Εφημερεύουσες φαρμακείες
Μηδείς ανώνυμος υβριστής
εισίτω (επώνυμοι όμως γίνονται δεκτοί)


Τρίτη 29 Νοεμβρίου 2022

Τα θανάσιμα αμαρτήματα

Τα θανάσιμα αμαρτήματα κατά τη χριστιανική πίστη και πρακτική είναι επτά (όσα και τα φωνήεντα) και φωνάζουν δυνατά: αλαζονεία, λαιμαργία, απληστία, λαγνεία, οκνηρία, φθόνος, οργή. Αρα η κακομεταχείριση ήγουν καύση η πέταμα βιβλίων κ.λπ δεν είναι αμάρτημα βαρύ αφού δεν περιλαμβάνεται ρητώς σ’ αυτά. Είναι αμαρτία αλλά μ’ αυτήν εξασφαλίζεις σίγουρα όχι την κόλαση αλλά το «καθαρτήριο» θέση για την οποία και καίγομαι. Οταν δε ομολογείται είναι συγχωρητέα. Ετσι ομολογώ πως: α) έκαψα στη χωματερή της πόλεως εκατοντάδες βιβλία του σχεδόν μεγάλου τιμονιέρη της Β. Κορέας Κιμ Ιλ Σιουνγκ όταν ήμουν επώνυμος άρχων της Δημοτικής Βιβλιοθήκης, τα οποία έστελνε η πρεσβεία τους κατά ντάνες. Κράτησα φυσικά κάποια για την ιστορία δεν υπήρχε και χώρος και κάποια έπρεπε να θυσιαστούν. β) αντάλλαξα (άρα ξεφορτώθηκα) τα μισά από τα Απαντα του ΛΕΝΙΝ κοντά 20 τόμους, εκδ. πολυτελείας της Σύγχρονης Εποχής (τι τα ήθελα ο ερίφης και τα αγόραζα ήμουν όμως εντελώς νέος) με τον λίαν φίλο μου Θ. με 4 χειμωνιάτικες ρόδες Ι.Χ. σχεδόν απερπάτητες. Ηρθε και τα πήρε από το χωριό σε σακί από λίπασμα. Εμαθα αργότερα πως η εντελώς καλή κυρία του τα ξεπροβόδησε από τη βιβλιοθήκη τους σε άνθρωπο κομμουνιστή ο οποίος τα δέχτηκε ως μάννα εξ ουρανού. - Ταύτα και γράμματα (ολίγα) γνωρίζω... ΥΓ. Θυμάμαι τον αλησμόνητο ποιητή Ν. Χειλαδάκη που μου έλεγε το πως κουβαλούσαν στην πλάτη τους σακιά με βιβλία από τη Ρωσική πρεσβεία στα γραφεία του πασόκ τον καιρό του εισοδισμού των τροτσκιστών (εκεί ανήκε) σ’ εκείνο τον αλήστου μνήμης πολιτικό χώρο!

ΜΙμης Σουλιώτης...

Το σωτήριον έτος 2012 (Νοέμβριος μήνας, 27)/ ότε αποφάσισεν ο ποιητής συνήθως, Μίμης Σουλιώτης// από Μοναστήρι, Αθήνα, Φλώρινα ορμώμενος,/ ν’ αφήσει πίσω του τις αγορές της ποίησης/ τα παζάρια της επιστήμης / συν τ’ άφιλτρα σιγάρα άσος σκέτος,/ τους επίγειους ήγουν έρωτές του/ δεν υπελόγισεν τι κονιορτό θα σήκωνε το περάσμα / από το είναι του στο ήταν από το νυν στο αεί./ Ετσι Παρασκευή, 25 Αικατερίνης της πανσόφου, / μετά από χρόνους δέκα/ απαρηγόρητοι ακόμα οι ανθρώποι του / θα του ψάλλουν εν Αθήναις τροπάρια αλησμοσύνης/ στου Παρνασσού τις κορυφές κι όχθες του Σακουλέβα./ Ομού με το κοπάδι των συντρόφων του/ όσους δηλαδή ο χρόνος κρατάει ακόμα αφάγωτους/ Θα είμαστε εκεί ακόμα κι αν δεν πάμε/ αύριο στις 6: 45 με 8-17ο C κι ηλιοφάνεια/ - Δόξα τον...

Απο τα 12 ποιήματα για τον Καβάφη

Tην επαύριο της 17ης/11ου / 2022 / σε αναστοχασμό αφέθηκε/ για την πορεία προς Αμερικάνικη πρεσβεία/ και άλλες τρίχες αγωνιστικές./ Ακρη σιωπηλού πιάνου, καφές γαλλικός με γάλα/ πίσω στον τοίχο Δον Κιχώτης του Γ. Κόλλα/ λάμπα με κίτρινο φως./ Ανοιξε τα «12 ποιήματα για τον Καβάφη»/ του Γιάννη Ρίτσου με την αφιέρωση του ποιητή/ Κι έλαβε θέση αναμετάξυ των δύο / κατά βέβηλον τρόπον ορισμένως... / Αυτός «Κάθεται αόρατος σχεδόν στην πολυθρόνα/ έχοντας πάντα το παράθυρο στη ράχη του./ Πίσω από τα γυαλιά του/ πελώρια και περίσκεπτα παρατηρεί τον συνομιλητή του...»/ «Κι εκείνος πανούργος, αδηφάγος, σαρκικός, ο μέγας αναμάρτητος, / ανάμεσα στο ναι και στο όχι, στην επιθυμία και τη μετάνοια, / σαν ζυγαριά στο χέρι του θεού ταλαντεύεται ολόκληρος,/ ενώ το φως του παραθύρου πίσω απ’ το κεφάλι του/ τοποθετεί ένα στέφανο συγγνώμης κι αγιοσύνης./ «Αν άφεση δεν είναι η ποίηση, –ψιθύρισε μόνος του–/ τότε, από πουθενά μην περιμένουμε έλεος»./

«Ψωμί (κατσίκι), παιδεία κ. λπ.»

«...Κάμποσα χρόνια ύστερα ξανά στο ΚΤΕΛ για Θεσσαλονίκη. Να δω το γιό φοιτητή. Είχα τη σύσταση στα χέρια, δρόμος Περδίκκα 61-63 είχε και μια εκκλησία κοντά, Ιωάννου Χρυσοστόμου. Στο δρόμο, στο λεωφορείο άκουσα να λένε κάτι για Πολυτεχνεία. Φοιτητές, διαδηλώσεις, τανκς, σκοτωμένοι, τραυματίες. Τι ήταν αυτά πόλεμο έχουμε; Που κίνησα να πάω κι εγώ; Κι αν ήταν κι αυτός μέσα και δεν βγήκε κι αν κι αν κι αν. Με έζωναν φίδια. Μόλις κατέβηκα απ’ το λεωφορείο, το πρακτορείο ήταν στη Χαλκέων, ένοιωσα να μ’ αρπάζουν δυό σαν σταυράκια και να με βάζουν σ’ ένα ταξί. Ούτε ανάσα δεν πήρα. Ευτυχώς, Παναγία μου δεν έπαθαν τίποτε. Ηταν πολύ καλό αυτό το παιδί, Γιάννης, αυτός με το οποίο συγκατοικούσε ο γιός. Ψηλός ωραίος από την Τρίπολη, που είν’ αυτή; Πελοπόννησο! Την πήγαμε κάποτε εκδρομή με τη ΔΕΗ. Μετά από χρόνια του μίλησα στο τηλέφωνο τον ρώτηξα τι κάνουν οι γονείς μάνα πατέρας. - Καλά είναι εκεί που είναι κυρα- Δήμητρα. Στο χώμα.» Είχε και γούστο. Στην τσάντα είχα κι ένα κατσίκι, μικρό βέβαια, αλλά ολόκληρο ψημένο γι’ αφνούς, τυλιγμένο σε λαδόχαρτο και σε μια εφημερίδα Βραδυνή την λέγαν εκείνο τον καιρό. Ηταν σαν πανηγύρι καλοκαιρινό ή σαν Πάσχα μικρό φθινοπωριάτικο..." - Κι αυτοί φώναζαν για «Ψωμί... (Από τη διήγηση «ΟΙ σαρδέλες της οδού Μοργκεντάου» στο βιβλίο μου «Επισκέπτης από τα δυτικά, μέρες και νύχτες της Θεσσαλονίκης.», εκδ. Παρέμβαση 2022

Πολυβολεία...

Ταις ημέρες που εορταζόταν η Νοεμβριανή απελευθέρωση της λοιπής Δ. Μακεδονίας (πλην της Οκτωβριανής Κοζάνης) αφίχθη στην ΕορδαΪκή γη στα πολιτικά και κομματικά έμπεδα του, ο επί του αγωνιστικού πεδίου μυστακοφόρος Κρης βωμολόχος στωμύλος αειστράτηγος, μιμητής γενόμενος των προγόνων του που ήρθαν εθελοντές προς απελευθέρωσιν του τόπου το 1912-1913. Μαζί με τους απλούς συντρόφους του σε χασαποταβέρνα εκήρυξαν απελευθέρωσιν του τοπικού τόπου από την χούντα του κ. κ. Κούλη κ. λπ. Κι αυτό στο ρυθμό του δημοτικού αντάρτικου τραγουδιού του ηρωικού Πάνου Τζαβέλλα. «Ο αντιπεριφερειάρχης Καστοριάς τραβούσε τα μαλλιά του /. σαν ήρθανε τ’ ανταρτικά στην περιφέρεια του/ πάει το Αργος πάει το Μπλάτσι πάει και το Βογατσικό/ Δενδροχώρι Σκαλοχώρι πάει και το Νεστόριο κ.λπ./ Κάποτε ο Ανδρ. Παπανδρέου κήρυξε τον ένοπλο αγώνα κατά της χούντας σε ένα κυριλέ κέντρον στην Μπολώνια ή κάπου αλλού στην Ιταλία και στην συνέχεια όλοι οι αγωνιστές του ΠΑΚ ξεχύθηκαν σε τρελό μεθύσι, όπως διηγούνται αυτόπτες μάρτυρες της κρασοεξέγερσης. Τώρα: Κάποτε εκλήθημεν στα Γουναράδικα Καστοριάς να λύσουμε τις διαφορές / αλλ’ η έκκληση δεν ευοδώθηκε κι οι σύντροφοι βαρέθηκαν να περιμένουν/ - Με υποκλοπές κ.λπ., δεν βγαίνουν σκάνδαλα και άλλες τινές διαφθορές / - Εμπρος τα πολυβολεία του Εμφυλίου ανακαινισμένα μας προσμένουν.../

Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2022

Γ. Ριτσος κι ο Ανήφορος

Πρώτα ήταν ο μικρός Μ. που μου είπε πως «πήραμε έναν ανηφορισμόν» και μ’ άρεσε τόσο πολύ, τη λέμε κάπου κάπου αναμεταξύ μας, μαζί με τη λέξη «ακολουθισμόν». Υπήρχε βέβαια το νοσταλγικό δημοτικό της Κοζάνης «Νοσταλγία» ή «Ανήφορος» («Σαν παίρνω τον ανήφορο ένα ανηφοράκι» το οποίο μεταποίησε σε λογία σύνθεση ο κοζανίτης συνθέτης Γιάννης Δόδουρας. Στις μέρες μας ήρθε το ύστερο μυθιστόρημα «Ανήφορος» του Ν. Καζαντζάκη τον οποίο πήραμε στα γρήγορα παρότι ανηφόρα («ευλογημένη η ανηφόρα καταραμένη η κατηφόρα» λένε οι αγιορείτες και μου το θυμίζει πάντα ο συνοδοιπόρος εκεί Ν. Κούρτης), χωρίς ιδιαίτερες απώλειες. Στο βιβλίο είδα το όνομα του καπετάνιου των κρητικών επαναστάσεων Μιχαήλ Κόρακα. Στην οδό Μιχαήλ Κόρακα 10 στην Αθήνα έμενε εν ζωή ο Γιάννης Ρίτσος τον οποίο επισκεφτήκαμε τον Απρίλιο του 1987 (με αφορμή το ιδρυτικό συνέδριο της ΕΑΡ) κι εβγάλαμεν και αναμνηστικές φωτογραφίες. Σήμερα απλώς επισκεφτήκαμε τη μνήμη του ότι στις 11 Νοεμβρίου 1990 πέθανε σώματι αλλά ποτέ ως ποίηση.

Τω αυτώ μηνί ΙΑ’, μνήμη το Αγίου Μεγαλομάρτυρος Μηνά του εν τω Κοτυαείω

Ητο ο λογιότερος των ποιμένων/ Λευκοπηγής (Μπαράκος, Βίγλα, Ζυγόστι)/ «Το ζήτημα της σημασίας» δικό του/ όπως και το δυσερμήνευτον εισέτι «Λασιβέρσι»/ Στη στρούγκα του λαλών τα γιδοπρόβατα/ εδιάβασα τους κλασσικούς της νεότητός μου/ Παπαδιαμάντη, Ντοστογιέφσκι, Σαίξπηρ κ.α./ Ως ο «Μηνάς ο ανέμελος» τον καταγράψαμε / στο «Χρώμα της Νοσταλγίας»/ υπέροχος κι ο χρωστήρ Εμμανουήλ Δραγώγια/ Οταν του έδειξα την προσωπογραφία την ασπάστηκε/ εικόνα του εαυτού του κι άλλο θεό δε γνώρισε/ Περπάτησε όλα τα γύρωθεν βουνά ακμαίος/ πλην μια πετρούλα στο ίσωμα του έκοψε το νήμα / Οι τάφοι τους πατέρα, αδελφού του, συνορεύουν / Δεν χόρτασε η αγαθή ψυχή του το τσιγάρο/ Μεγάλη εν τούτοις η χάρη του Αγίου του.../ (άρχισε ήδη η γιορτή του)

Ομίχλες...

Πηχτές οι πρώτες Νοεμβριανές γλυκες ομίχλες/ Που πιάνουν τις «φτωχές ψυχες των απεργών σαν τσίχλες»

Μιχαήλ

Αλλά για ποιόν αρχάγγελον/ μιλάμε, Μιχαήλ κατ’ όνομα/ στην τέχνη και την πίστη/ βυζαντινής η δυτικής τεχνοτροπίας/ Τον αρχάγγελο Μιχαήλ Λευκοπηγής/ στον καθεδρικό του Τιμίου Προδρόμου/ να δείτε, τον πλέον εντυπωσιακό / της ορθόδοξης ζωγραφικής οικουμένης/ (Υπερβολές...)/ και από λαϊκό εικονογράφο ποιηθέντα./ Ο μόνος που επιβίωσε με το ξίφος του/ στον τοίχο του ναού/ κατά τον μέγιστο σεισμό 6,6 της 13/5/1995/ Μεγάλη, ας πούμε, η χάρη του...

Νεότερα εκ του Δυτικού Μετώπου

Σκεφτόμουν το νέο μου βιβλίο περί τίνος πρόκειται κι εβασανιζόμην ορισμένως ειδολογικά, ας το πούμε φιλολογικά. Πεζογράφημα (μυθιστόρημα, διηγήματα, δοκίμια) δεν είναι, ποίηση μόνον δεν είναι, ταξειδιωτικό μόνον δεν είναι, φωτο-λεύκωμα δεν είναι (όμως ο πίνακας του εξωφύλλου που κλέβει την παράσταση του μέγα φίλου Κώστα Ντιο, είναι). Αλλά τι στην ευχή είναι, λοιπόν; Ωσπου είδα ανάρτησιν ενταύθα από τον λίαν λόγιον φίλον εκ Γρεβενών Αντώνιον Παπαβασιλείου (την παραθέτω αυτούσια παρακάτω) ο οποίος εβαλε τα πράγματα κάπως στη σειρά κι ησύχασα. *** “Την Θεσσαλονίκη κτλ. της πρέπει η αγάπη. Και μάλιστα ένας χείμαρρος. Σαν αυτόν του φίλου μου ΒΠΚ, ο οποίος στο νέο βιβλίο του κατέγραψε την αγάπη του, τον έρωτα του για την μεγάλη πόλη. Μέσα από αναμνήσεις, πεζοπορίες, βιβλιοαναφωνήσεις, συναντήσεις, στίχους, επεισόδια από τον θαυμαστό κόσμο του χαρτιού και της βασιλείας του. Ο άνθρωπος αγαπά την πόλη, έχει διαβατήριο στην εσωτερική της ζωή, μέτρησε τις ομορφιές της και τους όμορφους ανθρώπους της (και τους άλλους σίγουρα), απολαμβάνει τα προσωπικά δρομολόγια του στην ενδοχώρα της. Από την Χ. Μούκα στην Τσιμισκή, όλοι και όλα υπάρχουν εδώ. Β. Π. Καραγιάννης "Επισκέπτης από τα δυτικά... Μέρες και νύχτες της Θεσσαλονίκης" Εκδόσεις Παρέμβαση Υ. Γ. Κάπου εκεί, γωνία Εγνατίας και Πρασακάκη, κι εμείς, με κείμενο μας, "Οδοιπορικά Δυτικομακεδόνος... ", που μας ζήτησε ο αγαπημένος φίλος.”

Ιστορικόν κέντρον

Η φλαμουριά το ξενοδοχείο η πλατεία η τράπεζα το μπλε τ ουρανού/ Τ απόγευμα που σε συνάντησα και διεσαλευθη ο νους αλλά Γ. Βιζυηνου

2 Νοεμβρίου

ΑΚΙΝΔΥΝΟΥ, ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΥ, ΑΝΕΜΠΟΔΙΣΤΟΥ Αυτοί κι αν είναι άγιοι ποιητικοί... " Τώρα στη βάρκα όπου κι αν μπεις άδεια θα φτάσει/ Εγώ αποβλέπω σ' έναν μακρύ θαλασσινό Κεραμεικό..."/

Πέμπτη 3 Νοεμβρίου 2022

Νοέμβριος

Νοέμβριος μήνας κι ας το μελαγχολισουμε ορισμενως/ αναμένονται οσημεραι νέες παραλαβές από ομίχλες / τα φύλλα οι παλιές πέτρες θησαυρός επι γης πεσμένος/ κι αναμασάνε «τις φτωχές ψυχές μας σαν τσίχλες»

Η μύτη

Πρώτη εισήλθε στο παρεκκλήσι του ιαματικού αγίου η μύτη της γραίας ως έχουσα μία οξύτητα και κάποιο μήκος και μετά αυτή η οποία: - Δεν φορούσε μάσκα - Εβηχε συνεχώς -Τρίτον και φαρμακερόν υποτονθόρυζε ολόκληρη την λειτουργία τα λόγια του ιερέα, των ψαλτάδων και των επιτρόπων τα καθήκοντα, προηγούμενη ή ταυτόχρονα μ’ αυτούς. Φορές εθυμιάτιζε νοερώς το εκκλησίαμα του παρεκκλησίου. Κόλλησε δίπλα στο στασίδι μου. Εφιαλτική κατάσταση...Ηθελα να τη βαρέσω ορισμένως (ήμαρτον!) Στο σπίτι άνοιξα τον Αλεξ. Ππδ. και το διήγημα «Ντελησυφέρω». «...Δύο παράξενοι γέροι, ὁ Νταραδῆμος, καὶ ὁ καπετὰν Γιῶργος ὁ Κονόμος, εἶχον τὴν μανίαν, ὁ μὲν πρῶτος ν᾽ ἀπαγγέλλῃ, μὲ φωνὴν ἀρκούντως ἀκουστήν, πρὶν νὰ τὰ εἴπῃ ἀκόμη ὁ παπὰς ἢ ὁ ψάλτης ἢ ὁ διαβαστής, πότε ὡς νὰ ἐβοήθει τὸν ψάλτην μακρόθεν, ὅλα τὰ μέρη τῆς ἀκολουθίας, τροπάρια, ψαλμούς, αἰτήσεις, ἐκφωνήσεις· ὁ δὲ δεύτερος νὰ δεικνύῃ ὅτι δὲν ἀνέχεται τὴν μανίαν αὐτήν, καὶ νὰ τὴν σκώπτῃ καὶ νὰ τὴν χλευάζῃ. Ὁ Νταραδῆμος, εἰς τὸ γωνιαῖον ἀκριβῶς στασίδι ἔλεγεν ὡς νὰ ἦτο ὑποβολεύς: ― «Ὁ Θεός, ὁ Θεός μου, πρὸς σὲ ὀρθρίζω· ἐδίψησέ σε ἡ ψυχή μου». Καὶ ὁ προεστὼς τοῦ χοροῦ, εἰς τὸ γιουδέκι ἄνωθεν τοῦ δεσποτικοῦ, ἐπανελάμβανεν: ― «Ὁ Θεός, ὁ Θεός μου, πρὸς σὲ ὀρθρίζω». Καὶ ὁ Κονόμος ὅστις εὑρίσκετο δύο ἢ τρία στασίδια παρεμπρός, στρεφόμενος πρὸς τοὺς περὶ αὐτόν: ― Τ᾽ ἀκοῦτε, χριστιανοί;… τ᾽ ἀκούσατε; καὶ δὲν ξέραμε νὰ τὸν παίρναμε ἀποβραδὺς στὰ σπίτια μας, νὰ μᾶς τὰ πῇ ὅλα!… θὰ γλυτώναμε ἀπ᾽ τὸν κόπο νὰ ᾽ρθοῦμε στὴν ἐκκλησιά. Καὶ οἱ χριστιανοὶ μετὰ δυσκολίας ἔπνιγον τοὺς γέλωτας…”

Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2022

Σημερα...

«Αντισταθείτε Σ’ αυτόν που χαιρετά από την εξέδρα τα πλήθη»/ κ.λπ, κ. λπ. και τα ρέστα/ Σιγά που θα αντισταθώ/ μήπως κι ο Στάλιν είναι... / ένας υφυπουργός εγγείων βελτιώσεων/ είναι αυτός που φουσκωμένος καμαρώνει./ Μου αρκεί που ένδακρυς/ βλέπω τον Μ. παλληκάρι στα μαθήματα/ και στην παρέλαση ωραίος/ Που ακούω την μπάντα του στρατού/ να παίζει επιτέλους/ «Μακεδονία ξακουστή», κι εδώ πάλι δακρύζω/

Τετάρτη 26 Οκτωβρίου 2022

Σήμερα εορτάζει μόνη της...

Μόλις κυκλοφόρησε...

Αναδρομή ή επιδρομή στο άλλοτε/ από το τώρα που ’ναι σ’ ανανεργές/ σιδηροτροχιές σταματημένο./ Λέξεις, φωτογραφίες, σιωπές/ ακίνητες κι ανάκατες χωρίς σειρά,/ ίσως διαφυγούσες και επαναλήψεις./ Πόλη, άνθρωποι, τοπία, τρόποι, χρόνοι / ουσιαστικά χωρίς επίθετα, μόνα τους./ Ριχμένες αίσθησες στ’ άδειο σήμερα / να βρουν το γεμάτο χτες ζητούν. / Ένα ταξείδι που δεν τελειώνει/ – Θεσσαλονίκη.../ πλέουσα στα όνειρά μου εν τούτοις/

ΟΙ πέτρες της Λευκοπηγής...

- Αγαπάτε τις πέτρες τον ρώτησα - Να ιδείτε τις πέτρες μας, όχι τα μάρμαρα ! Διάλογος Γ. Σεφερη με τον P. J.Perse Από τις «Μερες Ζ’ του Γ. Σ. (Πέτρες του Μανώλη Δραγωγια στη Λευκοπηγη )

Το σύννεφο κι ο βράχος

Μεριασε βραχε να διαβώ το σύννεφο ηλεκτρισμένο / Βαλαωρίτη φωνή είμαι εγώ Μ. Δραγωγια εσυ χέρι/ Λέξεις και χρώματα σε αγώνα ίσομοιρασμένο / να στήσουν απο τα πάθη τους αρμονικό λημέρι/

Απέθανεν ο Κοζανίτης ποιητής «Εύδηλος Ελλην»

«Σε πλάθω με αργές κινήσεις παιχνίδισμα/ Μοναδικό μες τις βουβές σου ώρες/ Ξαναζώ με την φωνή την αιώνια/ Την γλώσσα των ποιητών»/ Αυτές τις ημέρες έφυγε από τη ζωή ο ποιητής της Κοζάνης Εύδηλος Ελλην δηλ. ο Κωνσταντίνος Τσιάγκας που ζούσε μόνος του εντελώς στο σπίτι του επί της οδού Πόντου. Ηταν ένας μοναχικός άνθρωπος που όμως ζούσε συντροφιά με τις χιλιάδες των λέξεών του, τα ποιήματα του δηλαδή. Λέξεις αντλημένες από όλο το μάκρος της ελληνικής γλώσσας, της ιστορίας, της παράδοσης. Υπήρχε με την ποίηση και για την ποίηση. Εγραφε καθημερινά και ήταν συνεχώς μέσα στο βάθος αλλά και το μυστήριό της γραφής. Ενας αυτοφυής ποιητής ο οποίος δεν αντέγραφε κανέναν, δεν μιμούνταν, δεν επηρεαζόταν. Βίωνε την ποίηση κι όπως αυτός την ένοιωθε διαρκώς. Κυκλοφορούσε ελάχιστα στον κόσμο της υλικής ύπαρξης απορροφημένος από τις αιώνιες αξίες του έντεχνου λόγου. Ζούσε σε ένα δικό του ποιητικό σύμπαν μακριά από την τύρβη της καθημερινότητας. Γεννήθηκε στην Κοζάνης το 1958 γιος του Νικολάου και της Ματίνας το γένος Κουντουρά. Δεν ήταν κάτοχος κανενός πτυχίου γνώσεων. Δήλωνε αυτομορφούμενος, αυτοδίδακτος, αυτοδημιούργητος στην ποίηση και τη λογοτεχνία. Αγαπούσε το λαϊκό τραγούδι και εργαζόταν εν ζωή στη ΔΕΗ Το 2018 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Παρέμβαση το πολυσέλιδο (270 σελίδες) βιβλίο του ποίησης «Ποιητικές εξάρσεις, νοητικές συμπληγάδες» με σχέδιο στο εξώφυλλο της φιλολόγου ποιητρίας και ζωγράφου από την Πάτρα Χριστίνας Καραντώνη. Το βιβλίο παρουσιάστηκε στις 29 Νοεμβρίου 2019 στο ΣΥΝ Βιβλιοπωλείο από τους Β.Π.Κ. και την επί διδακτορία φιλόλογο Αννα Μαμάτσιου. Γράφει η Αν. Μαμ.: «Στο τέλος του Νοέμβρη η “Π” διοργάνωσε στο γνωστό της στέκι, δηλ. το ΣΥΝ βιβλιοπωλείο, την παρουσίαση μίας τελείως ιδιόρρυθμης και διαφορετικής από κάθε άλλη ποιητικής συλλογής, με τίτλο Ποιητικές εξάρσεις και νοητικές συμπληγάδες. Μια πρώτη αμήχανη αντίδραση στην γνωριμία με το βιβλίο αυτό έρχεται γρήγορα να αντικατασταθεί με την έκπληξη του αναγνώστη όταν αρχίζουν να αναδύονται μέσα από τις σελίδες των ποιημάτων μικροί θησαυροί. Για μια προσπάθεια προσέγγισης του έργου του, ας ξεκινήσουμε από τον τίτλο της συλλογής, ο οποίος από μόνος του τα λέει όλα. Ποιητικές εξάρσεις και νοητικές συμπληγάδες. Θα εστιάσουμε αρχικά στο πρώτο μέρος του σύνθετου αυτού τίτλου. Χαρακτηριστικό και γνωστό σύμπτωμα του συγγραφικού πυρετού, είναι οι στιγμές του οίστρου και εκείνες της χαλάρωσης. Για έναν ποιητή όμως με τόσο μεγάλο σε έκταση έργο να περικλείεται σε ένα μόνο βιβλίο η δεύτερη περίπτωση αν δεν τυχαίνει καν τότε είναι τόσο σπάνια που αποσιωπάται. Από την άλλη, οι εξάρσεις έμπνευσης και συλλογισμών, η συνεχής επιμονή της συγγραφής όσο το μυαλό στροβιλίζεται σε ένα τυφώνα ιδεών, οδηγεί τον ποιητή σε μία διαδικασία αδιάκοπης συγγραφής και σύνθεσης, με αποτέλεσμα την ποιητική έξαρση». (Παρέμβαση τχ. 194-195) Στο τυπογραφείο είναι το δεύτερο ποιητικό βιβλίο του (468 σελίδες) «Τα Εναστρογραφήματα» Οδοιπορικό μέσα στην φωνή σου- με σχέδιο εξωφύλλου της Χριστίνας Καραντώνη. Στα κατάλοιπά του που μου άφησε για μελλοντική επεξεργασία και έκδοση υπάρχουν άλλες 1713 σελίδες ανέκδοτων ποιημάτων. Μια τεράστια ποιητική παραγωγή που περιμένει, να δει το φως τώρα που ο δημιουργός έσβησε το δικό του. Ο ποιητής είχε μοναδικές στάσεις στον κόσμο της πόλεως το ΣΥΝ-Βιβλιοπωλείο (εκεί τον γνώρισα), το γραφείο της Παρέμβασης και παλιότερα το μικρό καφενείο επί της Π. Μελά που καθόταν έγραφε και ζούσε την ποίηση, τα μυστήριά της, τους διαφυγόντες κι αλύτρωτους έρωτές του. Μια καθαρή κι αγαπητή τελικά ψυχή που δεν έβλαψε κανέναν και δεν στάθηκε εμπόδιο συνύπαρξης πουθενά. Ηταν ένας χαμηλότονος ωραίος άνθρωπος κι εντελώς πρωτότυπος ποιητής. - Ημίν τοις φίλοις πένθος... ΥΓ. Το βιβλίο του Ε.Ε «Ποιητικές εξάρσεις - νοητικές συμπληγάδες» μοιράζεται δωρεάν στο ΣΥΝ Βιβλιοπωλείο.

... ο ήλιος του απογεύματος

...Πλάι στο παράθυρο ήταν το κρεβάτι· / ο ήλιος του απογεύματος το ’φθανε ώς τα μισά./ …Απόγευμα η ώρα τέσσερες, / είχαμε χωρισθεί για μια εβδομάδα μόνο… / Αλίμονον, η εβδομάς εκείνη έγινε παντοτινή. / K.Π.Κ.

Δευτέρα 17 Οκτωβρίου 2022

Το ύστερο των Σαββάτων...

Ηταν το ύστερο των Σαββάτων (στο χρόνο έπεσε Κυριακή)/ που έσβησες ήρεμο λυχνάρι στο μεσημέριασμα της μέρας/ Η έκλειψή εκείνη μου έγινε με τον καιρό έλλειψη ολική/ - Ηταν η 16η-Οκτ. 2021 που έφυγε (πού πήγε;) ο πατέρας.../

"Αμάρτημα στο Βαζελώνα..."

Παράλληλα με την ενδημούσα νόσο της αγαλματίτιδος που πλήττει την πόλη της Κοζάνης υπάρχει και η νόσος της βιβλιοπαρουσιαστίτιδος. Εχουμε την πυκνότερη ομίχλη σε ποσοστά παρουσίασης βιβλίων ανά το πανελλήνιον. Σχεδόν θαύμα, πληθωριστικόν έστω. Με αφορμή την παρουσίαση ενός βιβλίου με θέμα τον εθνομάρτυρα Χρυσόστομο Σμύρνης, εκδήλωση του Δημαρχείου και μας σειράς άλλων οργανωτικών υποτακτικών του, θυμήθηκα το «Αμάρτημα στο Βαζελώνα» μου. Πηγαίνοντας κάποτε με τον αείμνηστο Χρήστο Μπ. στο ύψωμα με τη μεγαλομονή του αγίου Ιωάννη Βαζελώνος, άνωθεν των ημισβησμένων καμινάδων της 5η μονάδος της ΔΕΗ του ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου, στην αυλή μας υποδέχτηκε ένας επιβλητικός ανδριάντας ιερωμένου. Εκάμαμαν το σταυρό μας ευλαβώς και από μακρυά και αφού μιλάμε για πόντιους είπαμε πως θα είναι ο αγιομάρτυρας Χρυσόστομος Σμύρνης. Με ιερή φρίκη διαπιστώσαμε πως ο ανδριάντας ήταν του αγιορείτη μοναχού Μάξιμου, μέγα ευεργέτη της μονής. Σε λίγο μας παρέλαβε ο υποτακτικός τού εν ζωή αγαλματογέροντα και μας οδήγησε στα ενδότερα ίνα προσκυνήσουμε τον ζώντα εισέτι προς τιμήν του οποίου εστήθη ο ανδριάντας. Προσκυνήσαμε ένα κλινήρες ανθρώπινο κουβάρι και βοηθήσαμε στην αλλαγή της μεγάλης πάνας· τας χείρας δε κροτήσαμε σιωπηλά όταν μας ανακοίνωσε ο υποτακτικός την ικανή ποσότητα ούρων του κατάκοιτου. Ξανά το σταυρό μας εμείς... Με το καιρό σε μια χυδαία τηλεόραση είδα τον υποτακτικό να αγωνίζεται ν’ αποδείξει την αθωότητά του για την τύχη ενός μεγαθήριου αυτοκίνητου...

«Ροδιά μου εσυ …»

Τη φαρμακώσαν ξεράθηκε της πριόνισα το κορμι/ Όμως ξαναγύρισε στην αυλή με νέας ζωής ορμή

Γιατί όχι μια οδός Ταχσίν Πασά στην Κοζάνη;

Το πρωί της 11ης Οκτωβρίου 1912, ημέρα Πέμπτη στην συνεδρίαση του πολεμικού συμβουλίου του τουρκικού επιτελείου ο Ομέρ μπέης, μισέλληνας, υποστηρίζει το βομβαρδισμό της πόλεως Κοζάνης. Τον υποστήριξαν άλλοι δύο. Στο μεταξύ ο ελληνικός στρατός ερχόταν από τα Σέρβια. Η σύνεσις του Ταχσίν Πασά αρχιστρατήγου της τουρκικής στρατιάς και η ευμενής κατάθεση του αλβανού Μουνίρ βέη που κλήθηκε επί τούτου να γνωματεύσει για τους κοζανίτες, ματαίωσε το σχέδιον καταστροφής της πόλεως. Ο Ταχσίν ήταν Αλβανικής καταγωγής γεννήθηκε στο χωριό Μεσαρέ και ήταν γόνος ευγενούς αλβανικής οικογενείας. Σπούδασε στη Ζωσιμαία σχολή των Ιωαννίνων και μιλούσε άπταιστα ελληνικά. Ηταν διοικητής της 8ης Στρατιάς του αυτοκρατορικού Οθωμανικού στρατού της Μακεδονίας. Είναι ο πασάς που σε λίγες μέρες θα παραδώσει τη Θεσσαλονίκη στους Ελληνες (τη διεκδικούσαν κι οι βούλγαροι) χωρίς να ριχτεί μία σφαίρα. Για τη παράδοση της Θεσσαλονίκης δικάστηκε ερήμην και καταδικάστηκε σε θάνατο από τους Τούρκους. Με το τέλος του πολέμου έζησε στη Γαλλία μετά στην Ελβετία που στάλθηκε από την κυβέρνηση Βενιζέλου για λόγους υγείας και ασφαλείας. Παντρεύτηκε εξισλαμισμένη ελληνίδα και γιος τους ήταν ο ζωγράφος Κενάν Μεσάρ. Πέθανε το 1918 και θάφτηκε στη Θεσσαλονίκη. Ετσι και χάριν του Ταχσίν πασά υπάρχει η σημερινή Κοζάνη. Μια οδός στην πόλη να θυμίζει αυτήν την προσωπικότητα που έσωσε την πόλη θα ήταν σκόπιμη τώρα που μας πήρε σβάρνα η νόσος αγαλματίτιδα. ΥΓ. Τα γεγονότα και από την «Ιστορία της Κοζάνης» του Π. Λιούφη, 1924.