Εφημερεύουσες φαρμακείες
Μηδείς ανώνυμος υβριστής
εισίτω (επώνυμοι όμως γίνονται δεκτοί)
Τρίτη 5 Σεπτεμβρίου 2023
Βραβείον
Εδοξε (ή ένλοξε) τω Συλλόγω Γυναικών Κοζάνης τη επικουρία της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών (;) να «κοιτάξουν» κάπως ιδιαίτερα πρόσωπό και έργο μου και να μοι επιδώσουν πλακέτα. Να είναι καλά αι ωραίαι κυρίαι.
Σάββατο 10/6/ έλαβε χώρα δημοσία το πράγμα. Δύσθυμος αρχικά (γιατί;) αλλά στη συνέχεια έφτιαξε η κατάσταση. Ηταν και η μουσική του Β. Βέττα και της ξεχωριστής αιοιδού και βουλευτού νυν και αεί, κ. Καλλιόπης Βέττα. Οπως και η σεμνή χορωδία. Το ακροατήριον άγνωστο επί το πλείστον όμως ένοιωθα να με τυλίγει η ζεστή αύρα της αμοιβαίας εκτίμησης.
- Ναι, γιατί όχι; Και τι έγινε δηλαδής;
Ομως τι έψαχνα γύρω μου κι ένδον μου;
- «Ποίοι οι φίλοι» μου ένευε από το μακριά του ο αλησμόνητος ο Νίκος Καχτίτσης · δεν τους βλέπω.
- «Απόψε μετρώ τους φίλους μου» τραγωδούσε ο κύριος της νύχτας Γιάννης Ρίζος (όχι Γ. Ρίτσος) ως ακολούθως:
«Είπα τους φίλους μου απόψε να μετρήσω/
λέγοντας ψέμματα πως άρπαξα φωτιά (κ.λπ.)/
...
Με ένα ψέμα έχω μάθει την αλήθεια/
οι φιλίες που ήταν μες στα παραμύθια..»/
Δε χάλασε βέβαια ο κόσμος μόνον ο καιρός που ξέσπασε στην καθημερινή του μπόρα.
Ομως
Οι φίλοι μου είναι στο φβ και κινητό καταχωρημένοι/
Εκεί ανά πάσα στιγμή -ποτές δηλαδή- τους επαναορίζω/
Αρα δεν μπορώ να κρίνω ποιοί φανεροί ή κρυμμένοι /
χαίρονται ή θλίβονται στις περιστάσεις που διασχίζω/
Και είτα η απόλυσις...
Εκτακτο ανακοινωθέν μετ’ ανθέων...
Με την είσοδο των κερασιών στην αγορά (Κερασάρης Ιούνιος) απ’ άκρου εις άκρον του μέγα Πανελλήνιου (θεάματος) μοιράζονται βραβεία πνευματικού λόγου. Βιβλία και συγγραφείς βραβεύονται εική και ως έτυχε κι ατιμωρητί. Μια ετήσια συνθήκη που μας περιβρέχει ποικιλοτρόπως. Ούτως εχόντων των πραγμάτων είπα κι εγώ να λάβω εν βραβείον, ένα οιονεί επιχώριον νόμπελ δια την μέχρι σήμερα το πρωί προσφορά μου στα γράμματα (ποιά;). Σάββατα (Κυρίω τω Θεώ σου) το λοιπόν με το μήνα στις 10του, μνήμη και οσίας Πανσέμνης, ο γεραρος Σύλλογος Γυναικών Κοζάνης (νυν προεδρεύεται από την ρέκτη κ. Αλέκα Καρυπίδου) και η Διεθνής εταιρεία Ελλήνων λογοτεχνών (;), την 18ην και 30 απογευματινήν στο δροσερόν ισόγειον του Λαογραφικού μουσείου Κοζάνης θα μοι επιδώσουν πλακέτα μετ’ ανθέων δια τα ανωτέρω μου (ήγουν ό,τι σατίριζα το ενδύομαι και μάλιστα ασμένως) - άνθρωπος καλάμι που το φυσά ο άνεμος δώθε κείθε κατά τον Πασκάλ· μετά, μουσικής, λόγων, αναγνώσεων κ.λπ.
Ποιός στη δόξαν μου δια την λόξαν μου!
- Θα πάω σίγουρα...
Παρασκευή 4 Αυγούστου 2023
Θεσσαλονίκη
Λιανοπερπάτησα τη μοντέρνα Θεσσαλονίκη/
στη νέα ΜΟΔΙΑΝΟ μύριζε γαλλικές κολόνιες/
εκεί που ψαρίλα, σουβλάκι και ρεμπέτικα βασίλευαν/
Προς την ημι - Ανω πόλη Παναγία Χαλκέων/
Ρωμαϊκή αγορά κ.λπ. μέρη δηλαδής/
που αγάπησα και από τη συζυγική συγγραφική/
εταιρεία Συμεών Οφλίδη και Ελενης Καλαϊτζή/
«Θεσσαλονίκης χαλκεία και χαλκεύματα»/
Ομοίως και «Τα πατσατζίδικα...» της κυρά ΛΕΝΑΣ/
Με του Ν. Γ. Πεντζίκη «Μαρτυρίες χαμού και/
δεύτερης πανοπλίας» ανά χείρας ευλογήθηκα/
στο Γιαχανί Χαμάμ (Λουλουδάδικα δηλονότι)/
Λίγοι με χαιρετούσαν καθώς στα ράφια του Ιανού/
τον «Επισκέπτη μου από δυτικά» στη Θεσσαλονίκη/
επιθεωρούσα.../
Είμαι παλιά σκιά άγνωστη ήδη της πόλης/
το νέο της με μουδιάζει ορισμένως/
εκκλησίες, πλατείες, βιβλιοπωλεία, καφέ/
θυμίζουν πλέον πως ό,τι αγάπησες εκεί/
χάθηκε τελεσίδικα./
Ιλαρίων γέρων
Λες και βγήκε από χρωστήρες ζωγράφων/
η φωτογράφων λυρικά ενσταντανέ /
ο αρχηγός της ιερας μανδρας Ιλαρίων/
στην παρά τον Αλιάκμονα μόνη Αγίας Τριάδος/
60 και χρονια συνομιλεί με το ποτάμι/
ακόμα και τωρα που το έφραξε η ΔΕΗ /
Κσποτε και με το θεο εννοείται/
Χωρίς συνοδεία μόνον δεκάδες γάτες /
Και κάτι ξεσαλωμενα πετεινα/
Ευλόγησον…/
Γεφυρες και γεφύρια
…
Όλοι στις γέφυρες των ευρωπαίων ποταμών και πρωτευουσων Πράγα Παρίσι Δούναβη Ρώμη Λονδίνο συνηθως φωτογραφιζονται αλλ’ εμενα η γέφυρα του Γρεβενιτη ποταμού στα Γρεβενά με θέλγει…είναι κάτι που νιώθεται
Γαλατόπιτες
Πεντηκοστη…Ουδέν λιτοτερον αυτού παρά τον λάκκο της Λευκοπηγης και υπό τον πλάτανο της δημοκρατίας.
-Ποτε γεννήθηκες ρώτηξεν ο δάσκαλος τον Π Αισο παλιά
- Τς γαλατοπτες δάσκαλε. Βεβαια η ημερομηνία .
Στο χωριο στο σπιτι μας παντα ήταν γλυκια η γαλατόπιτα. Την έφερε τη σύνθεση η μεγάλη γιαγιά από την Πυρσόγιαννη. Οι μόνοι στο χωριο που την τρώγαμε γλυκια μέχρι και πριν λίγη ώρα.
- Εσείς οι Μακεδόνες είστε ντιπ κούτσουρα που τρώτε αλμυρή έλεγε συνεχώς η γιαγιά
(Άδικο είχε αφού τους πήραν μέχρι και το όνομα οι Σκοπιανοί.)
Κ. Τσιάγκας ποιητής
Εις το προαύλιον του ναού/
μαζεμένες πλήθος χαρούμενες ψυχές/
ωσάν σε διαδήλωση πολιτική/
με ημερηςια άδεια επανόδου στη γη/
περίμεναν τα συγγενικά και φίλια σώματα /
εξ ων απομακρύνθηκαν οριστικά./
Μια μέρα του χρόνου το επιτρέπουν/
οι κανόνες και οι φύλακες του Παραδείσου/
(της Κολάσεως και του Καθαρτηρίου όχι/
αυτές στο Δάντη μόνον τη βρίσκουν)/
Με την απόλυση όρμησαν στους αγαπημένους τους/
που με το αντίδωρο στο χέρι τους καλωσόριζαν./
Ψυχοσάββατον μέγα και δεν ηύρα ακόμα/
τον τάφο του ποιητού Κώστα Τσιάγκα/
ριχμένο στα ανήλια του δημοτικού κοιμητηρίου/
να τον διαβάσουμε κάτι ψυχολυτρωτικόν/
Μάταια η ψυχή του σήμερα περιφέρεται στα δύο /
ποιητικά του βιβλία, στο ΣΥΝ Βιβλιοπωλείο/
και στην Παρέμβαση.../
Η είδηση
Απόψε στο ΣΥΝ Βιβλιοπωλείο Κοζάνης ώρα 8.30 μιλάμε για τα μικρά γλυκά βιβλιοπωλεία και τις αγάπες μας σ’ αυτά
Η στροφή
...Α! Καθώς μπαίνω στ’ άχαρα τα βραδινά στενά της/
κανένας δεν υπάρχει πια να βγει να μ’ απαντήσει/
εγώ είμαι ο μόνος κι ο στερνός που τα περνώ διαβάτης/
θυμάμαι αγάπες· .../
(Λ. Πορφύρα από τη «Θαμπωμένη χώρα»)
Αντίδωρον
Λαβών αντίδωρον και δίχως να κατηρτισθή αίνος/
αλλ’ όχι κι αγιασμόν, μας έλειψεν η ενδελέχεια/
στην πλατεία το θέρος υποδέχομαι ασμένως/
κι ό, τι ήθελε βροχερόν προκύψει στη συνέχεια/
29 Μαΐου 2008...
Στον γυρισμό πέρασαν από την πλατεία των μαρτύρων του βουνού·/
Εκεί μία ή δύο φορές διάβασε το ποίημα του Χ. Λ. Μπόρχες/
«Το ελεγείο της ανέφικτης ανάμνησης»,/
του οποίου το ύστερο τετράστιχο ήταν η αποθέωση της νοσταλγίας,/
του ανέφικτου και του οριστικά απολεσθέντος./
Και κατέβαιναν προς τη νύχτα της Θεσσαλονίκης./
Πανόραμα, Φίλυρο, Πλατανάκια κι άλλα οικεία μέρη/
που τα περπάτησε, τ’ ανέβηκε, τα κάθισε./
Κοντά στην Πολυτεχνική χώρισαν,/
κατέβηκε από το αυτοκίνητο που/
μετέφερε τώρα ένα σώμα άδειο και με πόνο μόνο./
Τότε ήταν που χτύπησε το τηλέφωνο:/
— Πέθανε ο Ελεφάντης.../
(Από το «Επισκέπτης από τα δυτικά Μέρες και νύχτες της Θεσσαλονίκης» έκδοσεις Παρέμβαση 2022
Mπ. Ατσαγα...
Σιγά μην το διαβάσω αν και το άρχισα κάπως. Θα περάσει στη θημωνιά των αδιάβαστων, αν δεν πέρασε ήδη παρά του ότι αγοράστηκε με εκείνη την κατακτητική μανία του «πάρτα όλα» δηλ. αυτά που θέλεις να τα έχεις έστω και ως σώμα μόνο για να κτίζεις τα τείχη με τα οποία δεν κλείστηκες εσύ αλλά έκλεισες τους άλλους έξω από τον βιβλιότοπο του είναι σου, δηλαδή της ζωής σου.
Μιλώ για το βιβλίο του Μπερνάρντο Ατσάγα «Σπίτια και τάφοι» εκδ. Εκκρεμές, σελ 440 , μτφρ Κ. Αθανασίου.
Πριν χρόνια ταξίδευα με το ΚΤΕΛ για Θεσσαλονίκη – τρόπος ταξιδιού που με θέλγει. Το νυχτερινό ταξίδι ήταν λίαν επεισοδιακό λόγω υπερφόρτωσης του λεωφορείου, σχεδόν στο διπλάσιο με ανθρώπους σαρδελοφουκαράδες τελικά. Από το ταξίδι αυτό πρoέκυψε το διήγημα «Επιδρομή στην πρωτεύουσα των προσφύγων» που δημοσιεύτηκε στο ολιγότευχον περιοδικόν «Πίερος» που εξέδιδε ο ξεχωριστός (μνήμη τώρα) Θανάσης Γεωργιάδης· αργότερα το έβαλα στη συλλογή διηγημάτων μου «Το χρώμα της νοσταλγίας» εκδ. Γαβριηλίδης, 2008.
«ΕΙχα μαζί μου (γράφω) σ’ εκείνο το ταξίδι ένα βιβλίο του Μπερνάρντο ΑΤΣΑΓΑ: «Εκείνοι οι ουρανοί». Η δράση, έγραφε στ’ αυτί του, περιορίζεται σε ό,τι είναι δυνατό να συμβεί στον κλειστό χώρο ενός λεωφορείου και για όσο διάστημα διαρκεί το ταξίδι. Τί έμελλε, λοιπόν, να μας συμβεί.
«- Που πάμε νεοέλληνες θα βυθιστούμε αύτανδροι στη λίμνη (Πολυφύτου)». Δεν βυθιστήκαμε εν τέλει κ. λπ.
Στο νέο βιβλίο του Mπ. Ατσάγα καθώς το ξεφυλλίζω διαβάζω στην πρώτη σελίδα του τη φράση του πασίγνωστου αγγλικού τραγουδιού «Ηταν ένα μικρό καράβι που ήταν αταξίδευτο...» το οποίο τραγουδάμε παρότι ανθρωποφαγικόν στα παιδοεγγόνια μας. Ξαφνιάστηκα. Ακριβώς τον ίδιο στίχο είχα κι εγώ στην πρώτη σελίδα του βιβλίου μου «Ταξιδιωτικό στα βιβλία μαθητεία στο ταξίδι» (2010) !
Αρα πρέπει να το διαβάσω αφού πρώτα ξεπεράσω αβλαβώς τις πρώτες 100 σελίδες το κρίσιμο όριο για μια επιτυχή αναγνωστική διεξαγωγή σε καιρούς και χρόνους εντελώς απρόσμενους και περιορισμένους. Ετσι για την κοινή προμετωπίδα και για τα «αταξίδευτα καράβια» της ζωής μας.
Τρίτη 11 Ιουλίου 2023
Αϊ Θανάσιος Διάκος
Την χθεσινή Κυριακή των 318 πατέρων της Α’ Οικουμενικής συνόδου και Ανδρέου του σαλού σε όλα τα εκκλησιαστικά ακροατήρια της θεοσώστου μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης διαβάστηκε εντολή, προτροπή, είδηση του τοπικού αρχιεπισκόπου πως η ταινία «Διάκος» άρχισε να προβάλλεται και στην πόλη μας και πρέπει όλοι να την δούμε με τη δέουσα προσοχή κι ευλάβεια (απαγορεύονται οι ξηροί καρποί και τα τσιπς την ώρα προβολής) ότι ο Αθανάσιος Διάκος (ο άγιος μου εντελώς) είναι και οιονεί μάρτυρας κι άγιος της Ορθοδοξίας.
Είναι αυτός ο ήρως και μάρτυς που κατά τον σουβλισμόν του είπε στους αγαρηνούς Τούρκους κ.λπ - προγόνους του χθεσινού νικητού κι ερωτευμένου νεοσουλτάνου- όταν του ζήτησαν ν’ αλλάξει πίστη και να σωθεί:
«Πάτε κι εσείς κι η πίστη σας μουρτάτες να χαθείτε...»
που στη νεοελληνικήν διαβάζεται και: "να ‘πα να γ......ε»
- Θα πάμε όλοι...
Κορμί κορμός
Διαβαντες το ρέμα Τρουμπέτα και περιλθοντες κατηντησαμεν εις Γρεβενά στην έκθεση του αξιότιμου Κώστα Ντιο
Μη γελιέστε από το θερινό τοπίο του ζωγράφου έβρεχε συνεχώς…
Γκοσμποντίνωφ
Ο συγγραφέας Georgi Gospodinov είναι ο φετινός μεγάλος νικητής του Διεθνούς Βραβείου Booker, του σημαντικότερου λογοτεχνικού βραβείου, για το μυθιστόρημά του Χρονοκαταφύγιο, μεταφρασμένου στα αγγλικά από την Angela Rodel. Είναι ο πρώτος Βούλγαρος συγγραφέας που του απονέμεται το Διεθνές Βραβείο Booker. (ΟΙ ειδήσεις)
Στη φωτ. ο Γ. Γκοσμποντίνωφ στη Κοζάνη στο ισόγειο του Λαογραφικού Μουσείου (τέλος του 1999 όταν η Κζν ήταν «Πόλη του βιβλίου») σε ένα Κυριακάτικο πρωινό αφιερωμένο στη Βαλκανική ποίηση στο οποίο διάβαζε ποιήματά του με το χέρι στο γύψο.
Δίπλα του ο Μίμης Σουλιώτης(+)
Στα μάτια κατ' ευθείαν
Κοιταζόμασταν τόσο πολύ/
Και τόσο βαθια στα μάτια …/
Όταν μεγαλώσει ίσως και να δουν/
Ο,τι είδαν κι οιδαν αυτά …/
Πέμπτη 22 Ιουνίου 2023
Ηλιε ήλιε αγκαθωτέ
Μου ήρθεν η όρεξη γνώσιν να λάβω περί του τοπικού εκλογικού μας διαπράγματος (βαρέθηκα έως σιχαμάρας το τόσον ερωτικό εκλογικό κλίμα της Τουρκίας) και έλαβα θέσιν σε παγκάκι της πλατείας που αράζουν οι απόμαχοι ή οι στερημένοι εργασίας υπερήλικες και μη, όπως και τα θηλάζοντα και μη νήπια μετά των οικιακών βοηθών και ηρωικών γιαγιάδων. Γινόταν ομιλία πολιτευτού και οι υπηρεσίες του είχαν ήδη στήσει το ευπρεπές λιτό τσαντήρι του δίπλα από το ναό. Αυτός ωραίος ωραίος μετά από συμφωνημένο κάλεσμα ετέρας ωραίας δωδεκάποντης προσήλθε στη σκηνή από τη μεριά του καναμπαριού όπως ο σεφερικός «πραματευτής που ήρθε από τη Σιδώνα χωρίς να φοβηθεί το θυμωμένο Ποσειδώνα..» Ο δικός μας τη βροχή που μας γυρόφερνε. Τα μεγάφωνα σταμάτησαν τα πράσινα εμβατήρια.
- Γεια σας..
- Καλώς τον
«Εμπρός εμπρός για μια Ελλάδα ελεύθερη σοσιαλιστική ο πράσινος ήλιος μας οδηγεί» το μεγάφωνο.
(«Ηλιε ήλιε αρχηγέ» Ωχ, ο νεομάρτυς Διονύσιος που εορτάζει σήμερα ξεμύτηξεν ένδον).
Το διακύβευμα των ημερών η φράση πασπαρτού, η πάντοτε κι αέναη Αλλαγή. «Ο Κόσμος θέλει πολύ πολύ την Αλλαγή» είπε ο ρήτωρ πολιτευτής.
Ολα καλά πράσινα και άγια σε ένα γκρίζο εντελώς ανθρώπινο τοπίο ακροατών εθελοντών της κακουχίας.
Ομως κάτι με απασχολούσε. Η Αλλαγή κι ο Ηλιος της ότι ήδη δύο πολιτικοί σχηματισμοί περί αυτών ανδρουλακο-τσι(π)ρίζουν.
Ζήτημα 1ον
«Ηλιος κόκκινος ζεστός στάθηκε στην κάμαρα μου κ.λπ κ.λπ.»!
Ζητούμενο 2ον
«Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο σίγουρα (πόσο σίγουρα;) ναι...»
Αδιάφορος αυτός έδυε.
Μαντατοφόροι
Την επαύριον ήρθαν οι μαντατοφόροι/
από του Καβάφη και του Ρίτσου τις κρυψώνες/
Φορούσαν μαύρες καμπαρδίνες/
ότι η άνοιξη αυτή ήταν συνεχώς υπό βροχήν/
Αφησαν τα επίσημα δελτία καιρού /
Αντάλλαξαν 2-3 υπηρεσιακές κουβέντες/
Με τους εκπροσώπους του άλλοτες μας/
Κι απήλθαν/
Τότε, σύννους εννοείται,/
Κάθισε στην πλατεία του ποιητή /
Να συζητήσει κάποια θέματα /
με τους άλλους του εαυτούς που παράστεκαν./
αναποφάσιστοι ψηφοφόροι στην ουρά/
Ακούστηκε η καμπάνα του εσπερινού/
και την άραξε στο ημίφως του κλιτους /
κι αλάφρωσε σχεδόν/
από πάθη ανθρώπινα και λάθη ορθογραφικά.
ΕΝΤΙΜΗ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ
Η γλάστρα από τη χτεσινή γιορτή
«Μαρτυρίες» Σειρά πρώτη Δεύτερη έκδοση 1970
ο καφές σε ήπια σύνθεση
ΕΝΤΙΜΗ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ
Ολη νύχτα κουβέντιασαν, οργίστηκαν, διαπληκτίστηκαν/
προσπάθησαν με πάθος κ’ ειλικρίνεια να βρουν κάποιο συμβιβασμό/
ή κάποιο χωρισμό· ταπείνωσαν και ταπεινώθηκαν· μετάνιωσαν/
για το χαμένο χρόνο-ανόητοι· πέταξαν τέλος τα ρούχα τους/
κι απόμειναν ωραίοι, γυμνοί, εξευτελισμένοι κι απροστάτευτοι/
Χάραζε.
(Γ. Ρίτσος)
Μετά την ήττα
Ήθελα τ αποτελέσματα να ρθουνε όπως ήρθαν αλλά όταν φτάσαν μελαγχολησα.
- Ε όχι κι έτσι …
«Ύστερα απ την πανωλεθρία των Αθηναιων στους Αιγος ποταμούς και λίγο αργότερα/
μετά την τελική μας ήττα -πάνε πια οι ελεύθερες κουβέντες μας…/
βαριά σιωπή στην Αγορά και κατήφεια …
Γ. Ριτσος. (Μετά την ήττα )
Εψηφίσαμαν
Εψηφίσαμαν ήπιαμαν συζητήσαμαν στο καφενείο της Κατερίνας παρά τον ολοκάθαρον λάκκον και υπό τον πλάτανο της Δημοκρατίας στη Λευκοπηγη.
Αναμένουμεν…
και κατά τα έργα τους κι αλληλούια …
Εκτός
Εκτός από τις εκλογές υπάρχουν και οι τρόποι γνώσης και απόγνωσης και οι τόποι του χρόνου και της ζωής πάνω στην πέτρα απλωμένοι
Αύριο αύριο
Aύριο αύριο λοιπόν/
για μιαν Ελένη/
που άλλοι τη λεν πολιτική αυτοδυναμία/
κι άλλοι αισθηματική αδυναμία/
(με το πουκάμισο ανοιχτό...)/
Σημ. "Πάνω στα τετράδια του σχολείου
γράφω τ' όνομά της..." Π. Ελυάρ
Αλμπατρος
Τους μη έχοντες έλπιδαν εκλογής πολίτες συμπαρίσταμαι/
Που εντούτοις με αδοκιμη αισιοδοξία το άπιαστο νοτιζουν/
με κάτι ελπίδες ξέφτια (λες;)· δίπλα τους ευχετης ισταμαι/
Καββαδία ναυτικούς και Μποντλέρ αλμπατρος θυμίζουν …
Πέμπτη 25 Μαΐου 2023
Ο πολιτευτάκιας εν γένει
Μου ήρθεν η όρεξη γνώσιν να λάβω περί του τοπικού εκλογικού μας διαπράγματος (βαρέθηκα έως σιχαμάρας το τόσον ερωτικό εκλογικό κλίμα της Τουρκίας) και έλαβα θέσιν σε παγκάκι της πλατείας που αράζουν οι απόμαχοι ή οι στερημένοι εργασίας υπερήλικες και μη, όπως και τα θηλάζοντα και μη νήπια μετά των οικιακών βοηθών και ηρωικών γιαγιάδων. Γινόταν ομιλία πολιτευτού και οι υπηρεσίες του είχαν ήδη στήσει το ευπρεπές λιτό τσαντήρι του δίπλα από το ναό. Αυτός ωραίος ωραίος μετά από συμφωνημένο κάλεσμα ετέρας ωραίας δωδεκάποντης προσήλθε στη σκηνή από τη μεριά του καναμπαριού όπως ο σεφερικός «πραματευτής που ήρθε από τη Σιδώνα χωρίς να φοβηθεί το θυμωμένο Ποσειδώνα..» Ο δικός μας τη βροχή που μας γυρόφερνε. Τα μεγάφωνα σταμάτησαν τα πράσινα εμβατήρια.
- Γεια σας..
- Καλώς τον
«Εμπρός εμπρός για μια Ελλάδα ελεύθερη σοσιαλιστική ο πράσινος ήλιος μας οδηγεί» το μεγάφωνο.
(«Ηλιε ήλιε αρχηγέ» Ωχ, ο νεομάρτυς Διονύσιος που εορτάζει σήμερα ξεμύτηξεν ένδον).
Το διακύβευμα των ημερών η φράση πασπαρτού, η πάντοτε κι αέναη Αλλαγή. «Ο Κόσμος θέλει πολύ πολύ την Αλλαγή» είπε ο ρήτωρ πολιτευτής.
Ολα καλά πράσινα και άγια σε ένα γκρίζο εντελώς ανθρώπινο τοπίο ακροατών εθελοντών της κακουχίας.
Ομως κάτι με απασχολούσε. Η Αλλαγή κι ο Ηλιος της ότι ήδη δύο πολιτικοί σχηματισμοί περί αυτών ανδρουλακο-τσι(π)ρίζουν.
Ζήτημα 1ον
«Ηλιος κόκκινος ζεστός στάθηκε στην κάμαρα μου κ.λπ κ.λπ.»!
Ζητούμενο 2ον
«Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο σίγουρα (πόσο σίγουρα;) ναι...»
Αδιάφορος αυτός έδυε.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
















