Εφημερεύουσες φαρμακείες
Μηδείς ανώνυμος υβριστής
εισίτω (επώνυμοι όμως γίνονται δεκτοί)
Παρασκευή 4 Αυγούστου 2023
Θεσσαλονίκη
Λιανοπερπάτησα τη μοντέρνα Θεσσαλονίκη/
στη νέα ΜΟΔΙΑΝΟ μύριζε γαλλικές κολόνιες/
εκεί που ψαρίλα, σουβλάκι και ρεμπέτικα βασίλευαν/
Προς την ημι - Ανω πόλη Παναγία Χαλκέων/
Ρωμαϊκή αγορά κ.λπ. μέρη δηλαδής/
που αγάπησα και από τη συζυγική συγγραφική/
εταιρεία Συμεών Οφλίδη και Ελενης Καλαϊτζή/
«Θεσσαλονίκης χαλκεία και χαλκεύματα»/
Ομοίως και «Τα πατσατζίδικα...» της κυρά ΛΕΝΑΣ/
Με του Ν. Γ. Πεντζίκη «Μαρτυρίες χαμού και/
δεύτερης πανοπλίας» ανά χείρας ευλογήθηκα/
στο Γιαχανί Χαμάμ (Λουλουδάδικα δηλονότι)/
Λίγοι με χαιρετούσαν καθώς στα ράφια του Ιανού/
τον «Επισκέπτη μου από δυτικά» στη Θεσσαλονίκη/
επιθεωρούσα.../
Είμαι παλιά σκιά άγνωστη ήδη της πόλης/
το νέο της με μουδιάζει ορισμένως/
εκκλησίες, πλατείες, βιβλιοπωλεία, καφέ/
θυμίζουν πλέον πως ό,τι αγάπησες εκεί/
χάθηκε τελεσίδικα./
Ιλαρίων γέρων
Λες και βγήκε από χρωστήρες ζωγράφων/
η φωτογράφων λυρικά ενσταντανέ /
ο αρχηγός της ιερας μανδρας Ιλαρίων/
στην παρά τον Αλιάκμονα μόνη Αγίας Τριάδος/
60 και χρονια συνομιλεί με το ποτάμι/
ακόμα και τωρα που το έφραξε η ΔΕΗ /
Κσποτε και με το θεο εννοείται/
Χωρίς συνοδεία μόνον δεκάδες γάτες /
Και κάτι ξεσαλωμενα πετεινα/
Ευλόγησον…/
Γεφυρες και γεφύρια
…
Όλοι στις γέφυρες των ευρωπαίων ποταμών και πρωτευουσων Πράγα Παρίσι Δούναβη Ρώμη Λονδίνο συνηθως φωτογραφιζονται αλλ’ εμενα η γέφυρα του Γρεβενιτη ποταμού στα Γρεβενά με θέλγει…είναι κάτι που νιώθεται
Γαλατόπιτες
Πεντηκοστη…Ουδέν λιτοτερον αυτού παρά τον λάκκο της Λευκοπηγης και υπό τον πλάτανο της δημοκρατίας.
-Ποτε γεννήθηκες ρώτηξεν ο δάσκαλος τον Π Αισο παλιά
- Τς γαλατοπτες δάσκαλε. Βεβαια η ημερομηνία .
Στο χωριο στο σπιτι μας παντα ήταν γλυκια η γαλατόπιτα. Την έφερε τη σύνθεση η μεγάλη γιαγιά από την Πυρσόγιαννη. Οι μόνοι στο χωριο που την τρώγαμε γλυκια μέχρι και πριν λίγη ώρα.
- Εσείς οι Μακεδόνες είστε ντιπ κούτσουρα που τρώτε αλμυρή έλεγε συνεχώς η γιαγιά
(Άδικο είχε αφού τους πήραν μέχρι και το όνομα οι Σκοπιανοί.)
Κ. Τσιάγκας ποιητής
Εις το προαύλιον του ναού/
μαζεμένες πλήθος χαρούμενες ψυχές/
ωσάν σε διαδήλωση πολιτική/
με ημερηςια άδεια επανόδου στη γη/
περίμεναν τα συγγενικά και φίλια σώματα /
εξ ων απομακρύνθηκαν οριστικά./
Μια μέρα του χρόνου το επιτρέπουν/
οι κανόνες και οι φύλακες του Παραδείσου/
(της Κολάσεως και του Καθαρτηρίου όχι/
αυτές στο Δάντη μόνον τη βρίσκουν)/
Με την απόλυση όρμησαν στους αγαπημένους τους/
που με το αντίδωρο στο χέρι τους καλωσόριζαν./
Ψυχοσάββατον μέγα και δεν ηύρα ακόμα/
τον τάφο του ποιητού Κώστα Τσιάγκα/
ριχμένο στα ανήλια του δημοτικού κοιμητηρίου/
να τον διαβάσουμε κάτι ψυχολυτρωτικόν/
Μάταια η ψυχή του σήμερα περιφέρεται στα δύο /
ποιητικά του βιβλία, στο ΣΥΝ Βιβλιοπωλείο/
και στην Παρέμβαση.../
Η είδηση
Απόψε στο ΣΥΝ Βιβλιοπωλείο Κοζάνης ώρα 8.30 μιλάμε για τα μικρά γλυκά βιβλιοπωλεία και τις αγάπες μας σ’ αυτά
Η στροφή
...Α! Καθώς μπαίνω στ’ άχαρα τα βραδινά στενά της/
κανένας δεν υπάρχει πια να βγει να μ’ απαντήσει/
εγώ είμαι ο μόνος κι ο στερνός που τα περνώ διαβάτης/
θυμάμαι αγάπες· .../
(Λ. Πορφύρα από τη «Θαμπωμένη χώρα»)
Αντίδωρον
Λαβών αντίδωρον και δίχως να κατηρτισθή αίνος/
αλλ’ όχι κι αγιασμόν, μας έλειψεν η ενδελέχεια/
στην πλατεία το θέρος υποδέχομαι ασμένως/
κι ό, τι ήθελε βροχερόν προκύψει στη συνέχεια/
29 Μαΐου 2008...
Στον γυρισμό πέρασαν από την πλατεία των μαρτύρων του βουνού·/
Εκεί μία ή δύο φορές διάβασε το ποίημα του Χ. Λ. Μπόρχες/
«Το ελεγείο της ανέφικτης ανάμνησης»,/
του οποίου το ύστερο τετράστιχο ήταν η αποθέωση της νοσταλγίας,/
του ανέφικτου και του οριστικά απολεσθέντος./
Και κατέβαιναν προς τη νύχτα της Θεσσαλονίκης./
Πανόραμα, Φίλυρο, Πλατανάκια κι άλλα οικεία μέρη/
που τα περπάτησε, τ’ ανέβηκε, τα κάθισε./
Κοντά στην Πολυτεχνική χώρισαν,/
κατέβηκε από το αυτοκίνητο που/
μετέφερε τώρα ένα σώμα άδειο και με πόνο μόνο./
Τότε ήταν που χτύπησε το τηλέφωνο:/
— Πέθανε ο Ελεφάντης.../
(Από το «Επισκέπτης από τα δυτικά Μέρες και νύχτες της Θεσσαλονίκης» έκδοσεις Παρέμβαση 2022
Mπ. Ατσαγα...
Σιγά μην το διαβάσω αν και το άρχισα κάπως. Θα περάσει στη θημωνιά των αδιάβαστων, αν δεν πέρασε ήδη παρά του ότι αγοράστηκε με εκείνη την κατακτητική μανία του «πάρτα όλα» δηλ. αυτά που θέλεις να τα έχεις έστω και ως σώμα μόνο για να κτίζεις τα τείχη με τα οποία δεν κλείστηκες εσύ αλλά έκλεισες τους άλλους έξω από τον βιβλιότοπο του είναι σου, δηλαδή της ζωής σου.
Μιλώ για το βιβλίο του Μπερνάρντο Ατσάγα «Σπίτια και τάφοι» εκδ. Εκκρεμές, σελ 440 , μτφρ Κ. Αθανασίου.
Πριν χρόνια ταξίδευα με το ΚΤΕΛ για Θεσσαλονίκη – τρόπος ταξιδιού που με θέλγει. Το νυχτερινό ταξίδι ήταν λίαν επεισοδιακό λόγω υπερφόρτωσης του λεωφορείου, σχεδόν στο διπλάσιο με ανθρώπους σαρδελοφουκαράδες τελικά. Από το ταξίδι αυτό πρoέκυψε το διήγημα «Επιδρομή στην πρωτεύουσα των προσφύγων» που δημοσιεύτηκε στο ολιγότευχον περιοδικόν «Πίερος» που εξέδιδε ο ξεχωριστός (μνήμη τώρα) Θανάσης Γεωργιάδης· αργότερα το έβαλα στη συλλογή διηγημάτων μου «Το χρώμα της νοσταλγίας» εκδ. Γαβριηλίδης, 2008.
«ΕΙχα μαζί μου (γράφω) σ’ εκείνο το ταξίδι ένα βιβλίο του Μπερνάρντο ΑΤΣΑΓΑ: «Εκείνοι οι ουρανοί». Η δράση, έγραφε στ’ αυτί του, περιορίζεται σε ό,τι είναι δυνατό να συμβεί στον κλειστό χώρο ενός λεωφορείου και για όσο διάστημα διαρκεί το ταξίδι. Τί έμελλε, λοιπόν, να μας συμβεί.
«- Που πάμε νεοέλληνες θα βυθιστούμε αύτανδροι στη λίμνη (Πολυφύτου)». Δεν βυθιστήκαμε εν τέλει κ. λπ.
Στο νέο βιβλίο του Mπ. Ατσάγα καθώς το ξεφυλλίζω διαβάζω στην πρώτη σελίδα του τη φράση του πασίγνωστου αγγλικού τραγουδιού «Ηταν ένα μικρό καράβι που ήταν αταξίδευτο...» το οποίο τραγουδάμε παρότι ανθρωποφαγικόν στα παιδοεγγόνια μας. Ξαφνιάστηκα. Ακριβώς τον ίδιο στίχο είχα κι εγώ στην πρώτη σελίδα του βιβλίου μου «Ταξιδιωτικό στα βιβλία μαθητεία στο ταξίδι» (2010) !
Αρα πρέπει να το διαβάσω αφού πρώτα ξεπεράσω αβλαβώς τις πρώτες 100 σελίδες το κρίσιμο όριο για μια επιτυχή αναγνωστική διεξαγωγή σε καιρούς και χρόνους εντελώς απρόσμενους και περιορισμένους. Ετσι για την κοινή προμετωπίδα και για τα «αταξίδευτα καράβια» της ζωής μας.
Τρίτη 11 Ιουλίου 2023
Αϊ Θανάσιος Διάκος
Την χθεσινή Κυριακή των 318 πατέρων της Α’ Οικουμενικής συνόδου και Ανδρέου του σαλού σε όλα τα εκκλησιαστικά ακροατήρια της θεοσώστου μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης διαβάστηκε εντολή, προτροπή, είδηση του τοπικού αρχιεπισκόπου πως η ταινία «Διάκος» άρχισε να προβάλλεται και στην πόλη μας και πρέπει όλοι να την δούμε με τη δέουσα προσοχή κι ευλάβεια (απαγορεύονται οι ξηροί καρποί και τα τσιπς την ώρα προβολής) ότι ο Αθανάσιος Διάκος (ο άγιος μου εντελώς) είναι και οιονεί μάρτυρας κι άγιος της Ορθοδοξίας.
Είναι αυτός ο ήρως και μάρτυς που κατά τον σουβλισμόν του είπε στους αγαρηνούς Τούρκους κ.λπ - προγόνους του χθεσινού νικητού κι ερωτευμένου νεοσουλτάνου- όταν του ζήτησαν ν’ αλλάξει πίστη και να σωθεί:
«Πάτε κι εσείς κι η πίστη σας μουρτάτες να χαθείτε...»
που στη νεοελληνικήν διαβάζεται και: "να ‘πα να γ......ε»
- Θα πάμε όλοι...
Κορμί κορμός
Διαβαντες το ρέμα Τρουμπέτα και περιλθοντες κατηντησαμεν εις Γρεβενά στην έκθεση του αξιότιμου Κώστα Ντιο
Μη γελιέστε από το θερινό τοπίο του ζωγράφου έβρεχε συνεχώς…
Γκοσμποντίνωφ
Ο συγγραφέας Georgi Gospodinov είναι ο φετινός μεγάλος νικητής του Διεθνούς Βραβείου Booker, του σημαντικότερου λογοτεχνικού βραβείου, για το μυθιστόρημά του Χρονοκαταφύγιο, μεταφρασμένου στα αγγλικά από την Angela Rodel. Είναι ο πρώτος Βούλγαρος συγγραφέας που του απονέμεται το Διεθνές Βραβείο Booker. (ΟΙ ειδήσεις)
Στη φωτ. ο Γ. Γκοσμποντίνωφ στη Κοζάνη στο ισόγειο του Λαογραφικού Μουσείου (τέλος του 1999 όταν η Κζν ήταν «Πόλη του βιβλίου») σε ένα Κυριακάτικο πρωινό αφιερωμένο στη Βαλκανική ποίηση στο οποίο διάβαζε ποιήματά του με το χέρι στο γύψο.
Δίπλα του ο Μίμης Σουλιώτης(+)
Στα μάτια κατ' ευθείαν
Κοιταζόμασταν τόσο πολύ/
Και τόσο βαθια στα μάτια …/
Όταν μεγαλώσει ίσως και να δουν/
Ο,τι είδαν κι οιδαν αυτά …/
Πέμπτη 22 Ιουνίου 2023
Ηλιε ήλιε αγκαθωτέ
Μου ήρθεν η όρεξη γνώσιν να λάβω περί του τοπικού εκλογικού μας διαπράγματος (βαρέθηκα έως σιχαμάρας το τόσον ερωτικό εκλογικό κλίμα της Τουρκίας) και έλαβα θέσιν σε παγκάκι της πλατείας που αράζουν οι απόμαχοι ή οι στερημένοι εργασίας υπερήλικες και μη, όπως και τα θηλάζοντα και μη νήπια μετά των οικιακών βοηθών και ηρωικών γιαγιάδων. Γινόταν ομιλία πολιτευτού και οι υπηρεσίες του είχαν ήδη στήσει το ευπρεπές λιτό τσαντήρι του δίπλα από το ναό. Αυτός ωραίος ωραίος μετά από συμφωνημένο κάλεσμα ετέρας ωραίας δωδεκάποντης προσήλθε στη σκηνή από τη μεριά του καναμπαριού όπως ο σεφερικός «πραματευτής που ήρθε από τη Σιδώνα χωρίς να φοβηθεί το θυμωμένο Ποσειδώνα..» Ο δικός μας τη βροχή που μας γυρόφερνε. Τα μεγάφωνα σταμάτησαν τα πράσινα εμβατήρια.
- Γεια σας..
- Καλώς τον
«Εμπρός εμπρός για μια Ελλάδα ελεύθερη σοσιαλιστική ο πράσινος ήλιος μας οδηγεί» το μεγάφωνο.
(«Ηλιε ήλιε αρχηγέ» Ωχ, ο νεομάρτυς Διονύσιος που εορτάζει σήμερα ξεμύτηξεν ένδον).
Το διακύβευμα των ημερών η φράση πασπαρτού, η πάντοτε κι αέναη Αλλαγή. «Ο Κόσμος θέλει πολύ πολύ την Αλλαγή» είπε ο ρήτωρ πολιτευτής.
Ολα καλά πράσινα και άγια σε ένα γκρίζο εντελώς ανθρώπινο τοπίο ακροατών εθελοντών της κακουχίας.
Ομως κάτι με απασχολούσε. Η Αλλαγή κι ο Ηλιος της ότι ήδη δύο πολιτικοί σχηματισμοί περί αυτών ανδρουλακο-τσι(π)ρίζουν.
Ζήτημα 1ον
«Ηλιος κόκκινος ζεστός στάθηκε στην κάμαρα μου κ.λπ κ.λπ.»!
Ζητούμενο 2ον
«Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο σίγουρα (πόσο σίγουρα;) ναι...»
Αδιάφορος αυτός έδυε.
Μαντατοφόροι
Την επαύριον ήρθαν οι μαντατοφόροι/
από του Καβάφη και του Ρίτσου τις κρυψώνες/
Φορούσαν μαύρες καμπαρδίνες/
ότι η άνοιξη αυτή ήταν συνεχώς υπό βροχήν/
Αφησαν τα επίσημα δελτία καιρού /
Αντάλλαξαν 2-3 υπηρεσιακές κουβέντες/
Με τους εκπροσώπους του άλλοτες μας/
Κι απήλθαν/
Τότε, σύννους εννοείται,/
Κάθισε στην πλατεία του ποιητή /
Να συζητήσει κάποια θέματα /
με τους άλλους του εαυτούς που παράστεκαν./
αναποφάσιστοι ψηφοφόροι στην ουρά/
Ακούστηκε η καμπάνα του εσπερινού/
και την άραξε στο ημίφως του κλιτους /
κι αλάφρωσε σχεδόν/
από πάθη ανθρώπινα και λάθη ορθογραφικά.
ΕΝΤΙΜΗ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ
Η γλάστρα από τη χτεσινή γιορτή
«Μαρτυρίες» Σειρά πρώτη Δεύτερη έκδοση 1970
ο καφές σε ήπια σύνθεση
ΕΝΤΙΜΗ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ
Ολη νύχτα κουβέντιασαν, οργίστηκαν, διαπληκτίστηκαν/
προσπάθησαν με πάθος κ’ ειλικρίνεια να βρουν κάποιο συμβιβασμό/
ή κάποιο χωρισμό· ταπείνωσαν και ταπεινώθηκαν· μετάνιωσαν/
για το χαμένο χρόνο-ανόητοι· πέταξαν τέλος τα ρούχα τους/
κι απόμειναν ωραίοι, γυμνοί, εξευτελισμένοι κι απροστάτευτοι/
Χάραζε.
(Γ. Ρίτσος)
Μετά την ήττα
Ήθελα τ αποτελέσματα να ρθουνε όπως ήρθαν αλλά όταν φτάσαν μελαγχολησα.
- Ε όχι κι έτσι …
«Ύστερα απ την πανωλεθρία των Αθηναιων στους Αιγος ποταμούς και λίγο αργότερα/
μετά την τελική μας ήττα -πάνε πια οι ελεύθερες κουβέντες μας…/
βαριά σιωπή στην Αγορά και κατήφεια …
Γ. Ριτσος. (Μετά την ήττα )
Εψηφίσαμαν
Εψηφίσαμαν ήπιαμαν συζητήσαμαν στο καφενείο της Κατερίνας παρά τον ολοκάθαρον λάκκον και υπό τον πλάτανο της Δημοκρατίας στη Λευκοπηγη.
Αναμένουμεν…
και κατά τα έργα τους κι αλληλούια …
Εκτός
Εκτός από τις εκλογές υπάρχουν και οι τρόποι γνώσης και απόγνωσης και οι τόποι του χρόνου και της ζωής πάνω στην πέτρα απλωμένοι
Αύριο αύριο
Aύριο αύριο λοιπόν/
για μιαν Ελένη/
που άλλοι τη λεν πολιτική αυτοδυναμία/
κι άλλοι αισθηματική αδυναμία/
(με το πουκάμισο ανοιχτό...)/
Σημ. "Πάνω στα τετράδια του σχολείου
γράφω τ' όνομά της..." Π. Ελυάρ
Αλμπατρος
Τους μη έχοντες έλπιδαν εκλογής πολίτες συμπαρίσταμαι/
Που εντούτοις με αδοκιμη αισιοδοξία το άπιαστο νοτιζουν/
με κάτι ελπίδες ξέφτια (λες;)· δίπλα τους ευχετης ισταμαι/
Καββαδία ναυτικούς και Μποντλέρ αλμπατρος θυμίζουν …
Πέμπτη 25 Μαΐου 2023
Ο πολιτευτάκιας εν γένει
Μου ήρθεν η όρεξη γνώσιν να λάβω περί του τοπικού εκλογικού μας διαπράγματος (βαρέθηκα έως σιχαμάρας το τόσον ερωτικό εκλογικό κλίμα της Τουρκίας) και έλαβα θέσιν σε παγκάκι της πλατείας που αράζουν οι απόμαχοι ή οι στερημένοι εργασίας υπερήλικες και μη, όπως και τα θηλάζοντα και μη νήπια μετά των οικιακών βοηθών και ηρωικών γιαγιάδων. Γινόταν ομιλία πολιτευτού και οι υπηρεσίες του είχαν ήδη στήσει το ευπρεπές λιτό τσαντήρι του δίπλα από το ναό. Αυτός ωραίος ωραίος μετά από συμφωνημένο κάλεσμα ετέρας ωραίας δωδεκάποντης προσήλθε στη σκηνή από τη μεριά του καναμπαριού όπως ο σεφερικός «πραματευτής που ήρθε από τη Σιδώνα χωρίς να φοβηθεί το θυμωμένο Ποσειδώνα..» Ο δικός μας τη βροχή που μας γυρόφερνε. Τα μεγάφωνα σταμάτησαν τα πράσινα εμβατήρια.
- Γεια σας..
- Καλώς τον
«Εμπρός εμπρός για μια Ελλάδα ελεύθερη σοσιαλιστική ο πράσινος ήλιος μας οδηγεί» το μεγάφωνο.
(«Ηλιε ήλιε αρχηγέ» Ωχ, ο νεομάρτυς Διονύσιος που εορτάζει σήμερα ξεμύτηξεν ένδον).
Το διακύβευμα των ημερών η φράση πασπαρτού, η πάντοτε κι αέναη Αλλαγή. «Ο Κόσμος θέλει πολύ πολύ την Αλλαγή» είπε ο ρήτωρ πολιτευτής.
Ολα καλά πράσινα και άγια σε ένα γκρίζο εντελώς ανθρώπινο τοπίο ακροατών εθελοντών της κακουχίας.
Ομως κάτι με απασχολούσε. Η Αλλαγή κι ο Ηλιος της ότι ήδη δύο πολιτικοί σχηματισμοί περί αυτών ανδρουλακο-τσι(π)ρίζουν.
Ζήτημα 1ον
«Ηλιος κόκκινος ζεστός στάθηκε στην κάμαρα μου κ.λπ κ.λπ.»!
Ζητούμενο 2ον
«Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο σίγουρα (πόσο σίγουρα;) ναι...»
Αδιάφορος αυτός έδυε.
Ποιητικές ράβδοι και πολιτικές βακτηρίες.
Κάποιες εκλογές ή παραμονές ή κάτι τέτοιο ίσως και συγκέντρωση απλά σε φεστιβάλ της ΑΥΓΗΣ (αχ, αυτής που ήσουν μέχρι και μέτοχος της και τώρα ξένος της κι αμέτοχος του είναι της) στο πάρκο της παραλίας Θεσσαλονίκης. Θα μιλούσε ο Λεωνίδας Κύρκος. Προηγήθη αυτού στην εξέδρα-λογείον ο ωδικός άνθρωπος Λεωνίδας Βελής που είπε το τραγούδι του «Με σένα πλάι μου...». Με είχε συγκινήσει τότε τόσο, το ακούω και τώρα συχνά.
Εκλογές έρχονται και κάποιους σαν αυτόν ή τους ιδεολογικούς διαδόχους του που δεν υπάρχουν αλίμονον, ναι θα ψήφιζα τώρα.
Εντελώς απελεύθερος εδώ και χρόνια ακόμα κι από τα ωραία συναισθηματικά πολιτικά βουνά μπορώ να διαλέξω ποιός απλά θα με κυβερνήσει.
Σημ, Αυτοί με συνεκίνησαν είτε ως ποιητικές ράβδοι είτε ως πολιτικές βακτηρίες.
Εμφυλιακά ενσταντανέ
Μετά το δι’ ευχών της Κυριακής λειτουργίας ανέβαινε στον μπαλκόνι του σχολείου – κοινή η αυλή με το ναό - κι άρχιζε το λόγο. Ο Ανέστης Πλσκδς ήτο εθνικός διαφωτιστής Β. Ελλάδος, σχεδόν κατ’ επάγγελμα. Ομιλούσε προς το χωρικό κοινό καυτερά και κλαυτερά. Κυρίως κατά των κομμουνιστοσυμμοριτών σφαγέων και με κονσερβοκούτια. Εβλεπα στα πέδιλα που φορούσε τις τρύπιες κάλτσες του. Ρώτηξα τον πατέρα, επί δεκαετία αρχηγός των ΤΕΑ, το γιατί. -Επίτηδες το κάνει να φαίνεται φτωχός και ταλαιπωρημένος, απάντησε. Μπορεί και να ήταν. Είχε μια κλαψωτραγουδιστή φωνή ιδίως όταν μιλούσε για τα μοιρολόγια των μανάδων των σκοτωμένων. Ηταν ένα σόου που το ζούσα αλλά δεν το καταλάβαινα. Τον λυπόμουν κάπως και πάλι ανεξήγητα.
Δρόμο παίρνω χρόνο αφήνω...
Στα ράκη της χωρικής Βιβλιοθήκης μου βρήκα το φυλλάδιον του Αν. Πλσκδ «Στην υπηρεσία της πατρίδος Λόγοι πατριωτικοί κ.λπ.» σελ. 48 με δύο συρραπτικές καρφίτσες δεμένα. Πτολεμαϊς 1956, τιμή δρχ. 10, αλλά δια στρατιώτας κι οπλίτας των ΤΕΑ δρχ. 7. Τύποις ΑΚΡΙΤΙΔΗΣ @ ΤΑΝΙΔΗ (στο τυπογραφείο αυτό ξεκίνησε κι η Παρέμβαση τον εκδοτικό της βίο), λόγοι, λογύδρια, έγγραφα, ευχαριστήρια και δοξαστικά προς τον συγγραφέα διαφωτιστή (μέχρι κι ο αρχιστράτηγος Παπάγος τον συνεχάρη για τον τρόπο του υπέρ του ελληνικού έθνους), βεβαιώσεις, συγχαρητήριες επιστολές, φωτογραφίες πολεμικές των εθνικών αγώνων. Αλλά και ένα ποίημα του παγκοσμίως αγνώστου ποιητού Γ. Χατζηαναστασίου με τίτλο: «Για σου ήρωα στρατηγέ Βάσο Μπουτσικάρη». Ηταν του πυροβολικού στον αλβανικό πόλεμο κ.α.
Γίναν τα σύννεφα μουντά/
οβίδες πέφτουν και βροντά/
ο τσολιάς για να σαλτάρη/
γεια σου Βάσο Μπουτσικάρη .../
(κ.λπ. δόξες και λόξες εκτεινόμενες σε άλλα 3 τετράστιχα)
Στο χωριό κάποιος παλαιός έφερε το προσωνύμιον (Μ)Πουτσικάρης (το κληρονόμησαν οι κατιόντες του) και τώρα κατανοώ αυτό ότι ως στρατιώτης υπηρετούσε στο τάγμα του ήρωος στρατηγού, τότε ταγματάρχης. Ο δε άλλος κι εντελώς γενναίος στρατιώτης του χωριού (μόνος συγγενής της μητέρας μου) τω καιρώ εκείνω Κωνσταντής Βόμβας ατρόμητος στρατιώτης σε μιά του πολεμική αφήγηση που δημοσιεύσαμε με τον τίτλο «Η διήγηση του Κωνσταντή» γράφει: «Κι έβλεπις να σηκώνεται ο καπνός απάνου και να πεφ’ν κορμιά καταής. Και μαζί μας ο Βενέτης κι ο Πουτσικάρης. Με το γρόθο μετρούσε κι έβανε. Ήταν εκεί με μας μπροστά στην πρώτη γραμμή...».
Προς τι τα παραπάνω;
Μα για τις τρύπιες κάλτσες (και θεωρίες) αλλά και τη μνήμη του Εθνικού Διαφωτιστού Β. Ελλάδος και περιχώρων.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
















