" Σ' αυτό το δρόμο που διάλεξες να πας..."

Σ' αυτό το δρόμο

που διάλεξες να πας

κοίτα να προφτάσεις τον καιρό

που 'ναι σαν το κύμα

τ' αλμυρό

Στράτα τη στράτα

σου το 'χω πεί

φεύγουν τα νιάτα

σαν αστραπή

Σ' αυτό το δρόμο

που διάλεξες να πας

πέρασα κι εγώ κάποια βραδιά

για του φεγγαριού

την αμμουδιά

Στράτα τη στράτα

σου το 'χω πεί

φεύγουν τα νιάτα

σαν αστραπή

 

Μουσική και ποίηση «Μεσούρανα του Αυγούστου», από το περιοδικό Παρέμβαση

 

Με μία ξεχωριστή εκδήλωση μουσικής και ποίησης ξεκίνησαν οι εκδηλώσεις, με αφορμή τη συμπλήρωση των 25 χρόνων του λογοτεχνικού περιοδικού «Παρέμβαση». Μέχρι το τέλος του χρόνου θα ακολουθήσουν και άλλες, μεταξύ των οποίων και ειδικές αφιερωματικές εκδόσεις του περιοδικού για την 25ετία του, αλλά και αφιερώματα στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, τον Γ. Σεφέρη, την πόλη της Θεσσαλονίκης κ.α.

«Μεσούρανα του Αυγούστου»*

 

ΡΕΣΙΤΑΛ ΠIΑΝΟΥ**

του Παναγιώτη Δημόπουλου

19 Αυγούστου στις 8.30 το βράδυ στη Λευκοπηγή

παρά την θέση «Καραούλια»

(κτήμα κι άμπελος Γ. Μητλιάγκα)***

Είσοδος εντελώς ελεύθερη

__________________________________

* Εξόν κι αν είναι γρύλος δεν τα αντέχω

τόσο μουγγά τα σύννεφα

κ’ η δημοσιά να σταματάει σε ένα σωρό χαλίκια.

Πολλά φιλιά και περιμένω νέα σου.

Αχ νάταν νύχτα καλοκαίρι μεσούρανα του Αυγούστου

ξεκούμπωτο πουκάμισο

στήθος σπαρμένο αστέρια...

(Αρη Αλεξάνδρου «Ανεπίδοτα γράμματα»)

** Το ρεσιτάλ δίδεται με αφορμή τη συμπλήρωση 25 (ενεργών) χρόνων της λογοτεχνικής επιθεώρησης η Παρέμβαση

*** Προσέγγιση: Στο ύψος του Πνευματικού Κέντρου (!) Λευκοπηγής, όπως πηγαίνει ο δρόμος προς αυτήν από Κοζάνη, στροφή του τιμονιού δεξιά, κι ακολουθούμε, ώσπου να τελειώσει, την ασφαλτοστρωμένη γεωργοκτηνοτροφική οδό.

Χορηγοί του διαπράγματος
Καγκαράς Μουσικός οίκος @ωδείο, Καραδίσογλου τυπογραφία, γραφικές τέχνες, continuum-sotirisioutzioukis* οπτική επικοινωνία

Αθυμιάτιστος στις Παρακλήσεις του Αυγούστου

Ανεβαίνοντας την κλίμακα γύρωθεν του ιερού βήματος του ναού  κόβω κι ένα κλαρί δενδρολίβανου το οποίο νιώθω ν’ αφήνει στο χέρι μου –κι όχι μόνον- μια λεπτή, ευγενική αίσθηση. Λίγο πριν την επίσημη σκάλα επί της οποίας φωτογραφίζονται τα γαμήλια ζευγάρια σε πόζες επί το πλείστον αστείες και στην πόρτα του παλιού ναού που σηκώνει, όπως ο ‘Ατλαντας, σε αιώνιον βάσανο, στην πλάτη του αγόγγυστα το νεόδμητον εκκλησιαστικό μεγαθήριον, διάβασα πριν λίγο καιρό μια είδηση εφ’ απλού

Από το Delice της Ερμουπόλεως στον ερημίτη της Ανω Σύρου πόλεως

                                              

         "Αυτό που νιώθω είναι ολότελα αμεταβίβαστο» (Φ. Πεσσόα)

         -Προφανώς...

         Εντούτοις επιχειρώ, αμέσως με το γυρισμό, χωρίς να αφήσω να περάσει κάποιο διάστημα για να επέμβη η νοσταλγία (εδώ το χρώμα της είναι ώχρας και ροζ)που προσδίδει στα κείμενα και τα αισθήματα μια λογοτεχνική απόχρωση, μια ανασκόπηση συμβάντων των λίγων ημερών παρά την νήσον Σύρο, επί της θαλάσσης, το κέντρο και το επίκεντρο των ανθρώπων της. Ετσι για μια παρακαταθήκη διαρκείας όταν θα θέλεις να περιφέρεσαι σε κάτι το μελαγχολικά ωραίο αλλά κι οριστικά παρελθόν.

Μικρό, θερινό ελεγείο για τον Η.Π.

Την Κυριακή 24 Ιουλίου, μνήμη Χριστίνης μεγαλομάρτυρος κ.λπ.

ο Ηλίας Παρδάλης του Γ. φόρεσε την πιο ωραία ενδυμασία του

κουστούμι, γραβάτα, μουστάκι ψαλιδισμένο προς το ψαρί

(έτσι τον είδα στο στύλο της ΔΕΗ καρφωμένο)

και κάλεσε φίλους και συγγενείς στο ναό του αγίου Δημητρίου

να τους ανακοινώσει την πρόθεσή του να μεταθέσει εαυτόν

στον δίπλα ναό του αγίου Γεωργίου, οριστικά κι αμετάκλητα.

Οσοι δεν το πολυπίστεψαν ανέβηκαν στον προφήτη Ηλία,

τέσσερις μέρες μετά το πανηγύρι του,

(πολλοί ναοί πέσαν αντάμα και δεν μ’ αρέσει αυτό)

και τον έψαχναν εκεί που συνήθως μάζευε τσάι

κι άλλα λουλούδια του υψηλού (1020μ) λόφου

- τι λόφου, βουνό δεν λέω καλύτερα -

στις σούδες του και δίπλα στα πολυβολεία του εμφυλίου.

Είπαν είχε πετάξει από κει με λαβωμένα από καιρό φτερά

προς το επέκεινα του λεκανοπεδίου

και χώθηκε απευθείας στη μνήμη του καθένα

όπως τον ήξεραν κι όπως τον μπορούσαν.

Ξανάπαν πως θα τον θυμούνται κάπου κάπου.

Πάλι καλά...

Κι ήταν 58 ετών και άλλων τόσων χρόνων.

Γιατί η πόλις των Γρεβενών είναι σε πιο ενδιαφέρουσα κατάσταση της πολιτείας των Κοζανιτών

 Οι προτομές του μία λευκή η άλλη γκρίζα, υπάρχουν κατά παγκόσμιον πρωτοτυπία σε δύο γειτονεύουσες πλατείες (εθνομάρτυρος Αιμιλιανού και  Δημοκρατίας) της πόλεως των Γρεβενών στη Δυτική  Μακεδονία, ας πούμε. Ο Κ. Ταλιαδούρος υπουργός στις αρχές του ’60, κατάφερε κι απέσπασε την περιοχή από τον ενιαίο Ν. Κοζάνης και την ανακήρυξε ανεξάρτητο νομό· αυτός δε θεωρήθηκε «πατέρας» αυτού. Διέσωσε την πόλη από τη μοιραία ατροφία της ως παραπληρωματική της αδιαφιλονίκητης πρωτεύουσας της Δυτ. Μακεδονίας. Θέλω να πω της έδωσε στο γεωγραφικό χάρτη της Ελλάδος ιδιαίτερο στίγμα, οντότητα, ρόλο. Από κείνη τη δεκαετία ίσως και να υπάρχει το μουσικό κομμάτι του Μ. Θεοδωράκη «Γρεβενιώτικο παζάρι», ποιός ξέρει σε ποιό ορατόριο ή μεγάλη του σύνθεση. (Μήπως όμως μόνον στη δική μου παιδική σύγχυση μνήμης;) «Γη της λεμονιάς, της ελιάς...» για την Κύπρο, γη και πόλη του μανιταριού ήγουν της μαντάρας τα Γρεβενά, με τις ανάγλυφες παραστάσεις αυτού του σαρκώδους

Στα «πάνω νερά» του «Σπουν Ρίβερ»

Τα σημαντικότερα ταξίδια είναι όσα εκκρεμούν και μένουν τελικά απραγματοποίητα ως το τέλος. Μοιάζουν με εκείνα που επιχειρούμε αλλά δεν τα πραγματοποιούμε, κάνοντας γύρες γύρω τους στ’ αδιάβαστα βιβλία. Τουλάχιστον τα ξεκίνησες. Δεν έφτασες. Η αρχή είναι το ήμισυ του μισού. Το καταφύγιό τους, εν παντί καιρώ και τόπω, είναι η προσφορότερη διέξοδος σε κάθε κατάσταση που σε ρίχνει έξω από τα νερά της ψυχοδιαθερμίας σου και συνήθως σε καταθλίβει ή και σε σπρώχνει στα ποιητικά «πάνω νερά» με τα οποία όμως πλέεις στα θερινά αλλά τόσον θελκτικά βιβλιοστάσια.

Ποιός είναι αυτός ο χρεοκόπος;

- Δεν θέλω να διακόψω τη νιρβάνα κανενός αλλά έχουμε συνειδητοποιήσει όλοι πως αυτοί που οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία -και έχουν καταθέσεις δισεκατομμυρίων ευρώ στην Ελβετία- όχι μόνο συνεχίζουν να είναι ελεύθεροι αλλά παραμένουν όλοι στις θέσεις τους και πολλοί απ’ αυτούς κυβερνούν τη χώρα;

 Εκ του Πιτσιρίκου

-Μη μας τη διακόπτεις...

Εκ του ενηλίκου

Ο Νοσταλγός του σήμερα κι η Νοσταλγός του χτες

 

…τα διηγημάτια μου…ενεπνεύσθην, αληθώς, από τας αναμνήσεις μου και τα αισθήματά μου, τα οποία θέλγουσι και συγκινούσιν εμέ αυτόν-ίσως και ολίγους εκλεκτούς φιλαναγνώστας

«Ου Κοζάνη πατρίς σοι, αλλ’ Ισκαρία...»

Η Κοζάνη ήλθε στην επικαιρότητα του πανελλήνιου τελευταία, κατά  κωμικογελοίον τρόπο εντός της ελληνικής Βουλής, τραγικά στην Πλατεία Συντάγματος, αλλά κωμικοδιασκεδαστικά  στα πέριξ της, όπου σύγχρονοι αγυιόπαιδες υδρολόγησαν επί κεφαλής και πλάτης ενός εκ των νυν πατέρων της- πέντε άνδρας ως άλλη Σαμαρείτης γυνή έχει εν όλω.  Οι εκλεγμένες δυνάμεις (σοφές οι κεφαλές τους) στην πρώτη κρέμονταν από τα χείλη βουλευτή, σωτήρα του έθνους -εξαιρετικά κατά την άλλοτε διαφήμιση του ομότιτλου σιγαρέτου πριν από τον καιρό της τσιγαροαπαγόρευσης- άρα και εμού προσωπικά και τον ευχαριστώ γι αυτό.

"Το κωλοδάχτυλο της αστυνομίας"

Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις
Από τον Guardian και το ελληνικό Lifo

Εν τω μεταξύ ενώ ο κόσμος καίγεται το Δημοτικό Συμβούλιο Κοζάνης χτενίζεται κανονικά και συντάσσει συγχαρητήρια λόγια προς τον άλλοτε Δήμαρχό του και συμψηφιστικά (τις προάλλες ήταν ο κ. Χτζδκς με αίμα επί κεφαλής τώρα είναι ο δικός μας με εμφιαλωμένα νερά μπουγελωθείς) ψηφίσματα συμπαθείας προς τον κ. Αθνσδ. όστις πλέον αποτελεί το όνειδος της νεότερης, τοπικής, πολιτικής σκηνής όχι για ό,τι υπήρξε αλλά για ό,τι νόμισε πως μπορούσε να είναι, ενώ δεν ήταν παρά αυτό που έδειξε και μόνον, κι έγινε τοιουτοτρόπως ο περίγελος κυρίως των συντρόφων (ωχ, ωχ,) και ψηφοφόρων του. Οι "συμπαθούντες" φαίνεται ότι την πολιτική συμπεριφορά κι αρετή του, έχουν ως πρότυπο στην μικρή (έως ασήμαντη) πολιτική τους ύπαρξη.

Εχουμε δηλαδή ακριβώς αυτούς που μας ταιριάζουν είτε στην φωτογραφία είτε στα δημοτικά χτενίσματα.

Σ' αυτά τα μάτια μέχρι κι ο Λ. Αραγκόν υπέκυψε...

 

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΕΛΣΑΣ

Τόσο βαθιά τα μάτια σου πόσκυψα να πιω πάνω

κι είδα τους όλους ήλιους* σ’ αυτά ν’ αντιφέγγουν

και τους απελπισμένους να πέφτουν να πνιγούν

τόσο βαθιά τα μάτια σου που εκεί τη μνήμη χάνω...

*ιδίως τους πράσινους

«Αυτός είναι Αρχηγός κι όχι ο μεθύστακας...»

 

«Αυτός είναι αρχηγός κι όχι ο μεθύστακας ο αμερικανός» έλεγαν οι οπαδοί των παλαιών, πολιτικών δυνάμεων την εποχή της μεταπολίτευσης για τον αρχηγό τους ο καθένας οι οποίοι αγελίζονταν στα κόμματα της Ν.Δ. και Ε.Κ. και για τον ερχόμενο πράσινο σίφουνα (13%, 24%, 48%) αρχηγό του Πασοκ Α.Γ.Π.

         Από τότε πέρασαν χρόνια και γενιές δεκατέσσερις. Κι ήρθε ο καιρός του Μεσοπρόθεσμου. Κι έτσι:

         Οταν ο κυρ’ Βλατής εφώναξεν: Αλέκος Αθανασιάδης

         Αυτός κολοτούμπα έκανε κι έγινε ψηφο-Στρεψιάδης

Και να η ποίηση κι οι λαϊκές παροιμίες. «Το μεγάλο Ναι ή το Οχι», «Και τι φριχτή στιγμή που ενδίδεις και φεύγεις οδοιπόρος...», «Μεγάλη μπουκιά βάλε στο στόμα μεγάλη κουβέντα μη λες», «Κομμένο γάλα» «Αφού δεν έχεις κ....για άβραστο γάλα προς τι τον κάργα κάνεις;» κ.λπ.

         Τώρα:

         Αυτός είναι πλέον των μη προνομιούχων ο αρχηγός

         που έκανε το μάγκα αλλά το ‘παιξε ότι ήτανε: Λαγός...

                                                 

Περί ναυαγίων...

Βγήκαμε στη γύρα... ΚΑΤΕΡΙΝΗ

O ΧΩΡΟΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ, ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ  
«ΙΔΕΟΔΡΟΜΙΟ»  (Π. Π. Γερμανού 2)

της  πόλεως ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ και περιχώρων

σας προσκαλεί την Παρασκευή 24 Ιουνίου και ώρα 8 το βράδυ

στην παρουσίαση του κοζανίτικου περιοδικού «ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ» που κλείνει 25 χρόνια ακοίμητης, δημιουργικής παρουσίας και πνευματικής προσφοράς στα μακεδονικά γράμματα

τον εκδότη και συγγραφέα της «Παρέμβασης» Βασίλη Καραγιάννη συστήνει στο κοινό ο Αντώνης Κάλφας

ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΠΟΥ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΘΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ ΤΕΥΧΗ

Στις Σκήτες της ψυχής και στις Μονές του σώματος

                                             στον Αντώνη που ξεκίνησε αλλιώς…

    - Ποιοί είναι για Γερασιμαίους... 

     Ο Αλβανός το διαλαλούσε μόλις ξεφόρτωσε η Αγία Αννα τα λάφυρα της, τους πρωινούς δηλαδή προσκυνητές. Το κύμα, ο αέρας (τέσσερις φορές για να πιάσει το λιμανάκι της Διονυσίου) σκόρπισε τη φωνή. Κίνησαν με τα πόδια. Ομως η τύψη τον έτρωγε. «Εστειλα πέντε μουλάρια»  στον αρσανά του διεμήνυσε ο λίαν αγαπητός, μήπως κι αγαπημένος, πατήρ Ευθύμιος της Σκήτης. Να πάει στράφι η χειρονομία ότι ο Κύριος και την πράξη τιμά και την πρόθεση επαινεί. Ουκούν εισέλθετε πάντες εις την χαράν των ...αχαμνών βαδιστών δηλαδή τα σαμάρια των μουλαριών. Γύρισε. 

«Ληγμένα τρόφιμα σε νέα συσκευασία περιτυλίγματος...»

Το παραπάνω άκουσα λίαν πρωί σήμερα στην πλατεία της πόλης πριν ακούσω, δεν μ’ ενδιέφερε άλλωστε, το πένθιμο εμβατήριο του ανασχηματισμού. Εν τω μεταξύ ως γνωστόν η συγγραφέας κ. Ιωάννα Καρυστιάνη κέρδισε φέτος το βραβείο μυθιστορήματος του περιοδικού «Διαβάζω» με το βιβλίο της «Τα σακιά» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

          “Η παλιά πόρτα των ηλικιωμένων» είναι ένας στίχος από το τελευταίο μέρος του και μου θύμισε τους δικούς μας της πράσινης πολιτικής και πνευματικής υποανάπτυξης, με τους τηλεοπτικούς τίτλους που έλαβαν ο καθείς.

         Παράσιτα κομματικά κι οι Αλέκτορες λαγοί

         Αδεια σακιά της Καρυστιάνη γεμάτα αλλαγή!

Χρόνια αμνημόνευτα

                     Η Παρέμβαση στο 156^ο τεύχος 

         Αχ και να γύριζαν να ‘ρχονταν πίσω

         τα χρόνια που έζησα πριν σ’ αγαπήσω

         χρόνια αμνημόνευτα σαν να ‘ταν ξένα

         τα χρόνια που έζησα χωρίς εσένα...

Ι. Πολέμης ή Κ. Χατζόπουλος, το ίδιο κάνει. Νοσταλγία χαμένης παραδείσιας κατάστασης· ό,τι πέρασε ήταν και το καλύτερο (κι ας δεν ήταν) αρκεί που μας διαπέρασε ως μνήμη και τώρα μας διασχίζει με την ίδια νοσταλγία που οι Εβραίοι διέσχιζαν την Ερυθρά θάλασσα για τη γη της Επαγγελίας τους, που την έκαναν στον αιώνα μας γης παλαιστινιακής Μαδιάμ. Χρόνια πριν το μνημόνιο (αμνημόνευτα). Πριν από χρόνια είχα συντάξει, αμέριμνος και χορτάτος, ένα ιστορικό Μνημόνιο της

Ο Λιθοξόος των γραμμάτων και των πραγμάτων (Νίκος Καλογέροπουλος εκ Ροδοχωρίου)

                    “Πρόσωπα βάναυσα ευτυχισμένα”

         Ο Νίκος Καλογερόπουλος είναι μια εμβληματική προσωπικότητα του τοπικού μας πολιτισμού. Ενας ενεργός διανοούμενος που δεν αφήνεται κι ούτε κλείνεται στις κυψέλες δημιουργίας αλλά υπάρχει συνεχώς κι ολοκληρωτικά μέσα στον κόσμο για τον κόσμο· στο πολύβουο μελίσσι της δημιουργίας αυτής που ακόμα και το πιο μικρό έργο αποτελεί ψηφίδα στο μεγάλο ψηφιδωτό του πολιτισμού. Ανήκει στον κόσμο που ζητά, ψάχνει, μαθαίνει, δρα, υπάρχει στο τώρα, ακόμα κι όταν διερευνά το χτες ή οραματίζεται το αύριο. Τα έργα της σκέψης, των χεριών και του βίου του, τον κατατάσσουν σ’ αυτήν την κατηγορία των ανθρώπων που ο Γκράμσι, ο τόσον προσφιλής γι’ αυτόν πολιτικός και φιλόσοφος της αριστεράς, ονομάζει οργανικούς διανοούμενος, εκείνους δηλαδή που δεν είναι κλεισμένοι στον εαυτό τους και το έργο τους, αλλά είναι χωμένοι κι ίσως κάπως χαμένοι (και ...βαρεμένους τους λένε) στον κόσμο.

. Ο «Επιτιμοποιημένος» κ. Κωνσταντίνος Δημητριάδης κατά κόσμον, Ντίνος Χριστιανόπουλος κατά την αιωνιότητα...

  Από την εκ βορρά είσοδο, έναντι του Τελόγλειου καθιδρύματος  πολιτισμού, όρμησα στην κυριολεξία, στο χώρο του Πανεπιστημίου ότι δεν είχα που αλλού ν’ αφήσω το αυτοκίνητο. Με σταμάτησε ο κάπως υπερήλιξ στο διακόνημα της πύλης με τη μπάρα άνευ διοδίων (μια παρόμοια μας σταμάτησε τις προάλλες στο χωματόδρομο, πολύ έξω από την μονή Βατοπεδίου, προς έλεγχον των προσκυνητών από τον επί τούτου Σερδάρη, αλλά ο γέρων Μωυσής - ο πολυγράφος μοναχός και συγγραφέας- είχε ήδη «καθαρίσει» δια την ημετέραν συνοδεία) 

         - Ποίος, τί, για πού;

         -Είμαι ...συνομιλητής του κυρίου Ντίνου Χριστιανόπουλου που εντός ολίγου «επιτιμοποιείται» στη Φιλοσοφική Σχολή (αυτή τη λέξη διάβασα στην πρόσκληση του ΑΠΘ και προς στιγμή την άκουσα όπως το «ανωτατοποιείται» των ΤΕΙ εις ΑΕΙ...) και διδάκτωρ της ανακηρύσσεται. «Ομιλητής», θα παράκουσε ο χριστιανός. Μ’ άφησε. Δεν είπα όμως ψέματα, πριν λίγες μέρες μιλήσαμε στο τηλέφωνο με τον ποιητή. Αρα;

"Να επισκεπόμαστε τους επιζώντες ποιητές"

Να επισκεπτόμαστε τους επιζώντες ποιητές

αν μάλιστα τυχαίνει να μένουμε στην ίδια πόλη

να τους βλέπουμε που και που

γιατί εκεί που ζούμε ήσυχοι

βέβαιοι πως ζούνε κι αυτοί - ξεχασμένοι έστω -

εκεί έρχεται το μαντάτο τους.

Οι καλοί ποιητές μας φεύγουνε μια μέρα

όχι γιατί πεθαίνουνε

από έμφραγμα ή από καρκίνο

αλλά γιατί φυτρώνουνε στα βλέφαρά τους

λουλούδια τρομερά.

Περί Μ. Γλέζου συνέχεια

Οπως όλοι οι ματαιόδοξοι της σήμερον διατηρώ στον κόσμο της μπλοκόσφαιρας (εκεί άλλωστε διεξάγεται πλέον ο μόνος δημόσιος, αδέσμευτος, κι ελεύθερος –ακόμα κι από ανελεύθερους κι ανεγκέφαλους- διάλογος) ένα οιονεί ηλεκτρονικό  περιοδικό (δε μου φτάνει η έντυπη Παρέμβαση 25+2 χρόνια τώρα) στο οποίο αναρτώ (σποραδικά) τις αδολεσχίες μου επί το πλείστον· άλλοτε τις επιθυμίες κι άλλοτε πάλι της πικρολογίες μου.

         Ετσι στην είδηση «Ο Μανώλης Γλέζος στην Κοζάνη» συμπλήρωσε η, ας πούμε, «εξυπνάδα» μου τη φράση:

          - Και τι μ’ αυτό;

         Το «Και τι μ’ αυτό» είναι μια αφοπλιστική κοινή έκφραση που διαλύει εν επιγνώσει κάθε σοβαρότητα και σοβαροφάνεια, όμως έχει και μιαν υψηλή ποιητική αξία μετά την χρησιμοποίησή της από τον μέγιστο ποιητή Ο. Μ. Γέητς στο ομότιτλο ποίημά του με το οποίο κατέλυε  και κονιορτοποιούσε κάθε παραλλαγή της ανθρώπινης ματαιότητας που είτε μας συνέχει είτε μας συντρέχει.

         - Και τι μ’ αυτό το λοιπόν που ο Μ. Γλέζος είναι στην Κοζάνη;

Ο Μανώλης Γλέζος στην Κοζάνη - Και τι μ' αυτό;*

Η Δημοτική κίνηση «Κοζάνη τόπος να ζεις»

το λογοτεχνικό περιοδικό Παρέμβαση

και το Συνεταιριστικό βιβλιοπωλείο Κοζάνης

σας  προσκαλούν

στην παρουσίαση του βιβλίου του Μανώλη Γλέζου

«Εθνική Αντίσταση 1940-1945»

Με το συγγραφέα συνομιλεί ο Β. Π. Καραγιάννης

Λαογραφικό Μουσείο Κοζάνης

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2011 ώρα 8 το βράδυ

* και μόνον δια το ό,τι διαλάμπει την σήμερον στην πολιτική μας αθλιότητα 
ως αδάμας εις ρύγχος χοίρου θα είμαστε εκεί

Περί πανεπιστημιακού όνου σανός

Κύριε διευθυντά*

         Επειδή ο ποιητής κι έγκριτος διδάσκων τη λογοτεχνία στο Φλωρίνησι, μήπως και κοσμήτωρ της Παιδαγωγικής σχολής του -δεν θυμάμαι καλά- ελλογιμώτατος Μίμης Σουλιώτης  με αναφέρει κάπως στον διαξιφισμόν του (1) με την απερχόμενη (λακτισθείσα άραγε;) Π.Δ.Ε/ ΠΔΜ (το δεύτερο δεν δηλοί “Προσωρινή  Δημοκρατία της Μακεδονίας” αλλά Πανεπιστήμιον  Δυτικής Μακεδονίας ) ερχόμενος ακάλεστος ως ο δημοτικός ήρωας Λάπας, εις επικουρίαν (auxiliun-ii) όχι αυτού τούτου, αλλά της αληθινής αλήθειας (κατά Γ. Σκαρίμπαν).

          Δηλώνω, προς γνώσιν και δια τας νομίμους συνεπείας,  για να μη πω ορκίζομαι κιόλας,  ότι ο εν λόγω άριστος ποιητής και δεινός, φιλοπαίγμων σχολιοχλευαστής, υπήρξε αείποτε φίλος (2) της “Πόλης των παλαιών βιβλίων και της πόλης των νέων χωρικών” άρα και κάθε πνευματικής πτυχής, εδαφικής ή κοινωνικής προεξοχής της, όπως είναι και η περιοχή όπου και διεξάγεται ο θρυλικός φανός της Σκρ’κας. Το τοπωνύμιον  Σλαβιστί ή Αλβανιστί  σημαίνει βραχώδης τόπος κατά τον ιστορικόν της πόλεως Π. Λιούφη.

        

                                    Μεθ’ υπολήψεως

                                    Β.Π. Καραγιάννης

ΥΓ. 1 Εν τω μεταξύ δεν καταλαβαίνω περί ποίου όνου και σκιάς ερίζουν περικοσμίως. Αν η σκιά κι ο όνος είναι το υπό διάλυσιν  Π.Δ.Μ. τότε δικαίως ενθυμούμαι, όχι επιτυχώς, το δίστιχον του ποιητού της Α’ Αθηναϊκής Σχολής (κι αυτόν δεν τον θυμάμαι, τι έπαθα τελικά;) που έγραφε περίπου έτσι:

               ...Δαβερτώνος  Δαβερτώνος

κι ηχώ μου απαντούσε: όνος όνος όνος.

ΥΓ, 2. Απορώ πως δεν τον περίλαβαν δια βράβευσίν του, οι διαμοιράζοντας βραβεία δίκην δημοσίου σανού, την μεθαύριον μαζί με τους άλλους έγκριτους δυτικομακεδόνες, οι οποίοι φυσικά γνωρίζουν καλώς το Δαντικόν: «Την πάσα ελπίδα αφήστε πίσω όσοι την πύλη αυτή περνάτε...»

* Ο διάλογος γίνεται στο Kozan.gr