι φαντάζουν τώρα οι τότε Ελληνες συντεταγμένοι στρατιωτικά ή ασύντακτοι ιδεολογικά, οι οποίοι σκοτώνονταν μεταξύ τους οι μεν για το τίποτε οι άλλοι για το καθόλου... Θα έμοιαζαν στα σημερινά μας μάτια με μύγες...

Μετά τη λήξη...

"Κρατείστε αυτό τον ήχο τις βροντές, την καταιγίδα, μέχρι να τα σημειώσω κάπου..." Ο. Σαιξπηρ

Την Παρασκευή 24 Ιουλίου μνήμη Χριστίνας μεγαλομάρτυρος (η κ. Χριστίνα Καραντώνη που μας έδωσε τη θερινή φωτ. για τους φακέλους των συνέδρων δεν εορτάζει κατά δήλωσίν της) και Αθηναγόρα απλού μάρτυρος, στις 5 η ώρα που απογευματίζει και υπό σκιάν αρχίζουμε (Παρέμβαση, Δήμος Κοζάνης Περιφέρεια Δ. Μακεδονίας ΠΕΔ κ.α.) τις εργασίες του 4ου Συμποσίου Λογοτεχνίας της Κοζάνης. Στην ωραία αυλή του Μουσείου Σύγχρονης τοπικής ιστορίας «ΝΙκος Καλογερόπουλος» με όλους τους κανόνες και οδηγίες τήρησης των αποστάσεων, της α-φιλίας και των μη αγγιγμάτων. Η πρώτη βραδιά θα λήξει ενώ στο προεδρικό μέγαρο η κυρία Πρόεδρος της Δημοκρατίας των νεοελλήνων θα δεξιώνεται τους ταπεινούς και καταφρονεμένους εργάτες- αγωνιστές της καθημερινότητας τον καιρό της καραντίνας. Και λίγους αντιστασιακούς εκείνου του καιρού. Αφορμή η γιορτή για την πτώση της δικτατορίας· ημείς θεωρούμε βέβαια την 23η Ιουλίου ημέρα της πολιτικής αλλαγής, γι αυτό δεν θα πάμε· αλλά τέλος πάντων. Οσοι πιστοί λοιπόν αφήστε τις θάλασσες για εκείνους που μη έχοντες ρίζες στην ξηρά ψάχνονται και χτυπιούνται σαν χταπόδια στα βράχια των γιαλών και στα βράγχια των οψαρίων... Σημ.: Το Σάββατο απόγευμα περί τις 7 κι από τη θέση του απλού συνέδρου στην αυλή του Συμποσίου διεξέρχομαι το θέμα: «Πάντος (δηλ Παντελής) Β. Τσιρίδης Η ποιητική ΛΥΡΑ Εν Τετραλόφω τη 20- 8-41»

Πυροφόρου προφήτου

Επήρα το στρατί το μονοπάτι στον προφήτη Ηλία να βρεθώ / στις αυλές του στο λόφο του (1020μ) που τόσο με είχε μάθει / Με φυσούσε μια αύρα λεπτή του δειλινού κι ήθελα να χωθώ / στο πυροφόρο του αλλά θα το βάραινα με τα εγκόσμια πάθη

Αφήστε...

Αφήστε τα σώματα της θάλασσας για τους ανθρώπους χωρίς φαντασία Σώμα της πέτρας και του γλυκού νερού...

Ενας Ιούνιος πριν από τον νυν

Πώς μεγαλώνουν οι μικροί και πώς μαζεύονται οι μεγάλοι στο καβούκι της ανάμνησης… Στο λοφίσκο του αγίου Δημητρίου, υπάρχει και το 6ον Δημοτικό σχολείο. Μαζί με το γειτονικό 2ο αποτελούν την Ανάμνηση εκείνου που κάηκε και του αντιστασιακού -αποκριάτικού δίστιχου: «Στ’ αη Δημήτρη του Σχουλιό παέν τα παρταλόπκα / να μαθαίνουν γράμματα να παίρνουν κι τα όπλα». Το 6ο μια μέρα του Ιουνίου (2019) είχε στο εκεί θεατράκι την τελετή λήξης μαθημάτων. Μοι ανατέθη να πάω στον μικρό Μάριο, μαθητή της Α’, κάτι που ελησμόνησε σπίτι. ‘ Επεσα πάνω στο πολύβουο πολύχρωμο μελίσσι μαθητών.