Εφημερεύουσες φαρμακείες
Μηδείς ανώνυμος υβριστής
εισίτω (επώνυμοι όμως γίνονται δεκτοί)


Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2014

...Ω βιβλιοϋπερωκεάνειον βουλιάζεις και πλέχεις


Τα νυν «πάθη» της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κοζάνης
                                                           

Το είδαμε στην χθεσινή ΑΥΓΗ της Κυριακής (9-2-2014) και το μεταφέρουμε αυτούσιο παρακάτω. Αφορά τα πάθη των Βιβλιοθηκών (δημόσιες και δημοτικές) μεταξύ των οποίων και η Δημοτική
Βιβλιοθήκη Κοζάνης, όσες δηλαδή εντάχτηκαν στο γελοίο, για σοβαρές βιβλιοθήκες, πρόγραμμα future library των «ευφάνταστων» κι άσχετων περί των βιβλίων που έχουν γράμματα, χαρτί, συγγραφείς ιδέες αναγνώστες,  σχεδιαστών του ιδρύματος Νιάρχου. Η μεγάλη, πολύτιμη, ιστορική βιβλιοθήκη της Κοζάνης μετατρέπεται σε παράρτημα του ιδρύματος όταν θα έπρεπε να ηγεμονεύει στα γράμματα πανελληνίως.  Η άλλοτε πόλη του βιβλίου σήμερα είναι μια πόλη του φαιδρού σ’ αυτόν το τομέα. Δήμαρχος, Δημοτικό Συμβούλιο, Διοικητικό συμβούλιό της, στο λόγο και στο μέρος που τον κάθε θεσμό αφορά, ανίδεοι κι αδιάφοροι αλλά χορτάτοι φούμαρα από τεχνοκράτες,  κεχηνότες ενώπιον «εισαγόμενων» με το αζημίωτο μεταρρυθμιστών της, απαξιώνουν μέρα τη μέρα αυτήν ως χώρο βιβλίων, πνευματικών αναζητήσεων, γραμμάτων, μελέτης, έρευνας, δημοσιεύσεων και πρωτίστως βοήθειας στους νέους ανθρώπους των τοπικών γραμμάτων που θα αποτελέσουν τη συνέχεια της πόλης. Οι πολιτικοί δημοτικοί υπεύθυνοι της Δημοτικής Βιβλιοθήκης (ελλείψει πνευματικών) οφείλουν στην πόλη έναν εφ’ όλης της ύλης τεκμηριωμένο απολογισμό των τελευταίων χρόνων για να μην μένει αφώτιστη καμιά πτυχή της καθότι διαχειρίζονται δημόσιους πόρους και χώρους, άρα είναι και αυξημένης ευθύνης και ελέγχου.

Το κείμενο

Γυμναστική στη βιβλιοθήκη I

Μία τάση των τελευταίων χρόνων επιχειρεί να απαντήσει στις ανατροπές και
μεταβάσεις που επιφέρει η τεχνολογική έκρηξη στις βιβλιοθήκες ανιχνεύοντας και
προωθώντας νέους ρόλους σε αυτές. Είναι μια θεμιτή, ανήσυχη δραστηριότητα που διαλέγεται με την        εποχή και τις απαιτήσεις της πιέζοντας τα πράγματα να
προσαρμοστούν σε αυτήν; Έχει ενδιαφέρον να αντιληφθούμε ποιοι και πώς τη διαμορφώνουν. Στόχος      δεν είναι σαν τον Στάτλερ να καθίσουμε στα θεωρεία και γκρινιάζοντας να σχολιάσουμε την παράσταση, αλλά να κατεβούμε στη σκηνή συμμετέχοντας και συνδιαμορφώνοντάς την.
Είναι λοιπόν οι βιβλιοθήκες χώρος όπου ασκείται το σώμα; Οι βιβλιοθήκες της Βέροιας και του Κερατσινίου, ενταγμένες στο μηχανισμό αυτής της τάσης, θα απαντούσαν «why not?". Εξάλλου το έχουν κάνει, μετατρέποντας ένα μέρος του χώρου τους σε fitness club και δωρεάν γυμναστήριο της γειτονιάς. Στο πρόσφατο 9ο διεθνές συνέδριο που οργάνωσε η Οργανωτική Επιτροπή Ενίσχυσης Βιβλιοθηκών, ένα συνεργατικό σχήμα που συγκρότησαν αρχικά ξένοι οργανισμοί για την ενίσχυση των ελληνικών βιβλιοθηκών, ένας Ολλανδός σύνεδρος μας μιλούσε για τη χαρά των video games στις βιβλιοθήκες και πέραν της εκπαιδευτικής χρήσης του παιχνιδιού. Η βιβλιοθήκη της Λειβαδιάς οργανώνει σεμινάρια εύρεσης εργασίας σε άνεργους της περιοχής της με εξαιρετική επιτυχία, όχι στην ανεύρεση, αλλά στη συμμετοχή ενδιαφερομένων.
Τι συμβαίνει λοιπόν; Έκλεισαν τα γυμναστήρια και τα στάδια; Τα παιδιά δεν έχουν παιχνίδια να παίξουν; Οι βιβλιοθήκες αντικαθιστούν τους αρμόδιους οργανισμούς κοινωνικής ωφέλειας; Η ανεργία είναι συνέπεια ενός κακού βιογραφικού κι ενός υποεκπαιδευμένου απασχολήσιμου; Η βιβλιοθήκη καλλιεργεί τον ανταγωνισμό εκπαιδεύοντας το κοινό της στην καλή προώθηση της εργασιακής του αξίας ή τροφοδοτεί με ουσιαστικές γνώσεις όσους χρειάζονται να μάθουν; Μια από τις δράσεις που οργανώνονται στις εν λόγω βιβλιοθήκες είναι οι αγώνες ρητορικής με θέματα εξόχως πολιτικά: «Ακόμη και στη σημερινή εποχή, οι χαρισματικοί ηγέτες μπορούν να δώσουν λύση στα προβλήματα των κοινωνιών» ή «Η μετανάστευση των νέων ως μια προσπάθεια να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες που γεννά η τρέχουσα οικονομική κρίση στην Ελλάδα»! Έχει ενδιαφέρον τέτοιες συζητήσεις να οργανώνονται δίπλα στο σημείο που δολοφονήθηκε από νεοναζιστές ένας αντιφασίστας μουσικός. Το γεγονός αυτό φαίνεται να μην γεννάει ερωτήσεις, απορίες, αντιστάσεις, αλλά να σχεδιάζεται άνωθεν μια αντιδραστική συζήτηση που αναζητά «χαρισματικούς ηγέτες» που θα μας σώσουν και προβληματίζεται για τη μετανάστευση των Ελλήνων στο εξωτερικό και όχι για τη μετανάστευση ως καθολικό κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό φαινόμενο και τον επακόλουθο ρατσισμό.
Νομίζω πως οφείλουμε να οργανώσουμε ένα άλλο μοντέλο, πιο πνευματικό, πιο αλληλέγγυο με περισσότερη κοινωνική ευαισθησία. Οι βιβλιοθήκες είναι ο... «σκονισμένος» κόσμος των βιβλίων. Γι' αυτό φτιάχτηκαν, αυτό περιέχουν, αυτό υπηρετούν. Αυτό οφείλουν να καλλιεργήσουν, έστω αυτενεργώντας: τη γόνιμη, επικίνδυνη, καταπραϋντική, παραμυθητική, βέβηλη πάλη του πνεύματος. Γυμναστήρια του νου να τις κάνουμε, όχι αίθουσες για ζούμπα και πιλάτες. Να υπηρετήσουμε την ανάγνωση για να διαμορφώσουμε σκεπτόμενη κοινωνία που αναζητά και μαθαίνει, που αμφισβητεί και απολαμβάνει τις ηδονές της σκέψης.
Ο βιβλιοθηκάριος

Δεν υπάρχουν σχόλια: