Εφημερεύουσες φαρμακείες
Μηδείς ανώνυμος υβριστής
εισίτω (επώνυμοι όμως γίνονται δεκτοί)


Δευτέρα 18 Ιουλίου 2022

Ταξείδια

Το θέμα δεν είναι αν και πότε θα διαβαστούν/ τα τόσα βιβλία γύρω σου·/ εύκολη η απάντηση: ποτέ.../ Αλλά με ποιά θα συνυπάρχεις στο άδηλον/ υπόλοιπον του βίου σε στενή σχέση αγγίγματος/ με χέρια, σώματα, μάτια, αίσθησες ποικίλες/ - Με τόσες αγάπες πως τα βγάζεις πέρα.../ Ονόματα τίτλοι, σελίδες, περιεχόμενα, εκδόσεις κ.λπ/ Ολα αυτά που αποτελούν τον πιο γλυκό βιβλιότοπό σου./ Να τα έχεις μαζί σου ακριβά στολίδια/ Στο τόσα σου επιτόπια, / αλλά και στο επέκεινα, ταξείδια/

Λοιπόν

Τέρμα τα ψέμματα ξαναβγαζουμε βιβλίο μετά από καιρό: πολεμικά συμβάντα κι εργατικά παρόμοια «Το αλτ του εμφυλίου» στις εκδόσεις μας της Παρεμβασης τις οποίες από τότε που τις ανέλαβε η Δήμητρα πολλαπλασίασε ως τους άρτους και τους ιχθεις το ευαγγελίου…

Στρατιωτικά, κινηματογραφικά και πολιτικά ενθυμήματα...

Τον Ιούλιο του 1976 κι ενώ οι Τούρκοι έβγαζαν το ΣΙΣΜΙΚ στο Αιγαίον Πέλαγος δια σεισμικάς βόλτας κι αναζητήσεις, ημείς και άλλοι 8000 συστρατιώτες κουρεμένοι εν χρω κι ολόγδυμνοι γυρίζαμε στην παραλία της Κορίνθου -που τη λέγαμε κι Αυλίδα- το έργο του Μιχ. Κακογιάννη «Ιφιγένεια» για μια καραβάνα φασόλια με άμμο κι ένα πλακέ μονής στρώσης Καρέλια (δεν κάπνιζα κιόλας) σιγάρα. Την επόμενη χρονιά φθινόπωρο, εκλογές με την ΣΥΜΜΑΧΙΑ κ.λπ. ΞΥΜΜΑΧΙΑ κατά Θουκυδίδη. Στο ημιυπόγειο του στρατιωτικού ταχυδρομείου ΒΣΤ 900α έβαζα στοίχημα πως θα λάβουμε 14% . Ελάβομεν 2,7% και στο χέρι ούτε καν 3 που έχουν όλοι οι φυσιολογικοί άρρενες. Εμνήσθην αυτών των ημερών με το που βρήκα το τχ του Θουρίου τότε. Ωραίες εποχές όμως...

Τρίπτυχον

Αγιορείτικο τρίπτυχο / του λίαν ζωγράφου αγαπητού/ Μανώλη Δραγωγια Θεσσαλονικέος/ αλλά εκ Λευκοπηγης εννοείται/ τοπία της ψυχής 2 οβάλ και εν παραλληλόγραμμον/ Θάλασσες πύργοι κελιά βάρκες αρσαναδες/ κλπ και 3 χρόνια αταξίδευτος εκει/ με λιάνισεν η νοσταλγία του Όρους / Ευλόγησον…/ και ο, τι ήθελε προκύψει…/

Ευτυχία: δηλαδή;

Ξεφύλλιζα μια περιοδική φιλολογική έκδοση της εφημερίδος «Νέος Κόσμος», Αθήνα Απρίλιος, 1934, με τον αυτό τίτλο και αντέγραψα από το επτάστροφο ποίημα του Κ. Παλαμά «Η Ευτυχία» (έτσι χάριν ευφημισμού ή μη και αστεϊσμού;) δύο στροφές: Καθόμαστε σαν πάντα οι δύο/ βράδυ στο σπίτι αντικρυνά της/ γυρμένος ήμουν στα βιβλίο/ κ’ ήταν σκυμμένη στη δουλειά της/ Και το βιβλίο αυτό ήταν στίχοι,/ ψυχή από λάμψι και αρμονία/ έτσι εκεί τ’ άνοιξα στην τύχη/ Και να τι διάβασα:/ «Ευτυχία»/

Δευτέρα 11 Ιουλίου 2022

Η Δώρα κι ο Αλέξανδρος

Μέγας ει και θαυμαστά τα πέτρινα έργα σου στην Καψάλη Λευκοπηγής κυρία Δώρα Ζήγρα (Δάλλα) κι ακόμα πιο θαυμαστή η φωτογράφισή τους από τον μέγα Αλέξανδρο Βρεττάκο

Τα ονοματοκλεπτοπαρτάλια

«Μια μέρα τον βρήκε στο δρόμο ο Π. Νιρβάνας τον Παπαδιαμάντη: «Για πού τόσο βιαστικός;» τον ρώτησε. «Άφησέ με», του απάντησε απότομα ο Παπαδιαμάντης. «Τρέχω να προφτάσω τον ήλιο. Έχω ένα μήνα να τον δω και τρέχω να τον προφτάσω πριν βασιλέψει». Ετρεχα σχεδόν κι εγώ να προλάβω την υποστολή σημαίας στην πλατεία, διαδικασία που με συγκινεί ιδιαίτερα. Ακουγα από μακριά το μεγάλο τύμπανο να χτυπάει. Ελαχτάρισα, έπαιζε η ολιγομελής μπάντα το “Μακεδονία ξακουστή”. Ενθουσιάστικα. Είχα μήνες να τ’ ακούσω να το παίζει ο στρατός κόντρα στα επιχώρια και ξένα ουτιδανά πολιτικά ονοματοκλεπτοπαρτάλια.

Αν και...

Παρότι δεν ήμουν δικηγόρος σοβαρός/ απεναντίας, τα μόλις απαραίτητα τηρούσα/ τις ανώδυνες διεξαγωγές της εκουσίας κυνηγούσα/ εν τούτοις την δικηγορία διακόνεψα./ Ακόμα στην Χ. Μούκα 1 υπάρχουν οι πινακίδες / μου περί της άσκησης δικηγορίας/ τώρα της Παρέμβασης και μόνον είναι/ κατάλυμα και φωλεά ωραιοτήτων/ Ηταν το μόνον επάγγελμα και χαρτί/ που μου αναγνώρισεν η πολιτεία/ όλα τα άλλα αξιώματα που έλαβα ως δοτά / μου αφαιρέθηκαν με τον καιρό και τις συνθήκες/ Ετσι ωσάν από το Μέγαρο δικών και πιστοποιητικών / περνώ μια νοσταλγία αιμάσσουσα με βουλιάζει/ σ’ εκείνους τους ωραίους καιρούς/

Μνήμη Ηρακλή Τσιολάκη (1952- 2022)

« ...Θαρρούσα αιώνιον η ψυχή πως είχε μετερίζι/ και πως το στάχυ του Ηρακλή, όπου έσπειρε θερίζει» (1) Ηταν από τη Λευκοπηγή/ παρότι σποραδικά μόνον τη ζούσε/ Ηρακλής (2) στο κορμί στη σκέψη βυζαντινός/ πράος ειρηνικός μονήρης/ Φιλόλογος δεινός με τίτλους κι επιδόσεις/ (με δάσκαλο τον Δ. Μαρωνίτη, τυχερός)/ Συναντηθήκαμε φοιτητές στη είσοδο ασανσέρ/ κρατούσε την μικρή έκδοση «Βραδιά Σεφέρη» / (Μ. Αναγνωστάκης, Δάλλας, Ρούφος, Σινόπουλος,/ Φραγκόπουλος) του ΕΜΕΠ εκδ. Κεδρος 1972/ Βαριά διαδήλωση προθέσεων κι ήταν δικτατορία.../ Θάλασσα της Χαλκιδικής κατάπιε τη ζωή του/ το χώμα της Λευκοπηγής το σώμα του/ Η μνήμη του με δαγκώνει από μακριά/ Αλλά/ «Τέλος κι αρχήν η μνήμη εδώ δεν έχει» (3)/ 1. Αγγελος Σικελιανός 2. Τσιολάκης 3. Αγγ. Σικελιανός

Παρασκευή 1 Ιουλίου 2022

Ιούλιος και 1η

Δε βλέπουμε που δε βλέπουμε/ Θέατρον αρχαίον τραγωδιοκωμωδίες/ ότι οι κρατικές σκηνές του λαού/ που άλλοτε μας θεατρίζαν/ σε γήπεδα, χωράφια κι άλλες θερινές σκηνές/ τώρα μας γράφουνε κανονικά./ Ας τις διαβάζουμε το λοιπόν/ όταν μάλιστα σε άριστες μεταφράσεις / μας προσφέρονται όπως λ.χ/ οι 3 Ηλέκτρες υπό του κ. Δημήτρη Καλοκύρη/ τότε ελάχιστα μας λείπει η παράσταση/ στα κοίλα, τις αυλές των σχολείων / σε θερινά θέατρα δάσους κ. λπ κ. λπ. / «Τώρα τα υπόλοιπα ας τα φροντίσει ο Αγαμέμνονας/ και του σπαθιού η κόψη η τρομερή...»/ («σε γνωρίζω από την κόψη του σπαθιού την τρομερή»/

"Ενιαυτός"

Του 3ου δεκαημέρου του Ιουνίου αρχομένου/ διαβάζω καταλογάδην την ενότητα ποιημάτων/ «Ενιαυτός» του μέγιστου των ποιητών Τ. Κ. Παπατσώνη:/ Το ραζάριό μου/ Κυριακή Ε’ μετά την Πεντηκοστή/ Πέτρου και Παύλου των κορυφαίων/ Των κορυφαίων Πέτρου και Παύλου / Των κορυφαίων στον Δεύτερο εσπερινό/ Μνήμη του Αποστόλου Παύλου/ Του Βαπτιστού Ιωάννου/ Το σκίρτημα της Ελισάβετ / Στη απόδοση της εορτής των κορυφαίων/ Στην απόδοση της εορτής των κορυφαίων (νέα εντύπωση).../ Αλλά την 30η Ιουνίου προς 1η Ιουλίου/ των διακοπών μου στο μπαλκόνι αρχομένων / πηγαίνω κατευθείαν στους γείτονες μου/ αγίους Αναργύρους Κοσμά και Δαμιανό/ στο κάθισμά τους - μεγάλη η χάρη τους-/ και την καταβρίσκω παρά τον άγριο καιρό εφέτος/

Αλιείς

Κυριακή των αγιορειτών πατέρων, Δαβίδ οσίου του Θεσσαλονικέως, ο έρως της ορθοδοξίας μας στη Μονή Λατόμου της Ανω Πόλεως, Β’ Ματθαίου, έναρξη δε περισυλλογής μαθητών που από αλιείς ιχθύων στη θάλασσα της Γαλιλαίας εις αλιείς ανθρώπων προβιβάζει ο Ιησούς. Γράφει ο Ματθαίος: «Καὶ περιῆγεν ὅλην τὴν Γαλιλαίαν ὁ ᾿Ιησοῦς διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ. - Ωχ, αυτό το πάσα νόσος και πάσα μ... εν τω λαώ που δεν έχει τέλος...

Πως πρωτογνώρισα τη θάλασσα κι αυτή εμένα...

" ...Πήραμε το αστικό της γραμμής με το Μάρκο Φλρ. φίλο παιδικό για την οργανωμένη, λέγαν, πλαζ και θάλασσα της αγίας Τριάδος. Φοιτητές. Που είχα βρει μαγιό; Κάτι πληρώσαμε στην είσοδο. Θάλασσα του απογεύματος... Το κάλεσμά της μου έφερε κατά νου τον παιδικό μου Πλοίαρχο Κουκ τον οποίο κάλεσε η θάλασσα όντας μπακαλόγατος. Η πρώτη φορά για μένα: χώθηκα, χύθηκα, χάθηκα στον κόλπο της, στην αγκαλιά της καλύτερα μάλλον μέχρι το στήθος. Αρχή ήταν άλλωστε. Κι είμασταν κι από χωριό. Οι μορφωμένοι της θάλασσας αδιάφοροι την υπήρχαν και τους περιείχε, τους νότιζε τους μούλιαζε. Αμήχανος, ανέμπειρος, φοβισμένος, όπως στην πρώτη κοινωνία του έρωτα. Με ένα κρύο ρεύμα –ανατρίχιασμα –«Ω σκοτεινό ανατρίχιασμα στη ρίζα και τα φύλλα» αυτά τα εξόχως ποιητικά εκ των υστέρων- στην πλάτη όπως όταν βλέπεις φίδι αλλά μετά συνέρχεσαι. Το απόγευμα πήγαινε να δύσει στον ‘Ολυμπο, στα Πιέρια όπου αλλού. Ιούνιος θα ήταν. Λίγο πιο βαθιά από το στήθος που σχεδόν εκαλυπτόμην από το νερό, ένας σιδερένιος πάσσαλος, ίσως προς χρήσιν ναυαγοσωστική. Σταθερός. Του όρμηξα με ένα μικρό θαλάσσιο πήδηγμα. Πιάστηκα. Δεν πατούσα άμμο. Αφέθηκα στην αιώρα του. Τριγύριζα γύρωθέν του σάλευα όπως σάλευαν τα σημαιάκια με σχέδια των ομάδων, δεμένα πίσω από τη σέλα στη σχάρα των ποδηλάτων κάποτε. ‘Ενιωθα το νερό στο όλον μου. Εβγαινα και έμπαινα στη απαλή και γλυκιά αυτή εκδοχή και εκεί στον ιστό της αξιοπρεπείας μου λικνιζόμουν αισθησιακά. Δεν ξέρω ποιοί και αν με κοιτούσαν σ’ αυτό το σκέτς, από τους μαθημένους της θάλασσας. Περνούσε η ώρα. Να φύγουμε μας έλεγε ο καιρός Οπως κάνανε όλοι κάναμε κι εμείς. Σε υπαίθρια ντουζιέρα ξέπλεναν τη θάλασσά τους. Κι εμείς το αυτό. Το νερό κρύο. Χοροπήδηξα τουρτουρίζων στη σχάρα. Και φυσικά (γιατί φυσικά δεν την παθαίνουν όλοι), χτύπησα στη γωνία μιας σχισμής τη φτέρνα εκεί που ήταν τρωτός ως κι ο άτρωτος της Ιλιάδος. Αίμα κίνησε και κοκκίνησε τη λερή ξεπλυντική κατασκευή. Αλμύρισα το γλυκό νερό με «Αίμα χα(υ)μένο και κερδισμένο». Τίποτε δεν κερδίζετε άνευ αυτού. Οπως και το εισαγωγικόν κεφάλαιον κατά την πρώτη ερωτική γνώση. Δε θυμάμαι πως το τύλιξα. Χαρτομάντηλα μάλλον. Φριχτές σκέψεις: κι αν ήταν σκουριασμένο, όπως και ήταν, ή είχε άλλα θαλασσινά ή παραθαλάσσια μικρόβια; Γυρισμός στην πόλη..." (Από τα "Ενωμένα μυστικά" εκδ. Γαβριηλίδης 2018)

Οι φωτιές τ Αη Γιαννη

div class="separator" style="clear: both;">
Επήγα στον ολιγοάνθρωπο εσπερινό της γιορτής/ αλλ’ όχι και στον όρθρο της/ μάταια με χτυπούσαν οι πρωινές καμπάνες/ Γενέθλιον του Προδρόμου εντελώς/ Μ’ ευλάβεια ξεφύλλισα τα «Ποιήματα»/ στην 7η πολύτιμη έκδοσή τους/ «Φωτιές τ’ Αη Γιάννη» / στο μπαλκόνι που το καλοκαίρι άρχιζε.../ " …Πόσο παράξενα μας κοιτάζουν ξαφνικά τα σπίτια,/ τα χωνευτήρια των ανθρώπων, σαν τα χαϊδέψει κάποια ανταύγεια)./ Μα εσύ που γνώρισες τη χάρη της πέτρας πάνω στο θαλασσόδαρτο βράχο / το βράδυ που έπεσε η γαλήνη / άκουσες από μακριά την ανθρώπινη φωνή της μοναξιάς και της σιωπής/ μέσα στο κορμί σου/ τη νύχτα εκείνη του αϊ-Γιάννη / όταν έσβησαν όλες οι φωτιές / και μελέτησες τη στάχτη κάτω από τ’ αστέρια..."/ Θυμάμαι μια μέρα σαν αυτή του 2009 στο Δημαρχείον Γλυφάδος άρχιζε μιαν άλλη ζωή. Κι εγώ φορούσα μαύρα, εκ της συγκινήσεως γυαλιά<

Τρίτη 21 Ιουνίου 2022

Πόλεις στον αόριστο και ενεστώτα

div class="separator" style="clear: both;">
Εχτές περί την του ηλίου δύσιν/ με την δόνα Δώρα(1) και τον κυρ’ Μιχάλη(2)/ - εν τρίο νομικόν παράταιρον -/ (εις την Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης)/ κατα-πιαστήκαμε στα χέρια με λόγια/ αγαπητικά για την «Πόλη που αγαπούσαμε»/ (βιβλίον του Μιχ. Τριανταφυλλίδη)/ ήγουν τη Θεσσαλονίκη εν πρώτοις κι ο καθείς/ την «Πολιτεία και μοναξιά»(3) του συλλογιζόταν./ Οι πόλεις που αγαπάμε σε αόριστο κι ενεστώτα/ σαν τις περαστικές ωραίες γυναίκες είναι/ που ερήμην τους ερωτευόμαστε./ Δηλώσεις κι επιθυμίες βουλήσεως / μονομερώς απευθυντέες / που δεν γεννάνε υποχρέωσιν αποδοχής./ - Από το τίποτα καλύτερα αυτές.../ * Τσικαρδάνη * Τριανταφυλλίδης * Κ. Παλαμάς<

Σάββατο 18 Ιουνίου 2022

H «Π» εις έκθεσιν βιβλίου στην πλατεία αύριο

Να πω πως εκδώσαμε περί τα 150 και βιβλία/ συν 207 τχ. περιοδικού ίσως θεωρηθεί οίηση/ Ας...Εκ του ονόματος ήταν η βασική μας λεία/ γιατί όχι και η γλυκεία καθημερινή μας ποίηση

Τη Δευτέρα...

1η ανακοίνωση παρουσίασης βιβλίου (Περί Θεσσαλονίκης δηλαδή ο λόγος)

Τρίτη 14 Ιουνίου 2022

Η Εγνατία του ΚΚΕ (Μ-Λ)

Εγνατία... Οι ηρωικές ημέρες της μεταπολίτευσης κι αρκετά μετά, όταν ανθούσε ακόμα και η αριστερίστικη εκδοχή των πολιτικών πραγμάτων, πέραν της κατεστημένης (και καθυστερημένης) αριστεράς. («Αφήστε όλα τα λουλούδια ν’ ανθίσουν» και μετά δρεπάνι χωρίς σφυρί). Θυμάμαι το βραχνό προφήτη του ΚΚΕ (Μ-Λ.) και της επαναστατικής αριστεράς στη Θεσσαλονίκη κι αλλαχού σ. Βασίλη Σαμαρά (νομικός ή οικονομολόγος θα σας γελάσω) που κυριαρχούσε στα αμφιθέατρα και τους δρόμους της πόλης. Ανωθεν του ισογείου της παλαιάς οικοδομής, η «Νέα», παρακαλώ, «Δημοκρατία». «Θεσσαλονίκη, μέρες του 1969 μ.Χ.» «...Στην οδό Αιγύπτου-πρώτη πάροδος δεξιά- Τώρα υψώνονται το μέγαρο της Τράπεζας Συναλλαγών ...» (Μ.Α.) Κοζάνη, μέρες Ιουνίου 2022... «Η Πόλη που αγαπούσαμε» δηλ. η Θεσσαλονίκης και τη Δευτέρα 20 Ιουνίου ώρα 7.30 θα μιλήσουμε γι αυτήν μέσα από το βιβλίο του Μιχ. Τριανταφυλλίδη, επιβλητικού προφήτη της ανανεωτικής τώρα αριστεράς, στο αίθριο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κοζάνης.

Δευτέρα 13 Ιουνίου 2022

Αγιον κ. λπ. Πνεύμα

.. Των θυρών κεκλεισμένων αεροστεγώς/ κατέβηκε το Πνεύμα ήδη άγιον από της Αναστάσεως τη μέρα/ και χώθηκε στας κούτρας των αγαθών, όχι και τόσο, αλιέων/ Ηγαλίασεν το πνεύμα τους και όχι μόνον./ Αυτοί ούτοι αμέσως έμαθαν τας γλώσσας της εποχής/ (Θαύμα θαύμα χωρίς σχολεία και φροντιστήρια)/ Ελληνικά, Αράπικα, Κινέζικα, Ινδικά, Περσικά / Αιγυπτιακά και Λατινικά εννοείται/ Αγγλικά Γερμανικά Γαλλικά όχι/ ότι τότε αυτοί ήταν σκαρφαλωμένοι στας δρύς/ κι έτρωγαν τα λεγόμενα βελανίδια των χοίρων/ οι δε Ρως ακόμα είχαν την μορφή των γνησίων / απογόνων του Κάιν που δείχνουν τώρα στην Ουκρανία/ Μία γηραιά κυρία μου πρόσφερε το πικρόν καρυόφυλλον / της ημέρας και τ’ απέθεσα στου Τ. Παπατσώνη το «Μελτέμι»/ το λίαν επίκαιρον ποίημα.../ Ενιωσα χριστιανός εν επιγνώσει/ και νεοέλλην Ελληνας εν διαρκεί απογνώσει.

Τ'σ γαλατόπτες...

Ο Π. Αίσος εκ του Εσω έτοιμος ή το αίσιος άραγε, ποιός ξέρει, από τις πιο αγαθές, ανιδιοτελείς, τίμιες υπάρξεις του χωριού, όταν έπεσε από την καρυδιά την οποία ομάδι έκλεβαν κι ενώ πλευροοδυνιούσε στο χώμα, αυτός τις «τάχτες μου» θρηνολογούσε (ότι τάχτες=κάχτες ήγουν καρύδια). Διακρίθηκε άλλωστε και στην παραποίηση (ή μήπως την ποίηση) των λέξεων. Ελεγε: «Δικακτουρία» τη δικτατορία, που της είχε κι άχτι (μετανάστης στη Δ. Γερμανία διένειμε –πουλούσε θέλω, να πω- με μοτοράκι την «Ελεύθερη Πατρίδα», έκδοση κάποιου από τα τότε ένδοξα ή ένλοξα ΚΚΕ)· «μάκαρνέ» τον, (μάρκαρέ τον, όρος ποδοσφαιρικός) φώναζε θεατής στις από χωρικό χόρτο κερκίδες των χωρικών αγώνων, «άρπαξ» το κοφτό αριθμητικόν άπαξ, έλεγε. - Πότε γεννήθηκες τον ρώτηξεν ο δάσκαλος - Τ'ς γαλατόπτες* δάσκαλε... *Ηγουν την Πεντηκοστή

Μνήμη Δ. Μεντεσίδη το Ψυχοσάββατον

Ψυχοσάββατον· εις μνήμην Δημήτρη Μεντεσίδη (+11- Ιουνίου 2019) Γυμναστικαί επιδείξεις μνήμης. ...Mεσούντος του Ιουνίου οι σχολικές εξετάσεις και οι συνακόλουθες μαθητικές διακοπές, κυριαρχούν και φέρνουν μνήμες από εκείνο τον καιρό, στις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού σχολείου Λευκοπηγής. Μνήμες που σε κάνουν να δακρύζεις χωρίς δάκρυα. Γυμναστικές επιδείξεις στην πλατεία, Κυριακή με όλο το χωριό μαζεμένο και σε γιορτινή διάθεση. Βλέπω σήμερα τους συμμαθητές και ιδίως τις συμμαθήτριές μου, άδολα λουλούδια της υπαίθρου κάποτε, εντελώς ασύμμετρες τώρα, γυναίκες οργωμένοι αγροί που γίναν ένα με το χώμα χωμένες στην καθημερινότητα, χαμένες στην κατάπληξη του τίποτα. Κι εμείς αγριόχορτα ακούρευτα ή κουρεμένα εν χρω και σήμερα πλαδαρά μαλάκια δίθυρα. Τετραγωνίζαμε με ασβέστη την πλατεία και πάνω τους όλοι μας κατά σειρά και καθ΄ ύψος. Αρχίζαμε τις ασκήσεις με το γεραρό εκφώνημα του δασκάλου (Πολυχρόνη Παπαδόπουλου να πω). Ακόμα με συναρπάζουν τα παραγγέλματα, τόσον ποιητικά, στα οποία υπακούαμε μηχανικά αλλά μεθ’ ακριβείας: «Προεισαγωγικόν άλμα» «Διαστάσεις ανατάσεις διαστάσεις εκτάσεις «Στον τρίτο χρόνο κάθισμα βαθύ» «Κρούση των παλαμών άνω» «Μεσολαβή» «Ατενώς»... κ.α. Οταν τέλειωνε η επίδειξη των σωμάτων άρχιζαν κύκλω οι καλές, παλιές μου συμμαθήτριες, ναι αυτές που σήμερα σχεδόν ούτε βλέπεις ούτε σε βλέπουν, να τραγουδούν και να χορεύουν τα σχολικά τραγούδια, που κάθε άλλο μόνον τέτοια ήταν σήμερα όταν τ’ ακούς ακόμα και σαν απόηχος μνήμης, γονατίζεις, από τη γλυκιά αναπόληση εκείνου που πέρασε οριστικά, για να φιλήσεις το χώμα της πλατείας, που δεν έχει, ή τα χόρτα της αυλής του σχολείου που το καλοκαίρι θέριευαν αλλά τώρα δεν υπάρχουν. Ξενιτεμένος που επιστρέφει να βρει ρίζες στο χώμα και πέφτει στην άσφαλτο ή στους κυβόλιθους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. «Γαϊτάνι είχα στο πλεχτί και τσόχα εις το ράφτη και ξένο εις την ξενιτειά και καρτερώ τον να ‘ρτει» ή «Χωριό μου όμορφο με τις ραχούλες και τις ρεματιές που έχεις πεύκα και πλατάνια κι ευωδιάζουν οι μυρτιές...» ή το ακόμα πιο συγκινητικόν «Μισεύω και τα μάτια μου δακρύζουν λυπημένα ...» αλλά και το πατριωτικόν «Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα / που έδιωξες τους Βούλγαρους...» αλλά τους Σκοπιανούς έχεις τώρα. Τραγούδι που ακόμα το χορεύουν στους γάμους και τα πανηγύρια ή το αποδίδουν οι στρατιωτικές μπάντες στις παρελάσεις κατά τις επάρσεις κι υποστολές σημαιών και ενθουσιάζουν ούτω πως το ακροατήριον. «Και τι δεν θα ‘δινα, λοιπόν, να ξαναϋπάρξω σ’ εκείνη την πλατεία. (Ολα να τα δώσεις ποτέ δεν θα ξαναϋπάρξεις.) Υ. Γ. Dimitris Mentesidis : Μνήμες που σε κάνουν να δακρύζεις...» . Υπέροχο πραγματικά. Κι έχει κάτι από την «Ελεγεία της ανέφικτης ανάμνησης» (Χ.Λ. Μπόρχες)

Η ξενοκλοπή

Το περίφημο μυθιστόρημα του Ουμπέρτο Εκο (κι η συνακόλουθη ταινία) «Το όνομα του ρόδου" έχει σαν γενεσιουργό ιδέα την αναζήτηση του χαμένου χειρογράφου του δευτέρου βιβλίου της Ποιητικής -περί κωμωδίας- του Αριστοτέλη, σ’ ένα μοναστήρι των Βενεδικτίνων στην Ιταλία (1327). Τα αρχαία μοναστήρια, οι παλιές εκκλησίες, οι παλιές βιβλιοθήκες πάντα κρύβουν περισσότερα από ένα μυστήριο αλλά και μια ιστορική κι αισθητική γοητεία για τον αναγνώστη, το θεατή τον χρήστη τον πιστό. Οταν ήμουν στην παλιά ιστορική δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλεως σε κάποια αναδιάταξη των χώρων της βρήκα σ’ ένα συρτάρι ντουλάπας εκατοντάδες καρτέλες δελτάρια κατά τάξη και βιβλιοκατάταξιν τοποθετημένα. Ηταν μια εργασία του προκατόχου μου στη διεύθυνση της Βιβλιοθήκης, αλησμόνητου Β. Γ. Σαμπανόπουλου, ο οποίος μετά την επιστροφή του από τη Θεσσαλονίκη στην οποία ζούσε κι εργαζόταν μετά τη «φυγή» του από την Κοζάνη, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη, ασχολήθηκε με ιεραποστολική συνέπεια και ήρεμο ερευνητικό ζήλο με την καταλογογράφηση των παλαιών Γερμανικών Βιβλίων της Βιβλιοθήκης που ήταν γραμμένα στη παλαιά γερμανική Γοθτική γραφή, την οποία γνώριζε καλά. Εργο ζωής για τον Β.Γ.Σ. Κορυφαίο έργο μετά τους δύο σπουδαίους Καταλόγους του Ν. Π. Δελιαλή. Δεν πρόλαβε να το εκδώσει, τον πρόκανε ο πρόωρος θάνατός του (18-3-1996). Φύλαγα αυτή την εργασία για μια έκδοση αντάξια του περιεχομένου του, είχα βρει μάλιστα κι ένα σχέδιο εξωφύλλου που έκανε ο ίδιος ο συγγραφέας. Τα είχα σε συρτάρι στο γραφείο μου στη Βιβλιοθήκη και μου τα πήραν θέλω να πω μου τα έκλεψαν! Αλλοφρόνησα. Εκανα μια δημόσια ανακοίνωση πως αν τυχόν στο μέλλον βρεθεί έκδοση ξενόγλωσσων της Βιβλιοθήκης Κοζάνης αυτή θα είναι από το έργο του Β. Γ. Σ. που εκλάπη. Πρόσβαση στο γραφείο μου είχαν λιγοστά πρόσωπα εκείνου του καιρού από το χώρο της Βιβλιοθήκης και του ΙΝΒΑ. Η αναζήτηση του κλεμμένου βιβλίου έχει στοιχεία από το έργο του Ο. Εκο. Στο τέλος καίγεται το μοναστήρι και μαζί με το χειρόγραφο της Ποιητικής. Στην Κοζάνη χάθηκαν τα χειρόγραφα καρτελάκια δηλαδή η μνημειώδης εργασία του Β. Γ. Σ. που θα ανήκε σ’ αυτόν, στη Βιβλιοθήκη, στην πόλη στους πολίτες της. Το έχω πένθος έκτοτε...

Τρίτη 7 Ιουνίου 2022

Παρακλήσεις των 20 ευρώ

Απόγευμα συννεφιασμένο.../ Βροχή, αέρας, βροντές / Ελαβα καιρόν και στου εσπερινού/ τα έρημα στασίδια αφέθηκα/ σε λογισμούς ακατάλληλους συνήθως/ Μια κοπέλα με αέρινα σγουρά μαλλιά/ Σκαρφάλωσε και φίλησε τον άγιο Παντελεήμονα/ στο φρέσκο του ναού./ Ημίωρον κι ήγγιζεν το δι’ ευχών/ όταν προέκυψε παράκληση υπέρ διαγωνιζομένων/ νέων στα μαθηματικά, αρχαία, βιολογία κ.α./ - νομίζω 20 ευρώ στοιχίζει-/ Εφυγα,/ ποιόν να πρωτοβοηθήσει κι η Παναγία.../

"Η πόλη που αγαπούσαμε"

Μ έναν εσπρέσο στην «πολη που αγαπούσαμε» του Μ Τριανταφυλλιδη/ Θεσσαλονίκη να πω και στις πίσω μου σελίδες τριγυρνώ/ Ας την ξαναζούσα κι ας ήμουν προς ανακύκλωση παιχνίδι / Αβασταγη νοσταλγία καθώς στο νυν και το αλλοτε γέρνω και γερνώ/

"Ελένη..."

Εδιαβαζα σε επανάληψη την «Ελένη»/ του Ευριπιδη μτφρ Δ. Καλοκυρη και Θρ. Σταυρου και ούτε που κατάλαβα/ πως μπήκε το καλοκαίρι στο μπαλκόνι/ Ένιωσα ομως έναν γλυκό ανθρώπινο αερα/ το πρώτον κι ύστερα ένα θρόισμα της / αριζονας που ψιθύριζε:/ «Ο, τι πρόσμενες μένει ανεκτέλεστο ενώ στο αναπάντεχο δίνει μια λύση ο θεος»/