Εφημερεύουσες φαρμακείες
Μηδείς ανώνυμος υβριστής
εισίτω (επώνυμοι όμως γίνονται δεκτοί)


Τετάρτη, 21 Αυγούστου 2013

Προς σεληνιαζόμενους κ.λπ.


Για την αποψινή Πανσέληνο και τους ανά την αρχαιολογικήν και μη ελληνικήν επικράτειαν (κι εμείς κι εμείς μέσα σ’ αυτους) σεληνόπληκτους και σεληνιαζομένους, το τέλος τουνους﷽﷽﷽﷽﷽﷽ιολογικηκαι μη ελληνικηνεπκταειαν σεληνπολητκοτος και εληνιαζομενυς το τόός διηγήματος "Η απόσταση της Σελήνης του ΙΤΑΛΟ ΚΑΛΒΙΝΟ από τα “Κοσμοκωμικά” του
  
                           
...Ήταν η γλυκιά επιστροφή, η πατρίδα που είχα ξαναβρεί, κι όμως η σκέψη μου έμεινε φορτισμένη με πόνο για εκείνη που χάθηκε, και τα μάτια μου καρφώνονταν στη για πάντα άπιαστη Σελήνη, ψάχνοντάς τη. Και την είδα. Ηταν εκεί όπου την είχα αφήσει, ξαπλωμένη σε μία ακρογιαλία ακριβώς πάνω από τα κεφάλια μας, και δεν έλεγε τίποτα. Είχε το ίδιο χρώμα με τη Σελήνη Κρατούσε στο ένα της πλευρό την άρπα και κουνούσε το ένα χέρι της σε αργά και αραιά αρπίσματα. Διακρινόταν καθαρά το σχήμα του στήθους, των χεριών, των πλευρών της, έτσι όπως ακόμα τη θυμάμαι, έτσι όπως ακόμα και τώρα που η Σελήνη έγινε εκείνος  ο μακρινός, επίπεδος και μικρός κύκλος, τη γυρεύω πάντα με το βλέμμα μου, μόλις φανεί στον ουρανό το πρώτο κομμάτι της, και όσο περισσότερο μεγαλώνει τόσο περισσότερο φαντάζομαι ότι τη βλέπω, εκείνη ή κάτι από εκείνη αλλά μονάχα εκείνη, σε εκατό σε χίλιες διαφορετικές όψεις, εκείνη που κάνει Σελήνη τη Σελήνη, και σε κάθε πανσέληνο σπρώχνει τους σκύλους κι εμένα να ουρλιάζουμε μαζί όλη τη νύχτα".  

5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Έχεις γράψει λάθος το όνομα!

Ανώνυμος είπε...

ti le re ponhre esy

Ανώνυμος είπε...

Μπορούσα να τη σκέφτομαι με εξαιρετική ακρίβεια, κι όχι τόσο να σκέφτομαι πώς ήταν φτιαγμένη (πράγμα που θα συνιστούσε ένα μάλλον κοινότοπο και χοντροκομμένο τρόπο να τη σκέφτεται κανείς) αλλά πώς θα μπορούσε να μεταμορφωθεί, αν έπαιρνε μια από τις αμέτρητες δυνατές μορφές, παραμένοντας όμως πάντα ο εαυτός της. Φανταζόμουν, δηλαδή, όχι τις μορφές που θα μπορούσε να πάρει αλλά την ιδιαίτερη ποιότητα που η ίδια θα έδινε σ' εκείνες τις μορφές (σελ. 177-178, "Η σπειροειδής γραμμή").

Ζήλευα, τώρα μπορώ να το ομολογήσω, όχι τόσο γιατί δυσπιστούσα απέναντί της αλλά γιατί ένιωθα ανασφαλής με τον ίδιο μου τον εαυτό: ποιος μπορούσε να με βεβαιώσει ότι εκείνη είχε καταλάβει καλά ποιος ήμουν; (σελ. 178, "Η σπειροειδής γραμμή").

Ανώνυμος είπε...

Μία όμορφη ,ποιητική, μελωδική, φεγγαρολουσμένη βραδιά!.Καλή σας επιτυχία κ.Καραγιάννη .

Ανώνυμος είπε...

Κύριε Καραγιάννη μήπως διαβάσατε το τελευταίο άρθρο του Σαχμπατζίδη στην Καθημερινή; Θα με ενδιέφερε η γνώμη σας.