Εφημερεύουσες φαρμακείες
Μηδείς ανώνυμος υβριστής
εισίτω (επώνυμοι όμως γίνονται δεκτοί)


Τετάρτη 28 Απριλίου 2021

M. Τετράδη

Λες και σε στρατόπεδο εκστρατείας/ επίστρατοι, κληρωτοί, απόστρατοι/ εις θέσιν προσοχής με αποστάσεις/ οπλισμένοι με της σιωπής το πρόσωπο/ της Υπομονής: «Θα ξανάρθεις δεν μπορεί...»/ της Προσμονής: «Πότε πια το τέλος της...»/ Ακουγαν το σουξέ της βραδιάς/ για την γυνή- γυμνή στην αμαρτία παραδομένη/ και στης μετάνοιας τη συντριβή φλεγομένη/ που την ξεπέταξε σε 6 λεπτά/ ο προεστώς των αναλογίων Στέφανος./ Ετσι πέρασε η Μεγάλη φέτος Τρίτη/ ήρθε η Μ. Τετράδη με το Μέγα Ευχέλαιον/ και τα ουαί ουαί τοις λησμονημένοις ...

Δευτέρα 26 Απριλίου 2021

Ιδού...

Τηρώντας τα πρωτόκολλα (όχι της Σιών)/ μετά από μήνες Πανδημιοϋπερορίας/ εισήλθα στον άδειο Βαϊφόρο ναό/ Εκεί κάθε χρόνο τέτοια Κυριακή εκοινωνούσα / ό,τι είχα ευχαρίστηση.../ ‘Ενιωσα ως να επέστρεφα στην αρχαία πατρίδα/ ή στο πατρικό της μνήμης/ Απόγευμα νωρίς ο ήλιος ψηλά ακόμα/ στην αυλή του Αη-Δημήτρη το Ιδού ο Νυμφίος./ Με φύσηξεν άγρια μια χαμένη άνοιξη / ζητούσε πίσω ό,τι της στερήσαμε/ Τ’ ακούσματα εκ των μεγαφώνων/ κάπως επράιναν την ψυχή μου/ κι εγύρισα σπίτι ελαφρύς./ Μυρωδιά της νύχτας μου και των αστεριών/ προσευχή χαραγμένη στις απαλάμες χεριών

Σάββατο 24 Απριλίου 2021

Σαρδέλες

Είναι τόσο απλή: «Καθαρίζουμε τις σαρδέλες και τις βάζουμε στο τηγάνι με σειρά. Ενα φλιτζάνι του καφέ λάδι, ένα ποτήρι νερό, λεμόνι, ρίγανη. Τα βράζουμε.» Είναι η συνταγή της οδού Μοργκεντάου Θεσσαλονίκης κοντά στο Λευκόπυργο που «χύνεται» στη θάλασσα. Στην οδό αυτή τη δεκαετία του ‘60 υπήρχε κλινική το ΙΚΑ. Σ’ αυτή ο πατέρας έκανε μια εγχείριση. Τη μάνα που τον παράστεκε κάποια βράδια την έπαιρνε σπίτι της μια απλά αλλά αρχόντισσα θεσσαλονικιά που γνώρισε στην κλινική. «...Στο θάλαμο τρεις. Μια γυναίκα εκεί, συνοδεία του πατέρα της. Καλή, και το έδειξε αμέσως. - Πού θα πας; - Πού ξέρω; - Πάμε σπίτι, όπου η φτώχεια μου κι εσύ. Κατεβήκαμε στον παραλιακό δρόμο και τον πήραμε προς το Λιμάνι, άκουσα να λέει. Λιμάνι; Τι ήταν; Είμασταν σαν σε βόλτα, όπως οι άλλοι, πολιτισμένοι. Από πίσω μας δυό φαντάροι μας μιλούσαν. Δυο κι εμείς. Τι ήθελαν; Άκουσα κάτι λόγια να μας λένε, δεν τα είχα ακούσει άλλη φορά. Αυτό ήταν το πείραγμα στα κορίτσια της πόλης. Ετσι γινόταν δηλαδή. Εγώ είχα το βάσανο...» Μαγείρεψαν ένα βράδυ σαρδέλες κατά τη συνταγή της. Χθες μου τηλεφώνησε: - Μαγείρεψα τη συνταγή της Μοργκεντάου· έγραψες γι αυτήν. Σου κράτησα μερικές... Είπα να συγκινηθώ λίγο, δεν το είπα μόνο το έκανα κιόλας στα βουβά. «Κουφή» άλλωστε η εβδομάδα, Λάζαρος, Βαϊφόρος Πάσχα... Πήγα στο χωριό. Πήρα μαζί μου και το «Σαρδελών ανάβαση» του Μίμη Σουλιώτη: «Στα βορειοδυτικά της επικράτειας/ όπου διαμένω μονιμότερα / από προσωρινά κ.λπ.»

Πέμπτη 22 Απριλίου 2021

Διανομές κατ' οίκον

Παίρνοντας όλα τα μέτρα ασφαλείας / – μέχρι και εμβόλιο εκάναμε -/ εταχυδρόμησα στους εκτός πόλεως παραλήπτας/ λίαν πρωί («θάλασσα του πρωιού» δηλαδής/ κ. λπ. ποιητικά κι απόμακρα αισθήματα)/ την Παρέμβαση, Ανοίξεως 2021 με 330,08 ευρώ τέλη/ και μου έφυγε ένα βάρος 110 κιλών χαρτί / Σε 700 τόσους γνωστούς και μη εξαιρετέους, / το μοίρασα, 178 γραμμάρια εις έναν έκαστον. / 37 χρόνια το ίδιο πρωινό βιολί.../ Μα ποιος είμαι τελικά, ποιοί είμαστε εν τέλει;/ «Αυτοί που πέρασαν πηδώντας πάνω από τα πράγματα»/ έγραφε, όχι μόνο για εμάς, ο Π. Νερούντα ./ Ενα κέφι διαρκείας που έγινε συνθήκη ζωής./ - Τώρα πίνω καφέ.../ Οτι η πολις (θα)ακολουθεί

Τρίτη 20 Απριλίου 2021

Μισή ελευθερία

Στο πρόγραμμα και στα πολλά μηνύματα έγραφε 10. 29 π. μ. (ακρίβεια εκτινάξεως διαστημοπλοίου). Σήμερον μνήμη και Ακινδύνου -μαζί με Ελπιδοφόρο κι Ανεμπόδιστο συνεορτάζει στα «Ελεγεία της Οξώπετρας το αγίου Οδ. Ελύτη -, πήγα λίγο νωρίτερα και αργολογούσα γύρωθεν του Κ.Υ.. - Ε, εσύ κύριε για εμβόλιο; - Ναι, Ελάτε. Με «άρπαξαν» μισή ώρα νωρίτερα. Δύο λεπτά συν το 15λεπτο αναμονής στον προθάλαμο 17 λεπτά το όλον. Ε, λοιπόν κράτος είναι αυτό που δεν τηρεί τα ωράριά του και ταυτόχρονα μα τι λαός είμαστε... Ελάβομεν, το λοιπόν, μισή δόση ελευθερίας «Δόσις δ' ολίγην φίλην τε». Η άλλη μισή στην παραμονή του αγίου Αχιλλείου βρίσκεται ...

Δρόμοι...

/
Λευκοπηγή ο δρόμος προς το νερόμυλο και την πηγή Μάνα / Κοζάνη η ανηφόρα προς χαμηλό αη Λια κι Αγία Άννα / Θεσσαλονίκη η οδός Αιγύπτου Βλατάδων και μονή Λατομου/ «Δρόμοι παλιοί που αγάπησα» κι ο,τι δικό τους και δικό μου

Παρασκευή 16 Απριλίου 2021

«Θάνατος ποιητή στην επαρχία...»

Μέσα στους τόσους αδόκητους θανάτους/ που μας σφυροκοπάνε τα δελτία/ στα εντελώς απάνω απάνω πέρασε η είδηση/ «Θάνατος ποιητή στην επαρχία...»/ Συμβάν ασυνήθιστο σιωπηλό τραγικό/ Αρχαιογνώστης δεινός κι άριστος στίχο – ποιητής/ (πολλάκις με εστιχοποίησεν)/ Επιβλητικός ως αρχαίος θεός που προσκυνούσε/ καθημερινά αλλάζαμε τις καλημέρες μας / στη Χ. Μούκα (1-3) που γειτόνευαν οι απελπισίες μας/ Η ποίηση κοινός παρονομαστής/ Κι αυτός μονος στον ενικό τέχνης θαυμαστής/ «Βασίλειος Βατάλης ποιητής λαού»/ θα γράφει παρά πόδας στην προτομή του/ Και στη μνήμης μας η «Ομήρου Ελιμειάς του»/ Φάσγανον λεπίδι ο θόρυβος της ερημιάς του. (σκίτσο Κ. Ντιος)

Πέμπτη 15 Απριλίου 2021

Mολύβι...

Βρήκα ένα μολύβι ξυμμένη μύτη με της κουζίνας το μαχαίρι/ έπεσα στον πειρασμό να γράψω και να ζωγραφίσω στίχους/ Χάραξα στην απαλάμη γραμμές φυγής απ’ τα γνωστά μέρη/ Αλλά γέμισα την καθημερινότητα με αδιέξοδους τοίχους .../

Τρίτη 13 Απριλίου 2021

Η "Ελεύθερη Ελλαδα" στην Ιταλία

Στο τεύχος 201-202 της Παρέμβασης που κυκλοφορεί οσονούπω γίνεται εκτενής παρουσίαση της εβδομαδιαίας αντιδικτατορικής εφημερίδος «Ελεύθερη Ελλάδα» που εκδιδόταν στην Ιταλία από το Πατριωτικό Αντιδικτατορικό Μέτωπο (ΠΑΜ). Στο φ. 20/ 25 Μαρτίου 1971 η εφημερίδα τιμά την 150η επέτειο από την έναρξη της ελληνικής επαναστάσεως του 1821, με συνεργασίες επώνυμων ανθρώπων του πνεύματος και πολιτικούς. Ολόκληρη τη σειρά της εφημερίδος από το 1970 μέχρι τέλους του 1974 (5 μεγάλοι δεμένοι τόμοι) την έφερε στην Κοζάνη, αμέσως μετά την πτώση της χούντας, ο αλησμόνητος Κυριάκος Σιδηρόπουλος (1951-1987) – μύρο η μνήμη του που τον σκεπάζει εδώ και 30 τόσα χρόνια- από το Μαυροδένδρι, που τότε ήταν στην Ιταλία (Καμερίνο) και σπούδαζε. Την άφησε στα γραφεία του ΚΚΕ εσωτερικού Κοζάνης κι από κει διεσώθη στα γραφεία της Παρέμβασης...

Δευτέρα 12 Απριλίου 2021

Πήραμε...

Κι ενώ δίπλα μας περνούν άσφαλτοι εθνικής κι Εγνατίας δρόμοι/ που δε μας πάνε ακόμα σ' αλλά άστεα ν' ανοίξει το θολό μάτι/ Υπομονή υπομένουμε σ' ό τι μας μηνούν του ΕΟΔΥ οι ταχυδρόμοι/ - πήραμε της ψυχής μας το παλιό στρατί στρατί το μονοπάτι/

Σάββατο 10 Απριλίου 2021

Αδειες Παρασκευές

Άδειες Παρασκευές άδειοι Χαιρετισμοί και προηγιασμένες / Α Σωμα στρατού Άγιος Νικόλαος στη Θες/νίκη μονη Λατόμου / Διασχίζουμε τη Σαρακοστή με τις μέρες της σταυρωμένες / Σαν τους επί Ρώμης κατάδικους στην άκρη αρχαίου δρόμου

Τετάρτη 7 Απριλίου 2021

- Ηντα κ.λπ

Εις την πλατεια Β Κορνάρου στο Ηρακλειον την εποχή που συνελάμβαναν την 17/νοε. Ανάμεσα στην τουριστική παραγματικοτητα και στην ποιητικη φαντασίωση της Αρετουσας που από την πολλή ελλειψη του αγαπημενου της έβλεπε τον Ερωτόκριτο και τ άλογο του διπλό. «Ηντα δεν κάνει ο ερωτας σε μια καρδια που ορίζει/ σαν τη νικήσει ουδέ καλό ουδέ πρέπει γνωρίζει» - Έλα ντε. Ηντα... Από το «Ερωτ(ων ανυπ)οκριτος» στις «Ηδονο -α-βλέψιες μου 2015 Γαβριηλίδης

Παρασκευή 2 Απριλίου 2021

Κομμάτια κι αποσπάσματα ...

Καθώς ετοιμάζω το 201 - 202 τχ. της «Παρέμβασης», / είναι έτοιμο δηλαδή και πάει Θεσσαλονίκη, Ραιδεστό / στην άλλοτε γλυκεία Λιθογραφία, νυν grafis, / κοιτώ το εντός υαλίνης κορνίζης, εξώφυλλο του τχ. 79-80/1994./ «Δέκα χρόνια κομμάτια»./ Τότε είμασταν ήδη δέκα χρόνων· εγίναμαν 37.../ Διαβάζω: «Κάποιες εικόνες. Χιόνι λερό στην Πτολεμαϊδα. / Στον ημιώροφο του τυπογραφείου Ακριτίδη. / Ο σταθμός των υπεραστικών λεωφορείων. / Λάσπες καλάθια, πορνοπεριοδικά και ιδεολογία./ Υστερα ήρθε η Κοζάνη. Με τον Μάκη Κ. / στο ημιυπόγειο του τυπογραφείου Δίπτυχου./ «Ο, τι ζήσαμε μεσ’ στη νύχτα αυτή/ σαν σπουργίτης το τζάμι μας ραγίζει/ ραγίζει η αγάπη μας κομμάτια κι αποσπάσματα...» , / - Η Δήμητρα μαζεύει την ύλη κι όχι μόνον...

Τετάρτη 31 Μαρτίου 2021

Βραδινή...

- Στις Βρυξέλλες κάποτε καλεσμένη η «Παρέμβαση» του αλησμόνητου Μιχάλη Παπαγιαννάκη σε μπυραρία. Γρηγόρης Κοντός, Κώστας Ντιός (ο και ζωγράφος του πίνακος)· ο Μάκης Καραγιάννης εκτός κάδρου οτι τραβούσε τη φωτ. Διαβάζω Le soir μη γνωρίζων λέξη γαλλική! - Η Μυρτιώτισσα στο Παρίσι αλλά και εψές στην ΕΡΤ 2 σε σκηνοθεσία Τάσου Ψαρά διαβάζουσα Le soir γνωρίζουσα φυσικά τη γαλλική)

Καλοτάξιδο, λέει...

Όταν ακούω η διαβάζω για βιβλιο / Που κυκλοφόρησε «καλοτάξιδο/ Παθαίνω κάπως.../ Ένα αφόρητο κλισέ πλέον/ Μου θυμίζει το «ήταν ένα μικρό καράβι / Που ήταν αταξίδευτο ουε ουε ουε»/ Με τη γνωστή ανθρωποφάγα κατάληξη/ Τα βιβλια δεν ταξιδεύουν προφανώς / Σε ταξιδεύουν ορισμένως/ Από το μικρό φως τους που καίει / Στο μέγα του κόσμου που σε κατακαίει/

Σάββατο 27 Μαρτίου 2021

Oι «Αθλιοι» της Κοζάνης και ο «Αχλιοι» της Ναούσης

1822, καταστροφή της Ναούσης, 10.000 οι σκοτωμένοι. 124 άνδρες και 2 γυναίκες εις «αχλίαν» κατάστασιν, που διασώθηκαν, έρχονται στην Κοζάνη. Κάτοικοι και αρχές τους φροντίζουν και προσπαθούν να τους φυγαδεύσουν. Από τον θολωτό υπόνομο της πόλης που διέσχιζε τη σημερινή οδό Π. Μελά και την πλατεία και διαμέσου της Βιβλιοθήκης, τότε Οίκος Βελτιώσεως, οι πρόσφυγες οδηγούνται νότια έξω από την πόλη. Κάποιους τους «εξαγόρασαν» κοζανίτες, όπως τον Φίλιππον Αδαμαντίδη, που τον πήρε ο αρχιερέας Βενιαμίν (Καρίπογλου εκ Θεσσαλονίκης) κι έγινε μετά γραμματέας της Μητροπόλεως. Αυτό το έμαθε ο Αμπαλαμπούτ πασάς, ο σφαγέας της Ναούσης και κίνησε προς καταστροφήν της Κοζάνης, η οποία πλέον εφαίνετο άφευκτος. Δύο άνδρες όμως έσωσαν την πόλη που δεν θα υπήρχε σήμερα στην μορφή αυτή. Ο μητροπολίτης Βενιαμίν και ο Καραμάρκος Παύλου Πριτσούλης με τις φιλίες και τις σχέσεις τους με τους ισχυρούς τούρκους τοπάρχες. Στο Δρέπανο που έφτασε ο Αμπαλαμπούτ, μαλάκωσαν αυτόν με τα γνωστά μέσα δωροδοκίας. Διέταξε τότε ο πασάς να μπουν στην πόλη οι 12 χιλ. στρατιώτες αλλά να μη προβούν σε καταστροφές. Οι κάτοικοι ήδη είχαν φύγει όλοι στα πέριξ της Κοζάνης χριστιανικά χωριά, Κρόκο, Καρυδίτσα, Ανω Κώμη, Καισαριά, Λευκοπηγή, Αγία Παρασκευή κ.α. Ο Βενιαμίν με δύο προκρίτους και δύο ημιόνους με δώρα μεγάλης αξίας «εμάλαξαν» την οργήν του άγριου σφαγέα. Η πόλη σώθηκε αφού έπεισαν τον πασά ότι ουδείς Ναουσαίος δεν κατέφυγε σ’ αυτήν και πως η πόλη τελούσε δήθεν εν άγνοια του κινήματος της Νάουσας. Ο πασάς έκανε πως πίστεψε αν όχι τους προκρίτους σίγουρα τα φορτωμένα μουλάρια και τις 10.000 ρουβχιέδες κι απλά εισήλθε στην πόλη κι έμεινε για λίγο στο οίκο Αρμενούλη. Μια άλλη φυγή των κοζανιτών και καταφυγή στα γύρω χωριά έγινε τον Οκτώβριο του 1912 όταν μετά το στρατηγικό «ατύχημα» της 5ης ελληνικής Μεραρχίας στον Κόμανο -Σόροβιτς (Αμύνταιο) διαλύθηκε και άτακτα ο στρατός οπισθοχωρούσε προς στην ελεύθερη πλέον Κοζάνη. Οι κάτοικοι όταν ακούστηκε πως οι …Τούρκοι ξανάρχονται άδειασαν την πόλη. Σημειώνει ο Π. Λιούφης στην «Ιστορία» του: « Και ην σπαρακτική η εικών της αποχωρήσεως, και ομοία προς την υπό του Πλουτάρχου εν τω βίω Θεμιστοκλέους διαγραφομένην αποχώρησιν των Αθηναίων κατά τα Μηδικά...» Μετά απ’ αυτό κι εκ του λόγου πως στρατεύματα τούρκων περνούσαν και κατέλυον στην πόλη στα τέλη του 1823 πανώλης που διαδόθηκε από τα στρατό, θέρισε πλήθος Κοζανιτών. Η φυγή των κατοίκων της Ναούσης δια μέσο του υπονόμου μας θύμισε τους «Αθλίους» του Βίκτορος Ουγκώ, αλλά και να τονίσουμε αν και η πόλη δεν μετείχε δυναμικά στον Αγώνα όμως υπήρξαν στιγμές που έδωσε το κρίσιμο παρών της, όπως στην διάσωση των ναουσαίων προσφύγων.

Παρασκευή 26 Μαρτίου 2021

Σκόρδα Φλωρίνης και περιχώρων

Τω καιρώ εκείνω τη μία των Παρασκευών της Σαρακοστής, (η Β’ συνήθως), των Χαιρετισμών δηλαδής, σύναξις θηλυκοάρσενων εγένετο στο υπερώον του μοδέρνου πανδοχείου της Φλώρινας, LIΝGOS. Εόρταζον οι μαζωγμένοι εκεί ΕΤΑΙΡΟΙ, την ενιαύσια Σκορδοκαϊλειον κινητή εορτή τους, στην οποία τιμούσαν το εύοσμον αγιονορείτικον σκόρδον ή το Ροϊδιον «σκορόδον» (άνευ πράσσων). ΄Ανθρωποι του τόπου, της περιφέρειας, των όμορων πόλεων και χωρίων εγλεντούσαν (που είχαν αυτή την όρεξη;). Ετρωγαν φαγιά σε συνταγές γαλλικές και «γαλλικές» στις οποίες κυρίαρχη γεύση ήταν αυτή του σκόρδου και των sauce αυτού, έπιναν κόκκινο κρασί κι ορχούνταν με γλυκόλαλα άργανα Σλαβομακεδόνικα τότε, νυν Βορειομακεδόνικα. Την αυτή νύκτα κατέφθαναν εκ Θεσσαλονίκης οι πνευματικές σκούνες και σκαμπαβίες που έδεναν στον Σακουλέβα κι οι επιβάτες έλυναν τα ζωνάρια του κεφιού και του παλουκιού τους στο λόγιον χάνι. Επώνυμος άρχων της βραδιάς ο (+) Μίμης, μεγαποιητής, Σουλιώτης. Ηταν ωραία εκείνα τα Σκορδοκαϊλεια της Φλώρινας συμβάντα / Γνωριμίες αναγνώσεις απογνώσεις μια οινο-πνευματώδη μπάντα / Δεν μετρώ βέβαια το πόσοι που εκείνες τις βραδιές εκεί επήγαν / αλλά με τον καιρό, αλίμονον, από το μάταιό μας κόσμο εφύγαν... /

Nικόλαος Κασομούλης (1795 Κοζάνη - 1871 Στυλίς)

Ο ιστορικός του Αγώνα με τα "Ενθυμήματα Στρατιωτικά της Επαναστάσεως των Ελλήνων 1821-1833". Στην τρίτομη ιστορία του που εδόθηκε το 1939 με εισαγωγή και σημειώσεις του Γιάννη Βλαχογιάννη προτάσσεται και ιστορία του Αρματωλισμού. Γράφει ο Σπύρος Μαρκεζίνης γι αυτόν: "Θεωρώ ασυγκρίτως ειλικρινέστερον τον μετριόφρονα Κασομούλην, από τον τόσον διαφημιζόμενον εγωκεντρικόν Μακρυγιάννην" (Πολιτική Ιστορία (ΒΙΠΕΡ) 1, 43 Ο ανδριάντας του στην Κοζάνη στήθηκε το 1974 μερίμνη του Συνδέσμου Κοζανιτών Αθηνών ο Λασσάνης το 1974.

Παρασκευή 19 Μαρτίου 2021

Χαιρετισμοί α'

Μονή Λατόμου, άγιος Νικόλαος, αη Γιώργης του έρημου σχεδόν στρατώνα / μάταια μας καρτερούν για Χαιρετισμούς σ' αυτό τον άδειο ψυχικό λειμώνα

Τετάρτη 17 Μαρτίου 2021

Ενσταντανέ εκ του μη συγγραφικού μου βίου

Εις μάτην προσπαθώ τη μάνα να θυμηθεί κάτι που «νήπιο» ων θα έδειχνε πως θα γινόμουν ό,τι έγινα. Τίποτα. 20 Αυγούστου 1953 εγεννήθην πάνω σε ένα σωρό στάρι. Εβαπτίσθην υπό μανδάμας που διατηρούσε μεγαλόσχημο «οίκο» στην πόλη. Δημοτικόν σχολείον. 1960 Στην πρώτη τάξη ελάμβανα στην καλλιγραφο-ορθογραφία συνεχώς «Eύγε δέκα» ως καλλιγραφο-γράμματος από την κυρία Ιωάννα, δασκάλα γλυκύτατη, ως μέλι. Στη Δευτέρα έλαβον δημόσιον προφορικόν έπαινον εντός της τάξεως, από την κυρία Πόπη Καλομάλου εκ Καλαμάτας διότι είπα απέξω το τροπάριον των Θεοφανίων «Εν Ιορδάνη». Από τότε γνωρίζω την ορθήν αποστροφήν «του λόγου το ασφαλές» των ελαχίστων κι όχι «του λόγου το αληθές» των απείρων... Τρίτη Δημοτικού κατέθεσα μάρτυς στο Πλημμελειοδικείον Κοζάνης σε υπόθεση ποδηλατικού ατυχήματος. Tον φίλου μου Λεωνίδα τον είχε παρασύρει ο αδελφός(!) του Γιώργος (Γιορίκας) στην κατηφόρα Πρωτοχωρίου-Λευκοπηγής μια Κυριακή του Θωμά. Επιστρέφαμε από τον ποδοσφαιρικό αγώνα Μ. Αλέξανδρος Λευκοπηγής -Κένταυρος Πρωτοχωρίου στον οποίο τα «φάγαμε» εννοείται. Βαδίζαμε δίπλα δίπλα. Σώθηκε, μου χάρισε το βιβλίο «Φώτος Τζαβέλας». -Εσύ τα μαζεύεις αυτά μου είπε, τότε, εγώ τι να το κάνω· είχα ήδη τον «Ηρωα της Αλαμάνας» και τα «Παιδικά διηγήματα» του Αλξ. Ππδ. Η μαρτυρική μου κατάθεση εντυπωσίασε το ακροατήριον και τη θεωρώ την καλύτερη αγόρευσή μου σε όλη τη μετέπειτα δικηγορική θητεία. Τετάρτη. Ξέχασα το ποίημα που απάγγελνα σε σχολική γιορτή στο προαύλιον του Τιμίου Προδόμου. Κοιτούσα τα κεραμίδια του ναού και αφαιρέθηκα -που ταξίδευα; Γεμάτος ντροπή κι από κάτω μου λέγαν «φεύγα...». Δε θυμάμαι πως έφυγα κάπως κατουρημένος όπως εκείνος ο βουλευτής που εψήφισε κάποιο μνημόνιον. Εκείνο τον καιρό έπαιζα μπάλα νυχθημερόν. Στην Πέμπτη έλαβα την πρώτη θεατρική μου εκδίκηση Επαιξα σε σκετς τον Πρωτομάστορα (όχι του Καζαντζάκη φυσικά) κι ήταν μια ικανοποίηση. Ο δάσκαλος Κ. Παπαδόπουλος από το Πρωτοχώρι περιέφερε στην τάξη μια ζωγραφιά μου πάνω σε κόντρα πλακέ κομμένο (του ήρωα Αχιλλέα) λέγοντας: «Αυτός –εγώ- θα γίνει ζωγράφος. Εγινα πεζογράφος· κάπως... 1965. Εκτη κι έλαβα την τελική πανηγυρική εκδίκηση-δικαίωση. Επαιξα τον ήρωα της Αλαμάνας Αθανάσιο Διάκο στη γιορτή της 25ης Μαρτίου. Αποθέωση (χωρική) κάτι σαν τον ομότιτλο πίνακα του Κ. Παρθένη. Η μάνα με τα μαλλιά της μου έκαμε μια περούκα. Ακόμα την κρατώ, ακριβό φυλακτό. Φορούσα το καλημαύχι και το ράσο του Παπατσεβά. Στο ακροατήριο ο θυμόσοφος Αϊθανάσιος Νιανιάτσιος κι ο λίαν ευσυγκίνητος κυρ’ Ιωάννης Ντούντας, αριστερός ψάλτης, εκλαίγαν γοερά εκ της συγκινήσεως («Κλαίγαμε σα γομάρια»! είπαν στον πατέρα). Την θητεία μου αυτή στο σχολικό θέατρο την αναφέρω και στο βιογραφικό μου που κατέθεσα στην Εταιρεία Συγγραφέων. Εξελέγην στις μαθητικές εκλογές του 1965 αντιπρόεδρος τάξεως και σχολείου αφού η πληθύς των (αλησμόνητων) συμμαθητριών μου εψήφισαν την συνυποψηφίαν μου· οι άρρενες είμαστε μόνον 8, αλίμονον! Από τότε με εφάγαν οι γυναίκες! Ηταν αυτό το μόνο αιρετό αξίωμα της ζωής μου. Είχα στην αρμοδιότητά μου να αναθέτω σε δύο συμμαθητές να οδηγούν το καζάνι με τα σκουπίδια στο σχολικό σκουπιδότοπο. Ο δάσκαλος μου ανέθεσε την διαχείριση του μαθητικού Πρατηρίου αλλά μέχρι τέλους δεν τα πήγα και τόσον καλά. – «Κύριε υπήρξα έμπορος κακός…». Τότε διάβασα δις όλη τη σχολική βιβλιοθήκη (και ξεκίνησα τα ατέλειωτα ταξίδια μου με τα βιβλία). Εκτελούσα παράλληλα χρέη οιονεί σχολικού αστυνόμου μάζευα δηλ. τους σκασιαρχούντες που σύχναζαν κάτω από το δεύτερο πλάτανο σε έναν ευκαιριακό σαγματοποιό από την πόλη ο οποίος ερχόταν και επιδιόρθωνε τα σαμάρια του χωριού και κάπνιζαν ομού τσιγάρες. Οχι, χρέη μαθητικού κουρέως δεν έκαμα, αλλά υπήρξα θύμα πολλαπλό του συμμαθητή μου Ζησούλη «διαπρεπή» τερματοφύλακα μετέπειτα το χωριό που έπαιζε το ρόλο του με θυσιαστική αφοσίωση… Το 1965 απολύθηκα των τάξεων το Δημοτικού και εισήχθην στην Α’ του Βαλταδωρείου Γυμνασίου άνευ εξετάσεων και πηλικίων ότι μόλις είχαν καταργηθεί και τα δύο.

Ανηφορισμός

Επήρα τον ανηφορισμόν προς το λόφο των Τεσσαράκοντα μαρτύρων / Πολυβολεία του εμφυλίου πεύκα και η Σαρακοστη τωνιονεομαρτύρων

Παρασκευή 12 Μαρτίου 2021

Δελτίον άλλου καιρού

Ανεφύει από το σωρό των σεισμοπεσμένων βιβλίων και περιοδικών στο χωριό. Πριν 20 χρόνια η έκδοση 2001. Τότε που η Κοζάνη ήταν η πόλη του βιβλίου ήγουν εν ταυτώ Δημοτική ΒΙβλιοθήκη και Ινστιτούτο Βιβλίου και Ανάγνωσης. «Σύγχρονοι Μακεδόνες συγγραφείς 1970-2000». Καταγράφω το ένδον του. Διαμαντής Αξιώτης (Καβάλα) αφήγηση από το βιβλίο του «Το ελάχιστον της ζωής του», Σταύρος Ζαφειρίου (Θεσσαλονίκη) ποιήματα, Αντώνης Κάλφας (Κατερίνη) «Το ποίημα του πατέρα Νικάνορα», Γιάννης Καισαρίδης (Βέροια) «Εις ιερομόναχον Πορφύριον Σιμωνοπετρίτην», Β. Π. Καραγιάννης (Κοζάνη) Απόσπασμα από το «6,6 της σκηνοπηγίας», Δημήτρης Μάνος (Καστοριά), απόσπασμα από το «Τσακισμένοι Πελαργοί», Θανάσης Μαρκόπουλος (Βέροια) ποιήματα, Σοφία Νικολαϊδου (Θεσσαλονίκη) από το βιβλίο «Ξανθιά πατημένη», Βασίλης Παπάς (Εδεσσα) δύο μικρά πεζά, Σάκης Σερέφας (Θεσσαλονικη) ποιήματα, Βασίλης Τσιαμπούσης (Δράμα) διήγημα «Ο Μιχάλης», Γιάννης Τσιτσίμης (Κιλκίς) απόσπασμα από το βιβλίο «Οι σφαίρες θα ‘χουν τ’ όνομα σου αγαπημένη». Από το κυρίως σώμα του τεύχους αλλά όχι κι από την εκδήλωση και τη φωτ. λείπουν οι: Ηλίας Κουτσούκος (Θεσσαλονίκη), Τάσα Παληού (Κοζάνη), Αγνη Παπακώστα.(Κοζάνη). Τότε που η Κοζάνη πετούσε πνευματικά. Τώρα απλά βρίσκεται εις τον πάτο της άλλοτε εικόνας της

Πέμπτη 11 Μαρτίου 2021

Ριπές...

Κατά ριπάς ο άγριος του Μάρτη αέρας μας «ριπαίνει» / ταρακουνά σύγκορμα και σύνριζα την γέρικη αριζόνα / την κρατώ στα κάγκελα του μπαλκονιού κάπως δεμένη / να βαστάξουμε στην μονότερμη αγωνία μας κι αγώνα...

Τετάρτη 10 Μαρτίου 2021

Γ. Λασσάνη "Ταξιδιωτικό..."

Διάβασα στο ΒΗΜΑ της Κυριακής 7 Μαρτίου πως η Βιβλιοθήκη της Βουλής που διευθύνει η κ. Ελλη Δρούλια προγραμματίζει μεταξύ των άλλων δράσεων της στο πλαίσιο του 1821-2021 την έκδοση τις «Ταξιδιωτικές σημειώσεις - Η φυλακή» του Γ Λασσάνη. Ημερολόγιο που κράτησε ο Γ. Λ. την περίοδο 1827-1828. Μετά την απελευθέρωσή του από το φρούριο Thereslenstadt μαζί με τον Αλεξ, Υψηλάντη φτάνουν στην Πράγα 25 Νοε 1827· εκεί κάνει γνωριμίες ερωτεύεται μάλιστα και την Μπαρονέσα Μαρτιάννα Μαρκελίκ. Το χειρόγραφο αυτό απόκειται στη Βιβλιοθήκη της Βουλής αλλά υπάρχει και σε αντίγραφο στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης. Τη δεκαετία του 1930 ο δήμος Κοζάνης «μίσθωσε» στην κυριολεξία τις πνευματικές υπηρεσίες του σημαντικού φιλολόγου Ευαγγέλου Τζιάτζιου από τη Φλώρινα και τον έστειλε στην Αθήνα ν’ αντιγράψει ολόκληρο το Αρχείο του Γ. Λασσάνη. Οπερ κι εγένετο. Μέρος αυτού του ταξιδιωτικού δημοσιεύτηκε στην «Παρέμβαση» του 1993 τχ. 60. Τώρα η Βιβλιοθήκη της Βουλής το εκδίδει, και καλά κάνει, αφού η επιχώρια Βιβλιοθήκη που είχε καθήκον να το κάνει, είναι βυθισμένη στο τέλμα των αλληλοκαταγγελιών διοίκησης διεύθυνσης και προσωπικού, αλίμονον.

Εαρινό

Τον ήχο του γλυκού νερού στο νερόμυλο να νοιώσω / και στη σιωπή του μοναχικού εσπερινού να αφεθώ / στα χωράφια του σήμερα πέτρινες μνήμες να οργώσω/ Απόγευμα άτολμης άνοιξης στην αγκαλιά τους να χωθώ