Εφημερεύουσες φαρμακείες
Μηδείς ανώνυμος υβριστής
εισίτω (επώνυμοι όμως γίνονται δεκτοί)


Τετάρτη 28 Δεκεμβρίου 2022

Μικρούτσικος

Ηταν ο μόνος ίσως υπουργός με άποψη για τον πολιτισμό την εποχή του εκπασοκισμού του τόπου. Αναπληρωτής αν και στην ουσία Υπουργός (επί Μελίνας Μερκούρη) εμπνεύστηκε και έθεσε σε εφαρμογή το Εθνικό Πολιτιστικό Δίκτυο Πολεων. Σ’ αυτό εντασσόταν με προγραμματικές συμβάσεις μεταξύ Υπουργείου και Δήμου πόλεις που ασχολούνταν με ένα αντικείμενο τέχνης, γραμμάτων και πολιτισμού. Η Κοζάνη εντάχτηκε από τις πρώτες με το θέμα το βιβλίο και την ανάγνωση της, μεγίστης Βιβλιοθήκης της, ένεκεν. Συστήθηκε τον Ιούλιο του 1995 το Ινστιτούτο Βιβλίου και Ανάγνωσης και η Κοζάνη για λίγα χρόνια ήταν η Πόλη του Βιβλίου! Μέρες δόξας και λόξας. Σε μια επίσκεψη του στη Βιβλιοθήκη υπέγραψε πάνω στο σιντί του, αλλά πρωτίστως υπέγραψε ανεξίτηλα στη σκέψη και στην καρδιά μας ο Θάνος Μικρούτσικος που σαν σήμερα λένε πως πέθανε, το 2019, αλλά όχι εντελώς αφού μας υπάρχει πάντα παρότι «στενεύουν τα περάσματα κι οι φίλοι μας φαντάσματα...» κ.λπ.

Τρίτη 27 Δεκεμβρίου 2022

Αρπα...

Στην άρπα των μαλλιών σου αναριπιζομαι/ Γιορτή μου που στην αύρα σου ξαναοριζομαι

Τράπεζα Πειραιώς και νήσων

Με τη λήξη του εκδοτικού ενιαυτού-ηδη κυκλοφορεί το τχ. 211-212 της «Παρέμβασης» έριξα μια δειλή ματιά στο λογαριασμό συνδρομών της στα ΑΤΜ της Τραπέζης Πειραιώς και νήσων. Διαθέσιμον υπόλοιπον 1, 31 ευρώ δηλαδή και δηλονότι θέλουμε ακόμα 1198, 69 ευρώ δια τα εκτυπωτικά. Λέω να ζητήξουμε δημόσια 1 ευρώ από όλους τους συνδρομητές της, για να συνεχίσουμε απερίσπαστοι την έκδοση. Το έκανε κι εκείνη η καλή δημοσιογράφος, η οποία δεν πλήρωνε κανένα χρέος της και ζήτηξε 1 ευρώ από έναν έκαστον νεοέλληνα για να ξαναπάρει πίσω το σπίτι της. Τι είναι 1 ευρώ; Το γεγονός μου θύμισε το κινηματογραφικό συμβάν στην ταινία L’ AVENTURE C’ EST L’ AVENTURE του Κλοντ Λελούς όπου η γλυκιά συμμορία των Λ. Βεντούρα, Ζακ Μπρέλ, Τζόνι Χαλινταίη κ.α. απήγαγαν τον Πάπα κι απαίτησαν από έκαστον Ρωμαιοκαθολικό πιστό το 1 ευρώ της εποχής εκείνης δια να τον απελευθερώσουν. «Χριστούγεννα Αη Βασίλης Φώτα» και η επαιτεία είναι μια νόμιμη εορταστική συνθήκη την οποία μετέρχονται χωρίς αιδώ πολλοί, σύλλογοι λαογραφικοί, κόμματα και φυσικά οι «θρηνητικοί» επαγγελματίες επαίτες του δρόμου. Γιατί όχι κι ημείς. - Υγιαίνετε... Υ.Γ. Στην Τράπεζα ΠΕΙΡΑΙΩΣ οι λογαριασμοί: 5275-054645- 080 EUR και GR55 0172 2750 00527505 4645 080 (η συνδρομή 20 ευρώ)

Λέξεις...

Λεξεις αγαπημένες -τι λέω- ηγιασμενες/ σας ξαναβρίσκω κάθε πρωινό των Χριστουγέννων / Και καταλύω μαζί με το αντίδωρο / «Κι επηγεν ν ασπασθη και να λαβη το αντίδωρον»/ Πρόσωπα επι χαρτου παλαιου/ ο γερο Νταραδημος, ο γερο Κονομης/ η Ντελησυφερω/ ο παπά Μανώλης κι ο γιος του Αλέκος / (ο μέγας Αλέξανδρος θέλω να πω)/ δηλαδή και δηλονοτι/ - Μυστηριον ξένον…/

Η γέννηση υπό του κυρίου Κώστα Ντιο

Ηγουν πιναξ ασπρόμαυρης υφής/ Ο Ιωσηφ συννους ως ο σκεπτόμενος του Ροντεν/ (Και πως να μην είναι)/ Ο γεννηθείς σε στηθη λευκά σαν γάλατα/ Της Αειπαρθένου ροφών ζωη/ Σεληνη πλήρης ημερών/ 2γδυμνα δέντρα χειμώνας άλλωστε/ Αλλά τι τα περιγράφω τα βλέπουμε/ Δόξα και ο εκ του του Κ Ντιο τεχθεις Σωτηρ…/

"Θάλασσα πότε θέλει"

"Θάλασσα πότε θέλει" ξαναδεί τον Πύργο Ουρανουπόλεως/ τον Αθω, τα βαθιά νερά στο λιμάνι, τους Μικραγιαννανίτες/ μαζεύει ο καιρός μένει ο φόβος για ταξείδια εκτός πόλεως/ άδειες φωλιές ρημάζουν στην ψυχή ευλογημένες σκήτες/

Λόγος υπέρ ακροατηρίων ...

Με όλους τους τύπους και ...υπογραμμούς εγένετο στο Λαογραφικό Μουσείο η τελετή παρουσίασης του βιβλίου «Επισκέπτης από τα δυτικά: Μέρες και νύχτες της Θεσσαλονίκης» εκδ. Παρέμβαση. Κι ήταν μια όμορφη βραδιά. Στους ναούς το ευλαβές εκκλησίασμα, όπως και στις πνευματικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις το εν επιγνώσει ακροατήριο είναι η πιο ενδιαφέρουσα παράμετρος. Στους πρώτους ο προεστώς της θείας λειτουργίας (αλλά και οι άγιοι ψάλτες, επίτροποι και κανδηλανάπτες) και στις εγκόσμιες εκδηλώσεις οι αρμόδιοι λόγου και τέχνης, είναι κάπως εξ επαγγέλματος ή εκ φιλικού ή άλλου καθήκοντος μέτοχοι του διαπράγματος. Ομως το εκκλησίασμα ή το ακροατήριον εθελοντικά και εκ καλής προαιρέσεως προσέρχεται και πρωταγωνιστεί στην ιεροτελεστία της θείας ευχαριστίας ή της Ιεροτελεστίας της Ανοιξης (του Ιγκόρ Στραβίνσκι) ή στα μουσικά ενσταντανέ του Π. Δημόπουλου στις «30 καρέγλες» του ή στην βραδιά παρουσίασης βιβλίου, καλή ώρα όπως εψές 19 Δεκ. που μιλούσαμε για τις νύχτες και μέρες της Θεσσαλονίκης κι εόρταζεν συμπτωματικώς η αγία Θεσσαλονίκη (αγνώστου έτους μαρτυρήσεως, το γκουγκλ δεν μας το λέει). Οι ευλαβείς πιστοί στους ναούς ή οι αισθαντικοί θεατές στα ακροατήρια είναι αυτοί που αξίζουν πρώτοι το «εύγε, εύγε» του ξθ’ (69) ψαλμού. Το πάω γύρω γύρω ενώ πρέπει ευθέως να ευχαριστήσω το πολυπληθές ακροατήριον της βραδιάς που έγινε η παρουσίαση του βιβλίου κατά πρώτον λόγο και δεύτερον την κ. Δότα Σαρβάνη γλυκυτάτη ποιήτρια εκ Φλωρίνης, τον κυρ’ Αντώνη Παπαβασιλείου πολυδιανοούμενο Γρεβενών, την κ. Δήμητρα Καραγιάννη συγγραφέα κι εκδότρια που είχε την επιμέλεια του βιβλίου και της βραδιάς, οι οποίοι στην κυριολεξία ...μου έδωσαν και κατάλαβα τι έγραψα σ’ αυτό το βιβλίο. Ασπαζόμενος άμφω ολους «Δεύτε τας χείρας κροτήσωμεν» των Χαιρετισμών δι’ αυτούς.

Ανακοίνωση

Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου μνήμη Αγίας Θεσσαλονίκης (σύμπτωση κι αυτή) και ως επισκέπτες από τα δυτικά θα μιλήσουμε για μέρες και νύχτες της Θεσσαλονίκης. Λαογραφικό μουσείο ώρα 7 το βράδυ. Στο λογειον Αντώνης Παπαβασιλείου πολυλογιος εκ Γρεβενών και Δοτα Σαρβανη Ποιητρια εξαιρετική εκ Φλωρινης. Συντονίζει Δημητρα Καραγιαννη . ΥΓ Μάσκα κι όχι μάσκαρα, προσώπου προαιρετική

Χωρίς λόγια

Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου 2022

Πρώην Μόστρα

Απέναντι από την αλλοτε Μόστρα για να σε ξαναζήσω / τωρα το κομμωτηριον Βερόνικα περιποιείται γυναικεία μαλλιά / Τα «Παλιμψηστα» του Π. Δημοπουλου παλεύω να κατανοήσω/ με ένα καπουτσίνο με καρδιά έστω και διχως αγκαλιά/

30 + 3 καρέγλες

Οι 30 καρέκλες συν 3 πολυθρόνες Επιτέλους! Εστω και σε μια οιονεί κανονικότητα. Με την λήξη της εορτής Ανδρέου και του ημερολογιακού Φθινοπώρου, βρεθήκαμε βράδυ στο μουσικό καθίδρυμα του Παναγιώτη Δημόπουλου, όπου στο πλαίσιο των εκδηλώσεων με τίτλο "30 καρέκλες» (+ τρεις πολυθρόνες) τόσες χωράει η αίθουσα, διεξάγονται συναυλίες «εις πείσμα» (ποίων ποιού ποιάς κ.ο.κ) αλλά σίγουρα υπέρ των λίγων εκλεκτικών, ωραίων, τρυφερών ακροατών (με μάσκες οι περισσότεροι). Η υπ’ αριθ. πρωτ. 8/2022 εκδήλωση είχε ως θέμα τον κ. Μπάμπη Τσινικοσμάογλου σε ένα ρεσιτάλ πιάνου – λίαν γνωστού έξοχου δηλαδή πιανίστα, στην πόλη και στον μουσικό διάκοσμό της. Αίθουσα λιτή, πιάνο επιβλητικό κι επί τοίχου κρεμάμενος παλιός Παγκόσμιος χάρτης πολιτικός για τα τυχόν ταξείδια στα οποία σε πάει η Μουσική. Ο Πιανίστας (α, τι ωραία θύμηση εκείνος ο κινηματοργαφικός «Πιανίστας»)- ζούσε την εκτέλεση των έργων, όπως είναι το δέον για κάθε «εμπαθή» καλλιτέχνη, διεξήλθε αισθαντικά του Μπαχ το «Ιταλικό κονσέρτο», του Μπετόβεν τη «Σονάτα σε φα ελάσσονα έργο αρ. 57», του Σούμπερτ τη «Σονάτα σε λα ελάσσονα» αλλά και «4 πρελούδια» της κοζανίτισσας γλυκιάς κυρίας Αγνής Δαδαμόγια. Λαμπρά και φωτεινά όλα. Αλλά τι αισθαντική γιάφκα είναι αυτή του Π.Δ. από την οποία εκπορεύονται τόσον επιθετικά ωραία μουσικά συμβάντα σε καιρούς γκρίζους ,δύσκολους, άγριους δυσκοίλιους! Ακούγαμε χωμένοι ή αφημένοι στις εικόνες που δημιουργούσε η μεγάλη μουσική και ο ωραίος καλλιτέχνης ή με αυτή αυτοσχεδίαζεν ο καθένας τους δικούς του κόσμους, τις φυγές, τις διαφυγές, τα όνειρα, τα περασμένα, τα ξεχασμένα, τους έρωτες, αγάπες πόνους... Περί την 10ην αναχωρήσαμε. Εριχνε μια χαμηλότονη ωραία βροχή. Κρύο είχε αρχίσει ‘Εμπαινε ο χειμώνας...

Τρίτη 29 Νοεμβρίου 2022

Τα θανάσιμα αμαρτήματα

Τα θανάσιμα αμαρτήματα κατά τη χριστιανική πίστη και πρακτική είναι επτά (όσα και τα φωνήεντα) και φωνάζουν δυνατά: αλαζονεία, λαιμαργία, απληστία, λαγνεία, οκνηρία, φθόνος, οργή. Αρα η κακομεταχείριση ήγουν καύση η πέταμα βιβλίων κ.λπ δεν είναι αμάρτημα βαρύ αφού δεν περιλαμβάνεται ρητώς σ’ αυτά. Είναι αμαρτία αλλά μ’ αυτήν εξασφαλίζεις σίγουρα όχι την κόλαση αλλά το «καθαρτήριο» θέση για την οποία και καίγομαι. Οταν δε ομολογείται είναι συγχωρητέα. Ετσι ομολογώ πως: α) έκαψα στη χωματερή της πόλεως εκατοντάδες βιβλία του σχεδόν μεγάλου τιμονιέρη της Β. Κορέας Κιμ Ιλ Σιουνγκ όταν ήμουν επώνυμος άρχων της Δημοτικής Βιβλιοθήκης, τα οποία έστελνε η πρεσβεία τους κατά ντάνες. Κράτησα φυσικά κάποια για την ιστορία δεν υπήρχε και χώρος και κάποια έπρεπε να θυσιαστούν. β) αντάλλαξα (άρα ξεφορτώθηκα) τα μισά από τα Απαντα του ΛΕΝΙΝ κοντά 20 τόμους, εκδ. πολυτελείας της Σύγχρονης Εποχής (τι τα ήθελα ο ερίφης και τα αγόραζα ήμουν όμως εντελώς νέος) με τον λίαν φίλο μου Θ. με 4 χειμωνιάτικες ρόδες Ι.Χ. σχεδόν απερπάτητες. Ηρθε και τα πήρε από το χωριό σε σακί από λίπασμα. Εμαθα αργότερα πως η εντελώς καλή κυρία του τα ξεπροβόδησε από τη βιβλιοθήκη τους σε άνθρωπο κομμουνιστή ο οποίος τα δέχτηκε ως μάννα εξ ουρανού. - Ταύτα και γράμματα (ολίγα) γνωρίζω... ΥΓ. Θυμάμαι τον αλησμόνητο ποιητή Ν. Χειλαδάκη που μου έλεγε το πως κουβαλούσαν στην πλάτη τους σακιά με βιβλία από τη Ρωσική πρεσβεία στα γραφεία του πασόκ τον καιρό του εισοδισμού των τροτσκιστών (εκεί ανήκε) σ’ εκείνο τον αλήστου μνήμης πολιτικό χώρο!

ΜΙμης Σουλιώτης...

Το σωτήριον έτος 2012 (Νοέμβριος μήνας, 27)/ ότε αποφάσισεν ο ποιητής συνήθως, Μίμης Σουλιώτης// από Μοναστήρι, Αθήνα, Φλώρινα ορμώμενος,/ ν’ αφήσει πίσω του τις αγορές της ποίησης/ τα παζάρια της επιστήμης / συν τ’ άφιλτρα σιγάρα άσος σκέτος,/ τους επίγειους ήγουν έρωτές του/ δεν υπελόγισεν τι κονιορτό θα σήκωνε το περάσμα / από το είναι του στο ήταν από το νυν στο αεί./ Ετσι Παρασκευή, 25 Αικατερίνης της πανσόφου, / μετά από χρόνους δέκα/ απαρηγόρητοι ακόμα οι ανθρώποι του / θα του ψάλλουν εν Αθήναις τροπάρια αλησμοσύνης/ στου Παρνασσού τις κορυφές κι όχθες του Σακουλέβα./ Ομού με το κοπάδι των συντρόφων του/ όσους δηλαδή ο χρόνος κρατάει ακόμα αφάγωτους/ Θα είμαστε εκεί ακόμα κι αν δεν πάμε/ αύριο στις 6: 45 με 8-17ο C κι ηλιοφάνεια/ - Δόξα τον...

Απο τα 12 ποιήματα για τον Καβάφη

Tην επαύριο της 17ης/11ου / 2022 / σε αναστοχασμό αφέθηκε/ για την πορεία προς Αμερικάνικη πρεσβεία/ και άλλες τρίχες αγωνιστικές./ Ακρη σιωπηλού πιάνου, καφές γαλλικός με γάλα/ πίσω στον τοίχο Δον Κιχώτης του Γ. Κόλλα/ λάμπα με κίτρινο φως./ Ανοιξε τα «12 ποιήματα για τον Καβάφη»/ του Γιάννη Ρίτσου με την αφιέρωση του ποιητή/ Κι έλαβε θέση αναμετάξυ των δύο / κατά βέβηλον τρόπον ορισμένως... / Αυτός «Κάθεται αόρατος σχεδόν στην πολυθρόνα/ έχοντας πάντα το παράθυρο στη ράχη του./ Πίσω από τα γυαλιά του/ πελώρια και περίσκεπτα παρατηρεί τον συνομιλητή του...»/ «Κι εκείνος πανούργος, αδηφάγος, σαρκικός, ο μέγας αναμάρτητος, / ανάμεσα στο ναι και στο όχι, στην επιθυμία και τη μετάνοια, / σαν ζυγαριά στο χέρι του θεού ταλαντεύεται ολόκληρος,/ ενώ το φως του παραθύρου πίσω απ’ το κεφάλι του/ τοποθετεί ένα στέφανο συγγνώμης κι αγιοσύνης./ «Αν άφεση δεν είναι η ποίηση, –ψιθύρισε μόνος του–/ τότε, από πουθενά μην περιμένουμε έλεος»./

«Ψωμί (κατσίκι), παιδεία κ. λπ.»

«...Κάμποσα χρόνια ύστερα ξανά στο ΚΤΕΛ για Θεσσαλονίκη. Να δω το γιό φοιτητή. Είχα τη σύσταση στα χέρια, δρόμος Περδίκκα 61-63 είχε και μια εκκλησία κοντά, Ιωάννου Χρυσοστόμου. Στο δρόμο, στο λεωφορείο άκουσα να λένε κάτι για Πολυτεχνεία. Φοιτητές, διαδηλώσεις, τανκς, σκοτωμένοι, τραυματίες. Τι ήταν αυτά πόλεμο έχουμε; Που κίνησα να πάω κι εγώ; Κι αν ήταν κι αυτός μέσα και δεν βγήκε κι αν κι αν κι αν. Με έζωναν φίδια. Μόλις κατέβηκα απ’ το λεωφορείο, το πρακτορείο ήταν στη Χαλκέων, ένοιωσα να μ’ αρπάζουν δυό σαν σταυράκια και να με βάζουν σ’ ένα ταξί. Ούτε ανάσα δεν πήρα. Ευτυχώς, Παναγία μου δεν έπαθαν τίποτε. Ηταν πολύ καλό αυτό το παιδί, Γιάννης, αυτός με το οποίο συγκατοικούσε ο γιός. Ψηλός ωραίος από την Τρίπολη, που είν’ αυτή; Πελοπόννησο! Την πήγαμε κάποτε εκδρομή με τη ΔΕΗ. Μετά από χρόνια του μίλησα στο τηλέφωνο τον ρώτηξα τι κάνουν οι γονείς μάνα πατέρας. - Καλά είναι εκεί που είναι κυρα- Δήμητρα. Στο χώμα.» Είχε και γούστο. Στην τσάντα είχα κι ένα κατσίκι, μικρό βέβαια, αλλά ολόκληρο ψημένο γι’ αφνούς, τυλιγμένο σε λαδόχαρτο και σε μια εφημερίδα Βραδυνή την λέγαν εκείνο τον καιρό. Ηταν σαν πανηγύρι καλοκαιρινό ή σαν Πάσχα μικρό φθινοπωριάτικο..." - Κι αυτοί φώναζαν για «Ψωμί... (Από τη διήγηση «ΟΙ σαρδέλες της οδού Μοργκεντάου» στο βιβλίο μου «Επισκέπτης από τα δυτικά, μέρες και νύχτες της Θεσσαλονίκης.», εκδ. Παρέμβαση 2022

Πολυβολεία...

Ταις ημέρες που εορταζόταν η Νοεμβριανή απελευθέρωση της λοιπής Δ. Μακεδονίας (πλην της Οκτωβριανής Κοζάνης) αφίχθη στην ΕορδαΪκή γη στα πολιτικά και κομματικά έμπεδα του, ο επί του αγωνιστικού πεδίου μυστακοφόρος Κρης βωμολόχος στωμύλος αειστράτηγος, μιμητής γενόμενος των προγόνων του που ήρθαν εθελοντές προς απελευθέρωσιν του τόπου το 1912-1913. Μαζί με τους απλούς συντρόφους του σε χασαποταβέρνα εκήρυξαν απελευθέρωσιν του τοπικού τόπου από την χούντα του κ. κ. Κούλη κ. λπ. Κι αυτό στο ρυθμό του δημοτικού αντάρτικου τραγουδιού του ηρωικού Πάνου Τζαβέλλα. «Ο αντιπεριφερειάρχης Καστοριάς τραβούσε τα μαλλιά του /. σαν ήρθανε τ’ ανταρτικά στην περιφέρεια του/ πάει το Αργος πάει το Μπλάτσι πάει και το Βογατσικό/ Δενδροχώρι Σκαλοχώρι πάει και το Νεστόριο κ.λπ./ Κάποτε ο Ανδρ. Παπανδρέου κήρυξε τον ένοπλο αγώνα κατά της χούντας σε ένα κυριλέ κέντρον στην Μπολώνια ή κάπου αλλού στην Ιταλία και στην συνέχεια όλοι οι αγωνιστές του ΠΑΚ ξεχύθηκαν σε τρελό μεθύσι, όπως διηγούνται αυτόπτες μάρτυρες της κρασοεξέγερσης. Τώρα: Κάποτε εκλήθημεν στα Γουναράδικα Καστοριάς να λύσουμε τις διαφορές / αλλ’ η έκκληση δεν ευοδώθηκε κι οι σύντροφοι βαρέθηκαν να περιμένουν/ - Με υποκλοπές κ.λπ., δεν βγαίνουν σκάνδαλα και άλλες τινές διαφθορές / - Εμπρος τα πολυβολεία του Εμφυλίου ανακαινισμένα μας προσμένουν.../

Σάββατο 12 Νοεμβρίου 2022

Γ. Ριτσος κι ο Ανήφορος

Πρώτα ήταν ο μικρός Μ. που μου είπε πως «πήραμε έναν ανηφορισμόν» και μ’ άρεσε τόσο πολύ, τη λέμε κάπου κάπου αναμεταξύ μας, μαζί με τη λέξη «ακολουθισμόν». Υπήρχε βέβαια το νοσταλγικό δημοτικό της Κοζάνης «Νοσταλγία» ή «Ανήφορος» («Σαν παίρνω τον ανήφορο ένα ανηφοράκι» το οποίο μεταποίησε σε λογία σύνθεση ο κοζανίτης συνθέτης Γιάννης Δόδουρας. Στις μέρες μας ήρθε το ύστερο μυθιστόρημα «Ανήφορος» του Ν. Καζαντζάκη τον οποίο πήραμε στα γρήγορα παρότι ανηφόρα («ευλογημένη η ανηφόρα καταραμένη η κατηφόρα» λένε οι αγιορείτες και μου το θυμίζει πάντα ο συνοδοιπόρος εκεί Ν. Κούρτης), χωρίς ιδιαίτερες απώλειες. Στο βιβλίο είδα το όνομα του καπετάνιου των κρητικών επαναστάσεων Μιχαήλ Κόρακα. Στην οδό Μιχαήλ Κόρακα 10 στην Αθήνα έμενε εν ζωή ο Γιάννης Ρίτσος τον οποίο επισκεφτήκαμε τον Απρίλιο του 1987 (με αφορμή το ιδρυτικό συνέδριο της ΕΑΡ) κι εβγάλαμεν και αναμνηστικές φωτογραφίες. Σήμερα απλώς επισκεφτήκαμε τη μνήμη του ότι στις 11 Νοεμβρίου 1990 πέθανε σώματι αλλά ποτέ ως ποίηση.

Τω αυτώ μηνί ΙΑ’, μνήμη το Αγίου Μεγαλομάρτυρος Μηνά του εν τω Κοτυαείω

Ητο ο λογιότερος των ποιμένων/ Λευκοπηγής (Μπαράκος, Βίγλα, Ζυγόστι)/ «Το ζήτημα της σημασίας» δικό του/ όπως και το δυσερμήνευτον εισέτι «Λασιβέρσι»/ Στη στρούγκα του λαλών τα γιδοπρόβατα/ εδιάβασα τους κλασσικούς της νεότητός μου/ Παπαδιαμάντη, Ντοστογιέφσκι, Σαίξπηρ κ.α./ Ως ο «Μηνάς ο ανέμελος» τον καταγράψαμε / στο «Χρώμα της Νοσταλγίας»/ υπέροχος κι ο χρωστήρ Εμμανουήλ Δραγώγια/ Οταν του έδειξα την προσωπογραφία την ασπάστηκε/ εικόνα του εαυτού του κι άλλο θεό δε γνώρισε/ Περπάτησε όλα τα γύρωθεν βουνά ακμαίος/ πλην μια πετρούλα στο ίσωμα του έκοψε το νήμα / Οι τάφοι τους πατέρα, αδελφού του, συνορεύουν / Δεν χόρτασε η αγαθή ψυχή του το τσιγάρο/ Μεγάλη εν τούτοις η χάρη του Αγίου του.../ (άρχισε ήδη η γιορτή του)

Ομίχλες...

Πηχτές οι πρώτες Νοεμβριανές γλυκες ομίχλες/ Που πιάνουν τις «φτωχές ψυχες των απεργών σαν τσίχλες»

Μιχαήλ

Αλλά για ποιόν αρχάγγελον/ μιλάμε, Μιχαήλ κατ’ όνομα/ στην τέχνη και την πίστη/ βυζαντινής η δυτικής τεχνοτροπίας/ Τον αρχάγγελο Μιχαήλ Λευκοπηγής/ στον καθεδρικό του Τιμίου Προδρόμου/ να δείτε, τον πλέον εντυπωσιακό / της ορθόδοξης ζωγραφικής οικουμένης/ (Υπερβολές...)/ και από λαϊκό εικονογράφο ποιηθέντα./ Ο μόνος που επιβίωσε με το ξίφος του/ στον τοίχο του ναού/ κατά τον μέγιστο σεισμό 6,6 της 13/5/1995/ Μεγάλη, ας πούμε, η χάρη του...

Νεότερα εκ του Δυτικού Μετώπου

Σκεφτόμουν το νέο μου βιβλίο περί τίνος πρόκειται κι εβασανιζόμην ορισμένως ειδολογικά, ας το πούμε φιλολογικά. Πεζογράφημα (μυθιστόρημα, διηγήματα, δοκίμια) δεν είναι, ποίηση μόνον δεν είναι, ταξειδιωτικό μόνον δεν είναι, φωτο-λεύκωμα δεν είναι (όμως ο πίνακας του εξωφύλλου που κλέβει την παράσταση του μέγα φίλου Κώστα Ντιο, είναι). Αλλά τι στην ευχή είναι, λοιπόν; Ωσπου είδα ανάρτησιν ενταύθα από τον λίαν λόγιον φίλον εκ Γρεβενών Αντώνιον Παπαβασιλείου (την παραθέτω αυτούσια παρακάτω) ο οποίος εβαλε τα πράγματα κάπως στη σειρά κι ησύχασα. *** “Την Θεσσαλονίκη κτλ. της πρέπει η αγάπη. Και μάλιστα ένας χείμαρρος. Σαν αυτόν του φίλου μου ΒΠΚ, ο οποίος στο νέο βιβλίο του κατέγραψε την αγάπη του, τον έρωτα του για την μεγάλη πόλη. Μέσα από αναμνήσεις, πεζοπορίες, βιβλιοαναφωνήσεις, συναντήσεις, στίχους, επεισόδια από τον θαυμαστό κόσμο του χαρτιού και της βασιλείας του. Ο άνθρωπος αγαπά την πόλη, έχει διαβατήριο στην εσωτερική της ζωή, μέτρησε τις ομορφιές της και τους όμορφους ανθρώπους της (και τους άλλους σίγουρα), απολαμβάνει τα προσωπικά δρομολόγια του στην ενδοχώρα της. Από την Χ. Μούκα στην Τσιμισκή, όλοι και όλα υπάρχουν εδώ. Β. Π. Καραγιάννης "Επισκέπτης από τα δυτικά... Μέρες και νύχτες της Θεσσαλονίκης" Εκδόσεις Παρέμβαση Υ. Γ. Κάπου εκεί, γωνία Εγνατίας και Πρασακάκη, κι εμείς, με κείμενο μας, "Οδοιπορικά Δυτικομακεδόνος... ", που μας ζήτησε ο αγαπημένος φίλος.”

Ιστορικόν κέντρον

Η φλαμουριά το ξενοδοχείο η πλατεία η τράπεζα το μπλε τ ουρανού/ Τ απόγευμα που σε συνάντησα και διεσαλευθη ο νους αλλά Γ. Βιζυηνου

2 Νοεμβρίου

ΑΚΙΝΔΥΝΟΥ, ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΥ, ΑΝΕΜΠΟΔΙΣΤΟΥ Αυτοί κι αν είναι άγιοι ποιητικοί... " Τώρα στη βάρκα όπου κι αν μπεις άδεια θα φτάσει/ Εγώ αποβλέπω σ' έναν μακρύ θαλασσινό Κεραμεικό..."/

Πέμπτη 3 Νοεμβρίου 2022

Νοέμβριος

Νοέμβριος μήνας κι ας το μελαγχολισουμε ορισμενως/ αναμένονται οσημεραι νέες παραλαβές από ομίχλες / τα φύλλα οι παλιές πέτρες θησαυρός επι γης πεσμένος/ κι αναμασάνε «τις φτωχές ψυχές μας σαν τσίχλες»

Η μύτη

Πρώτη εισήλθε στο παρεκκλήσι του ιαματικού αγίου η μύτη της γραίας ως έχουσα μία οξύτητα και κάποιο μήκος και μετά αυτή η οποία: - Δεν φορούσε μάσκα - Εβηχε συνεχώς -Τρίτον και φαρμακερόν υποτονθόρυζε ολόκληρη την λειτουργία τα λόγια του ιερέα, των ψαλτάδων και των επιτρόπων τα καθήκοντα, προηγούμενη ή ταυτόχρονα μ’ αυτούς. Φορές εθυμιάτιζε νοερώς το εκκλησίαμα του παρεκκλησίου. Κόλλησε δίπλα στο στασίδι μου. Εφιαλτική κατάσταση...Ηθελα να τη βαρέσω ορισμένως (ήμαρτον!) Στο σπίτι άνοιξα τον Αλεξ. Ππδ. και το διήγημα «Ντελησυφέρω». «...Δύο παράξενοι γέροι, ὁ Νταραδῆμος, καὶ ὁ καπετὰν Γιῶργος ὁ Κονόμος, εἶχον τὴν μανίαν, ὁ μὲν πρῶτος ν᾽ ἀπαγγέλλῃ, μὲ φωνὴν ἀρκούντως ἀκουστήν, πρὶν νὰ τὰ εἴπῃ ἀκόμη ὁ παπὰς ἢ ὁ ψάλτης ἢ ὁ διαβαστής, πότε ὡς νὰ ἐβοήθει τὸν ψάλτην μακρόθεν, ὅλα τὰ μέρη τῆς ἀκολουθίας, τροπάρια, ψαλμούς, αἰτήσεις, ἐκφωνήσεις· ὁ δὲ δεύτερος νὰ δεικνύῃ ὅτι δὲν ἀνέχεται τὴν μανίαν αὐτήν, καὶ νὰ τὴν σκώπτῃ καὶ νὰ τὴν χλευάζῃ. Ὁ Νταραδῆμος, εἰς τὸ γωνιαῖον ἀκριβῶς στασίδι ἔλεγεν ὡς νὰ ἦτο ὑποβολεύς: ― «Ὁ Θεός, ὁ Θεός μου, πρὸς σὲ ὀρθρίζω· ἐδίψησέ σε ἡ ψυχή μου». Καὶ ὁ προεστὼς τοῦ χοροῦ, εἰς τὸ γιουδέκι ἄνωθεν τοῦ δεσποτικοῦ, ἐπανελάμβανεν: ― «Ὁ Θεός, ὁ Θεός μου, πρὸς σὲ ὀρθρίζω». Καὶ ὁ Κονόμος ὅστις εὑρίσκετο δύο ἢ τρία στασίδια παρεμπρός, στρεφόμενος πρὸς τοὺς περὶ αὐτόν: ― Τ᾽ ἀκοῦτε, χριστιανοί;… τ᾽ ἀκούσατε; καὶ δὲν ξέραμε νὰ τὸν παίρναμε ἀποβραδὺς στὰ σπίτια μας, νὰ μᾶς τὰ πῇ ὅλα!… θὰ γλυτώναμε ἀπ᾽ τὸν κόπο νὰ ᾽ρθοῦμε στὴν ἐκκλησιά. Καὶ οἱ χριστιανοὶ μετὰ δυσκολίας ἔπνιγον τοὺς γέλωτας…”