Οι Παπαδιαμαντισμένοι

 Ιτε του διαδικτύου Παπαδιαμαντισμένοι
με αφορμή την 108η Κοίμησίν Του
- κάθε χρόνο και περισσότερο πεθαίνει -
ας αφεθούμε στην συγκατοίκησίν του
με τον Σολωμό στα οικόπεδα του Ελύτη
δοξολογούντες ακράτως και τους δύο.
Ενας από τους «βαρεμένους» του κι εγώ
με της Κ. Δημουλά την αυτοέκδοση
«Το λίγο του κόσμου» 1971 (έτσι αρχινούνε όλοι)
και τα «Πάνω νερά» 1973 του Γ. Π. Σαββίδη
τη «Φόνισσα» του συνορεύω.
Δεμένη με σπάγγο μη μου φύγει
(και που να πάει η τάλαινα;)
σιγοψέλνω, τα λέω χύμα δηλαδή
«Την χείρα σου την αψαμένην»
από το Δοξαστικό της ενάτης ώρας των Φώτων
Μνήμη ευλαβική των ανεπλήρωτών του ερώτων
«Ερως νάρκισσος, έρως θείος» ο έρως στο σοκάκι
όπως τους αποκαλεί η κυρ' Αγγέλα Καστρινάκη.

Συγκομιδή

 Μάζεψα όλο το απόθεμα ευχών (αντευχόμενος), μια θημωνιά
να 'χουμε να θερίζουμε, αλωνίζουμε, αλέθουμε στη νέα χρονιά

Σιωπή...

 Ιωσήφ του μνήστορος σήμερα στην εκκλησία και το εορτολόγιο. Αυτού που όταν αντιλήφτηκε "τι παίζεται" πείστηκε δε και από άγγελον Κυρίου κατ' όναρ, εσιώπησεν. Λένε πως αν η σιωπή θα είναι η γλώσσα του μέλλοντος αυτός θα είναι ο πρώτος "ομιλητής" της.

Η νέα Π κι ο παλιός λογαριασμός

Κάποιοι φιλότιμοι κι αισθαντικοί συνδρομητές της «Παρέμβασης» καταθέτουν τη συνδρομή τους σε έναν παλιό λογαριασμό της «Π» τον οποίο δεν χρησιμοποιούμε πλέον ότι τον έχει κατάσχει ο Υπουργός Οικονομικών και δίνει τα ευρώ, ό,τι αρπάξει δηλαδή, στον Υπουργό όπλων κι αυτός με τη σειρά του στον Πρωθυπουργό επί τω τέλει να διατηρηθούν στην κυβέρνηση όσο μπορούν. Μα από εμάς εξαρτώνται; Ναι και από εμάς που πληρώνουμε την άγρια εισφορά αλληλεγγύης κ. λπ.

Καθώς εορτάζει το γιαπράκι

Σήμερα στην Κοζάνη είναι γιορτή του "γιαπρακιού
«Μάνα, βαστούν τα γιαπράκια σαράντα μέρες…»
Από τη συλλογή διηγημάτων ΕΝΩΜΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΑ εκδ. Γαβριηλίδης (2018) απόσπασμα από τη διήγηση «Μάνα, βαστούν τα γιαπράκια σαράντα μέρες…» που στηρίζεται σε μια αφήγηση του κ. Γιάννη Πλόσκα - τουπίκλην Γιαντς τσ' Λένκους.
............

Παραμονές

Η παραμονή μας μάζεψε ενωρίς
γύρωθεν από τα επίκαιρα βιβλία των ημερών
Αλεξ. Ππδ δηλ. αλλά και Τ. Κ. Παπατσώνη ποιήματα
«Χριστουγεννιάτικη αγρυπνία»
"Κατά τη γέννησιν του Κυρίου"
«Τα καπηλειά»
Στο σπίτι αχνίζαν αρωματικές αίσθησες
αφού «Στα τζάκι βράζαν τα σαρμάδια»
Φλυαρήσαμε συλλογιζόμενοι κι αναστοχαζόμενοι
ως τα μεσάνυχτα που έγραψε 25 η νύχτα
και τέλειωσαν οι αγρυπνίες των Χριστουγέννων
άρχισεν δε η επίσημη εορτή.
«Ποιμένας ταπεινότατος κι όχι αυλητρίδα εταίρα
και θεάρεστη και συνετή κάμνω του αυλού μου χρήση»

Επήρα το αναμμένο φαναράκι
της μνήμης και χωρίς χιόνια στο καμπαναριό
εβγήκα να με χτυπήσει λίγο τ’ άγριο αεράκι
και τράβηξα για το παντοτινό της νοσταλγίας χωριό.

Ο πλάτανος γυμνός αγέρωχος γέρο χρόνος φτυστός
κι ελλείψει φάτνης δε βρήκε μέρος να γεννηθεί ο Χριστός

Τα 400 βιβλία

400 ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΑΤΡΙΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ ΤΟΥ ΜΑΜΑΤΣΕΙΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΚΟΖΑΝΗΣ
Τετρακόσια βιβλία συγκεντρώθηκαν για την Παιδιατρική Κλινική του Μαμάτσειου Νοσοκομείου, στο πλαίσιο της δράσης που διοργανώθηκε από το περιοδικό Παρέμβαση και το ΣΥΝ- Βιβλιοπωλείο. Παραδώσαμε τα βιβλία σήμερα στον Αναπληρωτή Διοικητή του νοσοκομείου, κ. Τόλιο Σπ.
Τα βιβλία θα χρησιμοποιηθούν από παιδιά που νοσηλεύονται, κατά τις ημέρες των γιορτών, αλλά, επειδή ο αριθμός τους ήταν μεγαλύτερος από τον αναμενόμενο, θα γίνει και μία μόνιμη Δανειστική Ββλιοθήκη στην Παιδιατρική Κλινική.
Κάθε βιβλίο γράφει μία ευχή για τα παιδιά που νοσηλεύονται. Ευχαριστούμε πό καρδιάς όσους συνέβαλαν με την ευγενική προσφορά των βιβλίων τους...
ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗ

Σκηνές από την ωραιότερη ημέρα του χρόνου

 
* Στην τηλεόραση ένας στρογγύλος κι εντελώς ενήλιξ τύπος ασπάζεται ένα γελοίο στρουμφάκι το οποίο ονομάζει αη Βασίλη και ζητά την ευχή του να ‘χει. Ας την έχει. Εν τω μεταξύ στους ναούς διαβάζεται η λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου, ναι Αυτού την ευχή του να ‘χωμεν μάλιστα, και δεν το λέμε εξ ονοματολογικής ιδιοτελείας.
* Η τριμελής πρωινή παρέα που μας είπε ολόκληρον της ημέρας το τραγούδι δεν παρέλειψε τη στροφή "Σ’ αυτό το σπίτι που ‘ρθαμε...» αυτή δηλαδή που με συγκινεί άχρι δακρύων εσωτερικής κλαύσεως...
ΥΓ. Ο,τι δεν μου φέρει ο αη Βασίλης απ’ αυτά που του παρήγγειλα θα τα πάρω από το Public είπε ο Μ. κι ησύχασε.

Φαρμακολύτριας

Φαρμακολυτρίας, λέγαμε, άνοιξα τον Γ’ των Απάντων Του τόμον
Αγίας Αναστασίας Μαχούλας στον ερειπιώδη ευκτήριόν της οίκον
Με μάγια, γοητείες, μεθοδείες πονηρές που φέρνουν ήπιον τρόμον
καθώς ψάχνεις της αλύσεως του τρόπου σου τον χαμένον κρίκον

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

Μάριου Κυπαρίσση – Μώρου

«Πέρα από τις ισχνές αγελάδες"

Μελετήματα για την ποίηση του Ντίνου Χριστιανόπουλου

Ομιλητές

Μαρία Ιατρού Επίκουρη καθηγήτρια νεοελληνικής φιλολογίας ΑΠΘ

Γιώργος Δελιόπουλος φιλόλογος, ποιητής

Βασίλης Μητσικάκος Μεταπτυχιακός φοιτητής Συγκριτικής λογοτεχνίας (Σορβόνη Paris IV)

Συντονίζει η φιλόλογος – συγγραφέας Δήμητρα Καραγιάννη

Νέο κτίριο της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κοζάνης

(στο Αναγνωστήριό της)α

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2018 ώρα 20.00

Διοργανωτές : Παρέμβαση, ΣΥΝ-Βιβλιοπωλείο, ΙΑΝΟΣ

Το βιβλίο και τα σιντί

-“Ο κόσμος, λοιπόν, γεννήθηκε για να καταλήξει σ’ ένα βιβλίο” είπε ο Μαλαρμέ ή και σε 4 σιντί

Από τα "Διασωθέντα της Παρέμβασης κειμήλια"

Είμεθα στο ΜΙΕΤ Θεσσαλονίκης. Στα χαρτόκουτα με τις προσφορές. Επιτυχία. Η εικόνα του τεύχος είναι μιας πανέμορφης νεαράς που την επαύριον της φωτογραφίσεώς της έγινε μοναχή. Αυτά στην πόλη της Αι-Κατερίνης παλιά. Είναι και εξώφυλλο ποιητικής συλλογής του κυρ' Αντωνίου Κάλφα (γεν. του Κάλφαντος) "Με τα διασωθέντα της πίστης κειμήλια" στις εκδ. Παρέμβαση. Ποίηση υψηλών προδιαγραφών μόνον δι' ολίγους...

Αναγνώσεις, διαγνώσεις, απογνώσεις

 Πως το έλεγε ο Γκαίτε στο «Φάουστ»:
«Αχ, σπούδασα φιλοσοφία/
Ιατρική και Νομική/ και δυστυχώς Θεολογία/
Με επιμέλεια μοναδική/ και να ‘μαι τώρα παρά το ζήλο/
Μωρός σαν της οξιάς το ξύλο ...»
Κατόπιν διαβάσματος εννοείται, πολύ.
Εγώ μόνο της Νομικής, κι αυτά λειψά,
τα γράμματα τα επιστημονικά και κόλπα επήρα·
σε άλλα εχώθηκα και χάθηκα οριστικά.
Ομως καιρός των χονδρών Βιβλίων και ρούχων
που μας σκεπάζουν κουβέρτες μαλακιές
σαν τις παντοτινές αγαπημένες.
Χριστούγεννα άχιονα αλλ’ αναγνωστερά
μετρώ τις σελίδες – ράγες στις οποίες ταξιδεύω:
«Ερασιτέχνης Επαναστάτης» Απ. Δοξιάδη
«Το όνειρο της κόκκινης καμάρας» TSAO HSUEH-CHIN
«Πετροκαλαμήθρες» του Παύλου Ζάννα
(30 χρόνια το αναζητούσα και το ηύρα)
«Ημέρες Η’» Γ. Σεφέρη (καμία σχέση με τις πριν)
2733 σελίδες σύνολον παρακαλώ.
Ε και, σάμπως στην πλάτη θα τις πάρω
κι αν με λυγίσουν σε γνώριμα τοπία θα πέσω
θα με καλύψουν όπως το χιόνι τον Μπαρμπαγιαννιό
στον «Ερωτα στα χιόνια» του Αλεξ.Παπαδιαμάντη.

Στη Δ. που σαν σήμερα ξεκίνησε...

Πετροκαλαμήθρα (η) ναυτ. Η πρωτόγονος πυξίς, ο μαγνήτης

...με θεοδόλιχους, εξάντες πετροκαλαμήθρες
και τηλεσκόπια που μεγάλωναν πράγματα
Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ: ΤΡΙΑ ΚΡΥΦΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Ωσάν Βοριάς αυτή κι εγώ σαν πετροκαλαμήθρα
*
Στη μυστική γαλήνη εγώ στημένος μες στα ρείθρα
Μνέσκω σαν κατά το βοριά η πετροκαλαμήθρα
Δ. ΣΟΛΩΜΟΣ: Ο ΚΡΗΤΙΚΟΣ

«Αναζητώντας το χαμένο χρόνιο» Μ. Προυστ, 1971 μετάφραση Π.Α.Ζ. εκδ. Ηριδανός. Απόγευμα αγίου Νικολάου 1989 στο Α΄ Πόγραμμα της ΕΡΑ άκουσα την είδηση του αιφνίδιου τέλος του. Μετά για χρόνια αναζητούσα το βιβλίο του Π. Ζάννα: «ΠΕΤΡΟΚΑΛΑΜΗΘΡΕΣ εκδ. Διάττων. Είχα απελπιστεί. Αλλά υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν πως τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο.
Τώρα μπορώ και να μην το διαβάσω. Δε θέλω να το αρχίσω για να μην το τελειώσω. Θέλω να το υπάρχω συμπλήρωμα στην άλλη Αναζήτηση του όποιου χαμένου χρόνου μας.

190ον τεύχος

Η κυρία φιλόλογος Χριστίνα ποιήτρια Καραντώνη και φωτογράφος εκ Πατρών μέτοχος του 3ου Συμποσίου Ποίησης της Κοζάνης αποπειράθηκε ένα εξώφυλλο του νέου τεύχους της Παρέμβασης που ετοιμάζεται. Το ανακοινώνω προς γνώσιν και δια τα νομίμους συνεπείας.

Μεθεόρτιον...

Με την μελαγχολία του Δούκα του Ουέλλινγκτον
νικητή του Ναπολέοντα στο Βατερλό
(τηρουμένων των αναλογιών εννοείται),
συνυπάρχω, μετά τη νικηφόρα διεξαγωγή
της μάχης του 3ου Συμποσίου λογοτεχνίας
της πόλεως Κοζάνης κατά πάσης Ελλάδος.
Τώρα τι θα έχουμε για να νικήσουμε;
Τις τύψεις για τις αμαρτίες που δεν κάναμε
τις θλίψεις δια το πεπερασμένον μας
τις ενδιατρίψεις με τις άγονες σκέψεις
τις προστρίψεις με διαφεύγοντα σώματα...
Λοιπόν, προσγειωνόμεθα και
στα βιαστικά το νέο τεύχος της «Π» ετοιμάζουμε
Αργήσαμε κιόλας κι έρχεται χειμώνας
Οτι η ιστορία δεν θα μας περιμένει και πολύ
για να μας εγγράψει στο τίποτα των δεφτεριών της!
- Αλληλούια...

Από το 3ημερον 3ον Συμπόσιον λογοτεχνίας της Κοζάνης

«Οικογενειακή συγκέντρωση»

«…είχαμε σκάνδαλα λογίς λογίς
είχαμε φόρους που μας βασανίζαν…»
Τ.Σ. Ελιοτ

Νοεμβρίου 23, μνήμη αγίου Αμφιλοχίου επισκόπου Ικονίου
της αγίας και μεγάλης BLACK (η μήπως βλάκ)- FRIDAY
Συμπόσιον λογοτεχνίας της Παρέμβασης εξεκίνα
στη νέα Δημοτική Βιβλιοθήκη της Κοζάνης.
Τιμονιέρης η Δήμητρα Καραγιάννη
η οποία Σάββατο 24 Νοε. και ώρα 13.45
ομιλεί με θέμα: «Η Βιβλιοθήκη και η πόλη»
Την αυτή ημέρα και ώραν 18.00
η Αναστασία Βατάλη διεξέρχεται την
«Αλληλογραφία Αλμπέρτ Καμύ- Μαρία Καζαρές.
Αρωμα συνομιλίας»
Κυριακή 25 αγίας Αικατερίνης της Πανσόφου
ημιπολιούχου της πόλεως και μητροπόλεως Κοζάνης
ο τρίτος Β.Π.Κ. (εγώ δηλαδή για να καταλαβαινόμαστε)
εκ της Λευκοπηγής ορμωμένος
και εκ της οδού της πόλεως Μιχ. Περδικάρη 20, κατερχόμενος
ώρα 11.45 θα κάνει γνωστό πως:
«Μ’ αυτά τα συντρίμμια στύλωσα τα ερείπια μου ( T.S.E.)

-Αλλά μη και η «Παρέμβαση»
μια τέτοια οικογενειακή υπόθεση
δεν είναι πλέον…

Το 3ον τριήμερον κ.λπ.

Την Παρασκευή 23/ 11ου ανοίγει τις εργασίες του το 3ημερον 3ον Συμπόσιον Λογοτεχνίας της Κοζάνης το οποίο διοργανώνει το λογοτεχνικό περιοδικό «Παρέμβαση» σε συνεργασία με το Δήμο Κοζάνης και την Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας. Συμμετέχουν και άλλοι φορείς των γραμμάτων και του πολιτισμού της πόλεως και της χώρας η Εταιρεία

Προθεσεις, υποθέσεις παραθέσεις

Ανήμερα της 17ης/ 11ου 2018 αντί 3 ευρώ αγόρασα την εφημερίδα ΑΥΓΗ. Την έχω κόψει εδώ και καιρό από τότε που συνειδοτοποίησα πως είμαστε σε διαφορετικούς πολιτικούς πολιτισμούς. Εγώ παρέμεινα σ’ εκείνη την εποχή της που κοντά 40 χρόνια εξέπεμπε την εκδοχή της πολιτισμένης αριστεράς. Φτωχική εφημερίδα την οποία λίγες χιλιάδες (δε λέω

Ψωμί κ.λπ

Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία" (ψουμί πιδία ηλευτερία στο επιχώριον ιδίωμα) εφώναζον οι φοιτητές του 1973, λίγο πριν και λίγο μετά, στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο εγκλωβισμένοι και στην Πολυτεχνική Θεσσαλονίκης μαζεμένοι και στις δύο περιπτώσεις Ελεύθεροι Πολιορκημένοι. Ομως ψωμί σίγουρα είχαν, στη Θ. λ χ. τρώγαμε στη Λέσχη· στην Παιδεία η δικτατορία παρείχε σε όλους αφειδώς διευκολύνσεις και παραχωρήσεις (μεταφορά μεταφερομένων μαθημάτων) ίνα μη ξεσηκώνονται, εκτός κι αν εννοούσαν (που δεν το εννοούσαν) άλλης ποιότητας σπουδές. Οσο για την Ελευθερία απ’ αυτήν δεν είχαν αλλά τότε έμαθαν τουλάχιστον τι σημαίνει η στέρησή της για να μπορούν να τη συγκρίνουν τώρα με τη σημερινή κατάσταση (όχι κατάκτηση) της γελοίας ελευθερίας που συνεχώς τους τάζουν.

Στιγμές και χρόνος

Νοέμβριος, στο ίδιο στιγμές και χρόνος συμποσούνται
Συμπόσιο λογοτεχνίας κάνουμε, αλλά ποιός αυτά πιστεύει
Οι «Η’ Μέρες» του Γ. Σεφέρη οσονούπω αφικνούνται
αλλά και «Η ζωή μας κάθε μέρα λιγοστεύει»...

Οιονεί δελτίον τύπου

Κάπως πιο αναλυτικά για τα «ΕΝΩΜΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΑ» σε ένα οιονεί δελτίον τύπου
Κυκλοφόρησε στις εκδόσεις Γαβριηλίδης το 20ο (;) στη σειρά βιβλίο του Β. Π. Καραγιάννη με τον τίτλο «Ενωμένα Μυστικά» ήγουν 16 – τα μάτια σας τέσσερα- συνεφαπτόμενες διηγήσεις.

"Αυτοί εδώ έχουν μεταξύ τους κάποια Ενωμένα Μυστικά" (Μάριος Γαύρος του Δημητρίου και της Δήμητρας Καραγιάννη)

Σχεδόν το είχα λησμονήσει άνοιξη λογάριαζα φθινόπωρο αφίχθησαν
Τα ‘Ενωμένα μυστικά» και σαν δύο φίδια αλαργινά μου ετυλίχθησαν
Κώστα Ρζκ, Χριστίνα Κρντν, μικρέ μου Μάριε, α, τα γλυκά μου ονόματα!
- Σας ευχαριστώ που δώσατε στα μυστικά μου ύπαρξη και σώματα

Τα ΜΑΤ παντός καιρού

16 προς 17 Νοεμβρίου 1973. Πολυτεχνική Θεσσαλονίκης. Γύρω από τη σχολή στρατιώτες, ΕΣΑ, αστυνομία τα ΜΑΤ της εποχής που «μάζεψαν τους αλήτες απ’ το πάρκο». Δεν είχαν καλό σκοπό. Δεν έφυγα. Ξημερώνοντας το πρωί μας "έφυγαν".
5 Νοεμβρίου 2018. Ομιλίες για τις Πρέσπες. Γύρωθεν της Βιβλιοθήκης εκατοντάδες ΜΑΤ δεν ξέρω με τι σκοπό. Κατέφυγα στο χώρο των βιβλίων. Εδώ είμαστε. Η Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης (η κάθε βιβλιοθήκη) είναι ο χώρος της ωραιότητας, της ελευθερίας της σκέψης, της γνώσης, της αναζήτησης, του υψηλού γούστου· της σιωπής, της τρυφερότητας, της αγάπης εν τέλει και τελικά. Εκεί ένιωσα κάτι σαν λύτρωση. Χάιδεψα, σαν να χάιδευα έναν δικό μου άνθρωπο, την παλιά μεγάλη γαλλική εγκυκλοπαίδεια με τους 24 τόμους που κάποτε κουβαλήσαμε από την Αθήνα προσφορά της κόρης του Κ. Τσιτσελίκη στη Βιβλιοθήκη Κοζάνης. Ενιωσα όμορφα. Εφυγα. Στο δρόμο συνάντησα το Γιώργο εκείνης της εποχής.
«Μας γέρασαν προώρως Γιώργο, το κατάλαβες...» θυμήθηκα τον Μ. Α.