Η γκλίτσα του Εμφυλίου

Είναι ακριβώς έτσι όπως τη βρήκαν

ο δασονόμος κι ο εργάτης υλοτομίας

που εστάλησαν υπηρεσιακώς προς υλοτόμησιν

τμήμα δάσους οξιάς στο όρος μησιν﷽﷽﷽﷽﷽ταν υπηρεσιακ εενληνις φυλ Βίτσι έτος 1975.

Μπροστά τους  σε μια διχάλα δέντρου

σκαρφαλωμένο ένα πολυβόλο. 

Κάτω δε από το πμησιν﷽﷽﷽﷽﷽ταν υπηρεσιακ εενληνις φυλυκνό φυλλσε μια διχάλα της οξιποι  εενληνις φυλόχωμα                                          

ένας ακέραιος σκελετός ανθρώπου.

Δίπλα του η παρούσαμησιν﷽﷽﷽﷽﷽ταν υπηρεσιακ εενληνις φυλ γκλίτσα.

Προσοχή

Το ανωτέρω δεν είναι ποίημα.

Είδα και οίδα

Είδα στο σινεμά τους 'Άθλίους" και στη φύση ένα αμέριμνο ρυάκι
δεν θα μας καταπιεί η ασχήμια και το μνήμο + αντίμηνο σαράκι...

Αντιπαλαμικά

Εφέτος δεν με έδειρεν

η βαρυχειμωνιά

Αλλά μ’ έπιασε με  φωτιά

και μ’ ηύρε με τα όποια νιάτα

Κι ώρα την ώρα κόντευα να βυθιστώ

στης ισοπέδωσης τη στράτα

Μα χτες καθώς με θάρρεψε

γέλιο Φεβρουαρίου

και τράβηξα να ξαναβρεθώ

στου βουνού τα μονοπάτια

το πρώτο ξενοκοίταγμα

ενός κρόκου (;) επιχωρίου

κάπως μου έκανε τα μάτια...

Επί του παρόντος στην Κατερίνη

 «ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΣΙΑΣ»:

ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΗ ΞΕΚΙΝΑ

ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 16/2  Η ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ «ΠΗΓΑΣΟΣ»

του ΑΝΤΩΝΗ ΚΑΛΦΑ

Όταν πέρυσι στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου το περιοδικό «Παρέμβαση» διοργάνωσε εκδήλωση με θέμα τη Θεσσαλονίκη στο έργο των μη Θεσσαλονικέων μακεδόνων λογοτεχνών διαπιστώσαμε ομού μετά του Βασίλη Καραγιάννη ότι η καλή λογοτεχνία που παράγεται και γράφεται εκτός βορειοελλαδικής μητροπόλεως δεν είναι ευρέως γνωστή (και ούτε υπάρχει καμιά πρόθεση, θεσμικά ή άλλως, να γίνει γνωστότερη). Έτσι λοιπόν και αφού είχαμε σε όλη σχεδόν την μακεδονική επικράτεια την μάλλον αδιάφορη έως εχθρική συμπλήρωση των 100 χρόνων από την απελευθέρωση του 1912 είπαμε να δράσουμε ομαδικότερα.

"Στην παραλία της Λεμεσού" Νίκης Μαραγκού

Μικρή πέτρα από την παραλία της Λεμεσού
Στην άλλη όψη της γράφει: Ήλιος της 1ης Αυγούστου ΛΕΜΕΣΟΣ"
Τώρα είναι "Ήλιος εν Σκοτία" του  Μ. Σλτ  του άλλου που έφυγε

Στη Λεμεσό μια θάλασσα θολή


κι αδιόρατη σα νά ’πεσε γκρίζο χιόνι


στους κυματοθραύστες και στην προκυμαία


και στο παλιό το σπίτι


με την πλαϊνή τη σκάλα και τα εμπορικά

κοιμισμένο στα φύλλα του υμενόκαλου

Όμως είναι άλλο πράγμα η θάλασσα


έτσι που σου αφήνεται


έτσι που σε σέρνει


έτσι που σου απλώνεται πέρα από τους ευκάλυπτους


φορτωμένη αροδάφνες σάπιο ξύλο θαλασσινά λουτρά


άλλο πράγμα η θάλασσα


έτσι που εισχωρεί στην πόλη καλπάζοντας στις γωνιές


σκαρφαλώνει στις ταράτσες


μπλέκεται στα φαρμακεία


φτάνει στα δικαστήρια


σέρνοντας μαζί της καρίνες και χαρταετούς


μια μυρωδιά από χαρούπια


σκουριά φιλιά ναυάγια


για να με ξαναφέρνει κάθε πρωί


στον αληθινό μου προορισμό

Ο Δήμαρχος επιβάλλει χρηματικό τέλος στους χρήστες της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κοζάνης

Από παντού μπαίνουν φόροι μόνιμοι ή κατ’ αποκοπήν στους πολίτες, οι οποίοι δεν ξέρουν  κατά που να «βαϊσουν»- κατά πως λέμε εδώ επάνω στα βουνά- να φορτώσουν αλλά και να ξεφορτώσουν το θυμό τους και σε ποιόν. Την εποχή αυτή σκέφτηκε ο κ. Δήμαρχος Κοζάνης να

Επί προσωπικού (Νίκη Μαραγκού 1948-2013)

Στοπ! Τελειώσαμε αφού τρίτωσε το κακό: Ν. Χειλαδάκης, Μίμης Σουλιώτης Νίκη Μαραγκού («Νίκη, καλό ταξίδι μάτια μου...να μου τον προσέχεις. Κυπριακή ποίηση θα σχολιάζετε εκεί πάνω, μα τί σας έπιασε όλους να φύγετε ένας ένας, Παν/μιο θα φτιάξετε;» η Ελένη Μεκάση –Σουλιώτη)

         

Αμέσως μετά κάποιοι από τους πρωταγωνιστές της βραδιάς

Αύριο δηλαδή την 6ην Φεβρουαρίου

Η πάμπ που πέρασε στη λογοτεχνία

  Οταν ο κ. Δημήτρης Νόλλας, συγγραφέας περιωπής, τότε και τώρα, βρέθηκε στην Κοζάνη (τον φέραμε δηλονότι για να παρουσιάσουμε ένα βιβλίο του) περιήρχετο ανά τας οδούς και τας ρύμας της, τα υψώματα και τα πεδινά της. Στάθηκε και σε

Αρχειο-εργο-τάξιον εξαιρετικών ενθυμημάτων

 Περιοδικό «Αρχειοτάξιο», λέει, και τεύχος 14^ον .

         Κάτι το εντελώς ωραίο προφανώς, χρηστικό καταφανώς, το δε γε νυν νοσταλγικόν έως συναισθηματικής καταρρεύσεως. Κεντρικό θέμα αυτής της βαρύτατης και βαρύτιμης περιοδικκδοσεης των ΑΣΚΙνοσταφλγικόν αφότες χοντες και μξεταλλαγμενη αροστερής έκδοσης των ΑΣΚΙ, των Αρχείων δηλαδή Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας: «Ο κ 1950-1974.σεων και η αροστεραφότες χοντες και μξεταλλαγμενη αροστερόσμος των εκδόσεων  και η Αριστερά 1950-1974».

Κυκλοφόρησε επιτέλους...

         Κυκλοφόρησε (επιτέλους ότι αναγγέλθηκε η κυκλοφορία του πριν από ...ένα μήνα) το τεικοινωνία Μητροπολίτη           θεωρησηςςτης κοζνης.Ανςύχος 165 της Παρέμβασης, πνευματική επιθεώρηση της Κοζάνης. Ανήκει εποχικά στον εκδοτικό χειμώνα του 2012-2013 και βαίνει προς το 27^ον έτος της παρουσίας της στον κόσμο και τον τρόπο των γραμμάτων της πόλης, του τόπου και της χώρας!

        

Σπίτια, δρόμοι, πλατείες, άνθρωποι παλιοί π’ αγάπησα...

«Γυρεύω το παλιό μου σπίτι...» – αυτό που το πήρε ο χρόνος, η μπουλντόζα, η πολυκατοικία, η αντιπαροχή, ως κι ο σεισμός αλλά αυτός ό,τι βρήκε κι «απ’ ό,τι απόμνιν» του Λεωνίδα Παπασιώπη στο κοζανίτικο ιδίωμα.

         

Που να ήταν και γιορτή έχθρας...

Ιωάννου Προδρόμου και γιορτή Αγάπης λέει στη Λευκοπηγή όπου ...σύσσωμα απούσα η άλλοτε Κοινότης μετείχε των εκδηλώσεων! Όμως σύμπασα και πεινασμένη η κάθε αρχή ήταν ούσα κι έτσι η γιορτή πήρε (παίρνει δηλαδή) την κανονική κατιούσα μην πω και την κατρακυλούσα και καλά κάνει δηλαδή ότι είναι μια λαογραφική απάτη και καιρός είναι να επανέλθη στο ιστορικό πουθενά της, αλλά στην πραγματικότητα των κατοίκων της.  

Δια του λόγου το ασφαλές...

         ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ, «ΕΠΙΦΑΝΙΑ, 1937», ΦΩΤΑ

1.    α. Φορητή εικόνα της Βάπτισης στην οποία κατά πανορθόδοξη ιδιαιτερότητα ο Χριστός γονατίζει μπροστά στον Πρόδρομο  ενώ στην Ορθόδοξη εικονογραφία ο Κύριος είναι πάντα ευθυτενής κι 2

﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽πηγνα που βρισεται στον ΝαΠρόρθιος κι όχι γονυπετής όπως στην εικόνα που βρίσκεται στο Ναό Τιμίου Προδ2

﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽πηγνα που βρισεται στον ΝαΠρρόμου Λευκοπηγής...

Δια την σήμερον

Από Αντώνιον Παπαβασιλείου εκ Γρεβενών, άρχοντα των "Χρονικών Δυτικής Μακεδονίας" τον οποίο πέτυχα... "εις μαγαζίον τρώγοντα βογάτσαν και διαβάζοντας τον ΧΑΡΑΜΑΔΟΝ Του"

Κάτι το νέον...

Εικονοστάσιον βράχων, Ελλήνων σημαία, η σκιά, οι ορίζοντες
η Εγνατία να σε ταξιδεύει προς Ιωάννινα και προς Θεσσαλονίκη
κι αν της Δύσης και Ανατολής μας άλλοι είναι οι καθορίζοντες
αυτή η στιγμή, η νέα μέρα, ο νέος χρόνος σ’ εσένα μόνο ανήκει

Περι-διαβάσεις πεζών και ποιημάτων τέλος του έτους

Τα διαβάζουμε ή περιδιαβάζουμε τελικά στα βιβλία; Ποιός μπορεί να πει σίγουρα γι αυτό κάτι το οριστικό; Και τα δύο προφανώς κι ανάλογα με τις σχέσεις στις οποίες αφέθηκες ή δέθηκες με αυτά άρα με τον κόσμο τους. Αντιγράφω εαυτόν από τις «Συγκεχυμένες αγάπες» μου: 

    

Αφίξεις χωρίς ήξεις...

Η νέα Παρέμβαση τχ. 165 και η συνοδεία αυτού, μοιράζονται ομού, έρχονται εντός του έτους

Δεν είναι διαφήμιση

- Αλλά τι είναι;

Γιώργος Μπουντιούκος, ένας ευγενής και πολιτισμένος συμπολίτης

Λεπτομέρεια από πίνακα του Κ. Ντιό

Οι στύλοι της ΔΕΗ κυρίως ως προς την καθημερινή ενημέρωση το κοινού είναι αδυσώπητοι. Απαξ κι εμφανιστεί κάποιος εκεί ως εφημερεύων για μια μέρα το πολύ, είναι πλέον μνήμη, ανάμνηση πένθος, λύπη, επίγειον τέλος.

        

Κάτι σαν επιστολή προς κ. Δήμαρχον το νυν σμικρόν ανάγνωσμα

       

Με βροχή, πριν το βραδινό χιόνι, ήμουν και ως «πιστός» ακροατής, Κυριακή πρωί αγίας Αννης, στο ναό του αγίου Κωνσταντίνου κ.λπ, όπου, είχαν πει, πως μετά τη λειτουργία  θα γίνει η εκδήλωση για τον άλλοτε μητροπολίτη Διονύσιο, αλλά ο ιερέας στην απόλυση ανακοίνωσε την 12^η  ώρα ως έναρξη.

Την σήμερον αγίας Άννης

φωτ. Χρ. Λαμπριανίδης

Χτες, Αμβροσίου Μεδιολάνων στη Θεσσαλονίκη

Ευθυμία Γεωργιάδου Κούντουρα

Γιάννης Τσιομπάνος

Γιάννης Βανίδης

ΜΙΕΤ Θεσσαλονίκης και παρουσίαση του λευκώματος του Γ. Τσιομπάνου  "Κοζάνη Οδοιπορικό στο χρόνο" κι εν τω μεταξύ που κοιτάν οι τρεις τους;