Φυγές

Δύσκολο, δε λέω, το μάζεμα των προσωπικών σου πραγμάτων από ένα δημόσιο χώρο και από μια θέση την οποία υπηρέτησες χρόνια. Εχει τα στοιχεία μιας βαριάς, βουβής συγκίνησης· και την αίσθηση του ατέλειωτου επί του έργου και

28 Αυγούστου

Ποιητικής φιλοσοφίας πάρεργα

Από την ενιαύσια επίσκεψή μας, του μηνός Αυγούστου, χρόνια τώρα γίνεται, στο θερινόν διαμονητήριον στη Σιάτιστα, του ομοτίμου καθηγητού της Ιστορίας της φιλοσοφίας στο 

Πέρασε ο Κοσμάς ο Αιτωλός από την Κοζάνη;

Στον εσπερινό (23 Αυγ.) της εορτής του αγίου Κοσμά του Αιτωλού, ισαποστόλου κ.λπ. που έλαβε καιρόν στον ναϊσκο του στο πάρκο του Συλλόγου Ηπειρωτών (νιώθω οιονεί μέλος τους αφού η γιαγιά μου ήρθε από την Πυρσόγιαννη) –σύλλογος λίαν φιλοπρόοδος, στη λήξη του και κατά την διανομή

Πότε;

Αλήθεια πότε τα παλτά μας είχαν τόσο μεγάλα πέτα και τα κεφάλια μας τόσα πολλά και μαύρα μαλλιά;

Αύγουστος...

Μοναδικές μουσικές βραδιές ενός εξαίσιου ορατού θιάσου

Ξεφυλλίζοντας σήμερα, μάλλον ξαναδιαβάζοντας του Μισέλ Τουρνιέ «Ο Παρασκευάς ή στις μονές του Ειρηνικού» (εκδ. Εξάντας) βρήκα μέσα στις σελίδες του ένα μικρό σχέδιο με μολύβι μιας 

Αναγνώσεις Αυγούστου

Οχι, δεν διαβάζουν δικά μου βιβλία, η μάνα λέει πως "δεν καταλαβαίνω ούτε μια λέξη από αυτά που γράφεις" αλλά είναι αφοσιωμένοι σε ένα βιβλίο της εποχής τους "Η Πίνδος ομιλεί" αναμνήσεις από την περίοδο της Αντίστασης, του Σταύρου Θεοδοσιάδη εκδ. του αλήστου μνήμης ΙΝΒΑ σε επιμέλεια και πάλι του αλήστου μνήμης, Νίκου Καλογερόπουλου.

Οι τελευταίες προ της πτώσεώς της, μέρες της πλατείας

Αν και ο Σιωπηλός την είχε βάλει από καιρό στο μάτι

ο Οικολόγος θα την κάνει ερήμην του αύλειο παλάτι

αλλά ο χρόνος θα περνά στο εργοτάξιο κρεμασμένος

Η πόλη θα σου φεύγει, άρα έτσι κι αλλιώς χαμένος...

Πρώτη γραφή πρώτη και τελική διόρθωση

     

                    

   

   «Αλαλα τα χείλη..."

Παρασκευή (εχθές) 1^η Αυγούστου, πρωί και μοίραζαν τον αγιασμό στον αύλειο χώρο από τη μεγάλη φιάλη του ναού τον οποίον ελάμβανον αι κυρίες γυναίκες σε τάπερ και στη συνέχεια τα έπιναν (όχι μ’

Τα περιοδικά της Κοζάνης (και σχόλιον ανωνύμου γελοίου όντος)

Χειρ Γεωργίου Κόλλα

Του Γιάννη Ανδρικόπουλου * 

(Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ  -  ΤΑ ΕΛΙΜΕΙΑΚΑ)

Η Κοζάνη μαζί της κι άλλες Μακεδονικές πόλεις, πρωτοπορεί σε πνευματική ζωή και σε πολιτιστική δραστηριότητα. Στον τομέα της λογοτεχνίας έχει αναδείξει σημαντικούς συγγραφείς, έχει ζωηρή

Όρμος...

Στον Ορμο της Παναγιάς με δύο μπύρες και ένα «Πειρατικό»

τον γέρο ναυτικό που έσωσε  την τιμή μας ως τουριστών

γαμοσταυρίζοντάς μας, από έναν ξυπόλητο νταή υβριστικό

και με «Αλαλα τα χείλη και τα χέρια μας» ως παραθεριστών.

Μέρες

Τις μέρες εκείνες  αργολογοις﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ ΔημοξρταυΩς βεβιας χρτης Ευρσεση ως αγύντα και ταβλοχούμενα φοιτητάρια ακάλεστα στην επιστράτευση ως αγύμναστα ις﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ ΔημοξρταυΩς βεβιας χρτης Ευρσεση ως αγόντα, άχρηστα στον εθνικό κορμό, φυτέψαμε ένα πλατάνι

Σφενδάμι και Γ. Ιωάννου

Εκδόσεις «Σφενδάμι» ήγουν το δέντρο που επιχωριάζει και στα ορεινά μέρη μας, χρήσιμον εις την επιπλοποιϊαν αλλά και στην γκλιτσική τέχνη των ποιμενικών ανθρώπων.

Βιβλία που έρχονται με το ταχυδρομείο

«...Τι έμεινε από όλα αυτά; Οχι κάτι μεγάλο. Ενα τραπέζι κάπου στο στομάχι της πόλης, όπου μετά από μια επίσκεψη στο βιβλιοπωλείο διαβάζω σελίδες από φρεσκοαποκτημένα βιβλία. Είναι συνήθως εκδόσεις δεκαετίας ή εικοσαετίας (τις βρίσκω πια στα τρία ή στα πέντε ευρώ) και τώρα τελευταία κάποιες βιογραφίες αλλά Τσβάιχ και Ανρί Τρουαγιά. Κάπου κάπου σηκώνω τα μάτια γραπώνοντας μια κίνηση από τα απέναντι γραφεία, δύο γυναίκες που βαδίζουν με ωραίες καφετί καστόρινες μπότες, ένα γέρο με φαρδύ παντελόνι που κοιτάζει γύρω του σαν χαμένος...»
Από το διήγημα «Αναγνώστης ένα πρωί στο κέντρο της πόλης» της εξαιρετικής συλλογής με μικρά πεζά, διηγήματα και βινιέτες του Νικόλα Σεβαστάκη,"Γυναίκα με ποδήλατο" εκδ. Πόλις.

Καβίτα που ποίηση θα πει

Τζιτζικιστάν κι όχι Τατζικιστάν

            Το μεσημέρι αλλοφρονούν, έως πτώσεως, δοτα.﷽﷽﷽﷽﷽σι τριζον γριστον κόσμοαπτιευεσιν αυτΓΚΟΤΗΑΣόπως παντού άλλωστε σ’ όλη την θερινή ύπαιθρο με δέντρα.

            Τζιτζικιστάν,  πολιτεία  και γλύκα των μονότονων ήχων

             και μοναξιά των απέριττων άλλ’ όχι απέραντων στίχων

Διακοπές μιας μέρας στη Θεσσαλονίκη

«Να σ’ αγναντεύω θάλασσα» της Θες/νίκης κι έτσι να σε χορταίνω

πρωί πλ. Αριστοτέλους έναντι Ολύμπου που αντικρίζεις ευχερώς

καϊκι προς Περαία πλέον αναχωρεί ολημερίς αλλά δεν μπαίνω

καθώς η «Πλωτή πόλη» του AIDA  κατέλαβε το λιμάνι ολοσχερώς.

Ο Στράτος Ηλιαδέλης περί του Σκαληνού τριγώνου...

Βασίλη Π. Καραγιάννη, Το σκαληνό τρίγωνο της αμαρτίας, εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2013, σελίδες 222.

Στη ρέουσα σειρά των λογοτεχνικών εκδόσεων του Β.Π.Κ. με προέχουσα πάντα την «Παρέμβαση» (της οποίας το τελευταίο εμβόλιμο τεύχος αρ. 171 «Περί Θεσσαλονίκης αλλά από μακριά», των εκτός των τειχών της δηλ. λογοτε­χνών που έγραψαν γι' αυτήν, εσχάτως απολαύσαμε), η

Εγχείρημα...

Εγχείρημα στην στρατιωτική διάλεκτο εν καιρώ ς που αριχσε το 19768 ως ΚΚΕ εσωτ.αρστερπολέμου (στον Εμφύλιο λχ.) ήταν μια δύσκολη στρατιωτική επιχείρηση με γραπτή τη διαταγή εκτελέσεως, μετά την οποία αν

Αμ ΕΠΟΣ αμ ΔΡΑΜΑ

Ελλείψει της Κυριακάτικης δόσεώς μας εκ της εφημεριδιακής Δ. Ν. Μαρωνιτιάδος (δόσις ολίγην φίλην τε) εβυθίσθημεν (αύτανδροι) ή και χυθήκαμε με αρπακτική διάθεση σε μια

Ηλία Κεφάλα Αληθής ιστορία (χειμωνιάτικη εν μέσω θέρους)

Ήταν χαράματα, περί τα μέσα Δεκεμβρίου στην Κοζάνη, όπου βρισκόμουν φιλοξενούμενος του Βήτα-Πι, κατά κόσμον Βασιλείου Π. Καραγιάννη, πολυπράγμονος περί τα πολιτιστικά, συγγραφέως και δικηγόρου, τον οποίο, χάριν συντομίας, αλλά και για να τον ξεχωρίζω από τον συντοπίτη του Μάκη Καραγιάννη, εκπαιδευτικό και ομότεχνό του, ονόμαζα πάντα με τα δύο πρώτα αρχικά του ονόματός του, όταν την ημέρα εκείνη ξύπνησα λίγο νωρίτερα από το συνηθισμένο. Ο λόγος ήταν όχι μόνο το ξένο κρεβάτι, αλλά και μια ύποπτη ασπρίλα, που αντιφέγγιζε σθεναρά στο παράθυρο του ξενοδοχείου «Αλιάκμων».

Ως άλλος ΝΑΒΑΣ απέκρουσα πέναλτι κι εγώ παρακαλώ...

...Ο γιατρός μετείχε, εννοείται, των ποδοσφαιρικών μας συγκρούσεων. Σε μια συνάντηση βρεθήκαμε ενώπιος ενωπίω, επιστήμων αυτός, μαθητικό κι ολιγομαθές μειράκιον εγώ, αλλά

Μνήμη των άλλοτε εσπρέσο...

Μνήμη των άλλοτε εσπρέσο μας υπό την φλαμουριά όταν οι ηλικίες ήταν στον πριν από...

Η Ακτή Μιαούλη κι αυτή του Ελεφαντοστούν, οστούν οστούν οστούν...

πίναξ Γ. Κόλλα

Με τη βοήθεια του Ελληνα (εννοείται) Θεού, (αλήθεια γιατί Εκείνος δεν κάνει κάτι για το Ελληνικό χρέος και τ’ άλλα δεινά των υπηκόων του ή μήπως «καλά λένε πως τα μάτια μας

Τα εις ...ιζων

Αθως ορθρίζων
(ορίζων)
Νεφη αγίων προαυλίζων
Γλάρος κυμματοβυθίζων
Αφρός ο γυρίζων...