Σάββατο 18 Ιουνίου 2022
Τρίτη 14 Ιουνίου 2022
Η Εγνατία του ΚΚΕ (Μ-Λ)
Εγνατία...
Οι ηρωικές ημέρες της μεταπολίτευσης κι αρκετά μετά, όταν ανθούσε ακόμα και η αριστερίστικη εκδοχή των πολιτικών πραγμάτων, πέραν της κατεστημένης (και καθυστερημένης) αριστεράς. («Αφήστε όλα τα λουλούδια ν’ ανθίσουν» και μετά δρεπάνι χωρίς σφυρί). Θυμάμαι το βραχνό προφήτη του ΚΚΕ (Μ-Λ.) και της επαναστατικής αριστεράς στη Θεσσαλονίκη κι αλλαχού σ. Βασίλη Σαμαρά (νομικός ή οικονομολόγος θα σας γελάσω) που κυριαρχούσε στα αμφιθέατρα και τους δρόμους της πόλης.
Ανωθεν του ισογείου της παλαιάς οικοδομής, η «Νέα», παρακαλώ, «Δημοκρατία».
«Θεσσαλονίκη, μέρες του 1969 μ.Χ.»
«...Στην οδό Αιγύπτου-πρώτη πάροδος δεξιά-
Τώρα υψώνονται το μέγαρο της Τράπεζας Συναλλαγών ...» (Μ.Α.)
Κοζάνη, μέρες Ιουνίου 2022...
«Η Πόλη που αγαπούσαμε» δηλ. η Θεσσαλονίκης και τη Δευτέρα 20 Ιουνίου ώρα 7.30 θα μιλήσουμε γι αυτήν μέσα από το βιβλίο του Μιχ. Τριανταφυλλίδη, επιβλητικού προφήτη της ανανεωτικής τώρα αριστεράς, στο αίθριο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κοζάνης.
Δευτέρα 13 Ιουνίου 2022
Αγιον κ. λπ. Πνεύμα
..
Των θυρών κεκλεισμένων αεροστεγώς/
κατέβηκε το Πνεύμα ήδη άγιον από της Αναστάσεως τη μέρα/
και χώθηκε στας κούτρας των αγαθών, όχι και τόσο, αλιέων/
Ηγαλίασεν το πνεύμα τους και όχι μόνον./
Αυτοί ούτοι αμέσως έμαθαν τας γλώσσας της εποχής/
(Θαύμα θαύμα χωρίς σχολεία και φροντιστήρια)/
Ελληνικά, Αράπικα, Κινέζικα, Ινδικά, Περσικά /
Αιγυπτιακά και Λατινικά εννοείται/
Αγγλικά Γερμανικά Γαλλικά όχι/
ότι τότε αυτοί ήταν σκαρφαλωμένοι στας δρύς/
κι έτρωγαν τα λεγόμενα βελανίδια των χοίρων/
οι δε Ρως ακόμα είχαν την μορφή των γνησίων /
απογόνων του Κάιν που δείχνουν τώρα στην Ουκρανία/
Μία γηραιά κυρία μου πρόσφερε το πικρόν καρυόφυλλον /
της ημέρας και τ’ απέθεσα στου Τ. Παπατσώνη το «Μελτέμι»/
το λίαν επίκαιρον ποίημα.../
Ενιωσα χριστιανός εν επιγνώσει/
και νεοέλλην Ελληνας εν διαρκεί απογνώσει.
Τ'σ γαλατόπτες...
Ο Π. Αίσος εκ του Εσω έτοιμος ή το αίσιος άραγε, ποιός ξέρει, από τις πιο αγαθές, ανιδιοτελείς, τίμιες υπάρξεις του χωριού, όταν έπεσε από την καρυδιά την οποία ομάδι έκλεβαν κι ενώ πλευροοδυνιούσε στο χώμα, αυτός τις «τάχτες μου» θρηνολογούσε (ότι τάχτες=κάχτες ήγουν καρύδια). Διακρίθηκε άλλωστε και στην παραποίηση (ή μήπως την ποίηση) των λέξεων. Ελεγε: «Δικακτουρία» τη δικτατορία, που της είχε κι άχτι (μετανάστης στη Δ. Γερμανία διένειμε –πουλούσε θέλω, να πω- με μοτοράκι την «Ελεύθερη Πατρίδα», έκδοση κάποιου από τα τότε ένδοξα ή ένλοξα ΚΚΕ)· «μάκαρνέ» τον, (μάρκαρέ τον, όρος ποδοσφαιρικός) φώναζε θεατής στις από χωρικό χόρτο κερκίδες των χωρικών αγώνων, «άρπαξ» το κοφτό αριθμητικόν άπαξ, έλεγε.
- Πότε γεννήθηκες τον ρώτηξεν ο δάσκαλος
- Τ'ς γαλατόπτες* δάσκαλε...
*Ηγουν την Πεντηκοστή
Μνήμη Δ. Μεντεσίδη το Ψυχοσάββατον
Ψυχοσάββατον· εις μνήμην Δημήτρη Μεντεσίδη (+11- Ιουνίου 2019)
Γυμναστικαί επιδείξεις μνήμης.
...Mεσούντος του Ιουνίου οι σχολικές εξετάσεις και οι συνακόλουθες μαθητικές διακοπές, κυριαρχούν και φέρνουν μνήμες από εκείνο τον καιρό, στις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού σχολείου Λευκοπηγής. Μνήμες που σε κάνουν να δακρύζεις χωρίς δάκρυα. Γυμναστικές επιδείξεις στην πλατεία, Κυριακή με όλο το χωριό μαζεμένο και σε γιορτινή διάθεση. Βλέπω σήμερα τους συμμαθητές και ιδίως τις συμμαθήτριές μου, άδολα λουλούδια της υπαίθρου κάποτε, εντελώς ασύμμετρες τώρα, γυναίκες οργωμένοι αγροί που γίναν ένα με το χώμα χωμένες στην καθημερινότητα, χαμένες στην κατάπληξη του τίποτα. Κι εμείς αγριόχορτα ακούρευτα ή κουρεμένα εν χρω και σήμερα πλαδαρά μαλάκια δίθυρα.
Τετραγωνίζαμε με ασβέστη την πλατεία και πάνω τους όλοι μας κατά σειρά και καθ΄ ύψος. Αρχίζαμε τις ασκήσεις με το γεραρό εκφώνημα του δασκάλου (Πολυχρόνη Παπαδόπουλου να πω). Ακόμα με συναρπάζουν τα παραγγέλματα, τόσον ποιητικά, στα οποία υπακούαμε μηχανικά αλλά μεθ’ ακριβείας:
«Προεισαγωγικόν άλμα»
«Διαστάσεις ανατάσεις διαστάσεις εκτάσεις
«Στον τρίτο χρόνο κάθισμα βαθύ»
«Κρούση των παλαμών άνω»
«Μεσολαβή»
«Ατενώς»... κ.α.
Οταν τέλειωνε η επίδειξη των σωμάτων άρχιζαν κύκλω οι καλές, παλιές μου συμμαθήτριες, ναι αυτές που σήμερα σχεδόν ούτε βλέπεις ούτε σε βλέπουν, να τραγουδούν και να χορεύουν τα σχολικά τραγούδια, που κάθε άλλο μόνον τέτοια ήταν σήμερα όταν τ’ ακούς ακόμα και σαν απόηχος μνήμης, γονατίζεις, από τη γλυκιά αναπόληση εκείνου που πέρασε οριστικά, για να φιλήσεις το χώμα της πλατείας, που δεν έχει, ή τα χόρτα της αυλής του σχολείου που το καλοκαίρι θέριευαν αλλά τώρα δεν υπάρχουν. Ξενιτεμένος που επιστρέφει να βρει ρίζες στο χώμα και πέφτει στην άσφαλτο ή στους κυβόλιθους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
«Γαϊτάνι είχα στο πλεχτί και τσόχα εις το ράφτη
και ξένο εις την ξενιτειά και καρτερώ τον να ‘ρτει»
ή
«Χωριό μου όμορφο με τις ραχούλες και τις ρεματιές
που έχεις πεύκα και πλατάνια κι ευωδιάζουν οι μυρτιές...»
ή το ακόμα πιο συγκινητικόν
«Μισεύω και τα μάτια μου
δακρύζουν λυπημένα ...»
αλλά και το πατριωτικόν
«Μακεδονία ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα / που έδιωξες τους Βούλγαρους...» αλλά τους Σκοπιανούς έχεις τώρα. Τραγούδι που ακόμα το χορεύουν στους γάμους και τα πανηγύρια ή το αποδίδουν οι στρατιωτικές μπάντες στις παρελάσεις κατά τις επάρσεις κι υποστολές σημαιών και ενθουσιάζουν ούτω πως το ακροατήριον.
«Και τι δεν θα ‘δινα, λοιπόν, να ξαναϋπάρξω σ’ εκείνη την πλατεία.
(Ολα να τα δώσεις ποτέ δεν θα ξαναϋπάρξεις.)
Υ. Γ.
Dimitris Mentesidis : Μνήμες που σε κάνουν να δακρύζεις...» . Υπέροχο πραγματικά. Κι έχει κάτι από την «Ελεγεία της ανέφικτης ανάμνησης» (Χ.Λ. Μπόρχες)
Η ξενοκλοπή
Το περίφημο μυθιστόρημα του Ουμπέρτο Εκο (κι η συνακόλουθη ταινία) «Το όνομα του ρόδου" έχει σαν γενεσιουργό ιδέα την αναζήτηση του χαμένου χειρογράφου του δευτέρου βιβλίου της Ποιητικής -περί κωμωδίας- του Αριστοτέλη, σ’ ένα μοναστήρι των Βενεδικτίνων στην Ιταλία (1327). Τα αρχαία μοναστήρια, οι παλιές εκκλησίες, οι παλιές βιβλιοθήκες πάντα κρύβουν περισσότερα από ένα μυστήριο αλλά και μια ιστορική κι αισθητική γοητεία για τον αναγνώστη, το θεατή τον χρήστη τον πιστό.
Οταν ήμουν στην παλιά ιστορική δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλεως σε κάποια αναδιάταξη των χώρων της βρήκα σ’ ένα συρτάρι ντουλάπας εκατοντάδες καρτέλες δελτάρια κατά τάξη και βιβλιοκατάταξιν τοποθετημένα. Ηταν μια εργασία του προκατόχου μου στη διεύθυνση της Βιβλιοθήκης, αλησμόνητου Β. Γ. Σαμπανόπουλου, ο οποίος μετά την επιστροφή του από τη Θεσσαλονίκη στην οποία ζούσε κι εργαζόταν μετά τη «φυγή» του από την Κοζάνη, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη, ασχολήθηκε με ιεραποστολική συνέπεια και ήρεμο ερευνητικό ζήλο με την καταλογογράφηση των παλαιών Γερμανικών Βιβλίων της Βιβλιοθήκης που ήταν γραμμένα στη παλαιά γερμανική Γοθτική γραφή, την οποία γνώριζε καλά. Εργο ζωής για τον Β.Γ.Σ. Κορυφαίο έργο μετά τους δύο σπουδαίους Καταλόγους του Ν. Π. Δελιαλή. Δεν πρόλαβε να το εκδώσει, τον πρόκανε ο πρόωρος θάνατός του (18-3-1996). Φύλαγα αυτή την εργασία για μια έκδοση αντάξια του περιεχομένου του, είχα βρει μάλιστα κι ένα σχέδιο εξωφύλλου που έκανε ο ίδιος ο συγγραφέας. Τα είχα σε συρτάρι στο γραφείο μου στη Βιβλιοθήκη και μου τα πήραν θέλω να πω μου τα έκλεψαν! Αλλοφρόνησα. Εκανα μια δημόσια ανακοίνωση πως αν τυχόν στο μέλλον βρεθεί έκδοση ξενόγλωσσων της Βιβλιοθήκης Κοζάνης αυτή θα είναι από το έργο του Β. Γ. Σ. που εκλάπη. Πρόσβαση στο γραφείο μου είχαν λιγοστά πρόσωπα εκείνου του καιρού από το χώρο της Βιβλιοθήκης και του ΙΝΒΑ.
Η αναζήτηση του κλεμμένου βιβλίου έχει στοιχεία από το έργο του Ο. Εκο. Στο τέλος καίγεται το μοναστήρι και μαζί με το χειρόγραφο της Ποιητικής. Στην Κοζάνη χάθηκαν τα χειρόγραφα καρτελάκια δηλαδή η μνημειώδης εργασία του Β. Γ. Σ. που θα ανήκε σ’ αυτόν, στη Βιβλιοθήκη, στην πόλη στους πολίτες της.
Το έχω πένθος έκτοτε...
Τρίτη 7 Ιουνίου 2022
Παρακλήσεις των 20 ευρώ
Απόγευμα συννεφιασμένο.../
Βροχή, αέρας, βροντές /
Ελαβα καιρόν και στου εσπερινού/
τα έρημα στασίδια αφέθηκα/
σε λογισμούς ακατάλληλους συνήθως/
Μια κοπέλα με αέρινα σγουρά μαλλιά/
Σκαρφάλωσε και φίλησε τον άγιο Παντελεήμονα/
στο φρέσκο του ναού./
Ημίωρον κι ήγγιζεν το δι’ ευχών/
όταν προέκυψε παράκληση υπέρ διαγωνιζομένων/
νέων στα μαθηματικά, αρχαία, βιολογία κ.α./
- νομίζω 20 ευρώ στοιχίζει-/
Εφυγα,/
ποιόν να πρωτοβοηθήσει κι η Παναγία.../
"Ελένη..."
Εδιαβαζα σε επανάληψη την «Ελένη»/
του Ευριπιδη μτφρ Δ. Καλοκυρη και Θρ. Σταυρου και ούτε που κατάλαβα/
πως μπήκε το καλοκαίρι στο μπαλκόνι/
Ένιωσα ομως έναν γλυκό ανθρώπινο αερα/
το πρώτον κι ύστερα ένα θρόισμα της /
αριζονας που ψιθύριζε:/
«Ο, τι πρόσμενες μένει ανεκτέλεστο ενώ στο αναπάντεχο δίνει μια λύση ο θεος»/
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)




















