Εφημερεύουσες φαρμακείες
Μηδείς ανώνυμος υβριστής
εισίτω (επώνυμοι όμως γίνονται δεκτοί)


Τρίτη 4 Ιουνίου 2024

Σε μια συναυλία ακροατής*

Ηύρα άδεια τη θέση μου την παλιά πίσω δεξιά και τέρμα/ την από χρόνια ίδια στην οποία συναυλία παρακολουθούσα / Τότε που ακόμη κάπως χρήσιμος ένιωθα έστω ως έρμα/ στις διαθέσεις δε της ψυχής τα πρόσωπα κυρίως αγαπούσα/ * Συναυλία των καθηγητών του Δημοτικού Ωδείου Κοζάνης

Στα αγυάλινα Γιάννενα

Πρωί επήραμε την Εγνατία Δ. Μακεδονίας – Ηπείρου οδός των τούνελ και διαβάσεων της αρκούδας Στου Κ. Ντιο τη λήγουσα έκθεση ενωτισθήκαμε φωτογραφίες κ.λπ. καμώματα μας κράτησαν Κι ύστερα στου φιλοσόφου ποιητή Ν. Ψημμένου την αρχοντιά του τρόπου του μοιραστήκαμε Περπατήσαμε με 10 χιλιάδες βήματα ως το μώλο Κι όπως οι προεστοί στον Αλεξ. Πάλλη ποιητή για την τουρκοναυαρχίδα που μπουρλώτισε ο Κανάρης συσκέπτονταν στο μώλο, συνεδριάσαμε κι εμείς με ποιό καραβάκι θα πάμε στο νησί του Αλή να φάμε βατράχων πόδια κ. α. τουριστικές αηδίες Βλέμμα δε ρίξαμε στ’ Αλη Πασιά τα μέρη μόνον στο ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου εμβήκαμε Η λίμνη πρασινοελαφροκυματούσα και μπόρες χαλάζι άγριο και βροχή άσπρισαν το Μιτσικέλι την προτομή του Λ. Μαβίλη, το τούνελ του Δρίσκου που ο ευγενής γενναίος ποιητής εσκοτώθηκε.

Ωραιον βράδυ...

Φευ, δε θα ξαναζήσουμε ζωντανό το ωραίο βράδυ/ στον Φιλοπρόοδο σύλλογο Κοζανιτών και Σκ’ρκας/ στο οποίο ο βραχνός προφήτης / Αρχιτραγουδιστής Χειμερινός Κολυμβητής/ συνόδευε τον έξοχο νεαρό καλλιτέχνη,/ κατά δήλωσίν του Γιώργο Κωστογιώργη, στη μουσική του πάνω στους ποιητές το/υ μεσοπολέμου/ που αγαπώ ερήμην τους ότι εκτός ζωής όλοι τους./ Επί δίωρον ο νέος με το πιάνο μας εταξίδευεν / αλύπητα στη ωραιότητα λόγου και ήχου/ Πτερόεσσα η μουσική και το βράδυ/ είχε λίγο ψύχρα η άνοιξη στο τέλος της/ τώρα σε σιντί και σε βινύλιο θα ακούμε/ «Για το καλοκαίρι που πέρασε σα ρίγος»/ και «Τ’ άνανθα χρόνια μου»/ Η ζώσα αίσθηση μας άφησε / ελαφρώς ανάπηρους από γλύκα.../

Ο συγγραφέας

Εστιν ουν συγγραφέας άνθρωπος (κατά Πλάτωνα ή τον Αριστοτέλη θα σας γελάσω ζώον δίποδον και άπτερον μέχρι να του πετάξει στα μούτρα του ο Διογένης μια μαδέμενη κότα), που γράφει λέξεις σε χαρτί ή στην οθόνη του υπολογιστού και τις κάνει βιβλίο. Εχει δε και την έξωθεν μαρτυρία περί αυτού. Ο γράφων επί κεραμίδας την διαθήκη του την υπογράφει και την χρονολογεί είναι απλά νόμιμος διαθέτης αλλ’ όχι και συγγραφέας. Στην 20η έκθεση βιβλίου στη Θεσσαλονίκη αναστοχαζόμουν περί αυτών εγκλωβισμένος στο κελί 126, εφήμερη αποικία της Παρέμβασης και ήθελα να δραπετεύσω και ως άλλος αποξηραμένος οπλίτης του Ξενοφώντα στην Κύρου Ανάβαση, να ξεχυθώ προς το Θερμαϊκό φωνάζων «θάλαττα θάλαττα» κ.λπ εκείνο το γλυκό απόγευμα της Κυριακής 19 Μαίου των Μυροφόρων γυναικών εν γένει. Φευ! Τις εστίν συγγραφεύς ή αναγνώστης παραφράζων Δαμασκηνό; Κατέληξα για να χωρέσω κι εγώ εκείνοι που έχουν την έξωθεν μαρτυρία... Περίπτωση 1. Περπατούσα στους διαδρόμους του λαμπρού Μουσικού Σχολείου Πτολεμαϊδος όταν άκουσα πίσω μου σαν ένα γλυκό συριγμό από δύο νεαρές μουσικομαθήτριες: «Ο συγγραφέας!». Είχα μιλήσει εκεί πριν λίγες μέρες δια την αναγκαιότητα του μη διαβάσματος και εντυπώθηκα σ’ αυτές ως τοιούτος (σ. δηλαδής) Περίπτωση 2 Πριν χρόνια κατά τη θερινή πανήγυρι του χωριού πίναμε υπό τον μέγα πλάτανο κρύες μπύρες . Οταν πήγα να πληρώσω ως αμφιτρύων στο χαρτί της χειρόγραφης απόδειξης που μου έδωσε η κυρία κοπέλα γκαρσόνα, έγραφε «Τραπέζι συγγραφέα». Δεν με γνώριζε παρότι συγχωριανοί πλην κάτι είχε ακούσει πως ασχολούμαι με κάτι τέτοια «ουχί παραδεδειγμένης χρησιμότητας πράγματα» (Αλεξ. Ππδ.) Περίπτωση 3η Κάποτε πηγαίνοντας για τη Μονή Βατοπεδίου με το λεωφορείο εσωτερικών διαδρομών από Καρυές μας σταμάτηξε στα ατελή οιονεί διόδια, ο φρουρός. -Ποιός είναι ο συγγραφέας και η συνοδεία του, φώναξε. Σήκωσα το χέρι δειλά. Είχε ειδοποιηθεί από τον αλησμόνητο γέροντα Μωυσή αγιορείτη πολυσυγγραφέα και ποιητή πρωτίστως, να τύχουμε ειδικής φιλοξενίας. Και τύχαμε. Μακαρία η μνήμη του. Περίπτωση 4. Μια Κυριακή περπατούσα δίπλα από το λυρικότατο Λάκκο της Λευκοπηγής και από το δίπλα καφενείο της Κατερίνας που στην αυλή του γιγαντώθηκε ο Πλάτανος της δημοκρατίας (τον φυτέψαμε 20-24 Ιουλίου 1974) μου ήρθε στη πλάτη σαν βιτσιά το: «Ουουοου ρα συγγραφέα». Κάποιος χωριανός μου την κατάφερε γιατί κάποτε που τον ονόμασα «ρέκτη» αυτός νόμισε πως τον κορόιδεψα αγνοών τον όρο. Εκανα πως δεν άκουσα... Αρα υποστάς τετράκις δημόσια αναγνώριση ως ο Αρ. Παγκρατίδης (αυτός τετράκις εις εκτέλεσιν) έχω την έξωθεν συγγραφικήν μαρτυρίαν και «γράμματα γνωρίζω»

Βότκα!

Το μόνο της ζωής μου ταξιδιον στη βότκα μετά τη ληξη της λιαν επιτυχους παρουσίασης του βιβλίου της Αφροδίτης Κοιδου «…κι έναν καιρό» ποιήματα εκδ Παρέμβαση στο μαγαζί Μπλε ελαφι Μπήκες για να ρίξεις μια μάτια/ Μήπως κι εβρεις κάτι ξεχασμένο/ Σκόνες βρήκες άδεια τα κουτιά/ Κάπου ένα καθρέφτη ραγισμένο / - Λάθος ψάχνω, ειπες, δεν μπορεί/ Ούτε εγώ δεν ξέρω τι ζητούσα/ Μήπως το πουλας το μαγαζί / Είν’ αυτο που χρονια λαχταρουσα/ ……… Όχι δεν πουλώ το μαγαζί/ τα ρολά του ακομη κι αν τα κλείσω/ Κοϊδου Αφροδίτη

Καρυωτακικον

Στο ταβανι βλέπω τους γύψους/ Μαίανδροι στο χορό τους με τραβάνε/ Η Ευτυχία (1) μου, σκέφτομαι , θα ναι/ Ζήτημα ύψους/ (Καρυωτάκης) (1) Αλεξάνδρα Λουκιδου (Από την παράσταση «Περάσματα και Χαιρετισμοί» για τα 40 χρονια της Παρέμβασης στην έκθεση βιβλίου της Θεσσαλονίκης)

Τετάρτη 22 Μαΐου 2024

Αγία ρουτίνα

Αγία ρουτίνα εσένα προσκυνώ μη πω και λατρεύω/ Τον πρωινο με τσίπουρο την παρέα απόμαχων γέρικα ατια/ Την αδιάσπαστη αλυσίδα σου στο χρόνο θα γυρεύω/ στις μοναχικές κυριες με τη νοσταλγία στα μακρινά τους μάτια

Ενσταντανέ Θεσσαλονίκης 19 - 5 - 2024

Υπερώον ΙΙ της ΔΕΘ με τους «αδελφούς»/ σε δείπνο φανερό/ και με ένα λιλιπούτειο μπουκάλι νερό/ - Πάντοτε Χαίρετε/ αδιαλείπτως Γράφετε / (και Προσεύχεσθε)/ εν παντί Ευχαριστείτε.../ Η άδολη αγάπη για την «Π» στοιχίζει δύο λεπτά χρόνου όσο δηλαδή ένα σ’ αγαπώ άφρονος ή εμφρώνου * Κολυμπώντας σε μια ήπια θάλασσα από βιβλία/ δεν μπόρεσα επαρκώς τη θάλασσά να ξαναδώ/ απορουφηγμένος σε αυτά ως εύκολη τους λεία/ αφέθηκα στη ηδονή του τώρα κι εδώ χωρίς αιδώ/ * Κάτω από τη γέφυρα Αξιού-Βαρδάρι/ βόσκουν τα αργά ομηρικά γελάδια/ Απόγευμα και πηγαινοέρχονται φαντάροι/ γκαρσόνια του τίποτα σε κέντρα άδεια.../

Λήξις...

Κάτι σαν τέλος της ύπαρξης μας στη Θεσσαλονίκη/ η όλη μας περιδιάβαση ήταν μια κάποια νικη/ Που ξαναβρεθήκαμε στης νεότητας τα ρείθρα/ ο ΠΑΟΚ ο εξάντας ο θεοδολιχος, η πετροκαλαμηθρα/

Κατά μίμηση Ζ Παπαντωνίου

Ποσα χρονια πέρασα (40)/ Κι ασπρισα και γέρασα / Μέρες νύχτες χαράματα/ Βόσκοντας στα γράμματα/ Σε κορυφες δεν περπάτησα/ Μόνον ενυχτοπερπατησα/ Και σε δεντρα γέρικα/ Με μάγεψαν αερικά / Μυρμήγκι δε ζημίωσα / Με άνθρωπο δε θύμωσα (εμένα μου λες)/ Πηρα τα συγγραφικά αρνιά/ Σαν παιδιά στην αγκαλιά / Αιντε βιβλιαράκια μου/ Περπατάτε γραμματακια μου/ Δρόμο για την αιωνιότητα / Δηλαδη τη ματαιότητα/

Η Σαρζα !

Με τ’ αυστηρό της ώρας δίλεπτον ανά χείρας (κι όχι αυτό της χήρας) εγνωσμένοι εγγράμματοι ευγενείς πολίτες της Θεσσαλονίκης και άλλων πόλεων, την Κυριακή 19 Μαϊου των Μυροφόρων, στις 12 το μεσημέρι θα περάσουν από τον ΕΞΩΣΤΗ 2 του 15ου περιπτέρου της 20ης διεθνούς εκθέσεως βιβλίου της Θες/νίκης και θα κάνουν έναν χαιρετισμό για τα 40 χρόνια ύπαρξης της Παρέμβασης. Τιμώμενη χώρα της έκθεσης είναι το εμιράτο της ΣΑΡΖΑ (ΗΑΕ) (που είναι αυτό;) Και εγώ που ελαχτάριζα στα Κάστρα πάνω να περπατούσα/ σε πρόσωπα χωρίς καλύπτρα νεάνιδων της ΣΑΡΖΑ ναυαγούσα

Εις Πτολεμαίδα

Υπείκων στην ερυθρά ειδοποίηση απόψε στις 8 θα είμαι Πτολεμαϊδα ν’ ακούσω τις λέξεις μου (σε μορφή 4 ποιημάτων που έγιναν τραγούδι), με λίαν ωραία μουσική ενδεδυμένες από τον έξοχο μουσικό (και διανοούμενο εν γένει) Παναγιώτη Δημόπουλο. Φωνή από χείλη κι όργανα από χέρια των μαθητών του εκεί Μουσικού Σχολείου. Από το Τελωνείο "Πόσο γαλήνια η θάλασσα και το τελωνείο να βουλιάζουν/ στην πλήξη του μεσημεριού, ουδ’ επιβάτες μήτε φορτία/ οι γλάροι απάνω στα νερά με ηλίθιες πάπιες μοιάζουν..."/ και σαν ψυχές πηγαινοέρχονται από ναυαγισμένα πλοία/...

40 χρονια Παρέμβαση

20η διεθνής έκθεση βιβλιου Θεσσαλονίκης Περίπτερο 13 stand 126 Με τον Μάριο επ ώμου πριν κάποια χρονια στην έκθεση Τωρα έξω βρεχει…

Τετάρτη 15 Μαΐου 2024

«Περάσματα και Χαιρετισμοί...»

Την Κυριακή 19 Μαϊου των Μυροφόρων και των ποντιοθρηνοφόρων στην 20η διεθνή έκθεση βιβλίου Θεσσαλονίκης από την αίθουσα ΕΞΩΣΤΗΣ II (15ο περίπτερο) θα περάσουν επώνυμοι συγγραφείς οι οποίοι θα απευθύνουν ένα χαιρετισμό στην ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ που φέτος συμπληρώνει 40 εκδοτικούς ενιαυτούς ύπαρξης. Διάρκεια Περάσματος και Χαιρετισμού λεπτά 2, με τα οδοιπορικά προς το λογείον με το μικρόφωνο, για να «προκάνουν» όλοι οι εις τον συνημμένο κατάλογο αναφερόμενοι ευγενείς πολίτες. Εναρξη ώρα 12 ακριβώς.

Μάνες παντού...

3 Μάνες που σας έχω στην αυτή ευθεία/ Ευλογία θεία…

Iδιωτική οδός

Η βροχη τίναξε τα κόκκινα φύλλα στη γη/ Έμεινε στα χειλη σα τη Ζωοδόχο πληγή

Παρασκευή 10 Μαΐου 2024

Βραδιάζει στη Σκρ’κα

Στην οδό Σαλαμίνας κάθομαι κάμνοντας λογιστικές αθροίσεις/ κι ο Κ. Γεροκώστας: “Φτιάξε μου έναν καφέ όταν τον πιω θα φύγω…"/ Ο Αη Νικάνορας, δρόμοι της Σκρκας περιμένουν να τους περπατήσεις/ Κι εγώ σε μια ζεστή αγκαλιά νυχτερινή τη σκέψη σου τυλίγω…/

Νερούντα κ.λπ

Διαβάζω αποσπασματικά, σε βοηθάει και ο τρόπος καταγραφής των - κεφάλαια μικρά μετά μεγάλων- τα συναρπαστικά Απομνημονεύματα του Πάμπλο Νερούντα (εκδ. GUTENBERG μτφρ. Γ. Κεντρωτή σελίδες 700 και...). Στην υπόθεση του νόμπελ του 1963 που διεκδικούσε σφόδρα έχοντας μαζί του σχεδόν όλο το γνωστό πνευματικό κόσμο να φωνάζει υπέρ του, αλλά το πήρε ο Γ. Σεφέρης, όταν τον ρώτησε ο Ισπανός Πρέσβης αν γνωρίζει κάποιον Σεφέρη: "Ούτε εγώ τον ξέρω» απάντησε με ειλικρίνεια. Ας είναι, το νόμπελ το πήρε 1971. Στο βιβλίο αυτό διάβασα για την άλλη Χιλιανή ποιήτρια Γαβριέλα Μιστράλ που πήρε το βραβείο το 1945 κι ο Π.Ν ήταν κατά κάποιον τρόπο μαθητής και συνεχιστής της: " Σαν ένα στάχυ θα κυματίζουμε σαν ένα στάχυ κι άλλο πια τίποτα...» Αντιγράφω από τα «Απομνημονεύματα». «...Φοβήθηκα. Αυτό το κάτι με πλησίαζε αργά αργά. Ενοιωσα να τσακίζονται τ’ αχυροκάλαμα καθώς τα παραμέριζε η άγνωστη μορφή που προχωρούσε. Το κορμί ολόκληρο βρισκόταν σε συναγερμό περιμένοντας...Αμέσως απλώθηκε ένα γυναικείο χέρι πάνω μου χέρι μεγάλο δουλευτάρικο χέρι όμως γυναικείο. Με απαλότητα πέρασε από το μέτωπο μου από τα μάτια μου απ’ όλο μου το πρόσωπο. Κατόπιν ένα στόμα λαίμαργο κόλλησε οτο δικό μου και ένοιωσα σε όλο το κορμί από το κεφάλι ίσαμε τα πόδια ένα γυναικείο κορμί να σφίγγεται στο δικό μου...» Την μεγάλη ποιήτρια που παρουσιάζει ο ποιητής γνώρισα από μια σειρά βιβλίων με το γενικό τίτλο «Σειρά NOBEL” που ξεκίνησε το 1967 και δεν ξέρω που έφτασε καθότι μαθητής τότε, με επιμελητή της τον Λεωνίδα Χριστάκη. Είχε εκδώσει κι ένα μικρό δικό της. Απέκτησα αρκετά από τη σειρά αυτή. Ενας δεμένος ογκώδης τόμος που έχω πρόχειρο περιείχε 4 νομπελίστες: Περλ Μπακ, Ρομαίν Ρολλάν, Γκράτσια Ντελεντά, Σαιν-Τζων Πέρς. Με τον Σ.Τ. Περς ο Γ. Σεφέρης (ήταν φίλοι και συνεργάτες) είχε ένα μικρό διάλογο (Γ.Σ. Μέρες Ζ’) - Αγαπάτε τις πέτρες τον ρώτησα - Να δείτε τις πέτρες μας όχι τα μάρμαρα ...

Σαββατο προς Κυριακή

Σάββατο προς Κυριακή και το «συγχωρησωμεν παντας τη Αναστασει» και το «νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες ευφρανθειτε σημερον» κυριαρχούν ως συνθήματα -Αληθώς…

Εργασίαι πρωινού Μ. Σαββάτου

Να ξυπνήσω (ξύπνησα απ’ τις 7)/ να ακούσω στο ΤΡΙΤΟ το Adagio του BARBER / να φορέσω ζακέτα έξω έχει κρύο χειμώνος/ Καφέ μόνος να πιω μήπως κι αναστοχαστω (!)/ Στο ναό βήμα ταχύ να προλάβω: “Τον Κύριο υμνείτε/ και υπερυψούτε εις πάντας τους αιώνας”/ Να ακούσω να χτυπούν τα στασίδια γκάπ γκούπ / να κουνούν τους πολυελαίους στο “Ανάστα ο Θεός”/ Να μαζέψω την αποξηραμένη δάφνη/ που πετά ο παπα-Δημήτρης/ Ν’ αγοράσω κιμά και μπριζόλες/ Κατσίκι δηλαδή ερίφιον δεν το τρων / (ολόκληρο περιμένει στόματα να διασπαραχτεί)/ Να κοιτώ συνεχώς το κινητό/ το έχω στο αθόρυβο και ακούνητο/ - Ποιόν περιμένω;/ Η Ανάσταση, η πρώτη και καθοριστική έγινε,/ - Αληθώς…/

Εισβολή στην άνοιξη

Η ενιαύσιος εισβολή μας στην Ανοιξη/ έλαβε χώρα την πρώτη μέρα του Μαγιού/ Μεγάλη Τετράδη στης Παναγίας Ελεούσας/ το πάγκαλο μονύδριόν στο Ζιδάνι/ Πρόφαση το μέγα Ευχέλαιον που δεν έγινε/ ελλειψει ιερέως· η μοναχή Θεοκτίστη λεπτοφυής/ σαν τα ία του Επιταφίου, μας καταδέχτηκε,/ κυβερνήτης μιας βαρύτιμης ωραιότητας/ Στην εικόνα τη μυδραλιοβαρεμένη / αποθέσαμε τις όποιες απελπισίες μας/ Εν τω μεταξύ μια διαδήλωση μουσικής / απ’ αυτή που αγαπώ αλλά δεν μπορώ να ορίσω/ μας συνόδευε στο πέρα δώθε μας./ Προς γνώσιν παραθέτω τον κατάλογο/ που συνέταξεν ο συνέκδημος Θεόδωρος/ και σε φλασάκι μου εγχείρισε τη μουσική./ 1. Ludovico Einaudi_I Giorni 2. Henry Purcell_Chacony in G minor for Strings and Basso Continuo 3. Cecile Chaminade_Autrefois, Op.87 4. Georg Friedrich Haendel_Largo in F maj or, from "Serse" 5. Francis Poulenc~Sonata for Oboe and Piano - Ill DEPLORATION, Tres calme 6. Heitor Villa-Lobos_Andantino espressivo 6a. Heitor Villa-Lobos_Bachianas Brasileiras No.5 - I. Aria (Cantilena) 7. Jean-Baptiste Lully_Chaconne De l'Amour Medecin 8. Edward Elgar_Cello Concerto in E minor, Op.85, I. Adagio - Moderate - attacca- 9. Claude Debussy_Deux Arabesques, l. 66 I. Andantino con moto in E Major 10. Marin Marais_Suite I en la mineur - Sarabande, Ill. 4 11. Luigi Boccherini_Concerto In 0 -Dur - Adagio 12. Mario Castelnuovo -Tedesco_Violin Concerto No.2 'I Profeti' - II. Jeremiah 13. Johann Pachelbel_Canon Jn D Maj or For strings and continuo Στο γυρισμό άκουσα το adagio από το “Μονόγραμμα” Ελύτη – Θεοδωράκη συνήθεια τόσων χρόνων

Τετάρτη 1 Μαΐου 2024

Ο ζωγράφος Κ. Ντιος στα Ιωάννινα•

«Βγήκες από τα σωθικά βροντής...» Σαντορίνη, Αρχιπέλαγος κ.λπ. - Μα που γυρίζεις; Ιωάννινα... Πήγες «Πραματευτής απ’ τη Σιδώνα χωρίς να φοβηθείς τον Ποσειδώνα Μ. Εβδομάδα με όλα τα πάθη φορτωμένος μ’ όλα της τέχνης «φάρμακα και φαρμακείες» τυλιγμένος Αδωνις ή Χριστός αναστημένος... *Εκθεση 27 Απριλίου - 26 Μαϊου Τεχνοχώρος Ζυγομάλλη 10

Το λαχανόρυζο της Μ. Τρίτης

«Κύριε η εν πολλαίς αμαρτίαις/ περιπεσούσα γυνή» (συνήθως γυμνή)/ ο άρχων πρωτοψάλτης Αναστάσιος/ του Γρηγορίου υποτονθορίζοντος / έδωσε ρέστα στο ψαλτήρι του καθεδρικού/ Και σχεδόν εν μέθη ψαλτική έσωσε την παρτίδα/ Δεύτε τας χείρας κροτήσωμεν/ Ομως στο λαχανόρυζο της Μ. Τρίτης/ είμαστε όλοι (ποιοί;) σε αχορτασία κοιλίας/ από τα αγιορείτικα «Μήλα του μάγειρα» / βγαλμένη./ Ηδη η Τ. έχει κατεβάσει στη βασική ενδεκάδα:/ λάχανο, καρότα, πράσο, κρεμμύδι/ σέλινο, άνηθος, ρύζι ντομάτες, λάδι/ πιπέρι αλάτι όχι πολύ./ Ευλόγησον.../ ΥΓ. Φέτος 1η Μάη ούτε αργία ούτε απεργία Μεγάλη Τετράδη και εντελώς αγία

Τρίτη 30 Απριλίου 2024

Μίμη που εν ζωή τον λέγαμε και ΣΟΥΛΙΩΤΗ

Ανέλπιστα το βρήκα στην κορυφή/ των υπό ανάγνωσιν ή μάλλον για επανάληψη./ Μεγάλη Τρίτη το πρωί/ και στο καφενείο που πίναμε εσπρέσο / όταν έφερνε το Ι.Χ. του (όχι το σώμα του)/ προς συντήρησιν στην Κοζάνη/ άκαπνος εγώ, του άσσου άφιλτρου αυτός/ ευκαιρίας (μνήμης δηλαδής) δοθείσης αντιγράφω/ το πλειστάκις υπ’ εμού αντιγραφέν πεντάστιχο/ του Αλησμόνητου Μίμη που εν ζωή τον λέγαμε/ και ΣΟΥΛΙΩΤΗ/ «Ο έρωτας είναι χάρη και αναστολή/ κι όποιος αγαπάει δεν το ξέρει,/ και μη φοβάσαι τους συμπολίτες/ μισούν μ’ ένα πάθος που μπορεί/ να τους καταστήσει αθάνατους/

Γερανοί...

«Και συ λαέ βασανισμένε μην ξεχνάς τον Ωρωπό...» Ηγουν: δικτατορία, βασανισμούς, (Μουστακλής και Παναγούλης τους μόνους αντιστασιακούς που αναγνώριζε ο βασανιστής Θεοφιλογιαννάκος) βία, εξορίες, φυλακές, Θεοδωράκης κ. λπ. Καλά δεν το ξεχνάμε, αλλά και τι να πουν και οι Αρμένιοι αυτός ο διασπαραγμένος λαός τόσα χρόνια. Αυτά συλλογιζόμουν βράδυ του Λαζάρου ακροατής καθήμενος στην «βασιλική πολυθρόνα ελλείψει αντιβασιλικής» στο μουσικό εργαστήρι «30 καρέκλες / συναυλίες εις πείσμα» που διοικεί ο μουσικός ο κ. Π. Δημόπουλος. Αφιέρωμα στον αρμενικό μουσικό λόγο με τραγούδια και στον αρμένη συνθέτη Vardapet Komitas. Στο φλάουτο η έξοχη Ανους Ναρογιάν (γεννήθηκε στην Αρμενία και σήμερα ζει στην Ελλάδα και διδάσκει στο Νεο Ωδείο Πτολεμαίδας). Στο πιάνο τη συνόδευε ο Π.Δ. Ηταν μία λίαν αισθαντική εισαγωγή στη Μ. Εβδομάδα απ’ αυτές που μόνο στους μικρούς γλυκούς χώρους φύονται, ανθούν και θάλλουν. Ξεκίνησε (κι έκλεισε η συναυλία) με το τραγούδι «Γερανός» ένα σπαρακτικό άκουσμα με όλη την πίκρα, τον καημο, τα βάσανα, την ελπίδα και προσμονή αυτού του λαού. Σ’ αυτές τις μουσικές βραδιές ταξιδεύω μόνος μου εντελώς κι εκείνο το βράδυ αφέθηκα στον τόπο, τους ανθρώπους με το χαρακτηριστικό φυσιογνωμικό κόψιμο, στη λύπη τους. Ταξίδεψα στα φτερά εκείνου του μεγάλο πουλιού που στη αποδημία του μεταφέρει στις φτερούγες του τα μικρά πουλιά που κουράζονται στο ταξίδι Από το δημοτικό σχολείο θυμάμαι το ποίημα του Γ. Δροσίνη και συγκινούμαι σφόδρα: «Χειμώνιασε και φεύγουν πουλιά /γοργά ο γερανός τα πελαγώνει/ κι η φλύαρη χελιδονοφωλιά / χορτάριασε παντέρημη και μόνη) Ο αρμένικος γερανός τραγωδεί: Γερανέ είσαι στο δρόμο;/ Είμαι σκλάβος της φωνής σου/ Γερανέ έχεις κανένα νέο από την πατρίδα μας / Μη βιάζεσαι σύντομα θα βρεθείς με τα άλλα πουλιά/ Πες έχεις νέα από τη παρτίδα μας;/ Αφησα τον κήπο μου άφησα τα φρούτα μου/ Με κοφτή ανάσα η καρδιά μου/ χτυπά στο στήθος μου/