Ιπποκράτους ανάπλαση

Μια καλή ανάπλαση δημόσιου χώρου αρχίζει πάντα με το κόψιμο των δέντρων...

Το δρομάκι

-->

Μου γράφει η φίλη μας απ’ τη νήσο Σύρο πως χαλάστηκε

εκείνο το δρομάκι που μας πήγαινε στο κρυφό μας περιγιάλι

Το χτφτανουμε στα Κόκκινα με τους βράκκείζουν και που νφτανουμε στα Κόκκινα με τους βράκκεόμιζα πως η ιδιοκτησία του ξεχάστηκε

αμ δε!. Ηταν αυτό που μας έφερνε στο σεφερικό μας γυρογιάλι

Τώρα πως θα φτάνουμε στα Κόκκινα τα αρμυρίκια τους βράχους

τα κύματα κι ίσως σε καμιά ανθρώπινη Καρέτα ή Μονάχους

Η φλαμουριά

Εκεί στην άκρη της πλατείας υπάρχει μια φλαμουριά
στον ίσκιο της δεν καθόμουν μόνον δυό τρία σκυλάκια
κι ένα πρωί με του θεάτρου το πάθος του και τη θωριά
τον είδα στη ρίζα να σκαλίζει της τέχνης τα φαρμάκια.

Στες ίδιες...

"Στες ίδιες πόλεις θα γερνάς"
όσο κι αν στους ίδιους δρόμους
με κοντό παντελονάκι θα γυρνάς...

Ιουλιανά...

Εψές στο θέατρο δάσους της πόλεως παίχτηκε η τραγωδία του Ευριπίδη «Ιφιγένεια εν Αυλίδι».Τα εισιτήρια έφταναν τα 18 ευρώ. Σιγά, παγκοσμίως άγνωστοι μου σκηνοθέτες και ηθοποιοί των θιάσων της θερινής αρπαχτής! Οταν γυρίζαμε την ταινία το Μιχ. Κακογιάννη «Ιφιγένεια» για ένα πακέτο Καρέλια (και δεν κάπνιζα) μονής στρώσης και για μια φασολάδα στην καραβάνα, αγωνιζόμασταν. Ιούλιος του 1976 και «Ο στρατός απαιτεί δράση κι όχι αναμονή» μας βάζαν να φωνάζουμε ότι το Σισμίκ είχε βγει στο Αιγαίο.
Στη φωτ. όχι εγώ δεν ήμουν μ’ αυτούς τους λιγοστούς ενδεδυμένους αρχαίους αχαιούς, αλλά με τους άλλους 8000 περίπου ολόγυμνους και κουρεμένους εν χρω στρατιώτες στην παραλία της Κορίνθου, οι οποίοι κατά διαταγήν του σκηνοθέτη κοιτούσαμε με νοσταλγία το πέλαγος...

Περιμέναμε να φυσήξει ο τότε Αίολος
να ξεκινήσει ο στόλος με την 76Δ φουρνιά στρατιωτών
για την Τροία να την πολεμήσουμε
να την κάψουμε ολοσχερώς
ν’ αρπάξουμε εμείς τώρα την Ελένη
να τη φέρουμε πίσω στη Σπάρτη.
(«Ξέροντας πως η ομορφιά της είναι κάτι
που όλοι οι άντρες θέλουν να τη διεκδικήσουν...»)
«Ενα πουκάμισό» της δηλαδή «αδειανό»
ότι το σώμα της για την Αίγυπτο είχε φύγει.
Η δε Ιφιγένεια στη χώρα των Ταύρων την άραξε ιέρεια
αλλά αυτό είναι μια άλλη τραγωδία του Ευριπίδη
που θα μας την παίξουν άλλος θίασος του χρόνου
καλώς εχόντων των πραγμάτων...
Διότι
«Ενα κορίτσι μυρίζει καλύτερα από ένα βιβλίο
θυμάμαι της Ελένης τη μυρωδιά...
- Ωραία... Ενα κορίτσι μυρίζει πάντα
καλύτερα απ’ όλου του κόσμου τις βιβλιοθήκες...»
γράφει στον «ΟΜΗΡΟ» του ο DEREK WALCΟTT.

Εσπερινοί εν γένει

 Μ’ αρέσει στον Εσπερινό
το "Κύριε εκέκραξα" σε ήχον α΄
κι αμέσως μετά του θυμιατού
τα 12 κουδουνάκια που παίρνουν μπρος
«Ερχομαι, ήειν και ήα, είμι, ήλθον, ελήλυθα, εληλύθειν...»
οι χρόνοι του τώρα και του πάντα.
Κι όταν παπα-Δημήτρης σε «χαιρετά»
(εδώ οι άσχετοι σταυροκοπιούνται αδοκίμως)
λες και περνά μιαν αύρα αειφόρος
που ρίπτει καταγής
τις φυλλοβόλες θλίψεις σου.

Στο βραδινό θέατρο Ποντοκώμης ο "Μίκης κ.λπ."

Δίπλα από φώτα κόκκινα των καμινάδων της ΔΕΗ-Καρδίας

Ταξιδεύαμε στα ορυχεία του κάρβουνου Πανσεληνικός

«Σταυρός του νότου» Μικρούτσικος, Μουμουλίδης Καββαδίας

Και από πάνω μας κοιτούσε ξέπνοος ο δικός μας Πολικκραξα ﷽﷽﷽﷽ καταγταροκπιοσε χιαρετα και δεια κός

Και ήταν εκείνη τη βραδιά αν και δεν φύσαγε  Βαρδάρης

Φεύγω, είπες, αντί σ’ αγαπώ, κι από πίσω μη με πάρεις...

Από την «Πόλη του Βιβλίου» στην «Πόλη της Βιβλιοθήκης»

Τα παρακάτω με αφορμή μία ολιγοσέλιδη μεταπτυχιακή διπλωματική εργασία, λίαν ενδιαφέρουσα για την τοπική ιστoρία, του ιστορικού κ. Κώστα Παυλού με θεμα: «Η συνοίκηση της Κόζιανης» που υποβλήθηκε και κρίθηκε στην Παιδαγωγική σχολή Φλώρινας του Πανεπιστημίου Δ.Μ.

Αν, λέμε...

κι αν τυχόν διψάσεις για νερό σκύψε και πιές από το χέρι
δεν χρειάζεται να στίψεις σύννεφο η κανένα άσχετο αστέρι

Το κενό του χρόνου ή το άδειο του καιρού

Οχι, το κενό δεν το άφησε του Χένρυ Μουρ η χείρα
αλλά το γύρισμα του χρόνου και του καιρού η πείρα

Δεκαοχτούρα της 2ας Ιουλίου

Σηκώθηκα πριν η φίλη μου δεκαοχτούρα αρχίσει να μετρά

τις ώρες και τις καμπάνες που μας καλούν στην εκκλησία

εγώ την κοιτώ στα μικρά μάτια όμως αυτ λλά ﷽﷽﷽﷽﷽ην εκκλησιαή με  βυθομετρά

Κατάθεση τιμίας εσθήτος «Πίστη που πλησιάζει στην απελπισία»*

* Σιμόν Βέιλ

Ο-νερική σκιά

39ο C

 Ε, και...

θα πολεμούμε υπό την σκιάν

του ευρωστότερου πλάτανου  των νοτίων Βαλκανίων (στη Λευκοπηγή) όστις εκηρύχθη τις προάλλες διατηρητέον μνημείον της φύσης

Με μια βνα﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ου πλαελωμικιον της φανρύση υπο κάτω του διπλής όψεως με τις επιγραφές

Και πότισεν μου την ψυχήν που χόρτασεν αμέσως (Σολωμικόν)

                                    ***

 Στη βρύση που ξεδίψασες να﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ου πλαελωμικιον της φανποτέ μη ρίξεις πέτρα...

Οι Κορυφαίοι

Μεγάλες καμπάνες εβάραγαν στον εσπερινό
των Κορυφαίων του Τ. Κ. Παπατσώνη
- Πέτρου και Παύλου δηλαδή -
Εόρταζε βλέπεις ο επιχώριος άναξ των μαυροντυμένων
κι ήρθαν προς συμπαράταξή του όμοροι ομοιόχρυσοι.
Εν μέσω άγριου θέρους με βαθμούς 35.
Πως αντέχαν με τόση ζέστη λιβανίσματα και παννυχίδες
- Ελα ντε...
Μύλοι νερόμυλοι, ανεμόμυλοι, δονκιχωτικοί
όλα τ’ αλέθουν...
«Σε βαθειά λάσπην έχω βουτηχθεί
πηλού πηχτού και δεν υπάρχει ποιος θα με ανασύρει...»
έγραφεν ο Τ.Κ.Π. κάποτε...

Δια πάσαν χρήσιν

 Εχω δεκάδες χαρτοκόφτες δώρα απ' όλου του κόσμου τα μέρη
αλλά μόνον ετούτος το φέρνει προς του Ν. Καββαδία το μαχαίρι
(μην είν' απ' τ' Αλγέρι;)

Δεν γέρνουν...

Δεν γέρνουν κι ας γερνούν σε σώμα, κορμό, κλαδιά
στης μεγάλης Μάνας την πηγή Αυτός και η Αχλαδιά

Η πλατιά πινελιά της τέχνης κι η στενή της ζωής

 

«Ημουν (ήταν δηλαδή) πτωχός ποιμήν στα όρη»· όχι της νήσου Σκιάθου στο διήγημα του Αλεξ. Ππδ αλλά στα βουνά της περιοχής νοτίως της πόλεως Κοζάνης, της Λευκοπηγής θέλω να πω, στη Στράτνα (με το κάστρο του Καϊλιά), το Ασπροβούνι, το Μπαράκο, τη Βίγλα, το Ζυγόστι, τα Ρόγγια, το Γιάχο, το Στεφάνι και αλλαχού. Εκανε και βιομηχανικός εργάτης εξόρυξης μεταλλευμάτων στην παρακάτω Ελλάδα κι αυτό του ροκάνισε τα πνευμόνια. Στο βουνό τον βρήκε η πλατιά πινελιά του ζωγράφου Μ. Δραγώγια και τον απέδωσε σε όλη την ποιμενική του αλκή μαζί με το μικρό βασίλειό του.

Ο πίνακας υπάρχει στον διάδρομο του Δημαρχείου στον όροφο του Δημάρχου μαζί με άλλους του ζωγράφου από τη δωρεά του στο Δήμο.

Μια φορά, πριν καιρό, τον συνάντησα μπροστά στο Δημαρχείο.

- Θανάση πάμε πάνω να δεις κάτι που σε αφορά.

- Δεν μπορώ να ανέβω τα σκαλιά Βασίλη μου...

Δεν είδε ποτέ εαυτόν ως αντικείμενον τέχνης.

Ο Θανάσης Τσουκνίδας ήταν ένας απλός πολίτης, σκληρός σαν τις μαυρόπετρες της Βίγλας, ορμητικός σαν του Θανάση το Λάκκο κατεβασμένο, αλλά και φορές μαλακός σαν το χώμα στα Ισιώματα και τα Κλήματα.

Η γη της Λευκοπηγής που τον φιλοξενεί εδώ και λίγες μέρες ξέρει ήδη καλύτερα περί αυτού. Αλλά η όποια μνήμη του ακόμη κι όταν θα σβήνει θα υπάρχει στην τέχνη που τον απαθανάτισε.

- Αλίμονο, ένας ένας οι μικροί μου (μεγάλοι) «ήρωες» («Ο Μποέμ κι οι Βοημοί της μνήμης μας» από τις «Συγκεχυμένες αγάπες»), λιγοστεύουν.

Λάκης Προγκίδης: Ενας παλιός φίλος της πόλης...

(Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου του «Υπό την παπαδιαμαντικήν δρυν» στη Θεσσαλονίκη)

...Βρέθηκα απόψε σ’ αυτήν την αισθαντική βιβλιοομήγυρι για δύο λόγους ισοδύναμα θελκτικούς που θα μπορούσαν να οριστούν και σημειολογικά ως το σημαίνον και το σημαινόμενο, το πρόσωπο και το προσωπείο, το κινούν και το κινούμενο. Μαζί τα δύο αποτελούν μια σβούρα που σε (με) στριφογυρίζει και σε μια πνευματική αλλά όχι μόνον, δίνη, με παραδίνει.

Αύριο στη Θεσσαλονίκη

18 Ιουνίου καιρός πατερικός

 Χέρια πατεράδων, δόξα τω Θεώ, εν ενεργεία...

Ηρθε...

Ηρθε στον ύπνο μου εψές - τι λέω πρωί λίαν της σήμερον
ο ποιητής Μ.Σ.
-Τι τρέχει από τα μέρη μας σύντροφε;
Ετρώγαμε σε τράπεζα κοινή
γι αυτό τον είπα ούτως.
Με παρατηρούσε
και κάπνιζε την άφιλτρη μνήμη του.
- Ολοι σας κι ένας ένας ζείτε, τον άκουσα
Ξύπνησα με ένα πικραμύγδαλο ενοχής
- Δεν φταίμε εμείς Μίμη η Ειμαρμένη
Ποιός γνωρίζει που εις τον καθένα μας την έχει στημένη
(η «στυμμένη» ή στριμμένη)

- Μα και γιατί κουρέλια τη διοικούν ακόμα...

Των αγίων Πάντων σήμερα και εθνική επέτειος όλων των ηρωικώς αγωνισθέντων, απολυθέντων κι επαναπροσληφθέντων της κρατικής, δημόσιας και κομματικής ΕΡΤ, την οποία συντηρούμε οι πάντες εκόντες άκοντες. Από το πρωί ακούω άσματα (λόγια και χάσματα) ηρωικά και εύθυμα (γελοία δηλονότι) για το τι ήταν, τι έπαθαν και δια τι πάσχουν τώρα, εις υγείαν φυσικά των κορόιδων ημών και υμών. Ερώτηση στην κορδακιζόμενη διοίκηση / διεύθυνση. Γιατί στον βορειοδυτικό μας τόπο εδώ και 2 χρόνια δεν ακούμε το ΤΡΙΤΟ Πρόγραμμα κατ’ εξαίρεσιν απ' όλη την Ελλάδα. Απάντηση: - Γιατί έτσι. Διότι είμεθα γ’ κατηγορίας ραδιοφωνικοί πολίτες. Πλην της περιόδου του αλησμόνητου Γ. Τσαγκάρη ο οποίος σε μια υψηλόφρονα χειρονομία του για τους ηρωικούς ακροατές του ΤΡΙΤΟΥ της Δ. Μακεδονίας (που άκουγαν μέχρι κι ιδίοις αναλώμασι το ΤΡΙΤΟ) έστειλε ένα μουσικό σύνολο να παίξει γι αυτούς τιμής ένεκεν.
- Μα και γιατί κουρέλια τη διοικούν ακόμα...

In memoriam Για τον Γρ. Μ.*

Δειπνοσοφιστές ή δειπνοσοφιστείες...

Και τα δύο. Οι αρχαίοι κατείχαν το πράγμα και το ζούσαν όπως όπως. Στα όρθια ή και πλαγίως στα ανάκληντρα. Οι νεώτεροι το βιώνουν στη λογοτεχνία. Διαβάζω και ξαναδιαβάζω τις σελίδες που μάζεψε σε βιβλίο του ο στρατηγός της λογοτεχνίας Ηλίας Παπαδημητρακόπουλος για τα μεσημεριανά γεύματα ή τα δείπνα του Αλεξ. Ππδ. (Επί πτίλων αύρας νυχτερινής - πέντε κείμενα για τον Παπαδιαμάντη- . Αθήνα, Νεφέλη, 1992.). Ενώ μένεις με την αίσθηση εκ των εγκυκλίων γνώσεων για Αυτόν περί του λιτού βίου του, πένης και φουκαράς μονίμως, εν τούτοις τα δείπνα του να έχουν μια μεγαλοπρεπή, στη λιτότητά τους, αρχοντοσύνη.

Να ετοιμαζόμεθα σιγά σιγά...

Οι εκδόσεις της Εστίας και το βιβλιοπωλείο Κωνσταντινίδης στη Θεσσαλονίκη (Μητροπόλεως 92) σας προσκαλούν την Πέμπτη 22 Ιουνίου στις 19:30 στην παρουσίαση του βιβλίου του Λάκη Προγκίδη: Υπό την παπαδιαμαντικήν δρυν
Για το βιβλίο θα μιλήσει ο συγγραφέας και οι:
Βασίλης Καραγιάννης, συγγραφέας – εκδότης του λογοτεχνικού περιοδικού «Παρέμβαση», Δημήτρης Μίγγας, συγγραφέας

Ψυχ....

  Ψυχ(ρ)οσάββατον της Πεντηκοστής...
(Του Τ. Κ. Παπατσώνη)

Μη έχοντες...

Μη έχοντες καμίαν γείτονα ακτήν το τριήμερον να πάμε
στην ΑΚΤΗ Κύπρου αφιέρωμα στο Β. Μουστάκη βουτάμε