"Το κωλοδάχτυλο της αστυνομίας"

Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις
Από τον Guardian και το ελληνικό Lifo

Εν τω μεταξύ ενώ ο κόσμος καίγεται το Δημοτικό Συμβούλιο Κοζάνης χτενίζεται κανονικά και συντάσσει συγχαρητήρια λόγια προς τον άλλοτε Δήμαρχό του και συμψηφιστικά (τις προάλλες ήταν ο κ. Χτζδκς με αίμα επί κεφαλής τώρα είναι ο δικός μας με εμφιαλωμένα νερά μπουγελωθείς) ψηφίσματα συμπαθείας προς τον κ. Αθνσδ. όστις πλέον αποτελεί το όνειδος της νεότερης, τοπικής, πολιτικής σκηνής όχι για ό,τι υπήρξε αλλά για ό,τι νόμισε πως μπορούσε να είναι, ενώ δεν ήταν παρά αυτό που έδειξε και μόνον, κι έγινε τοιουτοτρόπως ο περίγελος κυρίως των συντρόφων (ωχ, ωχ,) και ψηφοφόρων του. Οι "συμπαθούντες" φαίνεται ότι την πολιτική συμπεριφορά κι αρετή του, έχουν ως πρότυπο στην μικρή (έως ασήμαντη) πολιτική τους ύπαρξη.

Εχουμε δηλαδή ακριβώς αυτούς που μας ταιριάζουν είτε στην φωτογραφία είτε στα δημοτικά χτενίσματα.

Σ' αυτά τα μάτια μέχρι κι ο Λ. Αραγκόν υπέκυψε...

 

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΕΛΣΑΣ

Τόσο βαθιά τα μάτια σου πόσκυψα να πιω πάνω

κι είδα τους όλους ήλιους* σ’ αυτά ν’ αντιφέγγουν

και τους απελπισμένους να πέφτουν να πνιγούν

τόσο βαθιά τα μάτια σου που εκεί τη μνήμη χάνω...

*ιδίως τους πράσινους

«Αυτός είναι Αρχηγός κι όχι ο μεθύστακας...»

 

«Αυτός είναι αρχηγός κι όχι ο μεθύστακας ο αμερικανός» έλεγαν οι οπαδοί των παλαιών, πολιτικών δυνάμεων την εποχή της μεταπολίτευσης για τον αρχηγό τους ο καθένας οι οποίοι αγελίζονταν στα κόμματα της Ν.Δ. και Ε.Κ. και για τον ερχόμενο πράσινο σίφουνα (13%, 24%, 48%) αρχηγό του Πασοκ Α.Γ.Π.

         Από τότε πέρασαν χρόνια και γενιές δεκατέσσερις. Κι ήρθε ο καιρός του Μεσοπρόθεσμου. Κι έτσι:

         Οταν ο κυρ’ Βλατής εφώναξεν: Αλέκος Αθανασιάδης

         Αυτός κολοτούμπα έκανε κι έγινε ψηφο-Στρεψιάδης

Και να η ποίηση κι οι λαϊκές παροιμίες. «Το μεγάλο Ναι ή το Οχι», «Και τι φριχτή στιγμή που ενδίδεις και φεύγεις οδοιπόρος...», «Μεγάλη μπουκιά βάλε στο στόμα μεγάλη κουβέντα μη λες», «Κομμένο γάλα» «Αφού δεν έχεις κ....για άβραστο γάλα προς τι τον κάργα κάνεις;» κ.λπ.

         Τώρα:

         Αυτός είναι πλέον των μη προνομιούχων ο αρχηγός

         που έκανε το μάγκα αλλά το ‘παιξε ότι ήτανε: Λαγός...

                                                 

Περί ναυαγίων...

Βγήκαμε στη γύρα... ΚΑΤΕΡΙΝΗ

O ΧΩΡΟΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ, ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ  
«ΙΔΕΟΔΡΟΜΙΟ»  (Π. Π. Γερμανού 2)

της  πόλεως ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ και περιχώρων

σας προσκαλεί την Παρασκευή 24 Ιουνίου και ώρα 8 το βράδυ

στην παρουσίαση του κοζανίτικου περιοδικού «ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ» που κλείνει 25 χρόνια ακοίμητης, δημιουργικής παρουσίας και πνευματικής προσφοράς στα μακεδονικά γράμματα

τον εκδότη και συγγραφέα της «Παρέμβασης» Βασίλη Καραγιάννη συστήνει στο κοινό ο Αντώνης Κάλφας

ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ ΠΟΥ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΘΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΠΟΥΔΑΙΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ ΤΕΥΧΗ

Στις Σκήτες της ψυχής και στις Μονές του σώματος

                                             στον Αντώνη που ξεκίνησε αλλιώς…

    - Ποιοί είναι για Γερασιμαίους... 

     Ο Αλβανός το διαλαλούσε μόλις ξεφόρτωσε η Αγία Αννα τα λάφυρα της, τους πρωινούς δηλαδή προσκυνητές. Το κύμα, ο αέρας (τέσσερις φορές για να πιάσει το λιμανάκι της Διονυσίου) σκόρπισε τη φωνή. Κίνησαν με τα πόδια. Ομως η τύψη τον έτρωγε. «Εστειλα πέντε μουλάρια»  στον αρσανά του διεμήνυσε ο λίαν αγαπητός, μήπως κι αγαπημένος, πατήρ Ευθύμιος της Σκήτης. Να πάει στράφι η χειρονομία ότι ο Κύριος και την πράξη τιμά και την πρόθεση επαινεί. Ουκούν εισέλθετε πάντες εις την χαράν των ...αχαμνών βαδιστών δηλαδή τα σαμάρια των μουλαριών. Γύρισε. 

«Ληγμένα τρόφιμα σε νέα συσκευασία περιτυλίγματος...»

Το παραπάνω άκουσα λίαν πρωί σήμερα στην πλατεία της πόλης πριν ακούσω, δεν μ’ ενδιέφερε άλλωστε, το πένθιμο εμβατήριο του ανασχηματισμού. Εν τω μεταξύ ως γνωστόν η συγγραφέας κ. Ιωάννα Καρυστιάνη κέρδισε φέτος το βραβείο μυθιστορήματος του περιοδικού «Διαβάζω» με το βιβλίο της «Τα σακιά» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

          “Η παλιά πόρτα των ηλικιωμένων» είναι ένας στίχος από το τελευταίο μέρος του και μου θύμισε τους δικούς μας της πράσινης πολιτικής και πνευματικής υποανάπτυξης, με τους τηλεοπτικούς τίτλους που έλαβαν ο καθείς.

         Παράσιτα κομματικά κι οι Αλέκτορες λαγοί

         Αδεια σακιά της Καρυστιάνη γεμάτα αλλαγή!

Χρόνια αμνημόνευτα

                     Η Παρέμβαση στο 156^ο τεύχος 

         Αχ και να γύριζαν να ‘ρχονταν πίσω

         τα χρόνια που έζησα πριν σ’ αγαπήσω

         χρόνια αμνημόνευτα σαν να ‘ταν ξένα

         τα χρόνια που έζησα χωρίς εσένα...

Ι. Πολέμης ή Κ. Χατζόπουλος, το ίδιο κάνει. Νοσταλγία χαμένης παραδείσιας κατάστασης· ό,τι πέρασε ήταν και το καλύτερο (κι ας δεν ήταν) αρκεί που μας διαπέρασε ως μνήμη και τώρα μας διασχίζει με την ίδια νοσταλγία που οι Εβραίοι διέσχιζαν την Ερυθρά θάλασσα για τη γη της Επαγγελίας τους, που την έκαναν στον αιώνα μας γης παλαιστινιακής Μαδιάμ. Χρόνια πριν το μνημόνιο (αμνημόνευτα). Πριν από χρόνια είχα συντάξει, αμέριμνος και χορτάτος, ένα ιστορικό Μνημόνιο της

Ο Λιθοξόος των γραμμάτων και των πραγμάτων (Νίκος Καλογέροπουλος εκ Ροδοχωρίου)

                    “Πρόσωπα βάναυσα ευτυχισμένα”

         Ο Νίκος Καλογερόπουλος είναι μια εμβληματική προσωπικότητα του τοπικού μας πολιτισμού. Ενας ενεργός διανοούμενος που δεν αφήνεται κι ούτε κλείνεται στις κυψέλες δημιουργίας αλλά υπάρχει συνεχώς κι ολοκληρωτικά μέσα στον κόσμο για τον κόσμο· στο πολύβουο μελίσσι της δημιουργίας αυτής που ακόμα και το πιο μικρό έργο αποτελεί ψηφίδα στο μεγάλο ψηφιδωτό του πολιτισμού. Ανήκει στον κόσμο που ζητά, ψάχνει, μαθαίνει, δρα, υπάρχει στο τώρα, ακόμα κι όταν διερευνά το χτες ή οραματίζεται το αύριο. Τα έργα της σκέψης, των χεριών και του βίου του, τον κατατάσσουν σ’ αυτήν την κατηγορία των ανθρώπων που ο Γκράμσι, ο τόσον προσφιλής γι’ αυτόν πολιτικός και φιλόσοφος της αριστεράς, ονομάζει οργανικούς διανοούμενος, εκείνους δηλαδή που δεν είναι κλεισμένοι στον εαυτό τους και το έργο τους, αλλά είναι χωμένοι κι ίσως κάπως χαμένοι (και ...βαρεμένους τους λένε) στον κόσμο.

. Ο «Επιτιμοποιημένος» κ. Κωνσταντίνος Δημητριάδης κατά κόσμον, Ντίνος Χριστιανόπουλος κατά την αιωνιότητα...

  Από την εκ βορρά είσοδο, έναντι του Τελόγλειου καθιδρύματος  πολιτισμού, όρμησα στην κυριολεξία, στο χώρο του Πανεπιστημίου ότι δεν είχα που αλλού ν’ αφήσω το αυτοκίνητο. Με σταμάτησε ο κάπως υπερήλιξ στο διακόνημα της πύλης με τη μπάρα άνευ διοδίων (μια παρόμοια μας σταμάτησε τις προάλλες στο χωματόδρομο, πολύ έξω από την μονή Βατοπεδίου, προς έλεγχον των προσκυνητών από τον επί τούτου Σερδάρη, αλλά ο γέρων Μωυσής - ο πολυγράφος μοναχός και συγγραφέας- είχε ήδη «καθαρίσει» δια την ημετέραν συνοδεία) 

         - Ποίος, τί, για πού;

         -Είμαι ...συνομιλητής του κυρίου Ντίνου Χριστιανόπουλου που εντός ολίγου «επιτιμοποιείται» στη Φιλοσοφική Σχολή (αυτή τη λέξη διάβασα στην πρόσκληση του ΑΠΘ και προς στιγμή την άκουσα όπως το «ανωτατοποιείται» των ΤΕΙ εις ΑΕΙ...) και διδάκτωρ της ανακηρύσσεται. «Ομιλητής», θα παράκουσε ο χριστιανός. Μ’ άφησε. Δεν είπα όμως ψέματα, πριν λίγες μέρες μιλήσαμε στο τηλέφωνο με τον ποιητή. Αρα;

"Να επισκεπόμαστε τους επιζώντες ποιητές"

Να επισκεπτόμαστε τους επιζώντες ποιητές

αν μάλιστα τυχαίνει να μένουμε στην ίδια πόλη

να τους βλέπουμε που και που

γιατί εκεί που ζούμε ήσυχοι

βέβαιοι πως ζούνε κι αυτοί - ξεχασμένοι έστω -

εκεί έρχεται το μαντάτο τους.

Οι καλοί ποιητές μας φεύγουνε μια μέρα

όχι γιατί πεθαίνουνε

από έμφραγμα ή από καρκίνο

αλλά γιατί φυτρώνουνε στα βλέφαρά τους

λουλούδια τρομερά.

Περί Μ. Γλέζου συνέχεια

Οπως όλοι οι ματαιόδοξοι της σήμερον διατηρώ στον κόσμο της μπλοκόσφαιρας (εκεί άλλωστε διεξάγεται πλέον ο μόνος δημόσιος, αδέσμευτος, κι ελεύθερος –ακόμα κι από ανελεύθερους κι ανεγκέφαλους- διάλογος) ένα οιονεί ηλεκτρονικό  περιοδικό (δε μου φτάνει η έντυπη Παρέμβαση 25+2 χρόνια τώρα) στο οποίο αναρτώ (σποραδικά) τις αδολεσχίες μου επί το πλείστον· άλλοτε τις επιθυμίες κι άλλοτε πάλι της πικρολογίες μου.

         Ετσι στην είδηση «Ο Μανώλης Γλέζος στην Κοζάνη» συμπλήρωσε η, ας πούμε, «εξυπνάδα» μου τη φράση:

          - Και τι μ’ αυτό;

         Το «Και τι μ’ αυτό» είναι μια αφοπλιστική κοινή έκφραση που διαλύει εν επιγνώσει κάθε σοβαρότητα και σοβαροφάνεια, όμως έχει και μιαν υψηλή ποιητική αξία μετά την χρησιμοποίησή της από τον μέγιστο ποιητή Ο. Μ. Γέητς στο ομότιτλο ποίημά του με το οποίο κατέλυε  και κονιορτοποιούσε κάθε παραλλαγή της ανθρώπινης ματαιότητας που είτε μας συνέχει είτε μας συντρέχει.

         - Και τι μ’ αυτό το λοιπόν που ο Μ. Γλέζος είναι στην Κοζάνη;

Ο Μανώλης Γλέζος στην Κοζάνη - Και τι μ' αυτό;*

Η Δημοτική κίνηση «Κοζάνη τόπος να ζεις»

το λογοτεχνικό περιοδικό Παρέμβαση

και το Συνεταιριστικό βιβλιοπωλείο Κοζάνης

σας  προσκαλούν

στην παρουσίαση του βιβλίου του Μανώλη Γλέζου

«Εθνική Αντίσταση 1940-1945»

Με το συγγραφέα συνομιλεί ο Β. Π. Καραγιάννης

Λαογραφικό Μουσείο Κοζάνης

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2011 ώρα 8 το βράδυ

* και μόνον δια το ό,τι διαλάμπει την σήμερον στην πολιτική μας αθλιότητα 
ως αδάμας εις ρύγχος χοίρου θα είμαστε εκεί

Περί πανεπιστημιακού όνου σανός

Κύριε διευθυντά*

         Επειδή ο ποιητής κι έγκριτος διδάσκων τη λογοτεχνία στο Φλωρίνησι, μήπως και κοσμήτωρ της Παιδαγωγικής σχολής του -δεν θυμάμαι καλά- ελλογιμώτατος Μίμης Σουλιώτης  με αναφέρει κάπως στον διαξιφισμόν του (1) με την απερχόμενη (λακτισθείσα άραγε;) Π.Δ.Ε/ ΠΔΜ (το δεύτερο δεν δηλοί “Προσωρινή  Δημοκρατία της Μακεδονίας” αλλά Πανεπιστήμιον  Δυτικής Μακεδονίας ) ερχόμενος ακάλεστος ως ο δημοτικός ήρωας Λάπας, εις επικουρίαν (auxiliun-ii) όχι αυτού τούτου, αλλά της αληθινής αλήθειας (κατά Γ. Σκαρίμπαν).

          Δηλώνω, προς γνώσιν και δια τας νομίμους συνεπείας,  για να μη πω ορκίζομαι κιόλας,  ότι ο εν λόγω άριστος ποιητής και δεινός, φιλοπαίγμων σχολιοχλευαστής, υπήρξε αείποτε φίλος (2) της “Πόλης των παλαιών βιβλίων και της πόλης των νέων χωρικών” άρα και κάθε πνευματικής πτυχής, εδαφικής ή κοινωνικής προεξοχής της, όπως είναι και η περιοχή όπου και διεξάγεται ο θρυλικός φανός της Σκρ’κας. Το τοπωνύμιον  Σλαβιστί ή Αλβανιστί  σημαίνει βραχώδης τόπος κατά τον ιστορικόν της πόλεως Π. Λιούφη.

        

                                    Μεθ’ υπολήψεως

                                    Β.Π. Καραγιάννης

ΥΓ. 1 Εν τω μεταξύ δεν καταλαβαίνω περί ποίου όνου και σκιάς ερίζουν περικοσμίως. Αν η σκιά κι ο όνος είναι το υπό διάλυσιν  Π.Δ.Μ. τότε δικαίως ενθυμούμαι, όχι επιτυχώς, το δίστιχον του ποιητού της Α’ Αθηναϊκής Σχολής (κι αυτόν δεν τον θυμάμαι, τι έπαθα τελικά;) που έγραφε περίπου έτσι:

               ...Δαβερτώνος  Δαβερτώνος

κι ηχώ μου απαντούσε: όνος όνος όνος.

ΥΓ, 2. Απορώ πως δεν τον περίλαβαν δια βράβευσίν του, οι διαμοιράζοντας βραβεία δίκην δημοσίου σανού, την μεθαύριον μαζί με τους άλλους έγκριτους δυτικομακεδόνες, οι οποίοι φυσικά γνωρίζουν καλώς το Δαντικόν: «Την πάσα ελπίδα αφήστε πίσω όσοι την πύλη αυτή περνάτε...»

* Ο διάλογος γίνεται στο Kozan.gr

"Και περνούσαν και περνούσανε τα τραμ, ταραταταμ..."

Περνά ο Στρατός των νεοελλήνων φρουρός
κι η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ των ημετέρων συνδικαλιστών
η ΚΝΕ ως άγρια ταξικός τιμωρός
κι η Σέχτα των κοινωνικών υλι(η)στών...

Καμαρωτά περνούν κλπ.

"Ανθη της πέτρας" στο Μπούρινο

 

Άνθη της πέτρας μπροστά στην πράσινη θάλασσα

με φλέβες που μου θύμιζαν άλλες αγάπες

γυαλίζοντας στ' αργό ψιχάλισμα,

άνθη της πέτρας φυσιογνωμίες

που ήρθαν όταν κανένας δε μιλούσε και μου μίλησαν

που μ' άφησαν να τις αγγίξω ύστερ' απ' τη σιωπή

μέσα σε πεύκα σε πικροδάφνες και σε πλατάνια.

(Γ.Σεφέρης)

Οι φωτογραφίες είναι του Αλέξανδρου Βτλ. και τραβήχτηκαν ανήμερα της Μ. Παρασκευής

Ο Παπαδιαμάντης με τα μάτια νεότερων λογοτεχνών

 
Ανθολόγηση-επιμέλεια Ηλίας Γκρης. Εκδοση Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ. Εκδοση του Μορφωτικού Ιδρύματος της ΕΣΗΕΑ κυκλοφόρησε προσφάτως για τον μεγάλο Ελληνα συγγραφέα με αφορμή τα 100 χρόνια από το θάνατό του.

Συμμετέχοντας στα εκατό χρόνια από τον θάνατο του κορυφαίου μας πεζογράφου Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη η ΕΣΗΕΑ εξέδωσε ένα πρωτότυπο βιβλίο-ανθολογία. Οχι κατά τα τετριμμένα, συλλέγοντας δηλαδή κάποια από τα όσα έχουν γράψει κατά καιρούς διάφοροι μελετητές για τον συγγραφέα αλλά επιλέγοντας κείμενα που δείχνουν πώς η επίδρασή του αποτυπώθηκε στο έργο των νεώτερων λογοτεχνών, ποιητών και πεζογράφων.

Ο Παπαδιαμάντης πέρασε μια ολόκληρη ζωή εργαζόμενος στον Τύπο, όπου είναι κατατεθειμένο το σύνολο του έργου του. Αποτελεί το κατ' εξοχήν παράδειγμα για μας που αποδεικνύει τη στενή σχέση ανάμεσα στη δημοσιογραφία και τη λογοτεχνία. Η νεώτερη ελληνική πεζογραφία γεννήθηκε και ωρίμασε μέσα στις εφημερίδες πριν αναπτυχθούν στη χώρα μας οργανωμένοι εκδοτικοί οίκοι. Το κοινό των εφημερίδων ήταν κι εξακολουθεί να είναι το κοινό των βιβλίων. Και το έργο του Παπαδιαμάντη αποδεικνύει τον κατά πολύ μεταγενέστερο ορισμό του Εζρα Πάουντ ότι «η λογοτεχνία είναι ειδήσεις που παραμένουν ειδήσεις».

Η ανθολογία που κατάρτισε και επιμελήθηκε με αγάπη αλλά και ιδιαίτερη φροντίδα ο ποιητής, πεζογράφος και δημοσιογράφος Ηλίας Γκρης δεν είναι απλή δειγματοληψία. Ο αναγνώστης εντυπωσιάζεται από το πλήθος των ελλήνων λογοτεχνών που ένιωσαν την ανάγκη να αποτίσουν φόρο τιμής στον κορυφαίο Σκιαθίτη: από τον Γιώργο Σεφέρη, τον Τ.Κ. Παπατσώνη, τον Οδυσσέα Ελύτη, τον Ζήσιμο Λορεντζάτο ως τον Βασίλη Βασιλικό, τον Χριστόφορο Μηλιώνη, τον Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλο αλλά και πιο νεώτερους ακόμη, όπως ο Γιώργος Ρωμανός, ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος και άλλοι (1).

Η έκδοση είναι σεμνή, όπως σεμνός υπήρξε και ο Παπαδιαμάντης, αλλά κι εξαιρετικά φροντισμένη.

 (Από το ΒΗΜΑ)

(1) Στην κατηγορία ...και άλλοι περιλαμβάνονται 78  (σύνολο στο τόμο 87 συγγραφείς με 52 ποιήματα και 35 αφηγηματικά κείμενα) μεταξύ των οποίων και ο Β. Π. Καραγιάννης με το διήγημα : Το «Παλτό» του Νικολάι Αλεξάνδρου Ππδ.

Tα 25 χρόνια της Παρέμβασης στο FLASH

Στην Τηλεόραση του FLASH TV  η εκπομπή του κ. Σπύρου Κουταβά «Παρασκήνιο» την Πέμπτη 28 Απριλίου και ώρα 10.30 το βράδυ έχει σαν θέμα της τη λογοτεχνική επιθεώρηση «Παρέμβαση» που κλείνει τα 25 χρόνια κυκλοφορίας.

         Στο στούντιο του καναλιού με τον Σπύρο Κουταβά συζητούν για το περιοδικό οι: Β. Π. Καραγιάννης, εκδότης και διευθυντής της «Π»,  Αντώνης Κάλφας φιλόλογος, συγγραφέας, Μάκης Καραγιάννης συγγραφέας. Παρεμβαίνουν  οι:

Φώτης Κουβέλης πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς

Ντίνος Χριστιανόπουλος ποιητής

Βασίλης Βασιλικός συγγραφέας

Αλέξης Ζήρας πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων

Σημείωση1  Η εκπομπή μεταδίδεται και από το διαδίκτυο ήγουν: ανοίγουμε http: //www/flash-tv.gr/ και μετά πατούμε το play κουμπί της οθόνης.
Σημείωση 2 Ετσι μου είπαν να λέω

Παντοπωλείων (και μεγαλείων) δωρεάν οψώνια

Μάχαιραν έδωσες μάχαιραν θα λάβεις. Κρίσην έδωσες ομοία θα λάβεις Ελεημοσύνη (κρύφα, όμως, έδωσες ) έλεος στα φανερά θα αξιωθείς. Ευαγγελικές και κοσμικές κοινοτοπίες.

         100 Best Adagio Voices. Επί τούτου ηχογραφηθέντα από τον Θδρ., κατεβασμένα δηλαδή από το διαδίκτυο για τη μέρα που τα τελευταία  χρόνια μας βρίσκει καθ’ οδόν (πάντα ψιλόβρεχε φέτος όχι) προς τη Μονή Ζιδανίου για το Ευχέλαιο της Μ. Τετράδης. Μια μουσική λυπημένης ανάστασης μας περιχωρεί κατά κράτος διάθεση και σώμα.

         Το Μοναστήρι να ‘ναι καλά που λέει ο λαός.

Η Μεγάλη Τετάρτη κι ο αθέατος Απρίλιος

Δεν είναι μαγική εικόνα που κρύβεται για ν' αναφανεί
ό,τι έπεσε στη γη το χώμα εξ ου προήλθε ανακαινεί

«Και μες στην τέχνη πάλι ξεκουράζομαι από τη δούλεψή της». (Κ. Π. Κβφς)

         Εκθεση ζωγραφικής του Γ. Κόλλα

Καθ’ όλη τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας αλλά και μετά απ’ αυτήν, με έναρξη τη Μεγάλη Δευτέρα μετά τις 9 το βράδυ, στο πατάρι του Συνεταιριστικού Βιβλιοπωλείου θα λειτουργεί έκθεση  ζωγραφικής του Γ. Κόλλα. Τα έργα που εκτίθενται είναι φτιαγμένα στα διαλείμματα ανάπαυσης  («Και μες την τέχνη πάλι ξεκουράζομαι από τη δούλεψή της») του ζωγράφου στο Επισκοπείο όπου πραγματοποιεί το μεγαλειώδες έργο της εσωτερικής εικαστικής του διακόσμησης. Ο ζωγράφος κοιτά την καθημερινότητα της πόλης πίσω από τα παράθυρα του υπό ανακατασκευή παραδοσιακού κτιρίου και την καταχωρεί στους καμβάδες της όποιας αιωνιότητας της τέχνης του.

         Επισκέψεις τις ώρες λειτουργίας του βιβλιοπωλείου.

Η ομπρέλα των Αη - ΧαζοΛαζάρων κ.λπ.

                                                                       

" Ονειροχλόη"

 

Αυτές τις μέρες διαβάζω μια συλλογή ποιημάτων του Ιβάν Γκολ σε μετάφραση του Δ. Παπαδίτσα με τον τίτλο “Ονειροχλόη” από τις εκδόσεις στιγμή.

         Ετσι ξεκάρφωτα αρχίζω με μια στροφή του που μπορεί και να μην ισορροπεί με την υπόλοιπη μου τοποθέτηση.

         Στο στόμα μου υπάρχει ακόμα

         μια μαγεία αιώνων

         μέσα στ’ αυτιά μου ένα κρυφομιλητό μια βοή

         και κανένας Θεός.

Ολόκληρη η “Ονειροχλόη” δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για τη μάταιη αναμονή του ποιητή και τη σιωπή του Θεού. Ποιός ξέρει μπορεί να είναι κι έτσι μπορεί και να μη είναι.

Να σας πω μια ιστορία χωρίς το... μια φορά κι ένα καιρό

Κερκέτιον όρος (Κόζιακας), τελευταία χιόνια, 27-3-2011 φωτογραφία του Ηλία Κεφάλα

 

Την Πέμπτη 14 Απριλίου και στις 8.30 το βράδυ στο Συνεταιριστικό βιβλιοπωλείο της Κοζάνης θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου:

         «Να σου πω μια ιστορία;

       Στιγμές σοφίας απ’ όλον τον κόσμο»

Το βιβλίο είναι του Στεφάνου Ελμάζη συγγραφέα, εκδότη και διευθυντή του περιοδικού ΑΒΑΤΟΝ και υπεύθυνου των εκδόσεων ΑΡΧΕΤΥΠΟ.

         Για το βιβλίο θα  μιλήσει ο συγγραφέας ενώ θα προλογίσει ο εκδότης και διευθυντής του λογοτεχνικού περιοδικού  «Παρέμβαση» Β. Π. Καραγιάννης

Χαιρετισμοί στην Ανω Πόλη

     

Μην Απρίλιος έχων ημέρας λ’. Η ημέρα έχει ώρας ιγ’

και η νυξ ώρας ια’.

         Ετυμολογείτο το όνομα από το λατινικό απερίρε ή το ιταλικό απρίρε, το οποίον δηλοί ανοίγω. Καθότι εν τω Απριλλίω μηνί ανοίγουν όλα τα δένδρα, και κάμνουν άνθη, και εις αυτόν γίνεται η γλυκυτάτη άνοιξις.

Εις την Α’ μνήμη της Οσίας Μητρός ημών Μαρίας της Αιγυπτίας.

        

         Απήρε πνεύμα σαρξ απερρύη πάλαι,

         Τον όστινον γη κρύπτε νεκρόν Μαρίας.

         Πρώτη Απριλλίου Μαρίη θάνεν εύχος ερήμου.

                                    *

Αυτά τα συναξαριολογικά του Νικόδημου Αγιορείτη κι είμαστε λίγο μετά τη μέση της Σαρακοστής που πήρε να κατηφορίζει. Δ’ των Χαιρετισμών άρα στη λήξη τους, (4 οι βδομάδες Χ 6 τα γράμματα εκάστης και σαν τα θηριώδη οχήματα φαντάζουν) μένει η σύνοψή τους με τον «Ακάθιστο».

         Θεσσαλονίκη. Από το λιμάνι προς τη μονή Βλατάδων τεθλασμένη διαδρομή, ανηφορική.

Ο δαφνοστεφής ποιητής κι ο γυμνοστεφής βράχος (και το κύμα)

Ο δαφνοστεφής ποιητής είναι ένας θεσμός με τον οποίο ένας ποιητής βραβεύεται με στεφάνι δάφνης (το θέτουν επί κεφαλής του) σε επίσημη τελετή και είναι γνωστός από παλιά. Διετέλεσαν ως τέτοιοι ο Πετράρχης και ο Τουρκουάτο Τάσσο (ετιμήθη μεταθανατίως). Στον μεσαίωνα και στον αγγλοσαξωνικό κόσμο  ο Βασιλιάς της Αυτοκρατορίας των Βρετανών απένεμε σε ζώντα ποιητή τον τίτλο κι αυτός εθεωρείτο (ήταν ούτως η άλλως) ο μεγαλύτερος ποιητής εκείνης της περιόδου. Κάθε τιμώμενος έπαιρνε επίδομα από το Στέμμα. Είχε όμως  την υποχρέωση να παρουσιάζει  δύο ωδές το χρόνο εξυμνώντας σημαντικά γεγονότα στους κόλπους της βασιλικής οικογενείας.  Δαφνοστεφείς ποιητές διετέλεσαν μεταξύ άλλων και οι: Γουερντζγουέρθ, Τέννυσον, Τζων Μάνσφηλντ, Αλφερντ Ωστιν. Στις μέρες μας ο τίτλος δεν συνεπάγεται καμιά υποχρέωση στον φέροντα ποιητή. Ο κεντρικός ήρωας του «γοτθικού» μυθιστορήματος του Τζών Μπαρθ «Ο Βλακοχορτοφάγος» (εκδ. Πόλις) είναι και δαφνοστεφής ποιητής παρακαλώ.