Εφημερεύουσες φαρμακείες
Μηδείς ανώνυμος υβριστής
εισίτω (επώνυμοι όμως γίνονται δεκτοί)


Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου 2020

Κυριακοδρόμιον

Είδα στην τηλεόραση τον +Ανταίο Χρυσοστομίδη στις «Κεραίες της εποχής» να μιλά για τον +Τζον Λε Καρέ Ο Κώστας απ’ το Μαυροδένδρι μου έστειλε μορφές και λόγους +Λ. Κύρκου και +Γ. Μπράμου τότε που όλοι ροκανίζαμε λέξεις στη μνήμη του +Κυριάκου Σιδηρόπουλου στα 15 χρόνια του υπό γης. από εκείνη την Κυριακή των Βαϊων 1988. Ακόμα θυμάμαι τι μου είπε ο Ανταίος «Συναισθηματικός κυνισμός ο λόγος σου" κι ακόμα όλους τους θυμάμαι...

Τρίτη 15 Δεκεμβρίου 2020

Αγίας Λευκής (σελίδος)

Την 14η Δεκεμβρίου αγίας Λευκής στο εορτολόγιον παγκοσμίου ημέρας αγάπης στο κοσμολόγιον/ έστειλα την «Π» στο εκτυπωτήριον / Λιθογραφία άλλοτε και νυν Grafis/ στο Δήμο Θέρμης στη γλυκυτάτη Νέα Ραιδεστό / Στο δρόμο Πολυγύρου, Αρναίας κι αγίου ‘Ορους./ Δεξιά το Ησυχαστήριον της Σουρωτής/ ένθα ευλογεί αβέρτα ο όσιος Παϊσιος/ λίγο μετά η μεγαλομονή Αγίας Αναστασίας / συμπάθεια του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη / Ο στρατηλάτης Θεόδωρος άρχων μετά του ΑΘανασίου/ η Δέσποινα των σελιδοϋπολογισμών μας/ Ελένη δε των άσπονδων λογαριασμών μας/ 200 τεύχη μ.Χ νυν η Παρέμβαση αριθμεί/ λίγο πριν τη Γέννηση και την Περιτομή/ και μόλις προ του μέγα Εμβολίου/ «Ειμαστε πάνω από το χώμα/ – κάνε το κορόιδο» που είπε ο Τσιτσάνης/ - Ρε συ πως πέρασαν 36 τόσα χρόνια.../

Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου 2020

Ο μικρός ποιμήν

/
Οτε ήμην μικρός βοηθός ποιμήν στα όρη/ (Μπαράκος) σ' αυτή τη στρούγκα/ και στις πέτρες της καθήμενος εδιάβαζα / Παπαδιαμάντη, Σαίξπηρ Ντοστογιέφσκι/ στις εκδόσεις της ηλικίας μας (Μαρή) / ωθώντας τα πρόβατα και τα γίδια/ προς την απουριά (πόρος) να αρμεχτούν / από τον λογιότερο των ποιμένων Μηνά/ που πρώτος διατύπωσε «το ζήτημα της σημασίας»/ Αλλ’ αφαιρούμην συνεχώς / κι άκουγα τη φωνή που με έσφαζε: «βάρειιι»/ μεθερμηνευόμενη ως «Που βοσκάς ανόητε»/ Από τότε έβοσκα στα ξένα κείμενα και λόγια... (φωτ. Γρ. Δουγαλή)

Ντουντούκες

Μπήκε, όπως κάθε πρωί, αλλά τώρα εν θριάμβω, με μια ντουντούκα μετεξέλιξη εκείνης του Ιησού το Ναυή στα τείχη της Ιεριχού κι εντουντούκιζε ποικιλοτρόπως. Η ντουντούκα, ο πολλαπλασιαστής ήχου, συνήθως φωνών διαμαρτυρίας, ήταν από τα απαραίτητα αξεσουάρ του κατά καιρούς επαναστατισμού των οδών καθώς στις διαδηλώσεις ο έχων το γενικό πρόσταγμα διάβαζε το σημείωμα οδηγιών κι εκφωνούσε λχ.: «Μια η ντουντούκα τέσσερις εμείς» το δε συν-ακόλουθον πλήθος επαναλάμβανε φωνή μεγάλη το σύνθημα, ναι, αυτό τούτο σύνθημα. Εποχή του αλησμόνητου ΕΚΚΕ με τα εντυπωσιακά μεγάλα κιτρινοκόκκινα πανό και τις συναγωνίστριές του που συναγωνίζονταν σε κάλλος αυτές του Ρήγα Φεραίου. Τον καιρό της αντιμνημονιακής εξάψεως σε μια βραδιά Παγκόσμιας ποίησης 21 Μαρτίου πάντα, χρησιμοποιούσαμε αντί μεγαφωνικής εγκαταστάσεως μια ντουντούκα δανεική από τα αναρχοαριστερά σχήματα της πλατείας κι έτσι κι εκτελέσαμε κι ημείς το όποιο καθήκον μας στην τότε υπόθεση ... Τα έλεγα στο μικρό αυτά κι εξεκαρδιζόταν στα γέλια... ΥΓ. Ντουντούκες λέγαμε και τις ψηλές ουρές από τα κρεμμύδια εν αναπτύξει στο μπαχτσέ.

Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2020

Ο τοίχος

Στους ελεγχόμενους δρόμους της απαγόρευσης στην πόλη, η οδός Επισκόπου Μελετίου κοντά στο κάθισμα των αγίων Αναργύρων, μου στέκεται στο λαιμό σαν μια γλυκιά γεύση ιστορίας. Ο Επίσκοπος Σερβίων και Κοζάνης Μελέτιος ο Κατακάλου ήρθε το 1734 στον τόπο μας από Θεσσαλονίκη αφού πρώτα κυνηγήθηκε από τον εκεί μητροπολίτη -ποιος ξέρει γιατί-, πήγε στη Ρώμη, άλλαξε δόγμα κι ο πάπας τον έχρισε Καρδινάλιο. Γύρισε πάλι Θεσσαλονίκη και από εκεί κατέληξε Κοζάνη επιστρέφοντας στην Ορθοδοξία. Όλα καλά δηλαδή. Αυτός με δικά του χρήματα αγόρασε το οικόπεδος που κτίστηκε το περικαλές επισκοπείον. Κατά τη θητεία του αν και Ορθόδοξος φορούσε ακόμα το επίσημο δαχτυλίδι που του χάρισε ο Πάπας. Στην αυτή οδό λίγο πιό πάνω ένα ερείπιο με αυλή και στο βάθος ένας τοίχος μόνος του, βαμμένος λουλακί ό,τι ξέμεινε σαν αίσθηση από κείνους τους τοίχους που έβαφε ο Θ. Αγγελόπουλος όταν γύριζε τις ταινίες του στη Φλώρινα αλλά και στην Κοζάνη κάπως,στα γυρίσματα του Μελισσοκόμου.

Παρασκευή 27 Νοεμβρίου 2020

14 Θέσεις για έναν απόντα εντελώς

/
1 Κάποιες μη παρουσίες στο τώρα/ 2 φαντάζουν διπλές απουσίες στο πάντα/ 3 Μίμης Σουλιώτης λ.χ. και δηλαδής/ 4 «… Γρήγορο εσπρέσσο στο Ελ Γκρέκο/ 5 το αυτοκίνητο στο συνεργείο»/ 6 Λησμόνησα πόσους χρόνους και καιρούς λείπει./ 7 Ασυλο, λέει, συμπήξαμαν Βαλκάνιων/ 8 ποιητικών μοναχικών στρουθίων/ 9 κι οδηγήθημεν στα δικαστήρια Θεσσαλονίκης/ 10 ως καταχραστές, άλλ’ ηθωώθημεν πανηγυριστί./ 11 Κάτι δε παλιοβάπορα Φλωρίνης/ 12 που έπλεαν τον Σακουλέβα ανάποδα/ 13 έσκασαν από το κακό και το χειρότερό τους. 14 Αιωνία η ανάμνηση Του…

Πέμπτη 26 Νοεμβρίου 2020

Χνάρια...

Νίκος Πανταζόπουλος, όνομα καθηγητού μύθος στη Νομική Θεσσαλονίκης κάποτε. Ρωμαϊκό δίκαιο κ.λπ. Βρήκα το βιβλίο στην επικράτεια του βιβλιοχάος μου τυχαία. Μέσα του μια επιστολή χειρόγραφη: «Θεσσαλονίκη 10 – 4 – 1975, αποστολέας Αντώνης Παπαναστασίου» ( φοιτητής τότε), προς Χρήστο Μπέσα (ιατρόν οφθαλών επιφανή στην Κοζάνη). Τον ενημερώνει για το Ρωμαϊκό δίκαιο, τα κεφάλαια SOS και τις ιδιαίτερες συμπάθειες του καθηγητή (καιγόταν για ό,τι αφορούσε το έθιμον και τη εφαρμογή του στο Δίκαιο). Ο αποστολέας ήταν από Εράτυρα κι είμασταν συμφοιτητές (μαζί με τον Βασίλη Μαρκόπουλο και τον άτυχο φίλο μας Δημήτρη Δαγιόγλου που χάθηκε πριν λίγα χρόνια, δικηγόρος στην Κοζάνη). Φίλοι εκείνου του αλησμόνητου καιρού Γιάννης Κ., Αθήνα, Ελένη Γ., Θεσσαλονίκη τώρα και λίγοι άλλοι. Τον Χρ. Μπέσα δεν τον γνώριζα τότε όταν κυριαρχούσε στον πολιτισμό και τα γράμματα της πόλης, με τον ρηξικέλευθο για την εποχή του (1975 - 1980 περίπου) σύλλογο «Φίλοι της Τέχνης». Κάποια στιγμή μου έδωσε τα βιβλία του Συλλόγου όταν αδρανοποιήθηκε μη αντέχοντας την «επέλαση» του Φιλοπρόοδου Συλλόγου που ιδρύθηκε στον σαρωτικό (και κομματικό) αντίποδά των ΦτΤ. Εκεί φαίνεται ήταν και το Ρωμαϊκό δίκαιο. Αργότερα στην υπερδεκαπενταετή μας σχέση αγάπης κυρίως, και έχθρας κάπου κάπου, τι δύσκολοι άνθρωποι που είμαστε φορές, δεν μου είπε πως είχε γραφτεί στη Νομική. Το έκρυβε, και μάλλον την άφησε στο τέλος. Μέσα στο βιβλίο υπήρχαν λίγες σημειώσεις στα λατινικά και μια συνταγή για γυαλιά. Κοιτώ το γραφικό του χαρακτήρα με νοσταλγία, τόσο γνώριμος από τα χειρόγραφα των συνεργασιών του (άπειρες) στην «Παρέμβαση και νιώθω μια ρίγα λύπης. Κάθε μέρα βλέπω το όνομα του στον τοίχο καρφωμένο - η οδός Χρίστου Μπέσα –πρώην Δωδεκανήσου- δίπλα από το σπίτι μου-. Ο Αντώνης, αλίμονον, χάθηκε τόσο νωρίς στα πρώτα σχεδόν χρόνια της δικηγορίας του στη Θες/νίκη. Πρόσωπα φίλοι παλιοί που πέρασαν σαν χ(η)νάρια Κι άφησαν τα βαριά ή ανεπαίσθητα τους α-χνάρια...

Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2020

Ευλογίες...

/
Τα παράτηξα όλα βράδυ Κυριακής/ τηλεόραση, διαδίκτυο, εγκόσμιες αναζητήσεις/ μόλις ο Αλξνδρς «οι δικοί μας στο Ε4"» μου είπε/ από το κελί της μετανοίας μας στο Ορος/ Μικρή αγία Αννα, Κοίμηση, Διονυσίου του ρήτορος/ και Μητροφάνους./ Ο πατήρ Ευθύμιος μιλούσε ξεναγούσε/ ο ηγαπημένος νεο-Γέροντας τώρα./ «Ως ρομφαία που διελεύσεται», του στήθους της Παναγίας/ Μια νοσταλγία μυτερή με διεπέρασε/ Από τον άγιο Γεράσιμο ως τον όσιο Σπυρίδωνα/ 30 τόσα χρόνια ποδαρομουλαροανεβοκατεβάσματα/ οποία κατάνυξη: βράχια, εσπερινοί, τράπεζες/ κύματα θαλάσσης του Σιγγιτικού/ μου το ‘πανε πως είναι μεγάλη/ ευλογία να σε κερνά ο γέρων / το εκ βοζβελία θυμίαμά του «Ανθος ερήμου» και να ψιλοφτιάχνεσαι ...

Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2020

Μικρό πόδι..

Καφές σε καρεκλάκι νερό στο κόκκινο ποτήρι/ Κι ας είναι τα καφέ κλειστά λίγο με νοιάζει/ Στην αγία ρουτίνα του look down το πατητήρι/ το πόδι του Μ. μικρή ευτυχία μου μοιάζει.../

Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2020

Το Πολυτεχνείο κι όπως αυτό ζει στα Καραούλια...

/
Οπως τόσοι (πόσοι;) άλλοι «Εκείνη τη βραδιά»/ ήμουν «Εκεί». - Ε, και; Με το καιρό ένιωθα/ μια ηθική ασφυξία για τη «Μέρα» αυτή/ που την ευτέλισαν χρόνο το χρόνο/ κνώδαλα κύμβαλα, τενεκέδες... / Την περνούσα ακούγοντας τις Αρκαδίες/ του κυρ’ Μίκη Θ. και ειδικά το «Μιλώ» και «Χάρης»/ Ετσι για να στανιάρω κατά τι και όπως, όπως./ Από μακριά λοιπόν όπως καιρό τώρα/ Μόνον που φέτος ο ιός κι ο φόβος του/ μας στερεί τη συνάντηση των λιγοστών / εκείνης της βραδιάς στη Θεσσαλονίκη, / στ’ αμπέλι του Γιώργου Μ. στα Καραούλια/ όπου κατ’ έτος στο αισθαντικό του χώρο / γινόταν η σύναξη της Μνήμης/ που όσο πάει και λιγοστεύει... (με ρακί των ημερών μεταβγαλμένη...)

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2020

Εύρηκα...

Σαίξπηρ και Κάλβος ομού σε ένα άσημο παγκάκι/ αφημένοι στη μικρά πλαυεία Μανόλη Αναγνωστάκη/ Αδέσποτους τους εύρηκα τους πήρα τους ξαναδιαβάζω/ και από πάνω μου τη στάχτη του φόβου μου τινάζω/
υ

Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 2020

Σελιδοδείκτης

Εσκάλιζα αναμνήσεις/ εκεί που απαγορεύεται η προσέγγιση/ στην πόλη της Θεσσαλονίκης λόγου χάριν/ Πριν 6 μήνες κοντά στη Δεσπεραί / Δίπλα στην Αρμενική εκκλησία/ μια βροχή με νότισε ως τα κόκαλα της ψυχής/ Θυμήθηκα τα "Σουπιοκόκαλα" του Μοντάλε/ «...Ο Σμπάρμπαρο, παράξενο παιδί, πολύχρωμα διπλώνει/ χαρτιά, φτιάχνει με αυτά βαρκούλες που απιθώνει/ στο βούρκο του αυλακιού ιδές τες πως κυλούν./ Νοιάσου γι' αυτόν ευγενικέ περαστικέ διαβάτη: ας κάνει/ το μπαστούνι σου να μην χαθούν/ τα εύθραυστα καράβια οδήγησ' τα σε πέτρινο λιμάνι...»/ Εύρηκα το λοιπόν έναν λεπτοφυή σελιδοδείκτη/ «ε. δ. τάκα βιβλία βασιλίσσης σοφίας 38 τηλ. 265.708»/ κι εμνήσθην εκείνο το λεπταίσθητον βιβλιοπωλείο/ της νεότητος μας, το αγαπημένο./ Επί της Βασιλίσσης Σοφίας τότε τώρα Εθνικής Αμύνης κ.λπ/ Είπα να συγκινηθώ αλλά κρατήθηκα / ότι το μέλλον μας γεμάτο συγκινήσεις θα ‘ναι/ - Ας μη ξοδευόμαστε..

Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2020

Κρούσματα...

«Γενικὸν προσκύνημα τῶν κυμάτων, καθολικὴ σύναξις ὅλων τῶν βρυχηθμῶν τῶν ἀνέμων καὶ ὅλων τῶν ἀλαλητῶν τῶν καταιγίδων, ἦτον ὁ ὀρφνὸς καὶ φαλακρός, ὁ ὑψίνωτος τῆς πέτρας πάγος. Παλάτιον τῆς ἐρημίας καὶ τῆς σιγῆς, θρόνος βαθείας μελαγχολίας, ὁ πελώριος βράχος ὁ βορεινός, ὁ θαλασσόπληκτος, ἐπάνω τοῦ ὁποίου ἦτο κτισμένον ποτὲ τὸ παλαιόν, τὸ κατηρειπωμένον σήμερον χωρίον. ..» Διαβάζω Αλεξ. Ππδ «Τα κρούσματα» τίτλος λίαν επίκαιρος στην καθημερινή μας μελαγχολική πραγματικότητα. Ο πελώριος βράχος του Ππδ μου φέρνει κατά νου το «Μέριασε βράχε να διαβώ το κύμα αντριωμένο...κ.λπ. του Αρστλ. Βαλαωρίτη. Το «Ερημο Χωριό» της αφήγησης την «Ερημη χώρα» του Ελιοτ, αφού ένα μεγάλο χωριό είναι η χώρα μας καθώς βιώνουμε τη σωματική και ψυχική ερημία στις κλειστές πόλεις της ύπαρξης μας. Από αύριο βλέπουμε που αι δυνάμεις της πολιτικής προστασίας θα προσβάλουν από της 6ης πρωινής τα ημέτερα ελληνικά σώματα ανά την επικράτεια. Αι ημέτεραι δε δυνάμεις πάλι θα αμύνονται κατά του COVIT 19 Ζήτω το έθνος των φουκαράδων ακατά -βλήτων νεοελλήνων.

Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2020

ΗΘελα μάσκα σοφιστικέ

Ηθελα διακαώς μια σοφιστικέ, ας πούμε, μάσκα ότι είχα βαρεθεί αυτές τις χειρουργικές του ευρέως κοινού από τα σούπερ μάρκετ δηλαδή. Αφίχθη μόλις. Από την Riva del Garda, περιοχή Trentino στην εντελώς βόρεια Ιταλία, φιλοτεχνημένη από τον έξοχο ζωγράφο Γιώργο Κόλλα που ζει και δημιουργεί εκεί (από Αλβανία μισοέλλην). Ο ζωγράφος διαπρέπει με δεκάδες εκθέσεις, έκανε ήδη 2 στο Βατικανό (η μια συνεχίζεται ακόμα). Εζησε στην Κοζάνη 23 χρόνια κι έφυγε απ’ αυτήν πριν 7· νοσταλγεί την πόλη και τους ανθρώπους της (όπως και το τυρί φέτα και τις ελιές). Κι εμείς τον νοσταλγούμε καθότι εντελώς καλός και γλυκός άνθρωπος (όπως κι η σύζυγός του) και λίαν καλός ζωγράφος, φίλος δε και συνεργάτης της “Παρέμβασης” ανιδιοτελής. Αμήν…

Ρωμιοσύνη - Ελληνοσύνη

...Το χέρι τους είναι κολλημένο στο ντουφέκι / το ντουφέκι είναι συνέχεια του χεριού τους / το χέρι τους είναι συνέχεια της ψυχής τους.../ ( Επί Ρωμιοσύνης) κι έχουν για πρόσωπο μια μάσκα στο σαγόνι / σαν ένα λουλούδι που ο COVID 19 παγώνει (Επί της νυν Ελληνοσύνης)

Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2020

Η συμμετοχή μου στο έπος του 1940 δηλαδή το 1976

Ητο η εξής. Υπηρετών στο ΛΥΒ Σερβίων ως υποψήφιος λοχίας του ταχυδρομικού σώματος μοι ανετέθη υπό του διοικητού, ελλείψει άλλου τυπικά έστω εγγράμματου οι περισσότεροι συστρατιώτες ήταν αγροτοποιμένες στα έναντι όρη Χασίων και Πιερίων, να συντάξω και εκφωνήσω λόγον πανηγυρικόν για την 28ην Οκτωβρίου που θα διαβαζόταν ανήμερα της γιορτής. Βρήκα το βιβλίο του Αγγελου Τερζάκη «Η ελληνκή εποποιϊα 1940-1941» και το ξεσήκωσα. Ενώ όλοι οι συντροφοφάνταροι ασκούνταν ολημερίς εγώ αραχτός σε κάτι πρασινάδες ανεπηρέαστος αυτών ότι έγραφα ομιλία άρα εκτός πάσης αγγαρείας και ασκήσεων. Εγιναν όλα καλά κι εγώ εδοξάσθην εφήμερα λαβών μάλιστα άδειαν με διανυκτέρευσιν εις HOTEL των Σερβίων...Ηταν η πρώτη μου δημόσια ομιλία κοντά στις παρά μία 1000 που εκφώνησα παντός καιρού, υφής και διαθέσεως. Καταγόμουν κι από ηρωική γενιά αφού ο πατέρας μετείχε της Εθνικής Αντιστάσεως επί 1,5 χρόνο και στη συνέχεια στον εμφύλιο επί τριετία, τραυματισθείς. - Ζήτω το έθνος, κατέληξα και καλά έκανα.

Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2020

Παραμονή λαμπρής ημέρας

Εις τον περίβολον του αγιου Δημητρίου/ όπου εντός του διεξαγόταν εσπερινός/ (ένιωθα σκιά του Νέστορος βοηθού του αγιου)/ Τον αγώνα κι αγωνία της πληθυος των μασκοφόρων/ παρατηρούσα ότι 15 κρούσματα ιού ήδη ανακοινώθηκαν παραμονή του./ Αθλοφορε Άγιε τη Θεσσαλονίκη / πρωτίστως φρόντισε / Κι ύστερα τις άλλες πόλεις που σε ανθυπολατρευουν/ όσους δε και όσες φέρουν τ ονομα σου/ φυλαγε εντελως...

Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2020

Πράσινα...

Στο κοντινό άλλοτε. Εν αρχή ήταν τα «Πράσινα μπερέ», ταινία του 1968 με τον Τζων Γουέιν κ.λπ., έργον πολεμικότατον. Αλλης τάξεως και πράξης όμως πίλοι από εκείνους του μηδέποτε συσταθέντος Συνταγματικού Δικαστηρίου της επταετίας που θα έφεραν επί κεφαλής οι ανώτατες δικαστικές κεφαλές. Κατά δε τους γελοιογράφους της εποχής: «πίλον εις σχήμα κόλουρου κώνου ανεστραμμένου». Σημ. ένδον: Εστρατεύθην με μπερέ (1976) κι απελύθην με δίκοχον (Νοε. 1978) μήνες 28 ακατέβατους εν στρατιωτικώ πλώ. Προχωρώ οπισθοβατών. Στο εξώφυλλο του διασκευασμένου δια παίδες μυθιστορήματος - αναφοράς του Εκτορος Μαλό (δεν τον αναφέρει στο εξώφυλλον ο εκδότης) «Χωρίς οικογένεια» εκδ. Πεχλιβανίδη, ο εμβληματικός γερό Βιτάλι πλανόδιος μουσικός οιονεί επαίτης, καλλιτέχνης της άρπας -ολόκληρη μια ορχήστρα- φορούσε πράσινο καπέλο πλατύγυρο. Το όλον του λογοτεχνικού διαπράγματος δυνάστευε γλυκά τη νιότη μας τη φαντασία, το θυμικό, τη νοσταλγία ακόμα και τώρα. Στο νυν και πόσον αεί; Επί 30 και έτη μόνιμος πέρα-δώθε του κεντρικού πεζόδρομου με τις πικροκαστανιές, ο μόνος επιτηδευματίας ζητιάνος (είναι γραμμένος και στο τοπικόν ΕΒΕ) πολύχρωμος ενδυματολογικά, εκ της έγχρωμης πρώην εργασίας του, σαν τα παιδιά των κάποτε λουλουδιών, εκλιπαρεί σιγαλά: «Μια βοήθεια παρακαλώ για το παιδί μου». Αυτό κάθεται παράμερα (δεν κλαίει όπως ο σουλιώτης στο Σολωμό) και παρακολουθεί με ουδετερότητα τα γεγονότα. Σ’ αυτόν τον πεζόδρομο ομοίως τόσα και χρόνια, κι εγώ στο δώθε κείθε. Είμαστε οι πιο εμφανείς και μόνιμες φιγούρες στην πεζο-καρίνα της πόλεως. Αυτός για τον επιούσιο τρόπο ικετεύοντας κι εγώ τον περιούσιο λόγο αναζητώντας ήγουν «Τον έπαινο του δήμου και των σοφιστών». Χα, χα, χα, δηλαδή και δηλονότι...

Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2020

Ημερολόγιο ενός ασήμαντου εγκλωβισμένου

Κι όμως/ όλα δείχνουν φυσιολογικά/ αίθριος καιρός εν ουρανοίς/ ακέραια ανθρώπινα σώματα επί γης/ Ο Οχτώβρης σέρνει το κάρο των ημερών του/ γεμάτο όψιμα σταφύλια οργής / να τα πατήσουν στα ιοφόρα αλώνια./ Διαβάζω στο μεσημβρινό ζεστό παράθυρο/ «Το ημερολόγιο ενός ασήμαντου» / νιώθω μέσα του να βυθίζομαι αύτανδρος/ Σήμερα πάλι η τηλεόραση θα ανακοινώσει/ βαρύ φορτίο κρουσμάτων/ και πως τα κελιά, θα αρχίσουν να γεμίζουν (ε, και...)/ Τους απόμερους δρόμους της καραντίνας θα πάρω/ «Να βγω απ’ αυτή τη φυλακή/ Όπου «κανείς δε θα με περιμένει»/ Αφού «οι δρόμοι θα ‘ναι αδειανοί/ κι η πολιτεία μου μια ξένη...»/ (όπως το λέει ο κυρ’ Δ. Σββλς.)

Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2020

Τα μήλα του Οχτώβρη

Ο Οχτώβρης στον Θ. Σ. ΕΛΙΟΤ Αφού ο χρυσός Οχτώβρης χώνεψε μέσα στο σκοτεινό Νοέμβρη/ και μαζεύτηκαν τα μήλα και σοδιάστηκαν/ κι έγινε η γης ερμιά νερό και λάσπη γεμάτη/ σκούρες ακίδες(1) του θανάτου... («Φονικό στην εκκλησιά» μτφρ. Γ. Σ.) 1. ακίδες · τα κοτσάνια, οι μίσχοι στα θερισμένα χειμωνιάτικα χωράφια

Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2020

Ανθρωπος με μάσκα...

- Ανθρωπος με μάσκα στην πλατεία Μ. Αναγνωστάκη.../ κάτι σαν ανθρωπος στη θάλασσα.../ συλλογιζόμενος.../ Λαμβάνω μηνύματα/ - Τι κάνετε εκεί πάνω, είσαι καλά, προσέχετε.../ - Μα, πας να πεις, το ίδιο συμβαίνει στο μέγα Πανελλήνιον/ αλλά δεν προφταίνεις ότι εσύ τώρα είσαι το θύμα./ Την εποχή του σεισμού των 6, 6 R (13-5-1995)/ μέρα Μαγιού κι αγίας Γλυκερίας/ εμείς εδώ επάνω στα βουνά/ δίναμε κουράγιο σ’ όσους μας συμπαραστέκονταν/ κα μας “παρηγορούσαν” εννοείται / - Μη φοβάστε συνέλληνες/ Μετά την πρώτη γνώση/ μάθαμε και μάλιστα καλά τι εστί σεισμοβερύκοκον/ Ετσι και τώρα/ που μας σφίξανε Lock down/ και μας πολιορκούν χιλιάδες άρματα ιοδρεπανοφόρα...

Τρίτη 13 Οκτωβρίου 2020

Αυγή κι αυγές

Καθημερινά αγόραζα, διάβαζα, μοίραζα, ενίσχυα (ως και μικρομέτοχός της), έγραφα κατά καιρούς σ’ αυτήν, δηλ. ζούσα (αναγνωστιαγωνιστικώς) μ’ αυτήν από την 4η ή 3η Αυγούστου 1974 που ξανακυκλοφόρησε άχρι σκληροσυριζοποιήσεώς της. Επομένως έχω δικαίωμα ή μερίδιο στη θλίψη και νομιμοποιούμαι ενεργητικά (στα νομικά) από τα όσα της συμβαίνουν εσχάτως. 40 και χρόνια με την ΑΥΓΗ... Από τους περίπου 1400 αναγνώστες πανελληνίως και κάποιες περιόδους ίσως ο μοναδικός καθημερινά στην πόλη. Οταν ήμουν «επώνυμος άρχων» των βιβλίων της Κοζάνης (1996-2003) μια μέρα μια κυρία με κάλεσε να την επισκεφτώ στην πλακόστρωτη αυλή της. Είμασταν και γείτονες (οδός πλ. Αυλιώτη με οδό Περδικάρη). Στη μέση της αυλής ένας παραδοσιακός «αρβανίκος» ήγουν φρέαρ αρτεσιανόν πηγάδι κοινώς. Στεγνό. Μέσα του γεμάτο πλαστικές σακούλες κι εντός τους όπως όπως ριχμένες εφημερίδες. Ηταν ΑΥΓΕΣ προδικτατορικές. - Τις έκρυψε ο πατέρας μου είπε η καλή κυρία όταν έγινε η δικτατορία (Βασίλης Κουτλιάς σεσημασμένος κομμουνιστής) Πάρτε τις αλλιώς θα τις πετάξω. Με είχε καλέσει σαν ...υπηρεσιακό παράγοντα περισυλλογής των αδέσποτων βιβλίων, αρχείων, εγγράφων. Πήγα όμως ως συγγενής α’ βαθμού να μαζέψω τα λείψανα μιας εποχής· μια οιονεί σωστική ανασκαφή. Ηταν μαζί μου και ο Γιάννης Χ.; Εκατοντάδες φύλλα της Α. τα πήρα, τα σιδέρωσα, τα φυλάγω στο υπόγειο στο χωριό Ανακομιδή... Κάπου κάπου ξεφυλλίζω κάποιες με μια νοσταλγία ιστορική. Δεν έζησα την εποχή της αυτή. Είμαι (ήμουν δηλαδή) της μεταπολιτευτικής πολιτισμένης αριστεράς. Με μια μελαγχολία για το πως κατέληξε το εγχείρημα (και η εφημερίδα) όταν πρώην «διώκτες της» την περίλαβαν χωρίς οι Σαύλοι να μετεξελιχτούν σε Παύλοι..

Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2020

108η

108η επέτειος από την 11η-10ου-1912) δηλαδή την «Κατάληψη της Κοζάνης (έτσι έγραφε η τότε εφημερίς των Αθηνών ΠΑΤΡΙΣ) από τα ελληνικά στρατεύματα. και κατά συνέπεια την απελευθέρωση της από τους ελάχιστους σ΄ αυτήν Οθωμανούς . Από ιδρύσεως ήταν μια χριστιανική ελληνική νησίδα, χωριό πρώτα κι αργότερα πόλη χάριν των προνομίων που εξασφάλισε με χίλιους δυό τρόπους γι αυτήν ο συνιδρυτής της Κοζάνης Χαρίσιος Τράντας και θεωρήθηκε Μαλικανέ δηλ. τελούσα υπό την προστασία της Σουλτανομήτορος. Στη φωτ μέρος από το ιστορικό της Κέντρο. Ο καθεδρικός άγιος Νικόλαος (1664-1721) στο κεραμιδί, το Καμπαναριό του 1855 η γκρι πέτρα, μέρος της πλατείας μετά την τελευταία της εκ βάθρων δημιουργία της το 2016, το δημαρχείο με την απαλή ώχρα. Σήμερα η Κοζάνη κατελήφθη από τον κορωναϊό, λίγο περισσότερο από άλλες πόλεις και πέρασε στο πορτοκαλί της επιβάρυνσης. Κυκλοφορούμε με μάσκα μέσα έξω (με τον άλλον «στης Κοζάνης τα σοκάκια με τα σπίτια τα ψηλά» κοιταζόμαστε κι αναγνωριζόμαστε μόνον από τα μάτια πλέον) πλένουμε τα χέρια, κρατούμε τις αποστάσεις όχι πάντα επιτυχώς. Αλλά που θα πάει;