Εφημερεύουσες φαρμακείες
Μηδείς ανώνυμος υβριστής
εισίτω (επώνυμοι όμως γίνονται δεκτοί)
Πέμπτη 2 Μαρτίου 2023
Τεταρτη των Τεφρών
«Από όλες τις πράξεις του ανθρώπου οι μόνες ίσως χρήσιμες και οι μόνες σκόπιμες είναι η ποίηση και το ταξείδι».
Με την οδυνηρή είσοδο της άνοιξης και του Μαρτίου αυτήν την Τετάρτη που είναι και η «Τετάρτη των Τεφρών» των Ρωμαιοκαθολικών, αντίστοιχη της Καθαράς Δευτέρας των Ορθοδόξων, μας ήρθε από ταξειδιώτη στο Λονδίνο, δώρο ακριβό, το βιβλίο του Τ. Σ. Ελιοτ «Ερημη Χώρα» που περιέχει και το μεγάλο ποίημα «Τετάρτη των τεφρών».
«Επειδή δεν ελπίζω να γυρίσω πάλι/
Επειδή δεν ελπίζω/
Επειδή δεν ελπίζω να γυρίσω..." /(μτφρ. Τ. Κουφόπουλου)
Συμπτώσεις λογοτεχνικές σε μέρες τραγικές...
1 Μαρτίου γμτ...
Αμα τω ήρι αρχομένω (αύριο κι ημερολογιακά) ετοιμάζουμε τη νέα Παρέμβαση τχ. 213, με πολυσέλιδο αφιέρωμα στους Σιδ. Σταθμούς, τα τραίνα, τις ράγες, τις φυγές, τις επιστροφές. Με συνεργασίες πρώτης γραμμής και γραφής. Το εκδοτικό τμήμα της «Π» που χειρίζεται λίαν επιτυχώς η Δήμητρα Κ. ετοιμάζει συν τοις άλλοις και τη μεγάλη έκδοση «Ο χρόνος που περνά και χάνεται» με δεκάδες συνεργασίες.
Περιπλέον:
1. Την Τετάρτη 1 Μαρτίου (Η Τετάρτη των τεφρών των Ρωμαιοκαθολικών αντίστοιχη της Καθαράς Δευτέρας των Ορθοδόξων) παρουσίαση του βιβλίου του Π. Δημόπουλου «Παλίμψηστα» εκδ. «Π» στην Πτολεμαϊδα στο πνευματικό κέντρο ώρα 6.30
2. Την Α’ Παρασκευή των Χαιρετισμών (3 Μαρτίου) στο «Μπλε ελάφι» ώρα 6 παρουσίαση του βιβλίου ποίησης της ωραίας εν γένει και εν είδει ποιήτριας Ευτυχιας Αλεξάνδρας Λουκίδου «Ο θυρωρός των ημερών» εκδ. Κέδρος, από δύο συνδιευθυντές περιοδικών φιλολόγων και ποιητών εν τω άμα.
Σημείωση. Εκτός από το Μπλε ελάφι υπάρχει στην Κοζάνη και «Blue donkey” ήγουν Μπλε γαϊδούρι κοντά στην πλατεία (υπαίθριο γκαράζ ) Μιχ. Παπακωνσταντίνου.
Λοιπόν η Σαρακοστή άρχισε, οι εκλογές έρχονται «τους ζυγούς λύσατε/ τα κορίτσια φιλήσατε» (Οδ. Ελύτης)
Φωλιά
Έλεγαν οι μάνες για να φατε σήμερα πρέπει να βρειτε πουλιών φωλια /
Τη βρηκα 40 τόσα χρονια στο κελί μου μια θεσπέσια αγκαλιά
Φωτεινή η Σαμαρείτιδα
Φωτεινής της Σαμαρειτιδος και πήρα της Σκρ’κας τους νυχτερινούς δρόμους/
μετά τον εσπερινό συγχώρεσης και μια συγνωμη στης ψυχής τους παράδρομους
Δέσποινα των λογισμών
«Ω Δέσποινα λογισμών και ομορφιάς κάθε καιρού και τρόπου/
δώσε τη δύναμη στη δειλιασμένη μου καρδιά πιστός ιππότης/
να γίνω»: λένε στις Δουλντινέες τους οι Κιχώτες κάθε τόπου./
Παραφράζοντας κι εγώ: «Δέξου τη δουλοσύνη μου εν πρώτοις/
Η λέξις και η πράξη «φόρα» πήρε...
«Κάποια μέρα κάποια ώρα
η (ΣταλινοΡωσία) πήρε φόρα...»
το 1943 και νίκησε τη ΧιτλεροΓερμανία όπως το ετραγωδούσαν μεθύστερα έστω, οι νεοέλληνες αρχαίοι αριστεροί και όχι μόνον
Πριν ένα χρόνο η ΠουτινοΡωσία εκ νέου πήρε φόρα και εισέβαλε στην Ουκρανία αλλά τα ηύρε σκούρα κι ευτυχώς ...
Στις μέρες μας αρχηγός της κυρίας αξιωματικής αντιπολιτεύσεως κ. Τσαπανιδο- Αλέξης Τσπρς εκλήθη να έλθη με φόρα στα πράγματα...
Αποκριές εν γένει και εν είδει.
Το εσπερας των ψυχών
Άρχισαν οι πρώτες υπέρ των ψυχών καταθέσεις /
Ότι τα σώματα πλέον χωνέψανε εντελως στο χώμα /
Λίγο στάρι μια ανάμνηση μια λύπη να χωρέσεις /
Στις αγαπημενες σου υπάρξεις που σε ζουν ακόμα/
Άρχισε ο αποκριάτικος κλαπατσιμπαλισμος
Στην πλατεία τραγουδά ο Δάντης:
«- Κολαση…»
«Στο μεσοστρατι απάνω της ζωής μου
Σε σκοτεινό πλανήθηκα ρουμάνι»
(Και βρέθηκα με 3 βαθμους Κελσίου στην Κοζάνη)
«Τι ήταν ο δρόμος μου ο σωστός χαμένος…»
Χαρισμα...
ί
14η του μηνός μνήμη εκτός των άλλων οσίου Πατρός ημών Αυξεντίου του εν τω βουνώ και οσίου Γεωργίου του ράπτου Μυτιληναίου και στο βραδινό της 12ης /2ου των «30 καρεγλών» στο αισθαντικό υπερώον του ο δημιουργός Παναγιώτης Δημόπουλος μ’ έβαλε στο πιάνο του και με ...εκτέλεσε τετράκις η δε ωραιοτάτη δις υψίφωνος Δέσποινα των λογισμών, Κελεσίδου στη φωνή της. Προς γνώσιν και για τις νόμιμες συνέπειες παραθέτω ένα εκ των 4 ποιημάτων που μελοποίησεν ο εν λόγω και έργω μέγας μουσικός...
Χάρισμα ακριβό σε δύσκολο καιρό/
γεμίζεις όλες τις άδειες μας μέρες/
αγίασμα που πίνουν της αλήθειας το νερό./
Φυλάγεις τη βάρκα της ζωής από τις ξέρες/
Εικόνα σε ταπεινό προσκυνητάρι/
που ψάχνουν στρατοκόποι ν’ ακουμπίσουν/
όστρακο που κρύβεις το μαργαριτάρι/
όσων σιωπούν αντί να σου μιλήσουν./
Κι αν έρθη ώρα για να πάρουν θέση/
για ο,τι κάτω απ’ τον ουρανό αιώνια διαρκεί/
άλλο να πει η ψυχή τους δεν θα μπορέσει:/
-Αγάπη κι έρωτας για σήμερα μου αρκε/
Νυχτερινό…
«Ο, τι δεν μπορεί να ειπωθεί με λόγια το λέει η μουσική» συνομιλία με τον πιανίστα Παναγιώτη Δημοπουλο στις 30 καρέκλες του. Συντροφιά η εξοχη υψίφωνος Δέσποινα Κελεσιδου…
Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου 2023
Οι «Καρέκλες» (γενικώς) του Ιονέσκο και οι «30 του Π. Δημόπουλου»
O «Καρέκλες» του Ιονέσκο είναι ένα θεατρικό έργο με το οποίο η πόλη της Κοζάνης έγινε γνωστή στα πέρατα της θεατροφίλου Ελλάδος, όταν το ανέβασε ο Σύλλογος «Φίλοι της Τέχνης» (Χρ Μπέσσας κ.α.) με πρωταγωνιστή τον Λ. Ελευθεριάδη και έλαβον το βραβείον και τον δημόσιον έπαινο του συγγραφέα στο φεστιβάλ ερασιτεχνικού θεάτρου στην Ιθάκη τον πρώτο καιρό (1975) της μεταπολίτευσης. Για τις ανάγκες της παράστασης ο ζωγράφος Μανώλης Δραγώγιας εζωγράφισεν το σκηνικό της.
Στις μέρες οι «30 μουσικές καρέκλες» είναι μια αισθαντική δράση του πιανίστα κι όχι μόνον (συγγραφέα ας πούμε) Παναγιώτη Δημόπουλου με λίαν προχωρημένες μουσικές καταστάσεις στους χώρους του ωδείου του (Βογατσικού 6) και ενώπιον 30 θεατών –τόσους χωρά η «αυλή»- δίδει μουσικές παραστάσεις υψηλού μουσικού φρονήματος και παιδείας πρωτίστως.
Το βράδυ της Κυριακής του Ασώτου 12 Φεβρουαρίου ώρα 8, στο χώρο των 30 καβαφικών καρεγλών, η υψίφωνος (σταρ) Δέσποινα Κελεσίδου τραγουδά Ravel και Satie, ενώ κατά δήλωσιν του Εμπνευστού και Δημιουργού (κατά τον Μπόρχες) της έξοχης δράσης “…κεντρικό σημείο της παρουσίασης θα είναι 4 ποιήματα του Β. Π. Καραγιάννη από την ποιητική του ενότητα ΤΟ ΤΕΛΩΝΕΙΟ” τα οποία μελοποίησεν Αυτός και αποδίδει η ωραία Δεσποινο-Υψίφωνος.
Ο Δημιουργός θα παίξει και 3 κομμάτια του Federico Mompou (ποιός είναι αυτός;)
Θα πάμε εννοείται ίνα θυμηθούμε τις νεανικές ποιητικές μας «ασωτίες» στο καφενείο του Κέντρου φωτογραφίας στο λιμάνι Θεσσαλονίκης με έναν εσπρέσο κ.λπ.
Τον πάγο γλείφοντας
Δεν είναι στην Τουρκία και Συρια που ζουν στου Εγκέλαδου το χορό/
Σκυλιά ελευθερας πείνας ειναι που γλείφουν τον πάγο για νερο
Ρήγμα Κοζάνης - Γρεβενών του 1995
Με τον άγριο σε ρίχτερ και συνεπειες σεισμό της Τουρκίας τυχαία βρηκα σήμερα αυτό το τχ του ΙΔεοδρομιου του 1995 στο όποιο ο Λεωνίδας Χριστάκης έγραφε για τον αματωτο σεισμό μας των 6,6 της Κοζάνης - Γρεβενών του αυτού Μαιου όταν ήταν μέλος μιας ομάδας αισθαντικών συγγραφέων και καλλιτεχνών που μας επισκέφτηκαν προς ηθική μας ενίσχυση από Αθήνα και Θεσσαλονίκη με πρωτοβουλία και αρωγή του αλησμόνητου συγγραφεα Κώστα Κοντοδημου. Μέρες και μέρες…
Με σπάγγο ευτελή
/
Με σπάγγο ευτελή/
δεμένες έχω τρεις πολύτιμες ενθύμησες /
πρόσωπα θέλω να πω λίαν αγαπημένα./
Χαρίσματα, δώρα, πρόσφορά τους ../
«Σάββα Τσερκέζη Ημερολόγιον του βίου μου»/
εκ της πολυταξιδεύτριας Νίκης Μαραγκού (1948-2013)/
«Απαντα Φαίδρου Μπαρλά» /
του Δημήτρη Μεντεσίδη (1964-2019) φαρμακοποιού/
αισθητιστή, χάρισμα ακριβό./
«Χειροποίητο Τετραδιο-βιβλίο» /
εκ του Ασύλου Βαλκανίων ποιητών Πρεσπών/
και του ελλογιμοτάτου Μίμη Σουλιώτη (1949-2012)/
Απόντες εντελώς από καιρό.../
Δεν τα διεξέρχομαι μη λιώσω τη σκόνη/
του χρόνου από πάνω τους /
Ελυσα το σπάγγο κι αμέσως χύθηκε μύρο/
ηγιασμένον όπως εκ των αγίων λειψάνων/
κατά την ανακομιδή τους. /
- Με τζάκισε η ανάμνησή τους πάλι./
Οταν...
Από τις παλιές γλυκιές εκδόσεις της «Παρέμβασης» οι οποίες σήμερα με τη νέα διεύθυνση της Δήμητρας Καραγιάννη ξεπέρασαν τις 150.
ΟΤΑΝ ΘΑ ‘ΡΘΕΙΣ
Θα ‘ναι ή μέρα που θα ‘ρθεις όπως οι άλλες/
με γκρίζα σύννεφα, ομίχλη και βροχή/
κι όπως θα πέφτουν στην ψυχή οι πρώτες στάλες/
η σκιά του ονείρου σου στο δρόμο θα φανεί./
Θα ’ναι η ώρα που θα ‘ρθεις μια καταιγίδα,/
μέσα μου αντάρα, ανεμοβόρι, σπαραγμός/
κι όπως θα στέκεσαι βουβός και μια αχτίδα/
θα τρεμοπαίζει στα μαλλιά σου με το φως,/
θα σε κοιτώ. Τα λόγια ανείπωτα θα μένουν,/
- μήπως κατέβηκαν οι άγγελοι στη γη; -/
κι όπως τα δάκρυα στα μάτια θ’ ανεβαίνουν/
το ουράνιο τόξο στην καρδιά μου θ’ απλωθεί/
Σημ. Η ποιήτρια Αφροδίτη Κοϊδου είναι και ιατρός οφθαλμών
Σφυρί χωρίς δρεπάνι = αγιος
Ενα σφυρί μόνο του σε ταμπέλα ή σφραγίδα συνήθως δηλοί πως ενθάδε κείται (πλέον) Εργατικό Κέντρον εργατών κ.λπ. Ενα δρεπάνι σχέτο διαδηλώνει μάλλον αγροτικόν συνεταιρισμόν και μας παραπέμπει στα «Αγροτικά" του τραγοuδοποιού, ήρωος της αγροτικής τάξεως, Θωμά Μπακαλάκου («Οχι δεν πουλάμε όχι δεν πουλάμε...»). Βέβαια σφυρί και δρεπάνι κλινόμενα ομού μας παν σε άλλους καιρούς ηρωικούς...
Ο σημερινός τιμώμενος του ημερολογίου άγιος Τρύφων εικονίζεται με δρεπάνι ειδικής κοφτερότητος άρα και χρήσης για το κλάδευμα των αμπελιών και θεωρείται προστάτης των αμπελουργών. Παρότι περί την αμπελοσύνην μη ασχολούμενοι την ευχή του να ‘χουμε.
O πίνων μόνος, σεβασμός...
Είχα ένα μπουκάλι ουίσκι καιοό λησμονημένο /
δώρον εορτής Glenfiddich 12 χρόνων έγραφε/
Μόνος στο γραφείο μου έβαλα να πιω/
«Κι ο πίνων μόνος, σεβασμός» κατά Βασίλειον Ζαζάνα/
Είχα όμως κοντά μου δίπλα και πλάι /
τους ζωγραφισμένους λογοτέχνες του Κ. Ντιο/
(και ο πατέρας) και του μοναστηριού τα έργα /
Βιβλία με σπάγκο δεμένα μη μου φύγουν/
κι άπειρα λυτά με τις ράχες τους προκλητικές/
Μαζί και οι ενθύμισες να στριμώχνονται/
όπως οι ψυχές στο λ της Οδύσσειας.../
« Ω, μακρινό, μακρινό, βαθύ απλησίαστο»/
ο Γ. Ρίτσος από τα βιβλία τον καιρό/
της Θεσσαλονίκης./
Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 2023
Χιόνια χρόνια
25 Ιανουαρίου 2019 (1 χρόνο προ κόβιτ) αγίου Γρηγορίου μεγίστου ποιητού της Χριστιανοσύνης.
και Γρηγορίου Δ. ελάσσονος οσίου καλλιεργητού της αμπελοσύνης...
«...Χιόνια αλησμόνητα σαν νάταν ξένα
τα χιόνια που έζησα χωρίς ή με εσένα.»
Παρουσίαση του βιβλίου μου «Ενωμένα Μυστικά» διηγήσεις, εκδ. Γαβριηλίδης από τους: Χριστίνα Καραντώνη εκ Πατρών φιλολόγου, ποιητρίας, ζωγράφου ου μην αλλά και φωτογράφου και Δημήτρη Λιακάκου (+) εκ Πτολεμαίδος κοινωνιολόγου κ. λπ εν ζωή. Στην διεύθυνση ο Τάσος Κόλλιας άλλοτε ραδιοφωνολόγιος.
Και μας έπιασε ένα χιόνι από τα παλιά...
Στον πεζόδρομο με τις πικροκαστανιές διολισθαίναμε ο ένας πλάι στον άλλο η Αννα Κ., ο Ρούσης Γ. και ημείς.
25 Ιανουαρίου 2023 καιρός νεφελώδης χωρίς χιόνια αλλά με 4 επιπλέον χρόνια ένας έκαστος...
Ο σερίφης κι ο ερίφης...
«Τα πρώτα μου χρόνια τ' αξέχαστα τα 'ζησα κοντά στ' ακρογιάλι,
στη θάλασσα εκεί τη ρηχή και την ήμερη, στη θάλασσα εκεί την πλατιά, τη μεγάλη...»
Κ. Παλαμάς ...
Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στη γενέτειρά του, αρχικά στο Δημοτικό και στη συνέχεια στο Σχολαρχείο Λεχαινών (Ανδρέας Καρκαβίτσας)
***
Τα πρώτα χρόνια τα έζησα στο χωριό δίπλα από έναν ρέοντα λάκκο καθαρού νερού που διέσχιζε το χωριό και μορμύριζε διαρκώς στο πέρασμα εκείνων των λησμόνητων χρόνων και τα πρώτα παράνομα διαβάσματα εκτός σχολείου ήταν Μικρός Σερίφης («Δυτικά του Εμπιλαίην»). Αρχές δεκαετίας του ‘60 είχαμε συμπήξει ατύπως Λέσχη ανάγνωσης, πρώτη ίσως εν Ελλάδι, που οριζόταν από το Καναμπαριό το ναό του Πρόδρομο τα σπίτια μας κι έφτανε στο νερόμυλο του Αούτου. Οριο με τον κάτω μαχαλά ο λάκκος. Στη γειτονιά ανταλλάσσαμε τα περιοδικά: Μ. Σ., Μικρός Ηρωας, Κλασσικά εικονογραφημένα (ο αναγνωστικός μου έρως), Μάσκα, Μυστήριο, Γκαούρ Ταρζάν κ.α. και τις εκδόσεις Δαρεμά και Μαρή (πρώτο βιβλίο που διάβασα ήταν ο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα»). Μέλη της «λέσχης» οι: Νίκος Κ., Στέλιος Δ. Παντελής Γκτζτς, Χάρης Ζ., Λάζαρος Δ. κι η ημετερότης. Από κοπέλες η εξαδέλφη μου Κούλα Κ. και η Μαίρη Β. Ολοι ευτυχώς εν ζωή.
Σε μια προσομοίωση εκείνων που διάβαζα, κυρίως του Μικρού Σερίφη η φωτ. που βρήκα παρά την θέσιν Γιοφύρι: φορώ καπέλο αμερικάνικο από μετανάστη αρχές του 20ου αι., κάλτσες με πέδιλα, φέρω δε ξίφος εφ΄ όπλου λόγχη το οποίο βρήκα σε μια βουζιλιά (βουζιλάνθη δηλαδή) χωμένο δίπλα από του Μπασ’ το Μύλο, μαζί με δύο τεύχη του περιοδικού “Στρατιωτική επιθεώρηση όπλων και σωμάτων” (αυτά με είχαν …τρομάξει ομολογώ).
Εχω πόζα επιθετικής ετοιμότητας δε λέω ή μάλλον λέω και κάπως κλαίω αφού από Μικρός Σερίφης τότε έγινα τώρα ενήλιξ ερίφης…
Βιβλία επισκέπτες
Τα βιβλία σε ταξιδεύουν λένε/
ή και μόνα τους ταξιδεύουν/
και φτάνουν «Στο σταθμό του Μονάχου/
με πέταξε άκου» κ. λπ./
Εκεί έφτασε και το «Επισκέπτης από τα δυτικά»/
το περίμενε μια τρυφερή κι αισθαντική /
εν τω άμα, ύπαρξη, που τριγυρνά /
στις αλέες, τα πάρκα, τα ποτάμια, τους πύργους,/
τα μουσεία, τις βιβλιοθήκες, τα μπαρ /
στη Γερμανική ποίηση και γλώσσα /
και στους καιρούς και τα γυρίσματα./
Η Π. Ζωγ. λοιπόν παραμάσχαλα κρατώντας το/
κόβει βόλτες «Κυρία με το βιβλίο» /
Εκεί είμαι κι εγώ μαζί της /
στα μέρη που δεν πήγε ποτές η ζωή μου/
Κερί από κανέλα ανθισμένο …
Κανέλα…
«…Απλά ανοητα όνειρα
Σαν τα όνειρα που κάνουν
Τα κορίτσια του κόσμου όλου
Όταν ονειρεύονται με κλειστά
Η ανοιχτά τα μάτια. Κι είχα εγώ
Στα χειλη μου τη γεύση τους
Δυόσμο και μάραθο και χαμομήλι
Γάλα και μέλι και κανέλα …»
Μανου Στεφανιδη από το λεύκωμα «Ερως Καλος» 21 + 21 δημιουργοί για τον Έρωτα
Εις το βουνό
Εις το βουνό ψηλά εκεί
μια εκκλησιά καθόλου ερημική...
Αγιος Αθανάσιος περιοχή Ζυγόστι Λευκοπηγής/
δηλ. πίναξ του ζωγράφου Μανώλη Δραγώγια./
Το Ασπροβούνι κρύβει τον Μπούρινο/
Στη θέση αυτή Κοϊμτζή τη λέγαν/
πριν πολλά πολλά χρόνια/
είχε τη στρούγκα ο παππούς μου Βασίλειος/
Αρμεγαν έπηζαν τυροκομούσαν το γάλα/
Ουδείς διαβάτης ή στρατοκόπος που περνούσε/
από εκεί έφευγε αφίλευτος ήγουν/
δίχως να υποστεί τη φορτική φιλοξενία του παππού/
- Εδώ είναι Εκκλησία δεν είναι στρούγκα λέγαν οι χωριανοί/
Μετά από χρόνια πάλι κτίστηκε εκεί ναός.../
Ο Αγιος Αθανάσιος λοιπόν μεγάλη η χάρη του/
Οι εθελοντές που τον έκτισαν λιγοστεύουν/
αλίμονον ...
Πέρασαν...
Πέρασαν οι φετινες με το νέο και το παλιό πρωτοχρονιες/
Στις πέτρες μου επιστρέφω και στις επίγειες μονιες
Σάββατο 14 Ιανουαρίου 2023
Πρωτοχρονιά με το παλιό ημερολόγιο στον Μονοξυλίτη αγίου Ορους
- Μονοξυλίτης...αντιλάλησεν ο τιμονιέρης...
Ταξιδεύουμε με τον Δημήτριο Κ. (θαλαττεύουμε να το πω με αγιο-λογικά) ένα τέταρτον. Θάλασσα μεσημεριανή, λάδι εξαιρετικό, παρθένο. Ανάμικτα χλωρά και ξερά συναισθήματα. Εχω 3 χρόνια να μπω στο Ορος. Σαν λύση της συνέχειας του δέρματος, τραύμα η τριχρονία αυτή. Πάνω μας η Ερημος της Θηβαϊδος. Ανήκει στη ρώσικη ορθόδοξη επικράτεια που συνεχώς μεγαλώνει ως πολιτική έρημος περισσότερο. Πάντα την κοιτούσα διαπορών. Εμαθα γι’ αυτήν αργότερα λεπτομέρειες, που δε ρώτηξα να μάθω στα τόσα χρόνια εισόδων μου.
Στην προβλήτα του μικρού αρσανά ο συγγραφέας μικροόσιος Συμεών ο λεγόμενος Οφλίδης· μετά τις καθιερωμένες αγκαλιές μας χώνει σ’ ένα ερειπιώδες Λαντ Ρόβερ. Οδηγάει. Τον γνωρίζει ο τόπος, σαν πιστός σκύλος του κι αυτός καλά τον ανηφορίζει. Σε 20 λεπτά στο μεγάλο Σπίτι μέσα από χαμηλή πουρναρώδη βλάστηση, το περιβάλλον παίρνει πάνω του μετά από πρόσφατη πυρκαγιά.
Προσκύνηση στο Καθολικό. Επιτέλους βρήκα ναό, ναϊδριο έστω, αφιερωμένο στη μνήμη του αγίου μου, Μ. Βασιλείου. Προσπαθώ να συγκινηθώ, κάπως το καταφέρνω, θα δούμε στη συνέχεια.
Ευλογίες και καλημέρες δώθε κείθε. Κατευθείαν στο μπαλκόνι. Η μέρα το επιτρέπει. Συγγιτικός ο κόλπος μας περιθάλπει οπτικά. Γνωριμίες. Δυσκολία στη συγκράτηση μοναχικών και κοσμικών ονομάτων, τίτλων και προσώπων. Ενας φτωχικά ντυμένος, ο πατήρ Σάββας, είναι ο Γέροντας του οίκου τούτου. Δεν του έδωσα τη δέουσα προσοχή εκ πρώτης καθ’ όψεως. Όμως το βράδυ στο αρχονταρίκι που μαζευτήκαμε, έκαιγε μια ξυλόσομπα επικουρικά με το καλοριφέρ, πίνοντες μέχρι και ουίσκι και τσίπουρο, ως και ξηρούς καρπούς λες κι είμαστε σε μπαράκι εγκοσμίων ναυαγίων - ημείς τσάι οι ερί(ο)φιδες, σε διάφορες ποικιλίες, αναμμένος, το λοιπόν, με τις νεωτερικές απόψεις, ερωτήσεις και κουβέντες ή και νηπιώδεις μας, αγρίεψεν: «Ακούστε εδώ λεβέντες σε όλους τους καιρούς και τις δύσκολες καταστάσεις της πίστης και του έθνους πρώτοι οι παπάδες έλαβον στόματα μαχαίρας, πρώτους αυτούς αποτέλειωναν οι αφορεσμένοι κάθε εποχής. Ακολουθούσε κι ο λαός, δε λέω, αλλά αυτοί ήταν μόνιμα τα πρώτα θύματα. Διαβάστε και λίγο ιστορία!».
Είχε δίκιο, φορούσε και τα καινούργια του, τον αγάπησα. Ενας λεβεντο-λιμοκοντόρος, ως πατήρ- Ιλαρίων (μου θυμίζει έναν πανέξυπνο και ραδιούργο επίσκοπο στο Φανάρι, κάποτε, που τον λέγαν Μου-Λαρίων οι αντίπαλοί του- ακούει την μοναχική του βιωτή (κάθε άλλο παρά λελογισμένη σε πρώτο κοίταγμα) στη Νέα Σκήτη – αχ, προσεγγίζουμε στον αγιορείτικο έρωτά μας, τη Μικρή αγία Αννα ήγουν.
Φιλάμε χέρια κατά πως το ‘χουν συνήθειο. Ερχονται κεράσματα κανείς δεν τα ξεφεύγει: καφέδες, τσίπουρα, ρακές απανωτές, λουκούμια, ηγιασμένες προπόσεις.
Ευλογείται…
Ο συγγραφέας της γλυκείας μας καταστάσεως μάς πάει βόλτα με τη …λιμουζίνα. Λίγο παρακάτω δηλαδής, μικρή ξενάγηση. Παλαιόν ναϊδριον αγίου Νικολάου. Δε νιώθω τίποτα. Ελαιότοπος με παρατημένη την παραγωγή χαμαί χα(ω)μάδες! Μια λεμονιά κοντούλα του δημοτικού τραγουδιού. Κόβω δύο. Νεραντζιά κατάφορτη δαγκώνω και φτύνω ένα πικρό. Γυροφέρνω και φωτογραφίζω τα γέρικα κορμιά από τις ελιές.
Οι τρεις αδελφές (Τσεχοφικές) καθώς γέρνουν με τη λίγη
πρασινάδα (του Λορέντζου Μαβίλη) που ακόμα τις τυλίγει
Αμπέλια εκατοντάδες, τι λέω χιλιάδες (σιγά…) στρέμματα κι εξ αυτών το κρασί ονομασίας προελεύσεως, ο θείος Μονοξυλίτης.
-Τράπεζα ξαναντιλάλησε μια θελκτική φωνή μετά κώδωνος χαρμοσύνου.
- Ερχόμαστεεε…
Εμβόλιμον σχόλιον.
Ο μάγειρας στα μοναστήρια είναι κεντρική μορφή. Ούτε ιερομόναχος ούτε άλλο αξίωμα στην αγιορείτικη διαλεκτική κι ιεραρχία των διακονημάτων, τον ξεπερνά, ισάξιος σχεδόν του Ηγουμένου. Η τελευταία ζωντανή εικόνα που έχω από τον Γέροντα Σπυρίδωνα της Μικρής αγίας Αννας, ήταν μπροστά σε μια μεγάλη τσίγκινη λεκάνη να καθαρίζει χόρτα ετοιμάζοντας το βραδινό μας, ο μακάριος…
Επειδή κι οι μοναχοκαλόγεροι είναι κι αυτοί ύλη και μάλιστα όχι απ’ αυτήν που είναι φτιαγμένα τα Σαιξπηρο-όνειρα, όχι άφυλα και άσαρκα και τις μόνες επιτρεπτές μη πνευματικές απολαύσεις στις οποίες αφήνονται είναι το φαγητό=αριστοτεχνικό στο Ορος κι αφήστε το «Μην απατάσθε εις αχορτασίαν κοιλίας κ.λπ.»
Ο μάγειρας όπως τον περιγράφει ο Τζ. Ροτ είναι με κόκκινα τα χείλη που χαμογελούν ακούραστα. Το φαρδύ σαγόνι του είναι βολεμένο σ’ ένα παχουλό διπλοσάγονο. Τα πλατιά ρουθούνια του ανασαίνουν τα αρώματα των φαγητών και τις λεπτές αποχρώσεις αυτών των αρωμάτων. Και κάτω από την άσπρη ποδιά τουρλώνει απαλή και καλοσυνάτη την κοιλιά του μέσα στην οποία λες και χτυπάει μια δεύτερη χωριστή καρδιά…
Διότι,
οι μάγειροι, κάθε μάγειρας στο καλογερικόν μαγγιπείον δοκιμάζοντας και ξαναδοκιμάζοντας για να πετύχουν οι συνταγές και πλαταγιάζοντας τα χείλη από ευχαρίστηση («ας ξαναδοκιμάσω λίγο, πολύ ωραίο έγινε») έχουν προσθέσει κάποια περιττά κιλά. Η Πύλη η εισάγουσα εις την Βασιλείαν των Ουρανών είναι «στενή». Θα χωρέσουμε να περάσουμε» ευθυμολογεί ο μέγας επί των οψοποιών μαγγανείες αρχιμανδρίτης κυρ’ Δοσίθεος της μονής Τατάρνης κατά Καρπενήσι μεριά.
Αρα αραδιαζόμαστε στους πάγκους ενώπιον των μερίδων μας. Εικόνα έξοχη. Κύριον πιάτο μελοκόπι είπαν με σως και δεκάδες άλλα είδη γύρωθέν του συμπληρωματικά. Μα πού είμαστε και πατριάρχες δεν είμαστε! Τι να πούμε;
Ο άγιος Μ-Λαρίων λέει το ευλογητός κι αρχώμεθα της εσθιάσεως. Τρώμε πεινασμένα. Πίνουμε οίνον Μονοξυλίτη φυσικά διψασμένοι γι αυτό το εκλεκτόν κρασί που παράγεται εδώ κι έδωσε το όνομα στην περιοχή και σε …κο(χ)λάζει, Παναγιά μου εφορεύουσα του Ορους.
Το πρώτο και μόνο βράδυ στο Μονύδριον συγχροχαλίζουμε με τον σύντροφο συμπροσκυνητή, ο συγγραφέας σε μοναχική σουίτα, στη δίκλινή μας αντίστοιχη. Ζέστη χοντρή, καλοριφέρ με ξύλα γνήσια του λόγγου. Δε βλέπω άστρα, θολότης του ουρανού. Στριφογυρίζω στο στρώμα σαν το Διάκο στο σουβλί. Το κινητό δεν έχει σήμα. Αρα, ενδοσκοπίσεις άχρι νυστάξεως. Στο βάθος του διαδρόμου σε ένα οιονεί εγκόσμιον κουτούκι, κοσμικοί ελληνοαλλοδαποί εργάτες, παρακολουθούν στην τηλεόραση ριάλιτι κ.α. μλκς (ήμαρτον).
Περί την 5ην πρωινήν το σήμαντρον και καμπάνες στη συνέχεια, Πρωτοχρονιά, μέγας Βασίλειος ουρανοφάντορ, πολιούχος του Μονοξυλίτη. Γλίστρησα σκιά στο ναϊδριον. Πρωτοχρονιάτικους εσπερινούς παρακολουθώ εδώ και χρόνια εις διπλούν. Τον α΄ στου χωριού τον Τίμιον Πρόδρομο στη θεσμική 1η του Γρηγοριανού ημερολογίου, τον β’ εις την μονή Αναλήψεως που παρεπιδημεί στο Παλαιό ημερολόγιον των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών («Ορθοδοξία ή θάνατος» γράφει ακόμα, κάπως ανόρεχτα, πανό στον πύργο εισόδου του περιφραγμένου ως η ομηρική Τροία όπου περιμένει μήπως την άλωσίν του). Τώρα μου ‘λαχε και η γ΄ η αγιορείτικη, μεγάλη ήγουν ευλογία.
Προλαβαίνω στασίδι στον κέντρον της ευχαριστηριακής σκηνής και την αράζω μεταξύ κατανύξεως και πρωινονυστάξεως. Ακολουθώ όλους τους αγιορείτικους τύπους του σήκω κάτσε με ευλάβεια φυσιολογικού χριστιανού ορθοδόξου. Η ακολουθία είναι θριαμβευτική. Πολιούχος είπαμε ο άγιος μου κι ο ναός μέσα, έξω, δίπλα παραγεμίζει με κοσμικούς, από πού ξεφύτρωσαν όλοι αυτοί μυστήριον! Προεξάρχει ως τυπικάρης άτυπος ο Μ-Λαρίων. Εχει κι ένα υποτακτικό, καλογερικό απολειφάδι, το οποίον νουθετεί διαρκώς σχεδόν και του τραβά το ηλικιωμένον ωτάριον. Κάτι μου θυμίζει από τα παλιά. Στην πρώτη μου είσοδο στο Ορος 198… στην Ιβήρων ένας παρόμοιος –μήπως ήταν αυτός -σουργκούνης στην αγιορείτικη κατάταξη- μας παρακαλούσε τους Λευκοπηγείς της παρέας να τον βοηθήσουμε.
- Κάνε αγάπη, έλεγε συνεχώς πάρε κι αυτό το τσουβάλι κ.λπ. Μας φόρτωνε και μας ξεφόρτωνε. Ηταν ιεροπραματευτής που δεν ήρθε από τη Σιδώνα αλλά από τη θάλασσα τη Σιθώνα ! Τον κοιτούσα και τον συμπαθούσα στον παιδεμό του από τον ευσταλή αρχοντομόναχο.
Ολα καλά κι ευλογημένα, το λοιπόν. Δεν εκοινώνησα αλλά μετείχα του πράγματος κάπως (πως δηλαδής;). Απόλυσις. Ο γέροντας παράγγειλε να φωτογραφηθούμε όπως κάνουν οι εκδρομείς ενώπιον αρχαίων ερειπίων, μαζί με την εφέστια εικόνα της μονής. Ηλιος λαμπρός χαρούμενος ο της πρώτης ημέρας του χρόνου στο Ορος. Τράπεζα δις πατριαρχική, πίτες εγκόσμιες κόπηκαν δύο, ο Μ - Λαρίων στις δόξες και τις λόξες του του. Κλίμα εύχαρες. Αποχωριζόμαστε με αγκαλιές κι ασπασμούς γένειους, αγένειους αλλά ευγένειους. λαμβάνοντες δώρα από τον Γέροντα παπα-Σάββα (τον θυμάμαι συνεχώς πλέον σαν μια μοναχική ιερότης) κρασί Μονοξυλίτη, μέλι κ.α.
Πήραμε έναν κατηφορισμόν. Στο λιμανάκι το ταχύπλοον Μικρή αγία Αννα μας περίμενε και μας πήρε, ενώ το κύμα της πανδημίας που αχνοφαινόταν ήδη στον ορίζοντα, μας σήκωσε σε λίγο καιρό.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)


















