Εφημερεύουσες φαρμακείες
Μηδείς ανώνυμος υβριστής
εισίτω (επώνυμοι όμως γίνονται δεκτοί)
Τρίτη 7 Ιουνίου 2022
Αυγή αλλά ποιά ΑΥΓΗ;
Είναι η ράχη ενός λιγνόφυλλου εντύπου με τίτλο ΑΥΓΗ ( Φιλολογικόν @ επιστημονικόν περιοδικόν) που κυκλοφόρησε σε λίγα τεύχη το 1922 στη Θεσσαλονίκη. Εκδότης Α. Μάνος και διευθυνταί του οι: Στρ. Πελεκίδης και Ν. Λούβαρις και απευθυνόταν, κατά δήλωσίν τους, «εις εκείνους που φροντίζουν για το ωραίο και το Αληθινό». Το βρήκα στα ράκη της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κοζάνης. Φέρει την ετικέτα διαχείρισης του με αριθμό εισαγωγής κ.λπ. και τον τίτλο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΡΙΟΝ ΚΟΖΑΝΗΣ, όπως ονομαζόταν τότε η Βιβλιοθήκη. Το Δ. Σ. εκείνου του Αναγνωστηρίου (1916-1923), της Βιβλιοθήκης δηλ., αποτελούνταν από τις κορυφές των γραμμάτων της πόλης (πρόεδρος έκανε κι ο μετέπειτα Πατριάρχης Φώτιος) κι όχι από το «πνευματικό» ό,τι να’ ναι της πόλεως του σήμερα, αποτέλεσμα δημοτικών συνδυασμών και συμβιβασμών. Οι συμπεριφορές της δημοτικής εξουσίας ως προς τη Βιβλιοθήκη, αποτελούν ντροπή και ύβρη στον πολιτισμό, τα γράμματα, την ιστορία της Κοζάνης. Θα θέλαμε να γνωρίζουμε το πνευματικό μέγεθος αλλά και έργο όσων διοίκησαν, διοικούν ή και διαχειρίζονται την καθημερινότητα της Βιβλιοθήκης, να δούμε αν άξιζαν ή αξίζουν της τιμής που τους έγινε ή απλά δεν καταλαβαίνουν περί τινος πρόκειται. Εξαιρώ αυτών την περίοδο προεδρίας του κ. Παναγιώτη Δημόπουλου). Ο νυν ΔημαρχοΠρόεδρός της (θεσμική επιλογή) πως βλέπει το πράγμα δηλαδής και δηλονότι;
Πλανόδιον...
ΝΕΟ ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ τχ 6
Με σόδα Εψα λεμόνι και Ηλία Κεφαλα
Ξαναγύρισα στο παλιό βουνό/
Και το βρήκα ίδιο /
Με την εικόνα του που φύλαγα/
Στη μνημη/
Χαιρε απείραχτο βουνό/
Κι ας μη με αναγνώρισες/
Δε φταις εσυ/
Αλλά μονον εγώ/
Που σου εφερα έναν αλλον/
Αιχμάλωτη άνοιξη
Υπό τον πλάτανο που εφύτεψεν νεότης εξεγερμένη*/
δίπλα στο ταξιδιάρκο γλυκό νερό απ’ τη μάνα πηγή/
Η άνοιξη φευγάτη στο άρμα του καλοκαιριού ζεμένη/
σέρνουν μαζί τους αιχμάλωτη του χρόνου την πληγή/
* 20-23 Ιουλίου 1974
Δευτέρα 30 Μαΐου 2022
Κυριακή του τυφλού
Η μέρα του πηλού και του κατά Ιωάννη τυφλού αλλά δεν έχω σάλιο ούτε πνοή ζωή η μάτια να δωσω/
Έτοιμος μονον είμαι σε οποίο λάθος να ενδώσω
Οφειλή
Εδω και μήνες χρωστούσα μια αγκαλιά στον πατέρα /
- Κάλλιο αργά παρά αργότερα είπε: αγκάλιαζε τη μητέρα...
Περαστικός
Η πολιτεία ως νομικο-δικηγόρο και μονον μ’ αναγνώρισε/
πλην εγώ στο ελάχιστο αυτής της οιονεί «ποινής» χώρεσα/
Χθες στα δικαστήρια περαστικός χαρμολύπη εμφιλοχώρησε/
για μιαν "αγάπη" που αλίμονον αρχήθεν δεν την μπόρεσα.../
Δευτέρα 23 Μαΐου 2022
Κηπουρίειν
Εβάλαμεν ευλογητός στο Κηπουρίιν/
παρά την θέσιν Μάνα/
που είναι και τη λεν/
ότι το νερό της από εκεί/
με λάκκον ήμερον και ήρεμον/
διασχίζει χωριά/
νέα, αρχαία, βασιλικά και λαϊκά/
και χύνεται στη λΙμνη Πολυφύτου/
θέλω να πω στον φουσκωμένο Αλιάκμονα/
τον μέγιστο κατά μήκος έλληνα ποταμό/
φέροντα δε 5 - 6 φράγματα παρακαλώ...
H δική μου...
Μία παιδίσκη και είς παις, πενταετής, ήρχισαν να φιλονικώσι περί του τίνος η λαμπάδα ήτο ευμορφοτέρα.
― Όχι, η δική μου η λαμπάδα είναι καλλίτερη.
― Όχι, η δική μου.
― Εμένα ο πατέρας μ᾽ την εδιάλεξε, κι είναι πλιό καλή.
― Εμένα η μάνα μ᾽ την εστόλισε μοναχή της.
― Και ξέρει να κάμει λαμπάδες η μάνα σ᾽;
― Όχι, δέ ξέρει; Σαν τη δική σ᾽!
― Τέτοια παλιολαμπάδα!
― Ναι, παλιολαμπάδα;… να!…
― Να κι εσύ!
― Να κι άλλη μια!
Και ήρχισαν να τύπτουν αλύπητα τας κεφαλάς αλλήλων με τας λαμπάδας των, εωσού έβαλαν τα κλάματα και οι δύο.
(Από την «Παιδική Πασχαλιά» του Αλεξ. Ππδ. 1891)
***
Συζητούν εις Πόντιος και εις Μικρασιάτης:
- Οχι η δική μου γενοκτονία είναι η μεγαλύτερη καταστροφή
- Οχι η δική μου Μικρασιατική είναι μεγαλύτερη
Κι έπεται συνέχεια στον διαπληκτισμό για το ποιά καταστροφή ήταν η καταστροφικότερη για τις οποίες σχεδόν το γλεντούν οι σημερινοί απόγονοι.
Να δεις που στο τέλος και μετά τον μεταξύ τους ποδοσφαιρικό αγώνα που θα δώσουν για το ποιός θα υπερισχύσει, θα χτυπηθούν κιόλας στις πλατείες κι όχι στα ανοιχτά χαρτιά της ιστορίας...
- Για ποια Ελένη;
- Μα εκείνη του Γ. Σεφέρη/
που κόβει τον καιρό στα δυό κ.λπ./
“Με το βαθύ στηθόδεσμο, τον ήλιο στα μαλλιά,/
κι αυτό το ανάστημα/
ίσκιοι και χαμόγελα παντού/
στους ώμους στους μηρούς στα γόνατα·/
ζωντανό δέρμα, και τα μάτια/
με τα μεγάλα βλέφαρα,/
ήταν εκεί, στην όχθη ενός Δέλτα./
Και στην Τροία;/
Τίποτε στην Τροία /
ένα είδωλο.
Τρίτη 17 Μαΐου 2022
"...τα καλοκαίρια έχουν πάντα προθεσμία"
Τεύχος της Παρέμβασης μεταξύ Εαρος και Θέρους κάποιας χρονιάς, με εξώφυλλο
τους Θερβάντες και Σαίξπηρ, έργο του Κ. Ντιό
Η στροφή από το 18ο σονέτο του Σ. σε μτφρ. Διονύση Καψάλη
Πως να σε πω-καλοκαιριάτικο πρωί;/
Εχεις πιο εύκρατη μορφή, πιο ερασμία·/
γνωρίζω ανέμους που κι ο Μάης φυλλορροεί,/
τα καλοκαίρια έχουν πάντα προθεσμία/
Κυριακάτικος περίπατος
Β λειτουργία λογω κοβιτ στον αγιο Δημήτριο/
Δίχως αντίδωρο λογω συνωστισμού/
(το έλαβα εξωδικως από αγιο Νικόλαο)/
Aλφα καφές με την ποιήτρια Αφροδίτη Κοιδου /
Το σύζυγο Φανη ιατρό παιδοπνευμονων/
απο τη Ναυπακτο και την Αθήνα/
Κυριακάτικος καθαρισμός τάφου του πατέρα/
-δεν πειράζει τον ακούω αρκεί η μνημη-/
Υπό τον πλατανο της δημοκρατίας/
εσπρέσο στης Κατερίνας/
Άγριες Εντουρο κατέλαβαν την πλατεια/
Και θορυβούν στην όψη τους/
Λιτή (!) μεταπασχαλιος τράπεζα .../
Σήμερα μαλλον δε θα βρέξει./
Θαύμα επί κορμού δρυός
Κυριακή του Παραλύτου αλλά και αγίου Αχιλλειου Λαρίσης
- Άγνωστε καλλιτέχνα στον άγιο Νικανορα τι βλέπεις /
- Βλέπω στο κορμό δρυός υπό βροχην η μορφή του αγίου να έχει ανατείλει /
- Θαύμα θαύμα/
Βοήθεια μας...
Η Χάρτα και οι χάρτες
Επεσκεφθην δι’ ιδιωτικούς λόγους το κτήριον της Τεχνικής Υπηρεσίας Κοζάνης εκεί που πριν λίγα, αλλά για πολλά, χρόνια, στεγαζόταν η Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης, πριν πάει στο σημερινό μεγαθήριό της. Με την αφορμή έψαχνα να βρω κάτι που να μου θυμίζει εκείνα τα αισθαντικά χρόνια μου εκεί ως αντιπρόεδρος του Δ.Σ της 8 χρόνια περίπου και άλλα 8 ως διευθυντής της Βιβλιοθήκης και το Ινστιτούτου Βιβλίου και Ανάγνωσης. Δηλαδή εκείνο που ονομάζαμε τότε κατά πλάσμα πραγματικότητας «Κοζάνη Πόλη του Βιβλίου». Ηταν εκείνη η εποχή (1996-2003) η δημιουργικότερη σε όλο τον πνευματικό βίο της πόλης και ειδικά των γραμμάτων της. Δεν ηύρα τίποτα που να μου θυμίζει τα χρόνια. Ολα αλλάξαν, ως χώροι δηλαδή, κι ήταν επόμενο. Μόνον κρατήθηκε επί τοίχου ένα αντίγραφο μεγάλο της Χάρτας του Ρήγα την οποία είχα κορνιζάρει τότε και «αναρτήσει» εκεί. Μια φευγαλέα συγκίνηση με ακολουθούσε μέχρι την απομάκρυνσή μου από τους χώρους τους οποίους αγαπήσαμε κι αγαπηθήκαμε ορισμένως (ισως και μισηθήκαμε). Η Χάρτα του Ρήγα (1796- 1 797 η εκτύπωσή της στη Βιέννη) το αντίτυπον δηλ. που βρίσκεται στη Βιβλιοθήκη από το 1853, ήρθε εδώ με τη δωρεά του επιφανούς λογίου της Κοζάνης Ευφρονίου Πόποβιτς, ο οποίος άφησε και 600 περίπου τόμους βιβλίων σ’ αυτήν. Σήμερα σε τι κατάσταση βρίσκεται η Χάρτα δεν το γνωρίζω μάλλον στα 12 φύλλα της διατηρημένη. Ετσι πανοραμική είναι μόνον αυτή στην Τεχνική υπηρεσία (μήπως και κάποια στην σχολάζουσα Λασσάνεια Χαρτοθήκη;). Εστω και ως φωτοτυπικόν αντίγραφον, προσφορά, αν καλά θυμάμαι, του κ. Φάνη Πάμπα, του συναρπαστικού αυτού Κοζανίτη που ζει στη Βιέννη σήμερα. Δεκάδες επίσης φωτ. συγγραφέων και πνευματικών ανθρώπων της Κοζάνης και της χώρας, η σειρά φωτ. της νεοελληνικής λογοτεχνίας, αλλά και οι θαυμάσιες μεγάλες φωτ. ποιητών της Θεσσαλονίκης προσφορά του κ. Γιάννη Βανίδη στην Παρέμβαση και στη Βιβλιοθήκη, όπου ήθελα εγώ θα τις άφηνα, και προτίμησα τη Βιβλιοθήκη φυσικά, τώρα μάλλον θα χάθηκαν. Ο Γιάννης Κάβουρας ο πολύτιμος συνεργάτης στο ΙΝΒΑ και τη Βιβλιοθήκη τότε θα θυμάται. Ο σημερινός πρόεδρος του ΔΣ της Βιβλιοθήκης, δηλ. ο κ. Δήμαρχος τι γνωρίζει απ’ αυτά;
Επί υπουργείας πολιτισμού του Ε. Βενιζέλου τα 15 υπαρκτά αντίτυπα της Χάρτας που ήταν γνωστά στην Ελλάδα, με υπουργική απόφαση κηρύχτηκαν εθνικά μνημεία. Η Χάρτα της Κοζάνης όμως παραλήφτηκε δι άγνωστους λόγους. Επρεπε να κάνω παραστάσεις ιδιαίτερες και να βγει συμπληρωματική απόφαση του Υπουργού για να συναριθμηθεί και η Χάρτα μας στα μνημεία του πολιτισμού. Η Χάρτα είναι ένα σπουδαίο έργο τέχνης και ιστορίας. Πάνω της ο Ρήγας έβαλε εκατοντάδες πληροφορίες ιστορικές, γεωγραφικές, πολιτισμικές, νομισματικές, χαρακτικά κ.α. έως και σπαρταριστές· λ.χ. Στο σημείο που ο Ρήγας αναφέρει το ακρωτήριο Ακτιον γράφει: «Ακτιον πούντο εδώ ενικήθη ο Αντώνιος από τον Οκτάβιο έχασε και την Κλεοπάτρα».
Εκ του φιλολογικού - πολιτικού μου αρχείου σαν σήμερα 11 Μαϊου 2014. (Μνήμη ποιητού Βασίλη Βατάλη)
Κάνουμε γνωστόν στο φιλοθεάμον κοινό των τριπλών εκλογών πως η Κοζάνη κατέχει μια παγκόσμιον πρωτιά. Η Ποίηση, αυτή η τέχνη στην οποία κατέφευγε ο Κ. Π. Καβάφης όταν είχε ανάγκη φαρμάκων αφού αυτή γνωρίζει κάπως από φάρμακα, είχε κατέβει σε Νομαρχιακές εκλογές το 1998 και διεκδίκησε την ψήφο του λαού. Είχε αργηγόν της τον ποιητήν του Λαού ονόματι Β. Βτλ («Παρτάλα» κατά το φιλολογικόν του ψευδώνυμον) ο οποίος αφού συνέπηξεν συνδυασμόν με την επωνυμία «Ποίηση με Λευτεριά Λόγου» μετείχε του αγώνος μέχρι και των προεκλογικών ντιμπέϊτ απαντών στα ποικίλης φύσης ερωτήματα. Μαζί του στον αγώνα αλλά ως αντίπαλοι οι συνδυασμοί που υποστηρίχτηκαν τότε από το ΠΑΣΟΚ+ΣΥΝ, τη ΝΔ, το ΚΚΕ και το ΔΙΚΗ. Το γεγονός να καταχωρηθεί στας δέλτους του Γκίνες διότι δεν νομίζω να υπάρχει παγκόσμιο αντίστοιχο. Ελαβε 0.66% ποσοστόν και ψήφους επί εγκύρων 116.238 χύδην ψηφοδελτίων, 767,1708 εκλεκτής ποιητικής ποιότητας. Το μετά την υποδιαστολήν ποσό ψήφων με μπερδεύει κάπως. Τι ήταν αυτά; Η Ν.Α. ευγνωμονούσα εξέδωσε τα ποιητικά «Απαντα» του αργηγού του συνδυασμού εις ένα τόμον με τον τίτλον «Ηθικοπολιτικά Πονήματα ποιητή λαού».
Ας το έχουν υπ’ όψιν τους αυτό οι μονήρες ποιητές, οι ομαδοποιημένοι παρόμοιοι, οι σχολές μαθήσεως γραφής της ποίησης, οι μαζώξεις ποιητών, τα περιοδικά (χάρτινα και άυλα) ποίησης, η Ακαδημία Αθηνών και περιχώρων, το ΥΠΠΟ και τέλος τέλος ο λαός υπέρ του οποίου δόθηκε αυτός ο αγώνας, αγάπης άγονος.
ΥΓ. Κι ενώ οι πολίτες πολιτικοί συνήθως στοχοποιούνται από «φίλους» κι αντιπάλους τους εγώ σεμνύνομαι ότι στιχοποιήθην (και το έχω προς δόξαν και λόξαν μου) υπό του ποιητού ως ακολούθως:
“…με τον φωτισμό του, τον μέλανα/
ήρθε δικηγόρος να μας «γιάνει»!!!/
σε ημετεριστικά έδρανα/
κισσός, στ’ όνομα Καραγιάννη/
κι αναρριχόμενος κομμάτων!!!/
τους πεπρωμένους χτυπημένους/
κόντρα, πεινασμένων στομάτων/
ειρωνεύεται πονεμένους...»/
Δευτέρα 9 Μαΐου 2022
Των Μυροφόρων
Κύριε μ' αξίωσες να ΄ρθω στην αυλή σου και πάλι/
εκεί που ο αέρας γέρνει τα πεύκα στη φορά του/
την Μυροφόρα Κυριακή που των μανάδων η αγκάλη/
ανθίζει σήμερα κι ο καιρός ξανά ηύρε τη χαρα του/
Δευτέρα 2 Μαΐου 2022
1η Μαϊου δηλ. Κυριακή του Θωμά
Προηγούνταν ιππείς (του Αριστοφάνη), όπως τότε 11-10-1912 καβαλάρης ήταν ο πρώτος ελευθερωτής της πόλεως και αργοτερότερον στο θέατρο δρόμου με αφορμή την 100ετηριίδα απελευθέρωσης του αείμνηστου Γιάννη Καραχισαρίδη οι έφιπποι ηγούνταν της πομπής.
Λαογραφικοί και αποκριάτικοι σύλλογοι εν στολή έσερναν αιχμάλωτες μεγάλες ελληνικές σημαίες· 3 μπάντες Κοζάνης Πτολεμαϊδος, Ελασσώνος έπαιζαν επίκαιρα αλλά βαρύθυμα μαρς, στρατός, πρόσκοποι, αμέτρητοι ιερείς, κλήρος και λήρος, ψαλτάδες νέφος, μικρό δάσος τα λάβαρα των αναστάσεων που έφερον οι επίτροποι σαν τις σημαίες των εθνικών επετείων, μια ζυγιά αδέσποτων σκυλιών που μετείχαν της πορείας και γαύγιζαν ήπια, Λαός του θεού ευλογημένος μέγα πλήθος με τις μισοκαμμένες τις λαμπάδες της Αναστάσεως. Αλλά το Δημαρχείον αφώτιστον κι έτσι έχασε σε τις ευλογίες...
Ηταν η συνοδεία του εορταστικού θιάσου που έφερνε την εικόνα της Παναγίας της Μυδραλιοχτυπημένης (μεγάλη η χάρη Της) από Γερμανούς από τη μονή Ζιδανίου στον καθεδρικό της πόλεως όπως κατ’ έτος και έθος γίνεται δια την ενιαύσιαν ζητεία και προστασία.
Τα πυροτεχνήματα βροχή, όπως τη μέρα που η Κοζάνη ανήλθε ποδοσφαιρική κατηγορία και δεν θα παίζει με τα χωριά πλέον. Τέτοια σύναξη είχε να δει η πόλη από την απελευθέρωσή της το 1912 (δε θυμάμαι βέβαια γιατί δεν είχα γεννηθεί).
Προσπάθησα να δω την εικόνα αλλά η Παναγία απουσίαζε είχε δραπετεύσει πανικόβλητη από τις κροτίδες στο μοναστήρι της. Μια από τις μπάντες έπαιζε συνεχώς το Χριστός Ανέστη, εκ νεκρών εννοείται...
«...μόνον που με κοίταζαν από μέσα μου
νωπά τα μάτια της απ’ τα κεριά
και σφύριζα θυμάμαι το «Χριστός Ανέστη»
έγραφε στα «Μαύρα λιθάρια» του ο Μιχάλης Γκανάς.
- Πάσχα λύτρον λύπης;
Σάββατο 30 Απριλίου 2022
Σέγα...
Πολύ καιρό το κοιτούσα στη βιτρίνα του ιστορικού μεγάλου βιβλιοχαρτοπωλείου της πόλεως. Είχα ξεχάσει ως και τ’ όνομα του αλλά όχι κι ό, τι μου έφερνε στη μνήμη.
«Σέγα» μου είπε ο βιβλιοϋπάλληλος..
Πίσω στα χρόνια τα παλιά...
Ο δάσκαλος στην ΣΤ τάξη του δημοτικού εκτός των άλλων (οιονεί παιδονόμος, μικροδιδάσκαλος, επιτηρητής ησυχίας και τάξεως, κυνηγός σκασιαρχούντων μαθητών, - οχι κουρέας δεν έκανα) μου ανέθεσε και τα καθήκοντα του διαχειριστού του μαθητικού πρατηρίου: τετράδια, μολύβια, ξύστρες, γόμες, χάρακες, τσίχλες, πλαστελίνες, καραμέλες, είδη χειροτεχνίας όπως ήταν και η σέγα, είδη διαλείμματος αλλά και μαθήματος, Ενα χρόνο πριν στην Ε' πάνω σε μια κόντρα πλακέ στο μάθημα της χειροτεχνίας, σχεδίασα έναν ομηρικό Αχιλλέα ήρωα ξιφίρη που θέριζε τους Τρώους, και με τη σέγα τον έκοψα γύρωθεν. Τον γύρισε ο δάσκαλος σ’ όλη την πενθέκτη τάξη λέγοντας πως «αυτός θα γίνει ζωγράφος κηφήνες κοκορόμυαλοι κ.α.» (έγινα κάτι σαν πεζογράφος).
Στο εμπόριο ως πρατηριούχος δεν τα κατάφερα...
- Κύριε δάσκαλε υπήρξα έμπορος κακός...
Αυτός, όμως, κάλυπτε τις εμπορικές μου αδυναμίες στους ισολογισμούς της επιχείρησης. Είχε άλλωστε ελεύθερον το τσιμπολογείν και καραμελοτσιχλίζειν ατελώς.
Τώρα που το συλλογίζομαι και στην μετέπειτα «εμπορική» μου κατάσταση με την «Π» υπήρξα εντελώς έμπορος κακός.
Ως εκ τούτου:
“Κύριε, άνθρωποι απλοί
πουλούσαμε υφάσματα,
(κι η ψυχή μας
είταν το ύφασμα που δεν τ’ αγόρασε κανείς).
Την τιμή δεν κανονίζαμε απ’ την ούγια
η πηγή και τα ρούπια είταν σωστά
τα ρετάλια δεν τα δώσαμε μισοτιμις ποτέ:
η αμαρτία μας.
Είχαμε μόνο ποιότητας πραμάτεια.
Έφτανε στη ζωή μας μια στενή γωνιά
-πιάνουν στη γη μας λίγο τόπο τα πολύτιμα-.
Τώρα με την ίδια πήχη που μετρήσαμε
μέτρησε μας· δε μεγαλώσαμε το εμπορικό μας·
Κύριε, σταθήκαμε έμποροι κακοί!
(Δ. Ι. Αντωνίου)
Μούσαις χάρισι "ουέ"
Ας τον (με) σταματήσει κάποιος (α) σ’ αυτή την «αυτοκαταστροφική» τελικά, διάθεση προς αγορά όλων των βιβλίων και περιοδικών που νοιώθει(ω) πως τα θέλει(ω) και οφείλει(ω) να τα έχει(ω) σώματι. Πέλαγος βέβαια αδιατάρακτο κυμάτων τα αδιάβαστα. Ελα όμως που θέλει(ω) να τα έχει(ω). Να τα υπάρχει(ω) ορισμένως. Αυτή η κατάκτηση και ροπή είναι μια διαστροφή τελικά αφού εκτείνεται και σε άλλες ανθρώπινες καταστάσεις ατελέσφορης συνύπαρξης και απόκτησης. Κολυμπά(ω) στα βιβλία σαν σώματα ύλης αλλά όχι και στο περιεχόμενο τους καθότι είναι αδύνατο να τα διεξέλθει(ω) αφού ο χρόνος κι ο τρόπος ύπαρξης είναι εντελώς περιορισμένος.
Αφορμή των παραπάνω το βιβλίο της καθηγήτριας της Λογοτεχνίας στο ΑΠΘ κ. Βενετίας Αποστολίδου «Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ Η ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑΣ (1942-1982) εκδ. Πόλις. Τι ζόρι τραβάει(ω) για την απόκτησή του αφού είναι εντελώς ειδικού γνωστικού αντικειμένου ότι “Το βιβλίο ιχνηλατεί την πορεία ανάπτυξης της Νεοελληνικής Φιλολογίας στις Φιλοσοφικές Σχολές Αθήνας και Θεσσαλονίκης”. ‘Εχει όμως εξώφυλλο το ιστορικό κτήριο της φιλοσοφικής του ΑΠΘ. Αυτό φτάνει. Φτάνει; Περισσεύει. Το κτήριο και ό,τι εντός του διεξάγεται ήταν το απωθημένο του(μου). Η διπλανή όμως αχυρονοειδής Νομική τους περιμάζωξε και τους «μεγάλωσε» πολλαπαλώς μαζί με την πόλη της. Διάβαζε(α) το ρητό στην είσοδό της ΜΟΥΣΑΙΣ ΧΑΡΙΣΙ ΘΥΕ ως “Μούσαις χάρισι ΟΥΕ” ότι είχε σβηστεί με τον καιρό η τελεία στο “Θ” και εφάνταζε “Ο”.
Το βιβλίο το πήρε(α). Αλλά θα το διαβάσει(ω);
Ο "στόχος" κι οι 40 Βάντσες...
Απόγευμα προς το εσπέρας της Τρίτης Διακαινησίμου και Μάρκου του Ευαγγελιστού, ευρέθημεν στην Κοινότητα Ανω Κώμης (Απαν Βάντσα το αρχαίον της όνομα) Κοζάνης όπου γινόταν παρουσίαση του βιβλίου «Αναζητώντας τις Σαράντα Βάντσες» του Νίκου Σταμκόπουλου, εκδ. Παρέμβαση. Ενα εντυπωσιακό σε όγκο ύλη σημειώσεις, φωτ., συμπεράσματα, λαογραφικό, ιστορικό, κοινωνιολογικό σύγγραμμα 600 τόσων σελίδων ( «Ελεος κυρ’ συγγραφέα» αλλά και «Κουράγιο αναγνώστα»). Μάλιστα ο μηχανικός συγγραφέας μας «απειλεί» πως ακολουθούν τουλάχιστον 4 τόμοι του αυτού διαμετρήματος. Βιβλία, όμως, που ξεπερνούν τις 250-300 σελίδες γίνονται για τον αναγνώστη βαριά σαν μυλονόπετρες, λένε οι ειδικοί της αναγνώσεως, όπως και το κήρυγμα στις εκκλησίες όταν ξεπερνά τα 7 λεπτά (συνήθως φτάνει τα 27), νύστα φέρει. Μίλησαν η κ. Δήμητρα Καραγιάννη, εκδότης του βιβλίου, ο δημοσιογράφος Ζήσης Πιτσιάβας, συντονιστής, η ιστορικός και φιλόλογος Ελένη Μαρούδη κι ο συγγραφέας. Παρέλασαν του βήματος, άνευ μικροφώνου – το γεγονός καταχωρείται στα αρνητικά του όμορφου απομεσήμερου- διάφοροι επιχώριοι μικρορήτορες του λεπτού (ευτυχώς).
Στο περιθώριο της παρουσιάσεως σε μια γωνιά του Πνευματικού Κέντρου υπήρχε μικρή έκθεση με φύλλα της γλυκείας εφημερίδος «Στόχος» που εκδόθηκε για λίγο στο χωριό, αρχές δεκαετίας του ’80, όταν κυριαρχούσε ο ιδιότυπος σοσιαλισμός των μη προνομιούχων κ.λπ. κι αυτή ήταν ένα εκδοτικό ξάφνιασμα με την ευθυκρισία, τον πολιτισμό, την ευαισθησία της. Εκεί μετ’ αφάτου συγκινήσεως (σιγά...) βρήκα το χειρόγραφο (δακτυλόγραφο δηλαδή σε μια ERIKA κι επί συμβολαιογραφικού χάρτου) το πρώτο της ζωής μου συγγραφικόν ταξίδιον με τον τίτλο: «Ο Αριστοφάνης. Η Ειρήνη και μια πολιτιστική εκδήλωση».
Ακολούθησαν χιλιάδες σελίδες στο παντού.
Ε, και;
Τι κατάλαβα;
Ούτε Ακαδημαϊκός δεν μπόρεσα να γίνω, τόσον πολύ απέτυχα στους συγγραφικούς μου στόχους, που έλεγαν κι οι Γάλλοι.
- Απλώς η Πρώτη αγάπη (και του Ιωαν. Κονδυλάκη) δεν ξεχνιέται ως γνωστόν...
ΤΡΙΤΗ του Πάσχα
«...Ο Γώγος (Γεώργιος) χτίστης αυτός, νευρικός πολύ τιμωρούσε αμείλικτα τα οικόσιτα μεγάλα ζώα ως ακολούθως: δάγκωνε τ’ αυτιά του απείθαρχου μουλαριού και τις μούρες των προβάτων που ατακτιούσαν στο άρμεγμα κι έβαζαν τα ποδάρια τους στο καρδάρι· τον Μπέλο, το βόδι, που ανέβηκε τις εξωτερικές σκάλες του σπιτιού και στρώθηκε στο σαλόνι – εκείνης της εποχής να το πει σαλόνι (ζήλωσεν την δόξα του «Βόδι πάνω στη στέγη» του Νταριους Μιγιω) το βάρεσε τόσο πολύ που με τον καιρό πέθανε, ψόφησε θέλω να πω. Αλύπητα δε βάρεσε τον θρασύτατο γιγάντιο γαϊδαρό τους (σωστός γόμαρος κυπριακός) ακόρεστος στις ορμές κι απείθαρχος εντελώς στο φόρτωμα, ο οποίος μια Τρίτη του Πάσχα κατεχόμενος από οίστρον γομαροαφροδισιακόν (με όλες τα εξωτερικά στοιχεία προκλητικά αιωρούμενα) έκοψε το καπίστρι από το αχούρι κι όρμηξε στην πλατεία του χωριού και διέλυσε το χορό των γυναικών (ο αθεόφοβος λες κι ήθελε να επιτεθεί στα χωρικά πασχάλια γύναια) που ξεπροβοδούσαν τη μεγάλη γιορτή «Ωρα καλή σου Πασχαλιά και να ξαναγυρίσεις» (τραγούδι που με κάνει και κλαίω κάπως, ένδον, όταν το ακούω σ’ αυτές τις στάσεις...|
(από το «Δοκίμιον συγγενογραφίας» στα «ΕΝΩΜΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΑ» εκδ. Γαβριηλίδης 2018
ΥΓ. Η φωτ ειναι του παλιού φωτογράφου της Λευκοπηγής Νικολάου Κερασιώτη. Ο παίζων με τη μπάλλα στο κέντρον του χορού η ημετέρα παιδικότης...
Δευτέρα 25 Απριλίου 2022
Δευτέρα του Πάσχ(ου)α
Την σήμερον κι ενώ απάσα η Επικράτεια/
των νεοελλήνων εορταστικώς ΓιωργοΓεωργιακρατείται/
εν Λευκοπηγή και Πάσχον συνεορτάζομεν./
Ετσι ενώπιον του πίνακος που εζωγράφισεν ο Κ. Ντιος/
Πάσχον-πατέρα προ 6μηνου αναχωρήσαντα/
την τιμίαν μορφήν εν μνήμη και λόγοις/
τιμώντες μεγαλύνομεν.../
Σάββατο 23 Απριλίου 2022
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)



















