Εφημερεύουσες φαρμακείες
Μηδείς ανώνυμος υβριστής
εισίτω (επώνυμοι όμως γίνονται δεκτοί)
Τρίτη 15 Ιουνίου 2021
Καραϊσκάκης - Τσε Γκεβάρα 2 - 0
Διάβασα σε παράλληλη ανάγνωση, μια εδώ και μια εκεί, τις εργασίες των Παντελή Μπουκάλα «Το μάγουλο της Παναγίας» εκδ. Αγρα, και του Κώστα Ακρίβου «Πότε διάβολος πότε άγγελος» εκδ. Μεταίχμιο με θέμα το βίο τον έλληνα ήρωα της επαναστάσεως Γ. Καραϊσκάκη. Λίαν ενδιαφέρουσες και αναγνωστικά θελκτικές, η κάθε μια στον τρόπο της. Είναι και η χρονιά που το τραβάει ορισμένως
Πριν δεκάδες χρόνια τον καιρό της δικτατορίας, ο κυρ’ Διονύσιος Σαββόπουλος στον «Μπάλο» του είχε μια σύνθεση με τίτλο και κατ’ όνομα αφιερωμένη στον έλληνα: «Ωδή στον Γεώργιο Καραϊσκάκη» στην ουσία της όμως γραμμένη για τον παγκόσμιο, εκ διαφημίσεως, ήρωα Τσε Γκεβάρα. Γα λόγους λογοκρισίας έλεγε μετά ο συνθέτης αυτό.
«Τώρα που κάθομαι άεργος και λογαριάζω» συγκρίνω τα πρόσωπα των δύο και βρίσκω τόσον καταφανή την υπεροχή του έλληνος του νοτιοαμερικάνου που θυμηδία μου προκαλεί εκείνη η παλιά οιονεί πλαστοπροσωπία. Δεν ξέρω σήμερα τις απόψεις του Δ. Σ. Αλλά οι καιροί, οι χρόνοι βάζουν στη θέση τους τα πράγματα, τις καταστάσεις, τις ιδεολογίες και τα ιδεολογήματα.
Μάσκα εν σιφλέρα
Εννοείται πως φεύγοντας από το γραφείο προς γνωστήν ή άγνωστον κατεύθυνσιν στο μέσον της κεντρικής οδού με τις πικροκαστανιές, συχνά διαπιστώνω πως ξέχασα τη μάσκα. Τον πεζόδρομο διέρχονται συμπολίτες μασκοφέροντες άπαντες ενώ στις όχθες της οδού στα καφέ ο ένας πλάϊ στον άλλο ή μάλλον πάνω στον άλλο, δεκάδες άμασκοι εμβολιασμένοι ή όχι (υπάρχουν ακόμα ηλίθιοι αλίμονο) την καταβρίσκουν κι ίσως να σε χλευάζουν. Υποβρίζων εαυτόν επιστρέφω την ξεκρεμώ από το λιγνό κλωνί της σεφλέρας όπου την κρεμώ όπως οι κλέφτες στα στιβαρά κλαδιά των πλατάνων, κρεμούσαν τ’ άρματα, τον καιρό του '21 200 τόσα χρόνια πριν.
Σκέφτομαι μήπως να καθοριστεί κονκάρδα -άστρο ερυθρά να τη φοράμε στο πέτο η οποία θα διαδηλώνει: Νεοέλλην πολίτης δις εμβολιασθείς πλήρης αντισωμάτων προορισμένος να σωθεί (από τον covit έστω)”
Στο Ολοκαύτωμα οι Εβραίοι έφεραν βίαια στο σακάκι τους το «κίτρινο άστρο του χαμού». Οι ανήκοντες στην αντιεμβολιαστική διεθνή ψεκασμένοι κ.α. ενώ τους προσφέρεται δωρεάν σωτηρία ας φέρουν εθελοντικά και με γεναιότητα το άστρον της άρνησής των και των συνεπειών αυτής...
Σάββατο 12 Ιουνίου 2021
Περί του Δημήτρη Μεντεσίδη (+)
Εγώ θα το διαβάσω το κείμενό του/
στο βιβλίο που ετοιμάζουνε φιλόστοργα/
η Πατρινιά ποιήτρια, φιλολογήτρια και ζωγράφος/
κι ο Λαμιεύς αντίστοιχος./
Αυτός όμως δεν φρόντισε τις φαρμακείες του /
και βιάστηκε ν’ αναχωρήσει εκ του κόσμου /
και του τρόπου τούτου ακριβώς δυό χρόνια πριν·/
ο αισθητής και ντιλετάντης, /
φίλος θα έλεγα ακριβός, Δ. Μεντεσίδης του Π./
Δεν έχω τρόπο να του το στείλω εκεί που είναι/
ει μη μόνον με την προσευχή /
και της ήπιας πλέον λύπης τα ενθυμήματα/
που αλίμονον κι αυτή χρόνο το χρόνο /
λιγοστεύει...
Παρασκευή 11 Ιουνίου 2021
Κώστας Ρεσβάνης για Παρέμβαση κ. α.
Συγνώμη, μια "Παρέμβαση"
Θα ήθελα να γράψω λίγα λόγια για έναν άνθρωπο που πιστεύω ότι στολίζει με την παρουσία του την περιφέρεια της χώρας στον τομέα του πολιτισμού. Αναφέρομαι στον Κοζανίτη, τον Β.Π. Καραγιάννη, που εκδίδει το περιοδικό "Παρέμβαση" και που ήδη κυκλοφόρησε το τεύχος 201-202.
Όπως έχω ξαναγράψει, είχα τη χαρά επί αρκετά χρόνια, εκτός από τις άλλες υποχρεώσεις στα ΝΕΑ, να γράφω και μια εβδομαδιαία στήλη για τα περιοδικά ποικίλης πολιτιστικής ύλης και εκεί γνώρισα τη δουλειά του Β.Π.Κ, δίχως μέχρι σήμερα να έχω γνωρίσει τον ίδιο παρά μόνο εδώ, στο face book. Εκτιμώ ότι μου στέλνει ακόμα το περιοδικό του παρότι δεν διαθέτω τη στήλη και χαίρομαι στην "Π" και ,στο F.B. τα κείμενά του, ένα "επιτηδευμένο" μείγμα λόγιας, δημοτικής και ντόπιας λαλιάς, με μια δόση υπαινικτικού χιούμορ.
Η "Παρέμβαση" που καβατζάρισε τα 200 τεύχη περιέχει στο πρόσφατο τεύχος και δύο κείμενα του Αλέξη Ζήρα για τον Δημήτρη Κοσμόπουλο και τον Ρήσο Χαρίση. Ευχές στο περιοδικό να τα χιλιάσει και στον Καραγιάννη να μείνει αναλλοίωτος έστω κι αν περνούν τα χρόνια.
Το αξίζουν.
Νικόλας Σεβαστάκης
Είναι εξαιρετικό περιοδικό ακριβώς γιατί κατορθώνει ένα δικό του ύφος
Αλεξης Ζήρας
Να προσθέσω στα καλά λόγια του Κώστα Ρεσβάνη, ότι η "Παρέμβαση" (ευτυχώς) δεν είναι ένα ακόμα περιοδικό της μέσα Ελλάδας που αγωνίζεται να γίνει ρεπλίκα των περιοδικών του κέντρου. Αμύνεται τόσα χρόνια, διατηρώντας τη χάρτινη μορφή της, προπάντων όμως, εκτός από τις συνεργασίες από Αθήνα, Θεσσαλονίκη και την άλλη χώρα, καταφέρνει και διατηρεί πάνσοφα ένα μεγάλο μέρος των σελίδων της για τα κείμενα των Κοζανιτών και των πέριξ της πόλεως. Είναι σπουδαίο αυτό, να διατηρούνται ενεργές και παραγωγικές οι τοπικές εστίες, και βέβαια η συμβολή του Βασίλη Καραγιάννη σε όλα αυτά είναι (χωρίς να υπερβάλλω) παμμέγιστη!
Πέμπτη 10 Ιουνίου 2021
Στέπα
Της Αναλήψεως σήμερα (τέρμα το «Χριστός Ανέστη» για φέτος) αφίχθησαν με το γρήγορο ταχυδρομείο 800 περίπου σελίδες σε 2 τόμους του περιοδικού «Στέπα» αφιερωμένοι στον μεγαλομάρτυρα «Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι 1821-2021» που φροντίζει -τι λέω θυσιάζεται γι αυτό- ο ρέκτης Δημ. Τριανταφυλλίδης, χαλκέντερος μελετητής του εγγράμματου ρωσικού πολιτισμού, μεταφραστής, ποιητής κ.λπ κ.λπ. ήδη κοσμομονάζων «ως ημεδαπός εξόριστος και περιπολών στην άβυσσο σαν διανοούμενος αλήτης» σε κάποια εγκόσμια Σκήτη στην Εύβοια, κατά δήλωσιν του. Σ’ αυτόν τον αμητό μαζί με τους ογκόλιθους, βράχους, ποταμούς και θάλασσες της λογιοσύνης και η αναξιότητα μας άσημο πετραδάκι, αλλ’ όχι του Ν. Ξανθόπουλου (αχ αυτή η νόσος του αυτοοικτιρμού).
Με τους τόμους ανά χείρας στο καφέ Φοντάν στην κατηφοροανηφόρα προς αγία Αννα του χαμηλου Αη-Λια για μια πρώτη ψαύση του πράγματος και ως έναρξη μιας κανονικότητας που είπαν πως έρχεται...
Αντιγράφω εαυτόν:
«...Τώρα, όταν βρίσκομαι στο χωριό που στον εφηβισμό μου, διεξήχθη η Ντοστογιεφσκική βιβλιοκλινοπάλη, παίρνω έναν ήπιον ανηφορισμόν δίπλα από το λάκκο, σταματώ στον ανακαινισμένο νερόμυλο. Στο υπερυψωμένο καταπράσινο αυλάκι του είχα φτιάξει διαβαστική, σχεδόν μυστική ...φωλεά. Στην άφρακτη αυλή, βλέπω δύο παλιές ανανεργές μυλόπετρες μου θυμίζουν το μυθιστόρημα αυτό, ήγουν τον συγγραφέα Θ. Δοστογιέφσκη και τον μεταφραστή Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη εν ταυτώ. Προσπερνώντας κάμνω το σταυρό μου σαν να συναντώ εκκλησάκι των δύο μικροαγίων στην ορθόδοξη κατάταξη, αλλά κορυφαίων τοις γράμμασι. Εκεί διάβασα και τον εμβληματικό «Δόκτορα Ζιβάγκο» του Μπ. Πάστερνακ.
Και τι δεν θα ‘δινα τη φωλιά μου εκείνη για λίγο να ξαναστήσω/
και εκεί τις άλλοτε αναγνωστικές αγάπες μου να τις ξαναζήσω/
Δεν τρέφω αυταπάτας σε εκείνη τη διάθεση να ξανανθίσω/
αλλά δίπλα στο νερό στο χρόνο που έφυγε να ξανακυλήσω…/
Τετάρτη 9 Ιουνίου 2021
Αποδοσις
Εσπερινός χτες, Απόδοση του Πάσχα, άρα η εξ ολοκλήρου επανάληψη της θριαμβευτικής ακολουθίας του πασχάλιου μεταμεσονυκτίου που φέτος άρχισε στις 9 το βράδυ. Λιγοστό το ακροατήριο των πιστών -εμβολιασμένων και μη- (ακόμα;) εν μασκοφορία γενικώς αλλά στην εικονοπροσκύνηση δια γδυμνών χειλέων. Ενας αδιόρατος φόβος να σέρνεται μαζί με μια αίσθηση ημιπαρανομίας.
Γράφει ο άγιος Πορφύριος άρχων της μονής Προδρόμου Βεροίας: «Σήμερα (εχτές) τρώμε τα τελευταία κόκκινα αυγά. Αύριο (σήμερα ήγουν) δεν τρώμε πασχαλινά αυγά. Προσοχή λοιπόν...»
Αναστάσεως ημέρα λαμπρηνθώμεν και
«Δεύτε πόμα πίωμεν καινό»
αλλά δεν τρώμε κόκκινο αυγό...
Πήρα κι εγώ το αυγό της Μ. Πέμπτης που είχα στο γραφείο μου δια την εορταστικήν αίσθησιν και το τοποθέτησα στο ανοιγμένο ως τριαντάφυλλο λιωμένο κηροπήγιον, πόσα χρόνια μετρά έτσι κι ακόμα μυρίζει κανέλα...
Τρίτη 8 Ιουνίου 2021
Πολτός εγίναμε...
Ήμουν προφανώς κι εγώ εκει/
Με την Γαβρηιλιαδα μου (5 τόμοι)/
Στα υπόγεια την οδού Αγίας Ειρήνης/
Στα «ποιήματα κι εγκλήματα»/
Του Σαμη αλησμόνητου Γαβριηλίδη/
Όταν εισέβαλαν οι Ούννοι των τραπεζών/
Και πολτοποιησαν τα σχολάζοντα αντίτυπα/
Εκατοντάδων χιλιαδων συγγραφέων.../
- Την κατάρα μου να έχουν!/
Αν και /
«Αν άκουγε ο θεος τα κοράκια/
Θα ψοφούσανε όλα τα γομάρια...»/
Είναι κι αυτό γμτ.
Δευτέρα 7 Ιουνίου 2021
Χώμα
Χώμα ηγιασμένον εξ ου ελήφθημεν και εις το οποίο οδηγούμεθα ούτως ή άλλως. Στο ενδιάμεσο της Ιστορίας υπάρχει και η λάσπη. Κατά το Κυριακοδρόμιον της σήμερον "Ο Κύριος έφτυσε χαμαι στο χώμα έκανε λάσπη και την οποία απέθεσε στους οφθαλμούς τού εκ γενετής τυφλού όστις κι ανέβλεψεν". Αρα χώμα θεραπευτικόν. Ευρισκόμην πριν καιρό στη Θεσσαλονίκη ατενίζων τη θάλασσα (ποιά θάλασσα δηλαδή -αλήθεια τι χρώμα έχει αυτή) και εδήχθην υπό σφήκας. Εσκυψα, βρήκα λίγο χώμα σαν σε παρανομία ευρισκόμενο στην άσφαλτο και τα πλακάκια, το έφτυσα, έκανα λάσπη και την απέθεσα στο δηχθέν «ζερβί μου δάχτυλο» με το οποίο «ρίχνω στα βόδια άχυρο» κατά τον λαϊκό ποιητή Λευκοπηγής. Ιάθην πάραυτα. Χώμα ευλογημένον άρα...
Ο πολτός μας
Ήμουν προφανώς κι εγώ εκει/
Με την Γαβρηιλιαδα μου (5 τόμοι)/
Στα υπόγεια την οδού Αγίας Ειρήνης/
Στα «ποιήματα κι εγκλήματα»/
Του Σαμη αλησμόνητου Γαβριηλίδη/
Όταν εισέβαλαν οι Ούννοι των τραπεζών/
Και πολτοποιησαν τα σχολάζοντα αντίτυπα/
Εκατοντάδων χιλιαδων συγγραφέων.../
- Την κατάρα μου να έχουν!/
Αν και /
«Αν άκουγε ο θεος τα κοράκια/
Θα ψοφούσανε όλα τα γομάρια...»/
Είναι κι αυτό γμτ.
Σάββατο 5 Ιουνίου 2021
Δευτέρα 31 Μαΐου 2021
Ανδριάντες κ.λπ
Σαν βγεις στον πηγαιμό (ή κι ερχομό) για την ιστορική έδρα του Δήμου Κοζανιτών, ήγουν την «πόλη» της Αιανής θα περάσεις αναγκαστικά κάτω από το μέγα Πλάτανο της Λευκοπηγής διακηρυγμένο μνημείο της φύσης. Δύο γραφειοκρατικά θεσπίσματα της διοίκησης χωρίς κανένα πρακτικό αντίκρισμα επί της ουσίας. Λίγο ίσως σταματήσεις έξω από την πόλη στο μνημείο Εθνικής Αντίστασης περιοχή Νταμάρια στην Παναγία. Εκεί δεσπόζει ο εντυπωσιακός εις την αγριάδα όψεως κι ιδεολογική αποφασιστικότητα, ανδριάντας του μητροπολίτη Ιωακείμ (Αποστολίδη) πνευματικού ηγέτη του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ κ. λπ. (άλλο ιδεολόγημα κι αυτό). Το μνημείο εν γένει κι όχι μόνον ο ανδριάντας, είναι σοσιαλιστικού ρεαλισμού στην τεχνική κι αισθητική του παρόμοιο με δεκάδες άλλα στην Ελλαδική ενδοχώρα μετά το 1981. Φαίνεται πως βγήκαν από την ίδιο γλυπτικό καλούπι.
Ο ανδριάντας βρήκε τη θέση που του αξίζει μετά την πλατεία, τη διάλυσή και την επανασύστασή του και με τη φασαρία περί του που θα ξαναστηθεί. Είναι στην άκρη της πόλεως όπως δηλ. ήταν και στη άκρη της ιστορίας της Κοζάνης ο δεσπότης, αφού ελάχιστα προσέφερε σ’ αυτήν, τον καιρό της «δεσποτείας» του για να δικαιούται τοιαύτης μεγάλης γλυπτικής τιμής. Ο Ιωακείμ ήταν μια εκρηκτική προσωπικότητα με βίο έντονο κι ασφυκτιούσε στην επαρχία, στην τότε μικρή πόλη και μητρόπολη, ονειρευόταν μεγάλες μητροπόλεις. Οπως κι ο διάδοχός του Κ. Πλατής που έφυγε για Πάτρα. Θήτευσε σχεδόν σε όλα τα πολιτικά δόγματα κι επιδίωξε με κάθε τρόπο να βρει μεγαλύτερα ποίμνια. Δεν ήταν εκείνη η «μεγάλη» προσωπικότητα στην ιστορία της Κοζάνης τουλάχιστον στην ακολουθία των μητροπολιτών. Αν σε κάποιον μητροπολίτη θα έπρεπε να σταθεί η νεότερη ιστορία της θα μπορούσαμε ν’ αναφέρουμε τον Βενιαμίν ο οποίος έσωσε στην κυριολεξία την Κοζάνη από τον αφανισμό της το 1822. Ο Αμπαλαμπούτ πασάς κυνηγούσε τους Ναουσαίους μετά την καταστροφή της πόλης. Οι Κοζανίτες έσωσαν αυτούς κι ο Μητροπολίτης με τον «τρόπο» του την πόλη της Κοζάνης.
Σάββατο 29 Μαΐου 2021
Δρόμοι παλιοί...
Παραμονή Σαμαρείτιδος, ήγουν αγίας Φωτεινής/
πήρα το δρόμο τον αρχαίο να βρω ό, τι αγαπούσα/
πέτρες, δένδρα, πευκοβελόνες μνήμης μακρινής/
το ρίγος το παλιό που εις μάτην πλέον λαχταρούσα
Παρασκευή 28 Μαΐου 2021
Η “φυγή” του ζωγράφου Θάνου Καλαμπούκα στο επέκεινα
“Έφυγε από τη ζωή ο 67χρονος Κοζανίτης ζωγράφος Θάνος Καλαμπούκας”, έλεγε η είδηση. Τον είχαμε, είχα δηλαδή, χάσει τα τελευταία 20 χρόνια. Οπως μαθαίνω τώρα που δεν ζει από προχτές, ζούσε στην Αμερική. Κάποτε ήταν από τους πλέον τακτικούς επισκέπτες και ζεστούς φίλους της Παρέμβασης. Τα έργα του υπήρχαν στα γραφεία της σε μια κάποια οιονεί διαρκή έκθεση και όποτε τα χρειαζόταν τα προωθούσε όπου κι όπως αυτός νόμιζε με αντισυμβατικούς εντελώς τρόπους ζωγραφικής διαχείρισης. Μια καθαρή κι άδολη καλλιτεχνική ματιά σε ένα βίο δύσκολο σε κάθε καλλιτέχνη που προσπαθεί να ζήσει από την τέχνη του στην οποία κυριαρχούσε η πλατιά ανεικονική επιφάνεια που όμως είχε μια εικαστική αισθητική ενότητα που κρατούσε το μάτι. Πραγματοποίησε πολλές εκθέσεις στην Κοζάνη στην Ελλάδα και εις την ξένην.
Αντιγράφω εαυτόν από ένα παλιό μου κείμενο στην “Παρέμβαση”.
“…. Οπως έκανε άλλοτε ένας άλλος καλός καλλιτέχνης των μεγάλων επιφανειών («και των μεγάλων πόντων») κ. Θάνος Καλαμπούκας (Αta), άψογος χειριστής του ρολού (που ταξιδεύει άραγε;) ο οποίος πουλούσε τα έργα του ακόμα και με το μέτρο και το πριόνι όταν χρειαζόταν να κόψει τεμάχιό τους αν ολόκληρος ο πίνακας ερχόταν μεγάλος στο σαλόνι της όποιας κυρίας …αγοράστριας. Διότι αυτά είναι της τέχνης τα φαρμάκια και τα μαρτύρια, να υφίσταται κάποτε και πριονισμόν, όπως οι μάρτυρες της ορθοδόξου ημών πίστεως και πατρίδος”.
Τα έργα, οι πίνακες του στα σπίτια, τα σαλόνια, τα γραφεία άλλοτε σαν μια παλίρροια κι άλλοτε άμπωτη συναισθημάτων, θα θυμίζουν την αύρα του είναι του και της τέχνης του.
Μια ληξιπρόθεσμη λύπη μας άφησε η φυγή του...
Πέμπτη 27 Μαΐου 2021
"Θα ξαναρθείς..."
Μας το θύμισε οι υπηρεσίες του ΦΒ
πως κάποτε υπήρχε κι αυτή η έκθεση βιβλίου.
Αλέξανδρος από Δράμα, Αντώνιος από Αι-Κατερίνη, Χλόη εκ Θεσσαλονίκης
"Θα ξανάρθεις δεν μπορεί παρά μια μέρα να ξανάρθεις..."
Τρίτη 25 Μαΐου 2021
Βασιλικής...
Η οδός ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ δεσπόζει στην άνω πόλη της Κοζάνης στα Ηπειρώτικα δηλονότι. Αυτοί που ονομάσανε τοιουτοτρόπως την οδό το έκαναν επειδή ήξεραν γράμματα και ιστορία τοπική κι εν γένει για να τιμήσουν την Βασιλική Κονταξή (1789-1834) τελευταία σύζυγο του Αλή Πασιά. Αυτή συνελήφθη στα 19της κι ο Αλής καταγοητευθείς από τη ομορφιά της όχι μόνον δεν την έπνιξε στη λίμνη, όπως έκανε με την κυρά Φροσύνη στις 11 Ιανουαρίου 1803, αλλά προήγαγε σε σύζυγο αν και είχε κι επίσημη παρόμοια την Εμινέ. Επέτρεψε σ’ αυτή να διατηρήσει τη χριστιανική της πίστη κι εξασκούσε σημαντική επιρροή προς όφελος των Ελλήνων. Του συμπαραστάθηκε ως τις τελευταίες του στιγμές όταν πολιορκούνταν από τα σουλτανικά στρατεύματα. Μετά το θάνατο του Αλή σώθηκε με ενέργειες του Πατριάρχου.
Αυτά λέει η ιστορία κι η παράδοση.
Πριν χρόνια φωστήρες της πόλεως και Δήμου Κοζάνης σε μια πολυσέλιδη εισηγητική τους έκθεση (υπηρεσία ήταν η ΔΕΜΚΟ) αναφέρονταν όλοι οι δρόμοι με ένα μικρό αιτιολογικό του τι αντιπροσώπευε επί του ιστορικού ή άλλου τινός η κάθε μία. Ετσι γράφαν πως η οδός «Βασιλικής» πήρε το όνομά της από τον «Αρχιτεκτονικό ρυθμό των ρωμαϊκών δημοσίων κτιρίων και της χριστιανικής εκκλησίας».
Τόσον άσχετοι και τόσον για γέλια ήταν η όλη έκθεση που ψηφίστηκε ομόφωνα από το Δημοτικό Συμβούλιο με τις συνήθως σπαρταριστές αιτιολογήσεις των οδών.
Αλλά όταν η πόλη στερείται του απαραίτητου επιστημονικού βοηθητικού της προσωπικού οι ανοήμονες της δημοτικοϋπαλληλίας ανοίγουν την εγκυκλοπαίδεια όποιον πάρει η μπάλα.
Παρασκευή 21 Μαΐου 2021
Πέτρα
Είχα να τη δω από κοντά κάπου πέντε(;) χρόνια...
Ομως ο,τι σαν πέτρα νιώθεται κρατά σχεδον σιωνια...
Τετάρτη 19 Μαΐου 2021
Ηλίας Βράζας, απών!
Μορφή λες βγήκε από τη Γραφή/
των προφητών και των διασαλεμένων/
Από τα μέρη μας τα δυτικομακεδονικά/
η καταγωγή γονέγων του, πολιτικών προσφύγων/
Καθηγητής φιλοσοφίας/
στο πανεπιστήμιο Βρότλαβ Πολωνίας/
Τον ηύρα στο Νεστόριο στο πάρκο/
Εθνικής συμφιλιώσεως(!) που λεν/
Στο Β’ Συμπόσιο Λογοτεχνίας της Κοζάνης/
Ήρθε αυτοβούλως και για τον Καζαντζάκη μίλησε /
Εκτοτε λέγαμε λόγια στο τηλέφωνο./
Τώρα εκεί που πήγε ο Ηλίας Βράζας/
δεν έχει τηλέφωνο/
Μόνον κάτι σκόρπιες μνήμες /
θα ξεθωριάζουν με τον καιρό...
Λασσάνης Γεωργιος κ.λπ.
Διάβαζα στο μόλις κυκλοφορήσαν τχ. της μηνιαίας πολιτικής και πνευματικής επιθεώρησης «the books’ journal” τχ. 119 Μάιος 2021, το άρθρο του Βαγγέλη Κουμπούλη με τον τίτλο «Το 1821 στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών» στο οποίο ο σ. κάνει ένα «περίπατο» ανάμεσα από τους τάφους των ηρώων του 1821 στην ιστορία τους και όπως μεταχειρίζονται τη μνήμη αυτών οι σημερινοί νεοέλληνες.
Γράφει:
«Λίγο πιο πίσω από τον τάφο του Παναγή Τσαλδάρη, βρίσκεται θαμμένος ο Γεώργιος Λασσάνης, από την Κοζάνη, κάτω από το όνομα του οποίου αναφέρονται οι ιδιότητες του : «Φιλικός, Ιερολοχίτης». Δύσκολα παρατηρεί κανείς το μνήμα. Μέλος της Φιλικής Εταιρείας, προσωπικός υπασπιστής του Αλέξανδρου Υψηλάντη, έφτασε στην Ελλάδα το 1828, πολέμησε με τον Δημήτριο Υψηλάντη και μετά την ανεξαρτησία κατέλαβε διάφορα δημόσια αξιώματα έως και υπουργός».
Η φράση «Δύσκολα παρατηρεί κανείς το μνήμα» δείχνει απλή εγκατάλειψη κι αυτό είναι μια αδικία Ιστορική. Ο Γ. Λασσάνης είναι ο τοπικός μας ήρωας. Μήπως ο Δήμος θα μπορούσε σε συνεργασία με το Σύλλογο Κοζανιτών Αθηνών, που φέρει και το όνομα του ήρωος, να φροντίσουν κάπως αυτόν, έτσι ώστε να μπορεί ο περιηγητής της ιστορίας να «παρατηρεί» αυτόν και δι’ αυτού την ηρωική εκδοχή της ιστορίας της Κοζάνης.
Πέφτει...
Πως πέφτει η νυχτα αθόρυβα όπως τα ώριμα τα φύλλα /
Όπως ο καιρός περνα χωρίς να φέρνει καμμία «ανατριχίλα»
Κυριακή 16 Μαΐου 2021
Επιστροφή...
Με άφατον συγκίνηση στον ανενεργό Σ.Σταθμό επιστρέφω/
Στην τέχνη της επιτόπιας φυγής ήγουν προστρεχω/
-Που ήσουν τόσο καιρό δεν είχα με ποιον να σιωπήσω;/
Δε μίλησα μον’ έσκυψα τις ράγες-μνήμες να φιλήσω.../
Το ρυάκι...
Εκείνο το ρυάκι θα αναζητώ που δίπλα η ζωή κυλούσε/
Κι η φτερωτή του νερόμυλου τις μερες μας γυρνούσε
Ιδανικός ή δανεικός
Θα μείνω παντα ιδανικός κι ανάξιος της μάσκας εραστης/
Ώσπου να σφυρίξουν οι αρμόδιοι λήξη της πανδημίας /
Δις ήδη διατρυπηθείς κι έχεις από κάπου να πιαστείς/
Στο ταξίδι για Μαντρας, Σιγκαπούρη τις τραγικές Ινδίες/
Παρασκευή 14 Μαΐου 2021
Παρασκευές...
Οι Παρασκευές μπορεί να είναι Μεγάλες/
ή λάμπουσες από Χαιρετισμούς/
ακόμα κι αν περιέχουν τον αριθμό 13 (ε, και...)/
Αλλά αυτή που σηματοδοτεί /
την «Επανάληψη της δόσης»/
- σήμερα θέλω να πω/
14η Μαϊου που εορτάζουν καμιά 12ρια ελάσσονες άγιοι- /
άρα και τη δειλή «Επιστροφή» μας, /
είναι ας την πούμε η γλυκυτάτη/
Οπως λ. χ. το ομώνυμο προσκυνητάρι /
με την παλιά αμυγδαλιά/
σημείο από το οποίο παρατηρώ ενίοτε/
της Δύσης τα καμώματα/
και τη βρίσκω ορισμένως/
Δευτέρα 10 Μαΐου 2021
Πολυβολεία...
Ημέρα μητέρα
Εμαγειρευσεν χιλιάδες χιλιάδων φορές
αλλά σήμερα αντίΠασχα και ψηλάφησης του Θωμά
εμαγειρευσαμεν ημεις .
Υιός μάνας σύζυγος μητέρας πατήρ μανούλας
να πω ευτυχία, υπερβολή, ευλογία ομως ναι...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

















