Εφημερεύουσες φαρμακείες
Μηδείς ανώνυμος υβριστής
εισίτω (επώνυμοι όμως γίνονται δεκτοί)


Δευτέρα 6 Νοεμβρίου 2023

Αγίου Δημητρίου

Πέμπτη αγίου Δημητρίου βροχερή/ εκείνου του ωραίου αξιωματικού των ρωμαίων/ που χριστιανίστηκε, φυλακίστηκε, φονεύτηκε / ότι βοήθησε τον λεψανάβατο Νέστορα/ εν τω σταδίω να νικήσει το γίγαντα Λυαίο/ με την πρωθύστερη επικουρία και νοερά προσευχή/ Γρηγορίου Παλαμά και νηπτικών του./ Δεν το ξεκαθαρίζει η Παράδοση πως πάλαιψαν/ (ελεύθερη πάλη ή ρωμαϊκή) / ούτε ο Πεντζίκης μηδέ κι ο Χριστιανόπουλος/ στις μητεροπατερικές τους Θεσσαλονίκες/ Εκτοτε μυροβολεί η μνήμη του./ Κάθε φορά που της έρχομαι / «Επισκέπτης από τα δυτικά»/ άρωμα έλλειψης και αναζήτησης με τυλίγει/ - Θεσσαλονίκη μου μεγάλη φτωχοπλάνα.../

Ο ποιητής Απόστολος Ζώτος (1949-2022) στο Πάπιγκο

«...Πάπιγκο. Εναντι επιβλητική έως τρομακτική η Τύμφη (2497 μ.) Ψιλή βροχή ανόρεχτη. Αλλού ξεσκίζεται και πνίγει. Τουριστική συμπεριφορά νήσων του Αιγαίου. Ο,τι αρπάξουμε τώρα... Σε ένα σπηλαιώδες πολυπωλειτήριον με χιλιάδες χιλιάδων είδη για πέταμα, πατώ από λάθος σ’ ένα σωρό λιγνόφυλλα βιβλία. Λαχταρνώ. Ποιητικές συλλογές του Αποστόλου Ζώτου χαμαί ποδοτατούμενες. - Εδώ ας σταθώ... Πριν πολλά χρόνια, στην γλυκεία τότε (προσοχή τότε) εφημ. ΑΥΓΗ δημοσιεύτηκε στη στήλη της ποίησης ένα ποίημα του Απόστολου Ζώτου από κάποιον ανθολόγο εκείνου του μηνός. Δε θυμάμαι όνομα. Δεν γνώριζα τον ποιητή μου φάνηκε κάπως το ποίημα για την ιδεολογική του μονομέρεια. Ας είναι. Εμαθα αργότερα γι αυτόν, δηλαδή στις μέρες μας από το νέο τχ. το 68 του εντυπωσιακού λογοτεχνικού περιοδικού «Μανδραγόρας» που του είχε εκτεταμένο αφιέρωμα. Με εσυγκίνησε ιδιαιτέρως αυτός ο υπερρεαλιστής Ηπειρώτης ποιητής (1949-2022). Στο ταξείδι είδα ποδοπατημένες τις συλλογές του που έφτασαν εκεί από βιβλιοπωλείο που διαλύθηκε, όπως είπε το γκαρσόν – μήπως ήταν το βιβλιοπωλείο του αδελφού του «Ελεγείο» στην Κόνιτσα; Αναδρομικά χύθηκα του ποιητή.. Ενα υπόγειο κελάρι / με τη σάπια τρίζοντας / πλην ευωδιάζοντας ξύλο παλιό, σκάλα / Είχα αναρτήσει στον αραχνιασμένο τοίχο/ στις ρόμπολες γρεντές / και τα αποξηραμένα φρούτα / Το νεκρικόν επίγραμμα του Αισχύλου/ εκείνο το άγνωστο σχεδόν του Μόρισον/ σε νεκροταφείο του Παρισιού /το τρίτο ενός ανώνυμου από την Οξιά αντάρτη στο Γράμμο / «εκοιμήθη ματαίως» / Κανάγιες. Aπο την Παρέμβαση τχ. 215-216

Γ. Kεντρωτής επικεντρωμένος

Είναι και μεγας μεταφραστής/ ο κυρ Γιώργος Κεντρωτης/ νυν επικεντρωμενος/ στου Ο Πας την ποίηση απλωμένος…/

Τρίτη 24 Οκτωβρίου 2023

Πρωι Σαββάτου

Πρωί Σαββάτου σε «αναστοχασμό» / Η μάνα αναρωτιέται στο τηλέφωνο/ πώς περνά τόσο γλήγορα η βδομάδα.../ μίκραιναν σίγουρα το χρόνο!/ - Εμείς μικραίνουμε στην αγκαλιά του χρόνου/ ώρες, μέρες, βδομάδες, μήνες/ χρονολεπτοδείχτες μας παρασέρνουν/ πορεία ρολογιού μπροστά/ ή «Ανάποδα γυρισαν τα ρολόγια»/ αντίστροφες μνήμες.../ Στο ΤΡΙΤΟ ακούω Γυμνοπαιδίες το Ε. Σατί/ Ας περνά ό,τι πέρασε / ας περνούν ό,τι θα περάσουν/

Πέμπτη 19 Οκτωβρίου 2023

Σεφλέρα- Εταίρα

…
35 χρονια συντροφιά με το κλαδί γλυκιάς σεφλέρας/ και το μέλος του τρίου του κ Ντιο εικαστικής εταίρας

Τετάρτη 18 Οκτωβρίου 2023

Η ομίχλη της 17ης Οκτ.

«Η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι» και στο δρόμο προς τη μάνα -πηγή όλων και στη μοναδική Μανα…

Τα κατά Μάριον Χάκα …

Τσιπουρο της Κυριακής κάτω από τον πλάτανο της δημοκρατίας εσένα προσκυνώ παρότι σε άλλο θεό πιστεύω

Σάββατο 14 Οκτωβρίου 2023

2 χρόνια...

Ητανε εκείνη η 17η Οκτωβρίου ‘21 κι ήτανε Κυριακή/ Μαζευτήκαμε κι είπαμε λόγια στου χωρισμού το χώμα/ Και ενώ όλοι επιστρέψαμε σπίτι εσύ έμεινες εκεί.../ Δυό χρόνια και δε χόρτασα την απουσία σου ακόμα/

Παρασκευή 13 Οκτωβρίου 2023

Τα αινιγματικά πουλιά...

Κ’ εκeί παραμονεύουν πάντα/ Τα αινιγματικά πουλιά των αναμνήσεων/ Με το φτερούγισμα τους πάνω στις πληγές σου/ Ποτε μαχαίρι ποτε χάδι…/

Τετάρτη 11 Οκτωβρίου 2023

Το Εγώ και το "Ιγώ"

11 Οκτ. σήμερα της άσφαιρης, απόλεμης κι αναίμακτης απελευθέρωσης της Κοζάνης το 1912. Ομως είχε προηγηθεί το Σαραντάπορο. Η σημαντικότερη μάχη του νέου ελληνισμού Με συμβούλους Γερμανούς οχυρωμένοι στο Σαραντάπορο οι Τούρκοι. Αδύνατη η διάσπαση του μετώπου. Δεκάδες «φωλιές» πυροβολικού κατά μήκος της αμυντικής γραμμής θέριζαν τους ασυγκράτητους Ελληνες. Στόχος να καταστραφούν αυτές οι θανατηροφόρες τουρκικές φωλιές. Με εθελοντές κι ατομικές προσπάθειες. Ποιοί; Τότε ακούστηκε: – Ιγώ, ιγώ ιγώ κυρ Λουχαγέ σε άψογη τοπική λαλιά. Σε χρόνο μηδέν βρέθηκαν οι εθελοντές. Εξουδετέρωσαν τα πολυβολεία των Τούρκων θυσιάστηκαν κι αυτοί. Σαν τους μαρτυρες έφραξαν με τα σώματα τους στόματα πολυβόλων Ο δρόμος άνοιξε. – Το εγωιστικό Εγώ έγινε το θυσιαστικό «Ιγώ»

Δευτέρα 11 Σεπτεμβρίου 2023

Φον Κάραγιαν κι εμείς...

Υπάρχει ένα νομικό αξίωμα (ή το έβγαλα από τις πενιχρές μου νομικές γνώσεις, νοσταλγίες περισσότερο). Αν δεν μπορείς ν’ αποδείξεις το διαφορετικό για κάτι που ενόρκως βεβαιώνεται αυτό ισχύει ως γεγονός. Παράδειγμα: Ισχυρίζεται ενόρκως μάρτυς πως το περί ου η δίκη άλογο έχει 6.783 τρίχες στο τομάρι του. Τις μέτρησε... Ποιός θα ορκιστεί το αντίθετο; Αρα ισχύει ως αλήθεια κι αθώος. Ετσι κι εγώ ισχυρίζομαι, θρασύτατα έστω, πως ως Καραγιάννης έλκω την λίαν μακρινή μου καταγωγή από τη μεγάλη οικογένεια των Καραγιάννιδων της Κοζάνης που διέπρεψαν στην Ευρώπη 18ος-20ο αι. Οποιος το αμφισβητεί ας αποδείξει του λόγου μου το αφελές. Αυτά και άλλα ιστορικά και καλλιτεχνικά θα πούμε το Σάββατο 8 Ιουλίου ώρα 7.30 στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης (μετά δεξιώσεως στο τέλος) στην εκδήλωση της Παρέμβασης κ.α. για τους Κάραγιαν με θέμα: "Από τα περίχωρα της Κοζάνης στο κέντρο της Βιέννης και του Κόσμου».

Αλαφροϊσκιωτες κι ωραίες

Η σκηνή μου θύμιζε εκείνη του «Αλαφροΐσκιωτου» του Σικελιανου στην έρημο. Είναι της Παρέμβασης στο 3ο φεστιβάλ βιβλίου της πλατείας Κοζανης. Η μόνη σκηνή που είχε πρωτογενή σχέση με τα βιβλία αφού έχουν εκδόσει μέχρι τωρα πάνω από 100 τιτλους. Οι άλλοι απλοί διακινητές βιβλίων. Στην εικόνα το επιτελείο της Κυριακής : Στέλλα, Δημητρα υπεύθυνη , Φιλιω Φιλαρετη θέλω να πω…

Τετάρτη 6 Σεπτεμβρίου 2023

Οι Αναργυροι

Οι Αναργυροι Κοσμας και Δαμιανος έβγαλαν φλας στο καλοκαίρι/ και μας τραβουν να πάμε στις αποικίες με τα τζιτζικια/ δηλ. στο μπαλκόνι μας και στου Τ.Κ. Παπατςωνη τα μέρη/ σε αύρες περιαστικές που χαϊδεύουν τα κλαδιά στα αλμυρίκια

Εις την Πλατεία Κουμουνδούρου

Πλατεία Κουμουνδούρου (υπέρ του ενδεκάκις διατελέσαντα πρωθυπουργού Αλεξάνδρου Κουμουνδούρο (1815-1883) ο τόπος, ή απλά η Κουμουνδούρου στην τρέχουσα πολιτική των τελευταίων χρόνων. Εκεί στην 7όροφη οικοδομή στεγάστηκαν σχεδόν όλες οι μεταλλάξεις της ανανεωτικής αριστεράς εν Ελλάδι. Ταις ημέρες αυτές βρήκα κάτι λησμονημένα κουπόνια υπέρ της αγοράς της οικοδομής αυτής ίνα στεγαστούν τα γραφεία της ΕΑΡ (τότε). Αρα ήμουν και είμαι ακόμα μικροσυνιδιοκτήτης της όπως και της ΑΥΓΗΣ (μικρομέτοχος, χα, χα). Την επισκεπτόμουν κάποιες φορές γιατί εκεί στεγαζόταν τα γραφεία της σπουδαίας εταιρείας αρχείων κ. λπ ΑΣΚΙ (Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας). Θυμάμαι τον καλό κι ευγενικό άνθρωπο της Νίκο Κέντρο από τη Φλώρινα (αγαπώ Φλώρινα) που διηύθυνε στην αρχή το χώρο (πρόεδροί της διετέλεσαν και οι Φίλιππος Ηλιού, Λ. Κύρκος μη και Φ. Κουβέλης;) που μου άνοιγε να δω το αρχειακό υλικό της Εθνικής Αντίστασης και του Εμφυλίου κ.λπ.. Λογάριαζα όλα όσα αφορούσαν τη Δυτική Μακεδονία να τα φωτοτυπήσω και να τα φέρω στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης προς χρήσιν των εδώ μελετητών. Δεν τα κατάφερα. Με τον καιρό η οικοδομή βάφτηκε κόκκινη στη κυριολεξία και μεταφορικά. Αυτό δεν έσωσε αυτήν από το να βαφούν κόκκινα και τα θεμέλια της εκ της εκλογικής επικαιροστραπάτσας. Τώρα που ο Κούρκουλός της τραβήχτηκε παραπίσω: «Στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά και στον Χρισσό κριάρια στης Κουμουνδούρου τα ψηλά σφάζονται παλλικάρια»<

Τρίτη 5 Σεπτεμβρίου 2023

Παρά 1 τεσσαράκοντα

Εκτός απο τις εκλογές υπάρχει και παντοτινή Παρέμβαση. Χρονια παρά ένα τεσσαράκοντα και επι τοίχου οι ιστορικοί συνεργάτες της στον 25 χρόνο οπως και η νυν διευθυντική εκδοχή και συνέχεια της. Στο ΣΥΝ —βιβλιοπωλείο όπου εδώ και χρονια τελείται η λειτουργία της αποστολής (ετικέτες παραλήπτες τομείς δέματα διανομή κλπ). Ο πιναξ του Κώστα Ντιο εννοείται

"ΦΩΤΙΕΣ ΤΟΥ ΑΪ - ΓΙΑΝΝΗ"

"Κύριε, όχι μ' αυτούς. Ας γίνει αλλιώς το θέλημα σου..." (Μέρες του Ιουνίου '45 Γ. Σφρς) "Τότε με ποιούς;" Μέρες Ιουνίου 2023;

Υπογραμμίσεις

Υπογραμμίσεις στην έκδοση «Τα ποιήματα 1941-1971» του 1971: «Αυτήν που ζητούσα δεν τη συνάντησα ούτε στα πιο μεθυσμένα μου όνειρα» «Το γράμμα που πια δεν περίμενες · έλειπες τόσο καιρό στην επαρχία» «Έχασα τα βιβλία μου,φώναζες, έχασα τα χαρτιά μου, έχασα κάθε τι που πιότερο στον κόσμο αγαπω»

Εκλογές

Εκλογές εν όψει και κόψη κι εμπρός βήμα ταχύ να ξαναψηφίσουμε την ερχομένη Κυριακή Σε όλη την εκλογική περίοδο έλαβον χέρι χέρι από δύο μόνον οργανώσεις -οργανισμούς προκηρύξεις. Από το ΚΚΕ και την συνακόλουθη αυτού ΚΝΕ και τους Μάρτυρες του Ιεχωβά ήγουν από δύο γλυκύτατες δεσποινίδες που με συνάντησαν στην αλέα με τον ανδριάντα του κοζανίτη αγωνιστού του 1821 και συγγραφέως Ν. Κασομούλη. Θα πάμε όλοι, αλλά πού;

Εκλογές κι αυτές!

Ήθελα μα νιώσω λίγο επαναστατισμον και πέρασα από την πλατεία με τη συγκέντρωση του Κάπα Κάπα Ε. Το μεγάφωνο ελέγε : «Τούτο το χώμα είναι δικό τους και δικό μας …» Εγώ σαν να άκουγα τούτο το κόμμα…Καμια αντίρρηση. Ομως ετούτο το χώμα με τις λυμφατικές ντοματιές είναι εντελως δικό μας…

Καπνουκάγιας

Ο Χρήστος Καπνουκάγιας (1900-1991) εκ Σιατίστης υπήρξε σπουδαίος καθηγητής της Λατινικής εις το Αθήνησι από το οποίο επί Μεταξά απελύθη κι αργότερα για λόγους υγείας παραιτήθη. Ζούσε στη Σιάτιστα και στην εν Δελεραίοις βίλαν του συνέγραφε. Συναρπαστικός στη γραφή εξέδωσε και μια σειρά μικρών βιβλίων περί του βίου και τη φιλοσοφία του. Μεταξύ αυτών και «Ο ζωικός μου έρως» Αντιγράφω λίγες σειρές: «...Μου επετέθησαν όμως κατά τα χρόνια της φοιτήσεως μου εις το Νηπιαγωγείον πολλοί και πολλές, διότι ήμην φαίνεται «ο καλός ο παις" αλλά έλαβαν πληρωμένην την απάντησιν: Αυτούς μεν τους εμάδησα, αυτές δε τις ξεμάλλιασα». Σημ: Η γλυπτική διαιώνιση του Χρ. Κ. από τον μέγα Κώστα Ντιο, του οποίου η εντυπωσιακή έκθεση έργων του στα Γρεβενά μόλις έληξεν.

Επαινος μπάντας στρατού

Βάσις φρουρά εξηκονταρχία Πρεβέζης/ την Κυριακή θα ακούσουμε τη μπάντα.../ Καρυωτάκης/ Τακτικός οπαδός της υποστολής σημαίας/ στην πλατεία εκάστη Κυριακή απόγευμα/ 1/2 ώρα προς της δύσεως λαμβάνω θέσιν στα παγκάκια/ που αράζουν συνταξιούχοι, νταντάδες και «κάτι γυναίκες»/ Προηγούνται δύο στρατονόμοι ανιχνευταί ανθρώπων/ Ακολουθεί άγημα, λόχος σε λεψανδρία/ τις προάλλες ηγείτο αυτού νεάνις σφιχτόκορμη λοχίας/ Η ολιγοόργανη μπάντα, 9 νοματαίοι/ θραύσμα του ημιπαρανόμου «Μακεδονία ξακουστή» παίζει/ το άλλο το έχει η «Μακεδονία η σκοπιανή» εξυπονοείται/ Ο ημιλόχος τραγωδεί τον Υμνο παρουσιάζων όπλα/ οι πελάτες των παρακείμενων καφέ όρθιοι χειροκροτούν/ Αντίθετη τώρα πορεία: «Περνά ο στρατός» λιγοστός/ κι εσυγκινήθην για μια ακόμα φορά ορισμένως.../ Αλλά πως έγινα έτσι ενώ ήμουν τόσον προοδευτικός/ μέχρι και αριστερός έστω κι εξ αριστεροχειρίας;/ υγ. ...το λέω και θα το ξαναπώ πολ(λ)άκι(η)ς / είναι μεγάλος ποιητής ο Κώστας Καρυωτάκης / Εμπειρίκος

Αλεβίτσα

Η γιορτή, λέει του πατέρα…/ Ανοίγω το βιβλίο της μνήμης του κι αντιγράφω:/ «Στην Αλεβιτσα 1948/ Σκάβαμε αμπριά/ βρίσκω ενα ποδάρι/ στρατιώτη αντάρτη πιοιος ξέρει;/ Ίδια ήταν/ Πάγωσα/ Πήγα παραπέρα…»/ Αργότερα θα περάσω από τον τάφο./

Εν εσπέρα

…Μια απήχησις των ημερών της ηδονής, μια απήχησις των ημερών κοντά μου ήλθε, κάτι απ’ της νεότητός μας των δυονώ την πύρα· στα χέρια μου ένα γράμμα ξαναπήρα, και διάβαζα πάλι και πάλι ώς που έλειψε το φως. Και βγήκα στο μπαλκόνι μελαγχολικά — βγήκα ν’ αλλάξω σκέψεις βλέποντας τουλάχιστον ολίγη αγαπημένη πολιτεία, ολίγη κίνησι του δρόμου και των μαγαζιών. Κ. Π. Καβάφης

Λήξις ενιαυτού

Με τη λήξη του εκπαιδευτικού ενιαυτού/ κατηγορία στοιχειώδους μαθήσεως/ λάθρα σαν μετανάστης εκ του Εβρου/ εισέρχομαι στην επικράτεια του ακροατηρίου / των οικείων των εορταζώντων μαθητών/ Παρακολουθώ τις λιτές τελετές λήξης/ και με κόπο κρατώ εσωτερικά τα δάκρυα / Τι ψάχνω κάθε φορά χρόνο το χρόνο/ και λιγοστεύουν οι φορές φέτος η 5η/ στις παιδικές φωνές κι απρόσιτες ηλικίες/ Ισως ν’ Αναζητώ το χαμένο χρόνο/ στη σκέψη στα βιβλία στην πραγματικότητα/ Προσπαθώντας να το ξαναδιαβάσω αδυνατώ/ ότι αδυνατώ να ξαναζήσω το χαμένο χρόνο.../

Διαγώνια

Στο καφενείο Καστέλο επί της Χ. Μούκα / στην οποία ζώμεν κι εσμέν 40 χρόνια/ διαβάζω για τον Κ.Π. Καβάφη στη «Διαγώνιο»/1983/ από δεμένο τόμο κατάλοιπο του ευγενούς/ και ντιλετάντη νεοελληνιστή Γ. Αλεξίου (+)/ Αφιέρωμα Ιταλικό με Μοντάλε Ουγκαρέττι κ. α./ Τόση ώρα και κάτι το ωραίον/ δεν πέρασε από μπροστά μου/ μορφές, σώματα, επιθυμίες/ Κατέφυγα στη μνήμη του κινητού/ όπου φυλάγουμε ό,τι/ δε μπορούμε ν’ αποχωριστούμε/ πρόσωπα, τοπία, υπαινιγμούς./ ........./ 12 και μισή (αλλά το μεσημέρι)/ γρήγορα πέρασε το πρωινό/ ακριβώς όπως περνά η ζωή.../