Για τον Αντόνιο Ταμπούκι αλλ' όχι μόνον...

Αμέσως μετά τις απογευματινές ειδήσεις στα σάιτ, για την καγγελόφρακτη (“κάγγελα κάγγελα παντού”- την εποχή της δικτατορίας υπήρχαν λιγότερα, μη πω καθόλου γι' αυτόν τον τρόπο) παρέλαση της “Ελευθερίας” στις πόλεις των νεοελλήνων, κεχηνότων θεατών - ακροατών, εκεί διάβασα πως “πέθανε ο συγγραφέας Αντόνιο Ταμπούκι”. Εντελώς και στα 69 του χρόνια. Ιταλός. Ας συγκινηθούμε ορισμένως, είπα. Πριν λίγο καιρό φυλλομετρούσα του 'Ιταλο Καλβίνο τις “Εξη προτάσεις για την επόμενη χιλιετία” (εκδ. Αλεξάνδρεια μτφ. Μα

Οι «Ελεύθεροι» γιουχαϊσμένοι

            «Ερμα ν’ τα μάτια που καλείς, χρυσέ ζωής αέρα»

...Τότε πήραν τη μεγάλη απόφαση της Εξόδου. Ελαβον την  ευλογία του τοπικού, εθνικού ημών ήρωός τους, Γεωργίου Λασσάνη, από τον πίνακα του Κ. Ντιό, ο οποίος στον προθάλαμο κεκλιμένος κοιτούσε με οίκτο τα πολιτικά, στρατιωτικά κι εκκλησιαστικά αθύρματα που διαφεντεύουν τον τόπο, κατέβηκαν τις σκάλες του Δημαρχείου και βγήκαν στο φως της γιορτινής μέρας.

        

Περί την 21ην Μαρτίου παρα-ποιητικές ανακοινώσεις και διαγνώσεις

                                                                      

Εικόνες της πόλεως

Τη μέρα στην πλατεία

            Σήμερα και ημέρα της δασοπονίας β΄ιια﷽﷽﷽﷽﷽﷽έντρα προς εμφυοριοβισα μεγαρικα στγμςη δεν ερήκαν οι δασοκτόνοι του Δήμου να κατακρεουργήσουν τα δέντρα μπροστά από ένα αρχοντικό που θέλει γίνει στο μέλλον Πινακοθήκη μιας πόλεως που μέχρι στιγμής δεν ΄ιια﷽﷽﷽﷽﷽﷽έντρα προς εμφυοριοβισα μεγαρικα στγμςη δεν εέχει  ούτε ένα πίνακα. Τα δασικά δέντρα  δεν τα κουρεύουν εν χρω αλλά τ’ αφήνουν στην κλαδική τους ελευθερία μόνον τα οπωροφόρα κλαδεύονται. Γι αυτό κι εγώ την αυτή ημέρα  όλως τυχαία πριόνισα  μερικά άτακτα κλαδιά της κυδωνιάς στην αυλή χωρίς να γνωρίζω ότι πρ΄ιια﷽﷽﷽﷽﷽﷽έντρα προς εμφυοριοβισα μεγαρικα στγμςη δεν εάττω και σωστά.

           

Στο Λαογραφικό Μουσείο η ποίηση εφ-ημερεύει

Ο Σύνδεσμος Γραμμάτων και Τεχνών ν. Κοζάνης, η πνευματική επιθεώρηση «Παρέμβαση», το ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης, το Λαϊκό  Πανεπιστήμιον "Γεώργιος Παρακείμενος», το Συνεταιριστικό Βιβλιοπωλείο κι άλλοι πνευματικοί μικροοργανισμοί της πόλης σας καλούν στις 8 το βράδυ της 21/ Μαρτίου 2012 στο μεγάλο ισόγειο του Λαογραφικού Μουσείου (όπως κάθε χρόνο άλλωστε) όπου θα λάβουν χώρα:

O Ροβινσώνας Κρούσος από τη λογοτεχνία κι ο Κωνσταντίνος Μπέλιος από τη Βλάστη

     Χρόνια λανθάνει στη βιβλιοθήκη μου και στην άτακτη κι αστοίχιστη ντάνα (ντάνες δηλαδή) των αδιάβαστων βιβλίων, μια φωτοτυπημένη έκδοση, σε μορφή βιβλίου δεμένη. Γράφει στην πρώτη σελίδα του: «Του νέου Ρόμπινσον συμβάντα», κύριος τίτλος και ο υπότιτλός του σιδηρόδρομος: «Συντεθέντα μεν εις Γερμανικόν ιδίωμα, μεταφρασθέντα δε εις την απλήν ημών διάλεκτον παρά Κωνσταντίνου  Δημητρίου Μπέλιου του εκ Λινοτοπόλεως της Μακεδόνιας, και παρ’ αυτού αφιερωθέντα τοις εντιμοτάτοις, χρησιμοτάτοις και εν πραγματευτείς αρίστοις Αυταδέλφοις Κυρίοις Κυρίοις, Αδάμ και Δημητρίω Κωνσταντίνου Τζετήρη ων και τοις αναλώμασι τύποις εκδοθέντα. Τόμος Α’ Εν Βιέννη της Αούστριας 1791. Εκ της Ελληνικής Τυπογραφ. Γεωργ. Βεντότη».

                 

Ρόδου, ας πούμε, μοσχοβόλημα

Αναμένουμε μπροστά σε πληρωμένα διόδια

μυλόπετρες ασήκωτες οι άγκυρες στο λιμάνι

πότε να δώσει ο σηματωρός τα κατευόδια

για το νέο ταξείδι της ζωής που καταφτάνει.

Μάτια έτοιμα ν’ αφήσουν τα δάκρυα φτερά

μιας χαράς που αμήχανη πάει κι έρχεται ακόμα

29/2 τέλος χειμώνα καθώς το έαρ αναφτερά

ένα κλωνάρι αμυγδαλιάς άνθισε στο στόμα

Ας σαρωθούνε επιτέλους...

Α’ και Β’ εύρεση κεφαλής του Ιωάννου του Προδρόμου

και την αύριον το β’ Ψυχοσάββατο εν χιόναις ν’ ανατέλει;

Εσπέρας έριξαν τους διασαλευτές της αταξίας του δρόμου

να καθαρίσουνε το ανθυγιεινό της πρόσωπο εν τέλει.

Μαζεύτηκαν στο ναό πολλές κυρίες –μνήμες ψυχών

οικείων, να τις ταΐσουνε με της μνημοσύνης το σιτάρι

να μη τις εύρει πεινασμένες η αφθονία των ευχών

και πίνουν μόνον αίμα από της ΝΕΚΥΙΑΣ το λυχνάρι.

Κι αυτός σαρώνει του καιρού μας τ’ «επώνυμα» σκουπίδια

καθώς «ντέφια, νταούλια, κρόταλα αχολογούν στο βάθος»

Σ’ αυτήν την ξεμασκάρευση την από χρόνια τόσο ίδια

ας σαρωθούνε πια και οριζόντια, έστω και κατά λάθος...

Ο «όσιος» του στασιδίου κι ο «μάρτυρας» του ψαλτήριου

         

          Η Σαρακοστή έρχεται κι εμπρός με βήμα ταχύ

         να την προϋπαντήσουμε στων φανών την ιαχή:

          «Μπρε μπρε άξιτι πως πέντε αδέλφια παν στο μύλο

          Με τη θειά τους τη Βασίλω...κλπ.

         Είναι η πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή του παλιού ναού. Πίσω από το θρόνο του δεσπότη τρία, τέσσερα στασίδια. Αδειος να είναι ο ναός αλλά εκεί οι ανάσες των πιστών να περιπλέκονται. Μήπως κι οι σκέψεις των; Τα σιγομορμυρίζοντα ποικίλως καταληκτικά των τροπαρίων, σίγουρα. Μόνιμη και σταθερή αναφορά το στασίδι του κ. Ν., όπως το στέζιρο στα πλακόστρωτα αλώνια των χωριών, γύρω από το οποίο

Το βράδυ που καιγόταν η Ελλάδα εμείς στο ρεσιτάλ πιάνου του Π. Δημόπουλου

“…Δεν θα γίνεις ποτέ μουσικός. Δεν έχεις ταλέντο και ό,τι και να κάνεις αυτή είναι η αλήθεια. (Borislava Taneva. Σύγχρονο Ωδείο Κοζάνης,1989. Λόγος βαρύς!). Ετσι είχε προβλέψει η τότε δασκάλα μουσικής. Ευτυχώς! Ολοι οι μεγάλοι της μουσικής-μάλλον αρκετοί- αλλά και στις άλλες επιστήμες και τέχνες έχουν υποστεί στα μικρά τους χρόνια αυτή τη διάγνωση μαζί με τις παιδικές τους ασθένειες. Η διάψευση είναι ο λαμπρός κανόνας πίστεως κι η εικόνα πραότητος που ψέλνουν του επιχωρίου αγίου.

Οι "μάνες" όλων των καιρών και τόπων

Η περιοχή "Μάνας" στη Λευκοπηγή από τον Χρ. Λαμπριανίδη

...Και μπαίνει ο μέγας τράγος της ΔΕΗ με το πριόνι

Χιόνι φυσικά, πολύ χιόνι και δεν είναι κάτι καινούργιο για τον τόπο. Σαν ευλογία ορισμένως. Ούτε οι βροχές, τα κρύα, τα γλιστρήματα και τα σπασίματα των ανωκάτω άκρων, στην καλύτερη των περιπτώσεων. Ομως όταν το πρώτο πέφτει βαρύ κι ακολουθεί υγρασία τότε βαραίνουν τα κλαδιά των μη φυλλοβόλων δέντρων στα περιαστικά αλσύλλια, τις μοναδικές πηγές της μικροαστικής μας ωραιότητας. Κι αφού τα γυμνά ηλεκτροφόρα καλώδια, τα οποία διασχίζουν αυτές τις μικροοάσεις των θλιμμένων πόλεων μας, που δεν

"Συγκεχυμένων" εσπέρας προκείμενον

        

         Αυτό το εσπέρας είναι ακόμα η εορτή εκείνων των αγίων που θεωρήθηκαν φωστήρες της τρισηλίου θεότητος. Είναι όμως και γιορτή των γραμμάτων εν γένει αλλά και των αγραμμάτων εν είδει. Αλήθεια πότε εορτάζουν τα γράμματά μας; Σήμερα λ.χ. στην εορτή τους οι χώροι στους οποίους κυρίως παράγονται το διασκεδάζουν με την αργία και τη μακαριότητα τους. Η ακυρολεξία και η ρουτίνα της προσεγγίζει την εορτή του Πολυτεχνείου. Οταν οι θεσμικοί άγιοι της ημέρας (αυτοί οι μέγιστοι όντως

Πρόσκληση ή απλώς ενημέρωση

Την Δευτέρα 30 Ιανουαρίου, των Τριών Ιεραρχών θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου του Β. Π. Καραγιάννη

       «Συγκεχυμένες αγάπες»

Η εκδήλωση διοργανώνεται από το «Λαϊκό Πανεπιστήμιο Κοζάνης Γ. Παρακείμενος» και το Συνεταιριστικό Βιβλιοπωλείο της πόλης.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:

Ηλίας Κουτσούκος συγγραφέας, δημοσιογράφος

Παναγιώτης Δημόπουλος συνθέτης κλασσικής μουσικής

Λαογραφικό Μουσείο Κοζάνης

Ωρα έναρξης 7.30 το βράδυ

Κύριε Δήμαρχε γιατί για 650 ευρώ σιωπά το ΤΡΙΤΟ Πρόγραμμα στην πόλη της Κοζάνης;

                                          

Επιστολή προς τον κ. Γαζιβέλη        

         προϊστάμενο Τεχνικών υπηρεσιών της ΕΡΑ

         Αξιότιμε κύριε Γαζιβέλη

         Εκπροσωπώντας περισσότερους από 300 καθημερινούς, τακτικούς ακροατές της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και ειδικά του Τρίτου Προγράμματος στην πόλη της Κοζάνης (τηρουμένων των αναλογιών είναι το υψηλότερο ποσοστό ακροαματικότητας στην Ελλάδα), σας παρακαλούμε να κάνετε πράξη (ως προϊστάμενος τεχνικών υπηρεσιών) την υπόσχεση που δώσατε στις υπηρεσίες του Δήμου Κοζάνης και να στείλετε την κάρτα για τη δωρεάν λήψη του σήματος του ΤΡΙΤΟΥ. Ετσι ώστε να επανέλθει αυτό στους φυσικούς «δέκτες» του οι οποίοι (μαζί με όλο τον ελληνικό πληθυσμό) είναι εκτός από ακροατές ταυτόχρονα κι αυτοί που τη συντηρούν με την ειδική φορολογία τους, την Ελληνική ραδιοφωνία είτε ως υλική υποδομή  είτε ως εργαζόμενους σε όλες τις παραλλαγές της.

«Η αρπαγή της κούτας» στο ΤΕΙ

 Ως γωστόν στους συνήθως ψηφίζοντες κάθε τετραετία κατά Σύνταγμα και κάθε τόσο κατά το δοκούν και το καραδοκούν των δύο τ. μεγάλων μας κομμάτων, τα οποία έφεραν την Ελλάδα στην χρεοκοπία (την οικονομική γιατί την ηθική ποιός τη λογαριάζει πλέον ως μια πάγια συνθήκη του νεοελληνικού μας βίου) απειλούν δε να συνεχίσουν το έργο τους και την πορεία αυτή, δηλαδή τι άλλο θα της (μας) κάνουν, η κάλπη στην οποία επιλέγουν συνήθως τα ανωτέρω χρεοκοπημένα κόμματα είναι ένα κουτί, μεγάλο κάπως, μια κούτα δηλαδή (κι όχι όπως η άλλοτε σμικρή κούτα τσιγάρων από την οποία οι νέοι λαθροφτωχοκαπνιστές αγόραζαν χύμα μια τζούρα από τον πόθο τους).

       

Αντώνιοι σε μείζονα κι ελάσσονα

                                      

Οσες φορές η διάθεση με βρίσκει υπολανθάνοντα ψυχικώς κι ελαφρώς υποκρυπτώμενον (μήπως και κοιμώμενον) σωματικώς στο στασίδι του εσπερινού, στον καθεδρικό της πόλεως, δίπλα από τον πάσχοντα από διαρκή, σωματική και ψυχική ακουρασία (κι ακορεστία) περί των θεοτικών, εκκλησιαστικών κι αγιονορείτικων ζητημάτων κ. Ν. Κ., κάθομαι κάπως αδόκιμα, σταυροποδητί δηλαδή, προκαλώντας την ήπια ενόχληση και χλεύη των ελάχιστων

Ολόγυρα στη μνήμη του...

χειρ Κ. Ντιός

 

«Ήμην πτωχόν βοσκόπουλον εις τα όρη

Δεκαοχτώ ετών και δεν ήξευρα ακόμα άλφα κ.λπ.»

                           *

         Ήμουν μέτριος μαθητής από εκείνο το Πλατανοχώρι (με τον ευρωστότερο πλάτανο των Βαλκανίων στο κέντρο του, δίπλα σε λάκκο γεμάτο νερό, ο οποίος το διέσχιζε όπως οι ποταμοί τις μεγάλες πρωτεύουσες της Ευρώπης)· υιός βιομηχανικού εργάτη στου Μποδοσάκη τα Λιγνιτωρυχεία Πτολεμαΐδος πριν τα ρουφήξει (ευεργετικά) η κραταιά ΔΕΗ. Εκείνο τον καιρό του 196...μαθήτευα

“Συγκεχυμένες; oι συγκεκριμένες να δεις...

 

          Στο τέλος του 2011 ένα νέο βιβλίο του Β. Π. Καραγιάννη, εμφανίστηκε στις προθήκες των βιβλιοπωλείων  της πόλης και της χώρας. Είναι μια νέα σειρά διηγήματα που έρχονται σαν συνέχεια του προηγούμενου βιβλίου του «Το χρώμα της νοσταλγίας», το οποίο κυκλοφόρησε το 2008 (να σημειωθεί πως αυτό είχε επιλεγεί στη βραχεία λίστα των βραβείων του περιοδικού «Διαβάζω» στην κατηγορία του διηγήματος). Η νέα συλλογή έχει τίτλο «Συγκεχυμένες αγάπες» και όπως και το προηγούμενο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη έχει δε 226 σελίδες.

        

Η Ειρήνη ημίν και υμίν

Παλαιά «δρόμο έπαιρναν», οι αφηγήσεις, «δρόμο άφηναν» και τα παραμύθια αλλά έφταναν στο κάπου τους. Τώρα οι συζητήσεις χρόνο παίρνουν, χρόνο αφήνουν, πως θα μπορέσουν να τον (ή να τα) οικονομήσουν στην κυριολεξία, ακόμα απ’ αυτόν. Εντελώς άυλον ως φενάκη, διάστημα μεταξύ δύο συμβάντων ή συνέχεια μιας θλίψεως διό «και μια στάλα λυπημένοι(η) γιατί πέρασε ο καιρός». Υπάρχει και τράπεζα χρόνου. Εκεί τον αγοράζουν ανταλλακτικά ότι χρόνος = χρήμα (= ευρώ;) με

Του Αργυρίου το Χιόνη(ι)

Του Αργυρίου Χιόνη
που έφυγε με το χιόνι
η ανάμνηση δε λειώνει
αν κι η καρδιά του μόνη
σταμάτησε αιφνιδίως
-Θεέ μου τι αηδίως
για έναν ποιητή...

25 χρόνια «Παρέμβαση» κ.λπ.

 

 Του Παναγιώτη Δημόπουλου

Μια συλλογή διηγημάτων του Β. Καραγιάννη, οι «Συγκεχυμένες Αγάπες» εκδόθηκαν πρόσφατα από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδη. Οκτώ διηγήματα που συγχέουν με αριστοτεχνικό και αριστοκρατικό – χρησιμοποιώ την λέξη σωστά και όποιος καταλάβει, κατάλαβε – τις καταβολές, υπερβολές και παραβολές ενός συγγραφέα. Δεν θα χαρακτηρίσω τον συγγραφέα με επίθετα γιατί φτάνει το ότι είναι συγγραφέας για να τοποθετηθεί σε μια δεδομένη μοναδικότητα στον χρόνο και χώρο μας. Τον ευχαριστώ για την αφιέρωση στην πρώτη σελίδα και τον βάζω στο ίδιο ράφι με τον Καμύ και τον Μπουλγκάκοφ για καλή παρέα και λαογραφικό χιούμορ με περιεχόμενο.

Πήγαν για πατσά...

Μετά από τόσον ωραία πράγματα που συνέβησαν στο πατάρι του βιβλιοπωλείου πήγαμε για ...πατσά - ναι, γιατί όχι;- κι είχα να δοκιμάσω παρόμοιον πάνω από 10 χρόνια. Για πατσά τον τόσον γήινο, καυτό (κι από πιπέρι κόκκινο μπούκοβο που μας ζεμάτισε και σχεδόν εξάλειψεν το πάθος του αρχόμενου συναχιού) εν μέσω σχεδόν καυτής χιόνος που έπιπτεν του καλού καιρού... "Κ' επάνω εις την χιόνα έπεσε χιών. Κι η χιών εστοιβάχθη, εσωρεύθη δύο πιθαμάς εκορυφώθη κι η χιών έγινε συνδών" και φυσικά παρά τον κόμβον Καλαμιάς, ανεμοσούρι. Κι έκλεισε κι η Εγνατία οδός και η κατάστασης γενικώς ήτο απεπλισμένη...

Η φωτογραφία είναι του Γρηγόρη Δάλλη (ή μήπως Δαλλή;)

Οι ποιητές του ζωγράφου Κ. Ντιό στο πατάρι σου Συνεταιριστικού Βιβλιοπωλείου

 Την Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 2011, παραμονή εορτής της αγίας Αναστασίας Φαρμακολυτρίας, την 9^ην βραδινήν, στο πατάρι του Συνεταιριστικού βιβλιοπωλείου της Κοζάνης, αρχίζει η έκθεση ζωγραφικής με θέμα: «Οι ποιητές του ζωγράφου Κώστα Ντιό και οι Μεταμορφώσεις της 25ετούς Παρέμβασης». Ο Κ. Ντ. ζωγράφισε τους Γ. Σεφέρη, Δ. Σολωμό, Οδ. Ελύτη, Κ. Π. Καβάφη, Κ. Παλαμά, Ντ. Χριστιανόπουλο, Εζρα  Πάουντ, Μ. Αναγνωστάκη, Μ. Σαχτούρη, Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη σε διάφορες προσωπικές του εκδοχές.

         Στη έναρξη θα υπάρχει ελεύθερη ανάγνωση κειμένων από τους επισκέπτες, οι οποίοι επιπλέον καλούνται να φέρουν βιβλία που τους περισσεύουν ή έχουν οριστικά κι αμετάκλητα αναγνωστεί, τα οποία θα τα χαρίσουν στη βιβλιοθήκη των κλειστών φυλακών Γρεβενών.

Δελτίο λογοτεχνικών ειδήσεων

      Α.    Κυκλοφόρησε το 159-160 τεύχος της πνευματικής επιθεώρησης «η Παρέμβαση» η οποία με αυτό το τεύχος συμπληρώνει 25 χρόνια ενεργού εκδοτικής παρουσίας

         Στα περιεχόμενά του: Β.Π.Κ. Ενδόδημα και αποικιακά, Γ. Κεντρωτής 3 σονέττα,

Ελα ρε! Τι άλλο;

Το βιβλίο στην πόλη των Κοζανιτών διατίθεται στο βιβλιοπωλείο των Συνεταιριστών, Ρήγα Φεραίου τόσο...