Η λιτανεία

Οι φιλαρμονικές (4 ή 5) μάζεψαν
τα κλαρίνα και τα λοφία τους
Τα βαρελότα της αποκριάς έσβησαν
οι ύστερες λαμπάδες της Ανάστασης τρεμούλιαζαν
Λαός και στρατός ενωμένος
(ποτέ νικημένος )
οι αντιπρόσωποι των φανών έλλειπαν,
οδηγούσαν αιχμάλωτη την εικόνα στο ναό
Οι εντεταλμένοι την φέραν στο κέντρον του
και χύμηξαν σαν νηστικοί να την προσκυνούν
Οταν διαπίστωσαν πως η Παναγία
είχε δραπετεύσει από το κάδρο της
πανικόβλητη γύρισε στο Μονύδριόν της
- Τι είναι αυτό, θ’ αναρωτιόταν,
ετούτοι εδώ δεν παίζονται με τίποτα...»
Μάγια και μαγεία ομού κλινόμενα
επίθετα κύμβαλα και κάλπικα ουσιαστικά
- Ελεούσα σου λέει ο άλλος...

Παναγία η Μυδραλλιοφόρος

Οι επίσημες μεγάλες εορτές και αργίες του Πασχάλιου τρόπου με την Διακαινήσιμον εβδομάδα (κατάλυσις πάντων φαγητών και φραγμών) ολοκληρώνεται στην περιοχή μας με τη διέλευση εν πομπή, της εικόνας της Παναγίας Μονής Ζιδανίου μέσω των χωριών της νότιας Κοζάνης προς την πόλη, πορεία της ενιαύσιας ζητείας κι ευλογίας εν ταυτώ. Είναι η Παναγία η “Μυδραλλιοφόρος” όπως την είπαμε προσθέτοντας ένα ακόμα χαρακτηριστικό στο ποτάμι των παρόμοιων - αν και δεν αναγνωρίστηκε αυτό επισήμως από τους θεματοφύλακες των επιθέτων κι επιρρημάτων Της- ότι τον καιρό της Κατοχής εβλήθη υπό γερμανικού μυδραλλίου αλλά διεσώθη αυτή κι οι φέροντες αυτήν αντάρται. Τα διηγούνται οι ίδιοι οι ανιδιοτελείς, αυτοσχέδιοι ιστορικοί στις επί το πλείστον αδολεσχείς κι έμπλεες υποκειμενισμού, γραπτές αφηγήσεις και μνήμες τους, άλλα έχουν και την όποια αλήθεια τους. Το απόγευμα Παρασκευής της Ζωοδόχου Πηγής (και πληγής) τη μεταφέρει στρατιωτικό αυτοκίνητο εξέλιξη των πρώην ¾ ειδικά πακτωμένη στο πίσω μέρος του και οι πιστοί χωρικοί που την περιμένουν στα παρόδια χωριά, την προσκυνούν, με το αζημίωτον, και καλά κάμουν.
Αν είναι δηλαδή να πιστεύουμε στις πολιτικές ζωοτροφές που μας σερβίρουν πολιτικοί που δεν χωράν ως γελοιότητα όψεως και λόγου στις οθόνες της τηλεόρασης ή στα ιδεολογικά βοσκήματα των παρόμοιών τους 1000 + 1 φορές η Παναγία η Ζιδανιώτισσα η Μυδραλλιοφόρος, μεγάλη η χάρη της, ας πούμε...

Διαγώνιον Πάσχα

 Τη Δευτέρα ημέρα του Πάσχα στο χωρικό μπαλκόνι
ξεφύλλιζα παλιές ΔΙΑΓΩΝΙΕΣ μνήμες
του ποιητού 40 Εκκλησιών και περιχώρων.
Εδιάβασα το διήγημα «Μοντέλο» του κυρ’ Περικλέως Σφυρίδη
δια μίαν ωραίαν Αντωνία.
Ποιήματα του μοναχού Μωυσέως Σιμωνοπετρίτη
προ της απόσυρσής του στην γλυκεία Καλύβη
Ιωάννου Χρυσοστόμου στις Καρυές
και φυσικά προ της αναχωρήσεώς του εκ των εγκοσμίων.
Ομοίως ποιήματα του Γ. Μοράρη ποιητού που γνώρισα
μέσω του Γιάννη Καραχάλιου φίλου όστις μεταφράζει
την Ιλιάδα ο αφιλότιμος...
Αλλά και μιαν πρώιμη επικριτικήν κριτική
Ηλία Παπαδημητρακόπουλου
δια τον «Θίασον» Θεοδώρου Αγγελόπουλου κ.λπ.
12 και μισή κι πέρασε το πρωινό
12 και μισή βράδυ περνά κι αυτό το Πάσχα
(όπως περνάνε όλα, μην το ψάχνεις....)

Πάσχα-Πεσάχ διάβαση, Αγχιβασίη θέλω να πω

Δε φτάνει που η λειτουργική νύχτα
σχεδόν μας ξημερώνει στο ναό
που επιστρέφουν 2-3 δεκάδες Ορθόδοξοι
απ’ τις 100δες της μεγάλης πλατείας,
ακροατάς, θεατάς και θαμώνας της Ανάστασης
επιπίπτουν πάνω σου ιεροκήρυκες
και ράβδοι λόγου Ποιμαντορικοί
εκεί, να βάλουν κι αυτοί τη θλιβερή τους οξεία
Δεν τους ακούει κανείς κι ορθώς πράττουν
Μπροστά στον συγκλονιστικό Κατηχητικό
λόγο Ιωάννου του Χρυσοστόμου
όλα αυτά είναι ενοχλητικές οδοντόκρεμες,
δραξ εξουσίας δυσεβής και ανοήμων

Αλλά ας όψεται η «Αναστάσεως ημέρα και...»
«Συγχωρήσωμεν πάντας τη Αναστάσει...»
Λόγος πυκνός, λυρικός, μυστήριος
- Αληθώς ανέστη ο Κύριος...

Παρασκευή βράδυ Σάββατο πρωί

Ξεχύθηκαν οι επιτάφιοι νυκτός και ψαλτοθρήνων
ανά τας οδούς της ψυχής και χώθηκαν
στας ρύμας των παρακείμενων σωμάτων
Αυλάκια ηδυπαθούς φωτός ωρίμων κυριών μετά κεριών
και δεσποινίδων λαμπάδων.
Ορίζαν τοιουτοτρόπως την επικράτεια των σημείων
ήγουν: τον Αναβαλλόμενον, τον Κρύψαντα τον ήλιον
το έαρ το γλυκύ (μετά βροχής),
μετοχές, προσδιορισμοί επιθετικοί, μεθυσμένοι
θαρρείς, ανέμελοι εν όψει αυτού που έρχεται
και κήρυξαν πρωί πρωί Σαββάτου
μαζί με τη έπαρση της σημαίας στην πλατεία
το Ανάστα ο Θεός τελεσίδικα
το αμετάκλητο θα ανακοινωθεί μεσάνυχτα και κάτι
και θα ισχύει περίπου ένα χρόνο
σαν φορολογική ενημερότητα
δια την λήψιν ελέους, τρυφερότητας
μη και της όποιας αγάπης το μερίδιο μας αναλογεί

Θρίαμβος ή εκδίκηση του "ξ"

Καθώς προελαύνει το Μέγα Πάθος προς την ‘Εξοδόν του
και σβήνει η Μ. Παρασκευή,
του Επιταφίου επιστρέψαντος οίκαδε,
άρπαξεν ο πρωτοψάλτης εκ του στόματος ιερέως
και εκ του «Τον ήλιον κρύψαντα τας ιδίας ακτίνας...»
το γράμμα «ξ» (16 τον αριθμό παρακαλώ)
που μοιάζει με τον περιφερόμενο γυμνό σταυρό
και το ξεσήκωσε λάβαρον κατανύξεως
- Δος μοι τούτον τον ξένον τον ξενίσαντα...» φώναξε
- Τι τον θες που να τον πας;
- Εκεί που ο Ν. Καρούζος όρισεν προς αποθήκευσή του
έως την επομένη του βλάστηση
- Δεν το πιστεύω αλλά αφού Τον θέλεις πάρτον ...

Μ. Πέμπτη εκυκλοφόρησεν η νέα "Π" τχ 187. Τα περιεχόμενά της λοιπόν....

1 Γεωργία Τριανταφυλλίδου Σύνεργα, ποίημα
2 Γκαίτε ποίημα μφρ. Γ. Κεντρωτής
3 Ενδόδημα κι αποικιακά Β.Π.Κ.
9 Ηλίας Κεφάλας Αλεξάνδρα διήγημα
12 Α. Καμύ-Μ. Καζαρές Αλληλογραφία μτφ Τ. Βατάλη
18 Στάθης Κουτσούνη Η αφύπνιση του Ισκαριώτη
19 Χριστίνα Καραντώνη 2 ποιηματα
20 Μάκης Καραγιάννης Σπαράγματα
22 Γιάννης Υφαντής 7 ποιήματα

Αποκυήματα Μεγάλης Τετράδης ε. ε.

Διέσχισα και φέτος πρώιμα την άνοιξη
πράσινα χωραφια, φουσκωμένα νερά
πέτρες με γεμάτες τις στέρνες
μεταξύ του απέλπιδου τώρα
και της κατανύξεως εκ του Μ. Ευχελαίου
Εργοστάσιον αμιάντου σκέλεθρον
αλλ’ η μυδραλιοφόρος Παναγία εξανθίζει
«- Νυν επανέστρεφον αληθώς
Ως αιπόλον μονύδριον ήναψας
Την ψυχήν ημών εν τω βαράθρω Κόρη»
– εκ του «Μικρού Ναυτίλου»
Τώρα το Μονόγραμμα του ποιητή
και το ΑDAGIO του συνθέτη
Συνσπαράζουν...

Ψαλτικαί παρενοχλήσεις εν συνόψει

Τους επισήμανε κι ο Αλεξ. Ππδ στο χριστουγεννιάτικο διήγημα «Ντελησυφέρω» εκείνους τους εκκλησιαζόμενους οι οποίοι την ώρα της λειτουργίας ως εκ της μεγάλης ορέξεως περί το θεοτικά, ψάλλουν προηγούμενοι του ιερέως και των ψαλτών ή παράλληλα μ’ αυτούς παράγοντες βόμβους ενοχλητικούς δια τους λοιπούς πελάτας του ναού. «...Δύο παράξενοι γέροι, ὁ Νταραδῆμος, καὶ ὁ καπετὰν Γιῶργος ὁ Κονόμος, εἶχον τὴν μανίαν, ὁ μὲν πρῶτος ν᾽ ἀπαγγέλλῃ, μὲ φωνὴν ἀρκούντως ἀκουστήν, πρὶν νὰ τὰ εἴπῃ ἀκόμη ὁ παπὰς ἢ ὁ ψάλτης ἢ ὁ διαβαστής, πότε ὡς νὰ ἐβοήθει τὸν ψάλτην μακρόθεν, ὅλα τὰ μέρη τῆς ἀκολουθίας, τροπάρια, ψαλμούς, αἰτήσεις, ἐκφωνήσεις· ὁ δὲ δεύτερος νὰ δεικνύῃ ὅτι δὲν ἀνέχεται τὴν μανίαν αὐτήν, καὶ νὰ τὴν σκώπτῃ καὶ νὰ τὴν χλευάζῃ...».

Κυριακή των Βαϊων και κλάδων

Εναν Απρίλιο μήνα
όχι αυτόν της Ελένης Κοφτερού
με "Μια θλίψη Απρίλης»,
ούτε εκείνον με τις απελπισμένες μυρωδιές του
τού κάποτε Σπύρου Τσακνιά
αλλά προ αμνημόνευτων ετών
και 21 τόσων χρόνων
ο Τάσος Αναστασόπουλος
ανακληθείς εκτάκτως από την τάξη των ακροατών
εις την τάξιν του άρχοντα Αναγνώστη
εξεφύλλιζεν με την ωραία φωνή του
το «Ημερολόγιον ενός αθέατου Απριλίου»
και εις το πιάνο τον εσυνόδευεν ο κύριος Δ.. Δημόπουλος.
Ηταν μια εξαίσια βραδιά ανοίξεως
κι είμασταν συν τοις άλλοις
νεότεροι κατά 20 με 22 καιρούς

«Γαλήνη σαν της Κυριακής που λείπουν όλοι
σ’ ένα δωμάτιο που του αφαίρεσα τα αισθήματα»
έγραφεν Αυτός...

Θάλασσα του πρωιού

Θάλασσα του πρωιού της Θεσ/νίκης λαμπυρίζουσα
δεν γυρίζεις της νοσταλγίας μου τα ημίγυμνα φύλλα
υπάρχεις ή όχι ίδιο μου κάνεις μικροκυμματίζουσα
στεριά είμαι και πέτρα και χώματος γλυκιά ανατριχίλα

Απόγευμα και κάτι

Ενωρίς, αλλά εκ των ημερολoγιακών πραγμάτων, έβαψε η μάνα το Πάσχα
στην αυλή με του κήπου την κορομηλιά δίπλα στο μπαλκονάκι...
"Στείλε ουρανέ μου ένα πουλί
να πάει στη μάνα (κι όχι μόνον) υπομονή..."

Χριστός Πάσχων στην ΥΕΒ

Το βράδυ της Παγκοσμίου ημέρας θεάτρου (27 Μαρτίου), βρεθήκαμε στον πρώην χώρο της ΥΕΒ (Υπηρεσία Εγγείων Βελτιώσεων) όπου στεγάζεται εδώ και χρόνια η θεατρική ομάδα ΘΕΑΤΡΟΔΡΟΜΙΟ και ομοίως εδώ και χρόνια, πάνω από 30, «θεατρουργεί». Το Θεατροδρόμιο ως καλλιτεχνική οντότητα είναι πλέον ένας κρίσιμος πολιτισμικός θεσμός της πόλης και μια από τις αξίες του.

Εψες

-Τι λες αναρωτιέται ο άλλοτε δντης της ΕΡΑ Κοζάνης Τάσος Κόλλιας στη βραδιά των ωραίων λόγων υπέρ του Κώστα Ντιό

Αυριο 7.30 στο Μουσείο

 "Ενας λίαν καλός ζωγράφος που ήθελε να γίνει και πεζογραφος και έγινε, έστω και δι ολίγον" ο Κώστας Ντιός δηλαδή
Αύριο θα αποδείξουμε του λόγου μας το ασφαλές στο Λαογραφικό Μουσείο Κοζάνης ώρα 19,30 στις 7 και μισή θέλω να πώ.

Μέρες που είναι...

Μέρες που είναι πως το είπε εκείνος ο Κολοκοτρώνης
(του οποίου «το όνομα άκουγαν τα τουρκάκια
στα βάθη της Ασίας και το αίμα των επάγωνε στις φλέβες»)
«Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους»
το ίδιο για τους βουλευτές της Δ. Μακεδονίας
- οι άλλοι δεν μας νοιάζουν, άλλωστε
μόνον για την πάρτη τους καίγονται -
που θα παραδώσουν το όνομα της Ανω Μακεδονίας
(«Γκόρνα Μακεδόνια» τι χυδαία που ακούγεται!)
«Φωτιά και τσεκούρι στους προδότες»
δεν θα έχουν τόπο να σταθούν
όπως ο Κάιν...

Εψες...

Την 21^ην Μαρτίου μνήμη Σεραπίωνος του από Σιδώνος

- οποία σύμπτωση ποιητική Καβάφης και Αναγνωστάκης -

είπαμε τα αρμόζοντα στην ημέρα ωραία λόγια

του Μεγάλου Κανόνος, ποίημα αγίου Ανδρέου Κρήτης, μη απολειπομένου

την καταβρήκαμε σκεδόν κι αφεθήκαμαν εν γένει.

Αλλ’  όταν εξημέρωσεν ο Κύριος Θεός τη μέρα του

χύθηκαν πάνω μας λάμιες Σαιξπηρικές και Λαιστρυγόνες

τράπεζες, δημόσια, κοι(υ)νωφελείς οργανισμοί

σε  οργασμό εισπρακτικό ευρισκόμενοι

την ύστερη αγκίδα κρέατος από το κγη﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽κοτητα καταμουτραόκκαλο ν’ αρμάξουν

ΦΠΑ, λάξαντες φόροι, αδύνατες φορολογικές ενημεργη﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽κοτητα καταμουτραότητες,

κατασχέσεις λογαριασμών, ένα πανηγύρι αρπακτικών

Λυσσασμένη η καθημερινότητα

μας ρίχτηκε με όλα τα μαύρα πανιά της ανοιχτά...

- Ποίηση ήθελες, λοιπόν, νοσταλγίες και φυγές...

- Αρπα την τώρα μάλαξ την πραγματικότητα κατάμουτρα!

Σήμερα

"Πέρα απ' τις σωστές ή λάθος πράξεις υπάρχει ένας αγρός.
- Θα σε συναντήσω εκεί ..."
(από την τηλεοράση)
Κι εμείς θα σας περιμένουμε να συνατηθούμε απόψε ώρα 7 στο Λαογραφικό Μουσείο Κοζάνης να διαβάσουμε ή ν' ακούσουμε ποιήματα ότι παγκόσμιος ημέρα ποίησης εστί (όπως ύπνου και νερού)

Πρόγευση...

Πρόγευση από το νέο τεύχος της "Π" το εξώφυλλον που σχεδιάζει η κυρία Χριστίνα Ποιήτρια Καραντώνη.
Δόθηκαν και φέτος τα κρατικά βραβεία λογοτεχνίας. Πριν λίγα χρόνια το 2014 αν θυμάμαι καλά, και η «Παρέμβαση» ετιμήθη δια διπλώματος παρόμοιο εκείνων που μοίραζαν στους στρατηγούς το 1821 αφειδώς. Το πήραμε εκ της ωραιοτάτης αρμοδίας τότε επί του πολιτισμού κ. Γκερέκου κι είπαμε από έδρας και τα εξής:
"...Ξεκινήσαμε όπως κάθε προσπάθεια δημόσιου λόγου ν’ αλλάξουμε κάπως τον κόσμο. Αλλάξαμε εαυτούς, δηλ. απλώς μεγαλώσαμε ανεπανόρθωτα. Τον τόπο μας τον ζήσαμε, αλλά βοηθήσαμε κι εμείς τελικά, αυτός να πάει προς το χείρον. Η «Π» έρχεται από τη γενιά της δανεικής ευημερίας που τη διαδέχεται αλίμονο η γενιά της «ιδανικής» απελπισίας.
Τι σημαίνει λογοτεχνικό περιοδικό στην εντελώς επαρχία και μάλιστα σε μια πόλη που δεν έχει θάλασσα (ανθρώπων) ούτε καν ποτάμι (προθέσεων) κι η Βουλγάρα ποιήτρια το δήλωσε άλλωστε για την αθυμία εκείνων που ζουν σε πόλεις χωρίς ποτάμι. Μια δόση μοναξιάς, μια φέτα μελαγχολίας, και μια ηυξημένη αίσθηση του μάταιου, κ.λπ."

Περί επιφανών γυναικών

Η Μητιώ Σακελαρίουετερου﷽﷽﷽﷽γι κόρη του Χαρισίου Μολντονιυ Γεωργιου Ασλεαου εολληνικο (1790-1863) κόρη του Χαρισίου Μεγδάνη αρχηγέτου των λογίων της περιόδου του ύστερου  νεοελληνικού Διαφωτισμού στην Κοζάνη και σύζυγος του Γεωργίου Σακελλάριου ιατροφιλοσόφου καιετερου﷽﷽﷽﷽γι κόρη του Χαρισίου Μολντονιυ Γεωργιου Ασλεαου εολληνικο ποιητού  μεταφράζει έργα του Καρλο Γκολντονι («…εμετέφρασα την παρούσαν κωμωδίαν του κυρίου Γολδώνη,  την οποίαν επρόκρινα των άλλων ως ηθικωτέραν…”Η πατρική αγάπη ή Η ευγνώμων δούλη και “Η πανούργος χήρα”, Κωμωδίαι του Κυρίου Καρόλου Γολδώνη, Εκ του ιταλικού μεταφρασθείσαι παρά Μητιούς Σακελλαρίου, εν Βιέννη της Αουστρίας  κατά το τυπογραφείον Ιωάννου του Σνεϊρερ (1816)

In memoriam

 Σε μια από εκείνες τις αλησμόνητες Β΄ Παρασκευές των Χαιρετισμών όπου διαδραματίζονταν τα αλησμόνητα «Σκορδοκαϊλια» στην επικράτεια Φλώρινας του αλησμόνητου άρχοντος Μίμη Σουλιώτη, ο ήδη από σήμερα αλησμόνητος φωτογράφος Γ. Πούπης που μετείχε του πράγματος αφημένος, χυμένος εξ ολοκλήρου ακούγοντας και σιγοψελλίζων την παραγγελιά του «Ο Ντούλας» με ελάχιστη ευστάθεια με διέταζε σχεδόν άγρια: «Κοίτα με στα μάτια τα μάτια θελω». Και τράβηξε φωτογραφίες. Πολλοί οι αλησμόνητοι αλίμονο...

Κυριακή προσευχή

Σαν βγαίνω στον πηγαιμό για να «παρασκευάσω»
- ότι περί αυτού πρόκειται- το νέο τεύχος της «Π»
δεν επικαλούμαι θεούς, θεότητες, αγίους κι ασκητές
προς βοήθειαν, συμπαράστασιν et auxilium (i)
Μόνον στους βασικούς συντρόφους προστρέχω.
Γράφω εδώ το όνομα τους όπως στο ειλητάρι
της παρακλήσεως «Υπέρ υγείας» των πρωτίστως:
Αντώνη, Μάκη, Αννα, Γεωργία, Γιώργο, Δημήτρη,
Δήμητρα, Θανάση, Ηλία, Ελένη, Γιάννη, Αναστασία,
Παντελεήμονα, Μαρία, Χριστίνα, Αντώνη, Κώστα, Αρετή, Μάριο,
Αλέξανδρο τη δόξα και την «λόξα» τους επικαλούμενος.
Μιά λειτουργία αναμεταξύ μας αγαπητικιά και μυστήρια
λαμβάνει χώρα κι από τις λέξεις τους μεταλαβαίνω.
Στο κομβοσχοίνι τ΄αγιορείτικο ή στο Ροζάριο του Παπατσώνη
διαδακτυλίζω ευχές και προσευχές
«Κύριε (ή Κυρία) ελέησον το πτωχό
κορμί και σώμα γεμάτο ανασφάλειες κι ημαρτημένα...»

Η Β'

Η Β’ των Χαιρετισμών,
ως «ποίμνη λογικών προβάτων»,
μας εύρηκε στη μονή Λατόμου Θεσσαλονίκης
του οσίου Δαβίδ του πάνω στο δέντρο καθισμένο.
Συνέκδημος ο Ντ. Χριστιανόπουλος με επαναλήψεις
από τα «Ποιήματα 1949-1970» εκδ. γ’ Διαγωνίου,
όχι το τούβλο δηλ. αλλά το πλακέ ως πακέτο σιγάρων.
Η Β’ Παρασκευή άλλοτε μας πήγαινε Φλώρινα
στο βιλαέτι Μ. Σουλιώτη δια τις Σκορδοκαϊλιες
διαλέξεις και διαπλέξεις με όργανα γειτονικά κ.λπ.
και χιόνια συνήθως μεταξύ Βεύης και Κλειδίου.
Τώρα στα Τσαϊρια του κυρ’ Ντίνου ξεφυλλίζομαι,
Κάστρα, Βλατάδων με τα παγώνια της Κ. Καριζώνη,
πλατεία Τσιτσάνη οδός Επταπυργίου, Σθένωνος.
Και ο μεν πρώτος στη γη αλλ’ αχώνευτος στη μνήμη
ο δεύτερος στις 40 Εκκλησιές δυσπνέει...
«και μόνο εγώ να στέκω ολομόναχος
εγώ- κι ένα ποντίκι ψόφιο μες στο δρόμο...»
«Αιώνιο», ή πρόσκαιρο, «παράπονο».

Καιρικές προβλέψεις

 Στην Κοζάνη το προβλέψαμε κάπως, ορισμένως δηλαδή...

Μάρτιαι αηδοί

«Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις

και την όποια σου αξιοπρέπεια παραδίδεις

Φεύγεις δε οδοιπόρος για τα Σούσα

δ(κάποτε τρύπιο διφραγκάκι σ΄ακολουθούσα)

Και πιαίνεις στον μονάρχη ‘Αρτας Αλέξη

που ευνοϊκά σε βάζει στην αυλή του

ύστερη κόρδα στο παλιό βιολί του