Ξεφύλλιζα...

Εξεφύλλιζα πρωί το τχ. Σεπτεμβρίου της πνευματικής επιθεώρησης The books’ journal και στάθηκα αναγνωστικά στο λίαν ενδιαφέρον άρθρο-αναδρομή του Πέτρου Παπασαραντόπουλου: “Ο εφιάλτης που ζήσαμε 26 Ιουνίου- 5 Ιουλίου 2015”. Σε μια κολόνα δίστηλη με μαύρο φόντο υπήρχαν δεκάδες ονόματα υπογραφές με θέμα “Ρηγάδες υπέρ του ΝΑΙ”. Το είχα λησμονήσει πως ήμουν κι εγώ εκεί όχι με τους “Ούνους του Αττίλα” που διαβάζαμε κάποτε σε κάτι περιοδικές εκδόσεις, αλλά για να επιβιώσουμε από τους ποικίλους Ούνους της πολιτικής και τους μκρο-Αττίλες. Ονόματα γνώριμα κι αγαπητά αλλά και άγνωστα. Εποχές «αξέχαστες» που πέρασαν κι έδωσαν τη θέση τους, αλίμονον, σε άλλους φόβους. Για κείνη την συμμετοχική μου υπογραφή - δεν υπέγραψα ποτές άλλη φορά καταλογάδην για κάτι ήταν η πρώτη και ύστερη φορά – δέχτηκα ύβρεις. Κάπως τα ‘χασα από τη φτήνια των ανθρώπων. Αρα είχα δίκιο τότε κι εγώ και εκείνη η πρωτοβουλία που δικαιώθηκε (οδυνηρά βέβαια αλλά και σωτήρια) στη συνέχεια.

Δρόμοι παλιοί...

Ο δρόμος μ' έβγαλε / στο για χρόνια διακόνημά μου των παλαιών βιβλίων/ (στην πόλη και των νέων χωρικών κατά Μ. Σουλιώτη)/ Τώρα στεγάζονται γραφεία κι εταιρείες/ υπηρεσίες, διευθυντές, γραμματείς και λαμπερά WC/ Το μέγα Αναγνωστήριον όπως αμέσως μετά βομβαρδισμό/ Από τα σκουπίδια ανέσυρα μια πινακίδα/ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΒΙΒΛΙΟΥ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ ΚΟΖΑΝΗΣ/ (αυτό που φορτώθηκε τα γράμματα της πόλης/ κι απ’ τα χωράφια και τα μπαϊρια/ τα οδήγησε σε ανοιχτές καινούργιες θάλασσες)./ Τα έψαχνα όπως οι συγγενείς που ψάχνουν να βρουν/ τα κόκαλα των σκοτωμένων τους στην Αλβανία/ να τα κλάψουν να τα λατρέψουν./ Να τα κλείσω κι εγώ στην καρδιά μου/ «είν’ πιο ζεστά εκεί» όπως έγραφε ο Γ. Ρίτσος/ για τα πεσμένα αγάλματα του Στάλιν... (Στον συνδημιουργό Γιάννη Κάβουρα)

Παγκόσμια ύψωσις...

«Ητανε μέρα συννεφιασμένη / κανείς δεν τ΄αποφάσιζε...» / Κι όμως τ’ αποφάσισαν,/ και πήγαν όλοι στα σχολεία με μάσκες / το μόνον φυλαχτό των δύσκολων ημερών / και την αισιοδοξία που δίνει η νέα γενιά / και οι ήρωες της μάθησης δάσκαλοι / όλων των ειδών... / Σήμερα εορτή της Παγκοσμίου Υψώσεως / του Τιμίου Σταυρού / Κι είχε η μέρα κάτι από το λεπτοφυές / άρωμα του βασιλικού που σε ματσάκι / μοίραζαν στους ναούς, / ως ευλογία /

Εκδοτικόν διάγγελμα... (ενώ μοιράζεται το 198-199 τχ. της Παρέμβασης)

Eλληνικέ λαέ, κυρίες και κύριοι συνεργάτες, παραλήπτες, φίλοι και εχθροί της “Π” Τέλος του 2020 θα κυκλοφορήσει το 200ον τεύχος της Παρέμβασης. Χωρίς να είναι κάτι το καθοριστικόν δια την κοινωνία κ. λπ. είναι εν τούτοις κάτι το άξιον σημειώσεως δια τον τόπον και τους τρόπους του στα περι-διαγραμμάτων. Το τεύχος κατά μίαν μίμησιν του 100ου τχ. που κυκλοφόρησεν ο ελλόγιμος κυρ’ Γιώργος Κορδομενίδης δια το ΕΝΤΕΥΚΤΗΡΙΟΝ του που γράφαμε όλοι για τον αριθμό 100, θα περιφέρεται γύρω από τον αριθμό 200 όπου και όπως αυτός εμφανίζεται στην ιστορία, στην καθημερινότητα, στις επετείους, τα σχέδια, τις γιορτές, στο τίποτα και στο πολύ. Λ.χ μια σκέψη που μου ήρθε. Η σελίδα 200 από 2-3 αγαπημένα μυθιστορήματα τι πως και γιατί. Θα ζητήσουμε κείμενα αλλά και αν λάβουμε, όλα μέχρι του αγίου Νικολάου 6 Δεκεμβρίου, πρέπει να είναι εντός του 200στου θέματος, και ό,τι ήθελε προκύψει... ΕλλείψειΥποδιοικητού Εκ της διοικήσεως της “Π”

Διάλογος σοφο-ποιητών

Αχ, σπούδασα Φιλοσοφία / Ιατρική και Νομική / και δυστυχώς Θεολογία / Με επιμέλεια μοναδική... / Και να 'μαι τώρα, παρά το ζήλο / Μωρός σαν της οξιάς το ξύλο / ... Στο βάθος, ξέρω, είμαι μηδενικό / (Φάουστ - Γκαίτε) - Και τι μ' αυτό απάντησε το φάντασμα του Πλάτωνα / και τι μ' αυτό... (Γαίητς)

Ο,τι...

Ο,τι αγαπάμε το προλαβαίνουμε δεν μας περιμένει...

Ενθύμηση Δημάρχου Γιάννη Παγούνη καλού κι αγαθού πολιτικού ανδρός…

Από τη μεταπολίτευση κι εντεύθεν στο Δήμο Κοζάνης είτε αυτόνομα είτε με τις κατά καιρούς “χωρικές” προσαρτήσεις ουδέποτε άλλη παράταξη (εκτός από το συνδυασμό «Κοζάνη τόπος να ζεις» του κ. Λευτέρη Ιωαννίδη – Sel et poivre = αλάτι και πιπέρι τον ονόμασαν γαλλικά σάιτ λόγω της ασπρόμαυρης κι ελεγχόμενης γενειάδας του) εξέλεξε δήμαρχο, πλην αυτής που συγκέντρωνε στο δεύτερο γύρο των εκλογών -φορές κι από την πρώτη Κυριακή- τις λεγόμενες, κατ’ αδόκιμον σχήμα πολιτικού λόγου, «δημοκρατικές δυνάμεις» λες και οι άλλοι μισοί συμπολίτες αποτελούσαν το …αντιδημοκρατικόν μέτωπον. Ηταν και η εποχή της πολιτικής επιδημίας του πολιτικού λαϊκισμού (΄0χι πως δεν ενδημεί και σήμερα αυτός). Τα ολιγόλογα συνθήματα του αφασιακού, λόγου κυριαρχούσαν. «Ας», «Μνιάμ κι όξου» κ.λπ. Θυμάμαι σε μια εκλογική μάχη και στη συγκέντρωση της πλατείας, ήταν μάλλον τη δεύτερη εκλογή του (1986), μια πανσέληνο σε όλο της το μεγαλείο, η οποία κοιτούσε από το ύψος του καμπαναριού, την εξέδρα με το συνδυασμό, να «μαγεύει» τον ομιλητή δήμαρχο κι εκ νέου υποψήφιον Γ. Παγούνη, («φεγγάρι μάγια μούκανες”) και υπό την επιρροή και έλξη της να τραβάει αυτός ένα λόγο έξω από την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα κι αυτοδιοικητική αναγκαιότητα, γεμάτο παιδαγωγικά, ανθρωπιστικά, μεταφυσικά, «φιλοσοφικά» ζητούμενα και δεν έλεγε να σταματήσει. Μετά από χρόνια του το είπα, δεν αρνήθηκε γελώντας τη σεληνιακή έλξη κι επιρροή εκείνης της βραδιάς. Τότε ήταν ή σε άλλη περίπτωση που κήρυξε από εξέδρας πως: «Εδώ θα γίνει Στάλιγκραντ, δεν περνά ο φασισμός». Ποιός φασισμός δηλαδή η άλλη μισή Κοζάνη, αλλά είπαμε, εποχές… Στο Δημοτικό Συμβούλιο πρόεδρός του ήταν ο Βασίλης Μαρκόπουλος φίλος, συνάδελφος (συνυπήρχαμε στο ίδιο διαμέρισμα ως δικηγόροι για 5 χρόνια επί της οδού Τακιατζήδων 20, πριν έλθω στην ιστορική δι ημάς και την «Παρέμβαση» Χ. Μούκα 1, -35 χρόνια εδώ), και με τη συνηγορία των αείμνηστων εκπροσώπων στο Δημοτικό συμβούλιο, του ΚΚΕ εσωτερικού, Γιάννη Παραπονιάρη και Τάκη Ζουρουφίδη – μύρο το χώμα που τους σκέπασε πρόωρα- ορίστηκα μέλος του Δ.Σ. της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κοζάνης. Πρόεδρος αυτού ο Δήμαρχος Γ. Πγνς. Μου το ξεκαθάρισε από την αρχή: – Ακου να σου πω Βασίλη εγώ δεν ξέρω πολλά από γράμματα, βιβλία κ. λπ. Ανέλαβε εσύ αντιπρόεδρος του ΔΣ και κάνε ό,τι νομίζεις σωστό. Εγώ θα είμαι δίπλα σου αν χρειαστείς κάτι. Ετσι κι έγινε. Εμεινα στη θέση αυτή καιρό ώσπου ν’ αναλάβω για 8 περίπου χρόνια τη διεύθυνση της Βιβλιοθήκης, του ΙΝΒΑ και του σχήματος «Κοζάνη πόλη του βιβλίου», αυτή τη συναρπαστική ιστορία γραμμάτων και βιβλίων, που σύστησε ο πολυετής Δήμαρχος κ. Πάρης Κουκουλόπουλος. Στη θητεία μου στο ΔΣ της Βιβλιοθήκης μπήκε κάποια στιγμή από διαφόρους πολίτες, θεσμούς κι εξουσίες το ζήτημα να «απογυμνωθεί» το Ιστορικό Αρχείο της Βιβλιοθήκης που ήταν παράρτημα αυτής, μετά τον πόλεμο το σύστησε ο Ν. Π. Δελιαλής, από το αρχειακό υλικό του για να αποτελέσει αυτό την υλική βάση της υπηρεσίας των Γενικών Αρχείων του Κράτους που άνοιγε γραφείο στην Κοζάνη, το οποίο και θα ανήκε απευθείας στο Υπουργείο Παιδείας. Δηλαδή ένα πολύτιμο υλικό θα έφευγε από την ιδιοκτησία του Δήμου και της Βιβλιοθήκης και θα πήγαινε σε υπηρεσία της κεντρικής διοίκησης με ό,τι αυτό θα σήμαινε φυσικά. Θλιβερό συνήθως… Η τότε διευθύνουσα της Δημοτικής Βιβλιοθήκης κ. Στέλλα Κουτσιμάνη – Μαγκλάρα αντέδρασε σφόδρα με υπόμνημα της στο Δ.Σ. Πήγα αλλόφρων στο Δήμαρχο και του είπα τι σχεδιαζόταν σε διάφορα γραφεία… Αναψε!… – Απάνω από το σώμα μου θα περάσουν. Ούτε να το σκέφτονται. Το Αρχείο δεν έφυγε και τα χιλιάδες έγγραφά του αποτελούν σήμερα, όπως πάντα, μέρος από τον πλούτο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κοζάνης.Οι μεθοδεύσεις βρήκαν πόρτα απο το Δήμαρχο Γιαννη Παγούνη, η μνήμη του οποίου θα ευωδιάζει και γι αυτό.

Ενθεον ασκέρι

Και καλά ακόμα έχουμε τη συνέχεια στο καλοκαίρι / βολευόμαστε σ’ αυλές και θερινές καρέγλες απλωμένοι / Οι εκκλησιαζόμενοι της Κυριακής δεν είναι ασκέρι / είναι από την πολύτιμη ύλη των ημιένθεων πλασμένοι

«Χάνομαι γιατί ρεμβάζω» ή «Χάνομαι γιατί διαβάζω»,

Το δεύτερο. Βγάζω στην επιφάνεια -παραλίγο θα ‘γραφα ξεθάβω (ανακομιδής μίμηση) λησμονημένα βιβλία. Δε θυμάμαι αν τα διάβασα αν και θυμάμαι από που τ’ αγόρασα πως και πότε έφτασαν στις βιβλιοθήκες μου (σπίτι, γραφείο, χωριό, βιβλιοαποθήκη μαζί τα υλικά καύσεως του χειμώνα). Πολύτιμοι συγγραφείς και βιβλία που σημερινό ωκεανό της βιβλιοπαραγωγής φαντάζουν ερημονήσια καταφυγής ή και φάροι οι οποίοι ακόμα και στις ομίχλες χαμένοι, καθοδηγούν. Ξαναβρήκα το «Γεννήθηκα το 1402» του Παναγιώτη Κανελλόπουλου κορυφαίου νεοέλληνα διανοητή (και πολιτικού τουλάχιστον κατά την 7ετία και μετά). Η «Ιστορία του Ευρωπαϊκού πνεύματός» του είναι έργο υψηλών προδιαγραφών για τον πολιτισμό των γραμμάτων της Ευρώπης. Και τα δύο τα αγόρασα φοιτητής από τον Μπαρμπουνάκη επί της Αριστοτέλους. Το 1402... αναφέρεται στις τελευταίες αναλαμπές του Βυζαντίου με αφετηρία τον Μυστρά και τους Παλαιολόγους και φτάνει στο «Εάλω η Πόλις». Με κάποια βιβλία και συγγραφείς είναι σαν να μπαίνεις σε μια σύγχρονη ευρωπαϊκή υπερταχεία και μ’ αυτή να ταξιδεύεις στο χρόνο του άλλοτε, το νυν και του μέλλοντος. Ακόμα κι όταν αυτή σταματήσει σε κάποιο σταθμό (κι εκεί να προσδοκάς την «Τυχαία συνάντηση») κατεβαίνεις, επιστρέφεις, συνεχίζεις. Κι αυτό το αναγνωστικό τσιμπολόγημα και η πολλαπλή νοητική διάσπαση του είναι σου, είναι διαδικασίες θεραπευτικές της όποιας ψυχικής σου ανορεξίας. Ετσι παρότι χάνομαι στις σελίδες υπάρχω και σε αναγνωστικό ρεμβασμό είτε είμαι στον ρεμβασμός του 15Αυγούστου του Αλεξ. Ππδ.,του Τ. Παπατσώνη ή στην η γλαφυρή ιστορική, λογοτεχνική, αφήγηση και γραφή του Π. Κανελλόπουλου.

Μυκήνες Πορος κ.λπ.

Aκουγα στο Lifo. gr το Podcast για το ταξίδι στον Πόρο την «ΚΙχλη» και το πιό ωραίο καλοκαίρι του Γ. Σεφέρη. Πήγα κάποτε εκεί φωτογράφισα και μια ...ΚΙχλη εκείνου του καιρού. Ξαναπάω τώρα, αυτό το θλιβερό καλοκαίρι, ξεκινώντας από τις «Β’ Μυκήνες» Του. «Δώσ' μου τα χέρια σου, δώσ' μου τα χέρια σου, δώσ' μου τα χέρια σου. Είδα μέσα στη νύχτα τη μυτερή κορυφή του βουνού είδα τον κάμπο πέρα πλημμυρισμένο με το φως ενός αφανέρωτου φεγγαριού είδα, γυρίζοντας το κεφάλι τις μαύρες πέτρες συσπειρωμένες και τη ζωή μου τεντωμένη σα χορδή αρχή και τέλος η τελευταία στιγμή· τα χέρια μου...» Στον δε Πόρο «Άκουσα τη φωνή καθώς εκοίταζα στη θάλασσα να ξεχωρίσω ένα καράβι που το βούλιαξαν εδώ και χρόνια· το ’λεγαν «Κίχλη»· ένα μικρό ναυάγιο· τα κατάρτια, σπασμένα, κυματίζανε λοξά στο βάθος, σαν πλοκάμια ή μνήμη ονείρων, δείχνοντας το σκαρί του στόμα θαμπό κάποιου μεγάλου κήτους νεκρού σβησμένο στο νερό. Μεγάλη απλώνουνταν γαλήνη...» - Να ‘ταν να μας λείπει μόνον αυτή η γαλήνη

Νέα Παρέμβαση

Εναρξη του εκκλησιαστικού ενιαυτού, "έναρξη" και του εκδοτικού. Η Παρέμβαση τχ. 198-199 είναι στο τυπογραφείο. Φιλοξενεί στις σελίδες της ολόκληρο (ανέκδοτο) το λίαν ενδιαφέρον, ημερολόγιο του Κώστα Πύρζα "Μνήμες μονοπάτια" από την περίοδο της δικτατορίας. Ο Κ.Π. ήταν μέλος της Δημοκρατικής Αμυνας (Θεσσαλονίκης) τω καιρώ εκείνω, με όλα τα συμπαρομαρτούντα της συμμετοχής του σ' αυτήν. - Το σχέδιο είναι του Κώστα Ντιο

Στο Περιβόλι του κανονικού

Tο καπέλο και η εκ δερματίνης τσάντα / συνοδοί ταξιδιού στο νυν και στο πάντα / διασχίζοντας των Γρεβενών την ενδοχώρα / καφέ στο Ζιάκα και στου Ορλιακα το τώρα

Αποτομές...

/

Την σήμερον ανακοινώνουν νηστεία αυστηρά / οι επιτραπέζιοι ημεροδείκτες ότι ο Πρόδρομος/ εικονιζόμενος φέρει την εαυτού κεφαλήν του επί πίνακι αυτός ο ίδιος./ Παραγγελιά στον αναιδέστατο Ηρώδη/ Ηρωδιάδος μαινόμενης και της ορχούμενης Σαλώμης/ (έριχνε ένα ένα τα πέπλα της χαμαί)/ Παραγγελιά κι άστραψε το στιλέτο στο πάλκο/ Κι ο Νίκος Κμτζς έσφαξε 2-3 τραυμάτισε 5-6/ (κατά τον Διονύσιον Σββπλν)/ - Τι γίνεται εδώ πέρα Χριστιανοί.../ Συμβαίνουν αυτά και εις αρχαίους Παρισίους/ ότε ο Διονύσιος άγιος με κομμένη την κεφαλήν του/ την πήρε υπό μάλης και τη μετέφερε ο ίδιος στον τόπο μαρτυρίας του/ - Ορισμένως δεν είμεθα καλά την σήμερον αποτομή κεφαλής Προδρόμου...

Γιάχος όπως yahoo.gr

Eργο της φύσης στη Λευκοπηγή Κοζάνης παρά την θέση Γιάχος (από κει προήλθε το yahoo.gr). O λόγος ανήκει στον μέγα ποιητή από το Μέλιγο Τρικάλων Ηλία Κεφάλα ο οποίος μόλις του ετέθη υπ' όψιν η φωτ. εγνωμάτευσε στο λεπτό ως ακολούθως: "...Είναι το νερό; Το νερό της μοίρας μας; Της ζωής μας; Ναι, αλλά όχι μόνο. Είναι και ο σύντροφος του βουνού, είναι και ο συνομιλητής του βράχου, είναι ο αιώνιος ταξιδευτής που μας διδάσκει την πίκρα της ξενιτιάς και του άγνωστου. Είναι ο πρωτομάστορας κτίστης που κτίζει σκαλάκια στο βουνό για να κατεβεί απρόσκοπτα και να μας συναντήσει στον καημό της πεδιάδας..."

Σχολείον ντελικάτων νέων

Ωραίαι συμμαθήτριαι και συμμαθητές της ΣΤ’ τάξης (1965) του Δημοτικού Σχολείο Λευκοπηγής πριν κάποια χρόνια η φωτ. : Βασιλική, Μαίρη Κώστας, Κούλα, Αντώνης, Λεωνίδας, Β., Ρούσα, Σταυρούλα, Παναγιώτα, Αθανασία, Στέλλα, Κούλα, Ερμιόνη, Φωτεινή, Καίτη, Βασιλική. Κάποιοι (Νίκος, Θεόδωρος,, Βαγγέλης, Ζήσης) λείπουν απλώς από τη φωτ. μόνον κι ευτυχώς. Προφανώς δε θα βρεθεί άλλος Ελύτης να αραδιάσει τα ονόματα, των συμμαθητριών κυρίως, σε ένα άλλο «Αξιον Εστί» του. Το ενσταντανέ είναι στο χώρο που προοριζόταν για βιβλιοθήκη Λευκοπηγής, στο νέο πνευματικό κέντρο που αντικατέστησε το παλιό σχολείο, παράρτημα της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κοζάνης (δεν έγινε φυσικά). Τα ονόματα δεν είναι τόσον ποιητικά, αισθητικά, αγαπητικά όσο αυτά του Ποιητή αλλά αξίζουν ισότιμης μεταχείρισης από την τοπική, επιχώρια, την προσωπική θέλω να πω, μνήμη.

Η Σιάτιστα τον Αύγουστο

Ησυχες μέρες του Αυγούστου κάποτε / ανήσυχες οι μέρες του σήμερα/ Η ενιαύσια συνάντηση στην αυλή της Σιάτιστας/ ο φιλόσοφος Ν. Ψημένος (ποιητής Ν. Ποταμίτης)/ ο ζωγράφος Κ. Ντιος κι η ημετέρα/ πεζογραφική κι εκδοτική κ.λπ. αναξιότης/ Κι όλα ήταν εξαίσια όπως δεν είναι πλέον/ ότι εφέτος οι ιοαποστάσεις γίναν αποσπάσεις/ Αλλά θα ξαναβρεθούμε.../ Και τότε όλα θα είναι όπως τ’ αφήσαμε/ Εκεί στη Χώρα της Γεράνιας/ Και έναντι της εν Διαρρέοις βίλα/ όπου έγραφεν ο μέγας Λατινιστής Χρ. Καπνουκάγιας/ για την ερωτική τέχνη κατά τον Οβίδιον/ «Ο,τι φεύγει το επιθυμούν πολλές/ Και ο,τι επιμένει το μισούν» (σύσταση10η)

Αύγουστος...

Ωσάν το Δία ή τον ΒΙβλικό Θεό ευχές απολαμβάνω / μιας γενέθλιας αγχιβασίης από το πολύ προς το λίγο / που ακολουθεί και ταξιδεύοντας στο κύμα αυτό επάνω / ένδον το ειλητάρι των αντευχών μου ξετυλίγω...

20 - 8ου- μνήμη Σαμουήλ Προφήτου

Σώμα που ωριμάζεις στου Αυγούστου τα γυρίσματα / με της γης ταυτόχρονα τα υπό και τα επί των χωμάτων / περπάτηξες ίσια αλλά δεν απέφυγες ξεστρατίσματα / Τώρα μισοατενίζεις το θαμπό ημίφως των πραγμάτων

Πρασινες μπύρες

Εκάθισα μόνος στην Κλεψύδρα με τις φλαμουριές γλυκό μικρό στενό για αναστοχασμούς τους φίλους που έφυγαν να θυμηθώ τον Δημήτρη Μ. πρωτίστως που ένα βράδυ (ήταν κι ο Μάριος Κ-Μ. παρέα) εκεί ήπιαμε πράσινες μπύρες Τότε ήρθες και με πήρες ανάμνηση, και με σήκωσες συνάμα Ακουγα μια Λεονάρδου (απούσα κι αυτή) να σπαράζει: "Δεν έχω χρόνο μάτια μου να ψάχνω για ελπίδες..." Στην ευχή μη πω γμτ...

«Eiμαι μία μάσκα...»

Ημερήσιας χρήσης φτηνή εντελώς. Την κρεμώ στα λυμφατικά κλαδιά της πολυετούς Σεφλέρας. Αεριζόμενη και λικνιζόμενη μου θυμίζει τολμηρό εσώρουχο γυναικών αλλά και μέρες αρχαίες. Τότε επί ΠΦΑ στο Κοινοβούλιο μια ασυγκράτητη δυναμική βουλευτίνα σε κάποια ψήφιση νόμου (αυτού του με ένα άρθρο κ.λπ) κουνούσε ένα μαντήλι από τη χαρά της. Ενόμισα προς στιγμήν, ο βλάσφημος, πως ήταν το εσώρουχό της. Ενόμισα, δεν ήταν. Τώρα τη μάσκα τη βάζω στο ασανσέρ, το χασάπη, το πάμπλικ (στο βιβλιοπωλείο μας ισχύει το ασυλλόγιστο), στο ναό, το μάρκετ (σπανίως πάω) και όπου αλλού το επιβάλλει πολιτική προστασία. «Οι ελαφροί ας με λέγουν ελαφρόν. Στα σοβαρά πράγματα ήμουν πάντοτε επιμελέστατος. Και θα επιμείνω, ότι κανείς καλύτερά μου δεν γνωρίζει...» (Κ.Π.Κ) Το βράδυ την πετώ...

Σήμερα 16/8 είπα να μην πάω στ’ αγίου Δημητρίου την αυλή / πλην δεν κρατήθηκε αφέθηκα στη δροσερή σκιά των δεντρών / που γδυμνώθηκαν από αέρα προσευχή και εγκαρτέρηση πολλή / «φίδια σώματα αλλαργινά ερωτευμένα δεν πίνουνε δεν τρών»

"Tράγου απόδραση..."

Την επαύριο Κοιμήσεως της Θεοτόκου οδήγησε τη γίδα στον τράγο. Για να κυριολεκτούμε, επειδή επέστη ο καιρός της ζωικής επικονιάσεως και έπρεπε να μείνει κι αυτή έγκυος για την τρέχουσα χρονιά, κι αφού δεν ανήκε σε κοπάδι, εκεί όπου η φύση κανόνιζε μόνη της το διπλασιασμό του γιδολογικού είδους, έφεραν στα πόδια της το αρμόδιο γι’ αυτή τη δουλειά, αρσενικό ζώο. Από τον αρχικό, οικόσιτο, μικρό όμιλο γιδιών είχε μείνει αυτή μόνη να αυτιάζεται το βράδυ, να βελάζει το πρωί, να σβουροχτυπιέται, ιδίως τον καιρό του «τραβήγματός» της, που ήταν ικανή φτερά να βγάλει, να πετάξει μέχρι το βουνό στα ελευθέρας βοσκής κοπάδια –γίδα με φτερά, ον σαν αυτά που συνάντησε ο Χ. Λ. Μπόρχες στο «Βιβλίο των μυθικών όντων»- να βρει και να τη βρουν, να βρεθούν, να σβήσει τη λαύρα της στην καλοκαιρινή κάψα, λες και τη βάρεσε «δαιμόνιο μεσημβρινό», αν αυτό είχε εξουσία και στα άλογα κτίσματα του Θεού. Ομως, ήταν φυλακισμένη τώρα στο υβρίδιο στάνης, με όλα τα ευτελή κατοικίδια, που τρων σκουπίδια κι αποφάγια - ενώ αυτή μόνον κορυφές κι επιλεγμένη ζωοτροφή (όχι Κ40 που κατεβάζει γάλα πολύ, αλλά είναι γεμάτο χημεία) - κότες, κοκόρους, γάτες, ποντίκια, διερχόμενα φίδια, ο σκύλος έλειπε μόνον. Ηταν δίπλα από την εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που εκτελούσε, ο αθέριστος κι ασυμμάζευτος αυλόγυρός της, χρέη κοινοτικού κοιμητηρίου, πολυχρόνιου. Τον πήρε δανεικό μιας ημέρας, αρκετή για να γίνει η δουλειά, τον έκλεισε στον εφ’ όλης της άδολης κι άλογης ύλης στάβλο, το τερέν όπου θα δινόταν ο αγών της διαιωνίσεως του γιδικού είδους. Τον άφησε αμήχανο να περιορά τα γύρω του· οι κότες τον κοιτούσαν κι ήθελαν κάπως να τον τσιμπολογήσουν, τις έσπρωχνε η ζωική οχεία αναπαραγωγής με την οποία ήταν εμποτισμένος και μύριζε, άλλοι λεν βρομάει, εδώ και πέρα. Η γίδα τον τριγύρισε ελαφρώς ακκιζόμενη στην αρχή κι ύστερα σχεδόν προκλητικά του ρίχτηκε και του δάγκωσε το γένι με νόημα. Θα δινόταν όμως ο αγώνας; κ.λπ. Ποιμενικόν ερωτικόν δράγμα Από τις "Συγκεχυμένες αγάπες" διηγήσεις. 2011 εκδ. Γαβριηλίδης)<

Καθώς ο Αύγουστος επιστρέφει στην κανονικότητα / το φως του λιώνει τα περιγράματα στα πράγματα / ιοί και τούρκοι δυναστεύουν την πραγματικότητα / - Ο σώζων εαυτόν· Παναγία μας κάνε τα θαύματα!

Οσοι κι όχι όσιοι

Οσοι ευεργετηθήκαμε, τελικά, λοιδορούμενοι κάπως απ’ Αυτόν στα «Εσώψυχά» του αφού έτσι περάσαμε κι εμείς στην ασήμαντη αιωνιότητα (τρίχες δηλαδή) ακολουθούμε στο τέλος της ουράς των μελοθρηνωδούντων παρακατιανοί της ακολουθίας σε μια Διαγώνιο σκυμμένοι...

Αλμπατρος...

Τους επιστρέφοντες απ’ τη θάλασσα συλλογίζομαι ορισμένως με τα κοντά πανταλόνια διακοπών την πόλη καθώς γυρίζουν κάπως μαυρισμένοι να ζουν για λίγο μια συνέχεια ασμένως Τα Αλμπατρος του Μποντλέρ (μτφρ Γ. Κεντρωτή) μου θυμίζουν