Η Ειρήνη ημίν και υμίν

Παλαιά «δρόμο έπαιρναν», οι αφηγήσεις, «δρόμο άφηναν» και τα παραμύθια αλλά έφταναν στο κάπου τους. Τώρα οι συζητήσεις χρόνο παίρνουν, χρόνο αφήνουν, πως θα μπορέσουν να τον (ή να τα) οικονομήσουν στην κυριολεξία, ακόμα απ’ αυτόν. Εντελώς άυλον ως φενάκη, διάστημα μεταξύ δύο συμβάντων ή συνέχεια μιας θλίψεως διό «και μια στάλα λυπημένοι(η) γιατί πέρασε ο καιρός». Υπάρχει και τράπεζα χρόνου. Εκεί τον αγοράζουν ανταλλακτικά ότι χρόνος = χρήμα (= ευρώ;) με

Του Αργυρίου το Χιόνη(ι)

Του Αργυρίου Χιόνη
που έφυγε με το χιόνι
η ανάμνηση δε λειώνει
αν κι η καρδιά του μόνη
σταμάτησε αιφνιδίως
-Θεέ μου τι αηδίως
για έναν ποιητή...

25 χρόνια «Παρέμβαση» κ.λπ.

 

 Του Παναγιώτη Δημόπουλου

Μια συλλογή διηγημάτων του Β. Καραγιάννη, οι «Συγκεχυμένες Αγάπες» εκδόθηκαν πρόσφατα από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδη. Οκτώ διηγήματα που συγχέουν με αριστοτεχνικό και αριστοκρατικό – χρησιμοποιώ την λέξη σωστά και όποιος καταλάβει, κατάλαβε – τις καταβολές, υπερβολές και παραβολές ενός συγγραφέα. Δεν θα χαρακτηρίσω τον συγγραφέα με επίθετα γιατί φτάνει το ότι είναι συγγραφέας για να τοποθετηθεί σε μια δεδομένη μοναδικότητα στον χρόνο και χώρο μας. Τον ευχαριστώ για την αφιέρωση στην πρώτη σελίδα και τον βάζω στο ίδιο ράφι με τον Καμύ και τον Μπουλγκάκοφ για καλή παρέα και λαογραφικό χιούμορ με περιεχόμενο.

Πήγαν για πατσά...

Μετά από τόσον ωραία πράγματα που συνέβησαν στο πατάρι του βιβλιοπωλείου πήγαμε για ...πατσά - ναι, γιατί όχι;- κι είχα να δοκιμάσω παρόμοιον πάνω από 10 χρόνια. Για πατσά τον τόσον γήινο, καυτό (κι από πιπέρι κόκκινο μπούκοβο που μας ζεμάτισε και σχεδόν εξάλειψεν το πάθος του αρχόμενου συναχιού) εν μέσω σχεδόν καυτής χιόνος που έπιπτεν του καλού καιρού... "Κ' επάνω εις την χιόνα έπεσε χιών. Κι η χιών εστοιβάχθη, εσωρεύθη δύο πιθαμάς εκορυφώθη κι η χιών έγινε συνδών" και φυσικά παρά τον κόμβον Καλαμιάς, ανεμοσούρι. Κι έκλεισε κι η Εγνατία οδός και η κατάστασης γενικώς ήτο απεπλισμένη...

Η φωτογραφία είναι του Γρηγόρη Δάλλη (ή μήπως Δαλλή;)

Οι ποιητές του ζωγράφου Κ. Ντιό στο πατάρι σου Συνεταιριστικού Βιβλιοπωλείου

 Την Τετάρτη 21 Δεκεμβρίου 2011, παραμονή εορτής της αγίας Αναστασίας Φαρμακολυτρίας, την 9^ην βραδινήν, στο πατάρι του Συνεταιριστικού βιβλιοπωλείου της Κοζάνης, αρχίζει η έκθεση ζωγραφικής με θέμα: «Οι ποιητές του ζωγράφου Κώστα Ντιό και οι Μεταμορφώσεις της 25ετούς Παρέμβασης». Ο Κ. Ντ. ζωγράφισε τους Γ. Σεφέρη, Δ. Σολωμό, Οδ. Ελύτη, Κ. Π. Καβάφη, Κ. Παλαμά, Ντ. Χριστιανόπουλο, Εζρα  Πάουντ, Μ. Αναγνωστάκη, Μ. Σαχτούρη, Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη σε διάφορες προσωπικές του εκδοχές.

         Στη έναρξη θα υπάρχει ελεύθερη ανάγνωση κειμένων από τους επισκέπτες, οι οποίοι επιπλέον καλούνται να φέρουν βιβλία που τους περισσεύουν ή έχουν οριστικά κι αμετάκλητα αναγνωστεί, τα οποία θα τα χαρίσουν στη βιβλιοθήκη των κλειστών φυλακών Γρεβενών.

Δελτίο λογοτεχνικών ειδήσεων

      Α.    Κυκλοφόρησε το 159-160 τεύχος της πνευματικής επιθεώρησης «η Παρέμβαση» η οποία με αυτό το τεύχος συμπληρώνει 25 χρόνια ενεργού εκδοτικής παρουσίας

         Στα περιεχόμενά του: Β.Π.Κ. Ενδόδημα και αποικιακά, Γ. Κεντρωτής 3 σονέττα,

Ελα ρε! Τι άλλο;

Το βιβλίο στην πόλη των Κοζανιτών διατίθεται στο βιβλιοπωλείο των Συνεταιριστών, Ρήγα Φεραίου τόσο...

" Συνέντευξις εδίδετο περί του..."

Συνέντευξη του Βασίλη Καραγιάννη στους Σωκράτη Μουτίδη και Παναγιώτη Τσαρτσιανίδη.

Αγίας Αικατερίνης της Πανσόφου, της ανεστίου κ.λπ.

   

Το εσπέρας της παραμονής της εορτής της, στον καθεδρικό της πόλεως (κι είχα μια ανεξήγητη διάθεση για τέτοια ακροάματα), ένθα λάβαινε χώρα αρχιερατικός εσπερινός για την «πρόσφυγα», αγία η οποία εδώ και χρόνια δεν έχει που την αγία και σοφή (ήξερε  όλην την ελληνικήν και λατινικήν παιδεία του καιρού) κεφαλή της κλίνη στην πόλη. Κεφαλή που περιέκοψαν σύριζα: «Αικατερίνα και σοφή και

Θα είμαστε κι εμείς εκεί ως ακροατές του εαυτού μας

 

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΣΧΟΛΗ

ΤΜΗΜΑ  ΦΙΛΟΛΟΓΙΑΣ

ΤΟΜΕΑΣ  ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΝΕΩΝ  ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ  ΣΠΟΥΔΩΝ

 ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΕΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ

 Ο κ. Βασίλης Καραγιάννης, εκδότης του περιοδικού Παρέμβαση-λογοτέχνης 

και ο κ. Θανάσης Μαρκόπουλος, λογοτέχνης-κριτικός, 

θα παρουσιάσουν το έργο τους και θα συζητήσουν

με διδάσκοντες και φοιτητές

την Τρίτη 22 Νοεμβρίου  2011, ώρα 20:00

στο Σπουδαστήριο 208 

(2^ος όροφος Νέου Κτιρίου Φιλοσοφικής Σχολής)

 

ΥΓ. Προφανώς και δεν θα γίνει εκεί καμιά "κατάθεση ψυχής" των ανωτέρω

η αφού η εν λόγω κατάθεση είναι προνομία των επιφανών της τέχνης 

και των γραμμάτων που επιχωριάζουν σ' όλη την χλωρίδα και πανίδα

της επαρχίας, των κέντρων μη εξαιρουμένων 

(αλλά εκεί εκ της πληθώρας δεν φαίνονται και τόσον οι καταθέτες)

           

Ενήδονα αυτάρκεις και πένθιμα υπερσίγουροι

Ενώπιον του άδειου

Διαβάζω διαγωνίως, μη αντέχοντας το απευθείας διάβασμα ή άκουσμά τους, ως εκ της αφορήτου κοινοτοπίας που τις δέρνει, διάφορες τοποθετήσεις εμφανών του τοπικού μας είναι, δημοσίων όντων και πολιτικών, επί το πλείστον μικροοργανισμών, περί των τοπικών, πολιτισμικών μας διαπραγμάτων, κι ένα αίσθημα ήπιας ναυτίας με περιέχει. («Καλά σου κάνει» θα πει αμέσως ο άξεστος αλλά γνήσιος και κάτω του μέσου όρου αισθητικής και πνευματικής στάθμης του χώρου μας, συμπολίτης).

 

Της θαλάσσης καλύτερα (μη) φουσκωμένα τα κύματα

Θάλασσα των Ιόνιων νερών και των δειλινών χρωμάτων

 

και θάλασσα των εις θάνατον καταδικασμένων φυλλωμάτων

***

Δεν έχει σημασία ποιά συμφορά τη βρήκε·

την τύλιξε μια μουσική απελπισμένη

και τυλιγμένη, τυλιγμένη, μες στο θριάμβό της

εκεί που στοίβαζαν δεμάτια και καλάθια

έβγαλε μια φωνή παράξενη, τραγουδιστή:

"Ω θάλασσα που θάλασσα ποθείς, θάλασσα πεινασμένη"

                          Γ. Γαίητς μετ. Σπύρος Ηλιόπουλος

Μετά την Κυβέρνηση Εθνικής Κατάθλιψης

...Τίποτα δε γυρεύουμε να γίνει,

Εφτά χρόνια ζήσαμε ήσυχα,

Πετύχαμε να μη μας προσέχουν,

Ζώντας και ψευτοζώντας.

Γιάννης Βούρος ο ζωγράφος κι όχι οι ονοματοαπομιμήσεις του

 

Από την έναρξη της έκθεσης του Γιάννη Βούρου στην Κοζάνη το βράδυ της 4ης/11/2011 στο χώρο εκθέσεων του Δήμου Κοζάνης

-Καλησπέρα σας
Μην ανησυχείτε δεν πρόκειται να πέσει η Κυβέρνηση αφού θα λάβει ψήφον εμπιστοσύνης. Φροντίζουν προς τούτο:
"οι ρήτορες κι οι λωποδύτες
ζητιάνοι εταίρες και προφήτες..."
της βραδιάς κ.λπ.
οι οποίοι εκ νέου μαρμαρωμένοι θα σταθούν
είτε σε στάση προσοχής είτε στη στάση του πίνακα*

*Οπερ κι εγένετο

Μέρες Νοεμβρίου 1973 τέλος Οκτωβρίου του 2011;

Ανθρωποι που δεν κοιτάνε την παρέλαση

Σκύλος που έτρωγε μισό σάντουιτς με λουκάνικο

         Υπερβολές...

         -Τηρουμένων των αναλογιών...

         Προφανώς και εννοείται. Ομως οι πραγματικότητες κάθε φορά είναι οι πραγματικότητες της εποχής και των ανθρώπων της, πάσα δε μεταξύ τους ομοιότητα είναι προϊόν της ιστορίας κι όχι των συμπτώσεων.

Το συναξάρι της 26ης Οκτωβρίου ε.ε., η χειρ και η Χείρα

        
 Τω αυτώ μηνί ΚΣΤ’, μνήμη του Αγίου και πανενδόξου Μεγαλομάρτυρος και Θαυματουργού Δημητρίου του Μυροβλύτου.

         Δημήτριον νύττουσι λόγχαι Χριστέ μου,

         Ζηλούντα πλευράς λογχονύκτου σης πάθος.

         Εικοστή μελίαι Δημήτριον έκτη ανείλον

Χώρα ιχθυόεσσα

Χώρα ιχθυόεσσα

Με τα φωνήεντα αλμυρά

Τα σύμφωνα απ’ τις αγάπες συλημένα

Ελένα η Μενελαΐς

Πολέμου λάφυρο στα χείλη της

Πτολίεθρα απ’ τις δόξες τους πυρπολημένα.

Χώρα δακρυόεσσα

Με τα αίματα νωπά

Και τ’ άρματα της μάχης αναμμένα.

Χώρα αλυπίας

Του χρόνου δάκρυ φωτεινό

Ημέρα και Παράδεισος συμφιλιωμένα.

Χώρα του πόνου

Με το γδικιωμό

Και το τομάρι τ’ άδικου ενωμένα.

Χώρα δικαίου

Με τις οδύνες δίπτυχες

Του ηλίου κατοικεί το φως το Ενα.

Το βιβλίο κυκλοφορεί απ’ τις εκδ.   Παρέμβαση

Η πολιτική και ποιητική ηθική των ημερών μας

                                   

 Γιατί αυτές τις μέρες μου έρχεται στο μυαλό ένα παλιό βιβλίο του διακεκριμένου φιλολόγου και εν γένει πνευματικού ανθρώπου Δ. Ν. Μαρωνίτη “Ποιητική και πολιτική ηθική» εκδ. Κέδρος1976, δοκίμια πάνω στην ποίηση και την πολιτική στάση των ποιητών: Μ. Αναγνωστάκη, Τίτου Πατρίκιου, Αρη Αλεξάνδρου;

         Ισως γιατί στο σήμερα κάποια ποιήματά τους, κυρίως του Μ.Α. είναι εντελώς επίκαιρα, όπως το:

Της ημέρας μη και της ώρας

 

 

Ζώστηκα κατάστηθα σελίδες

που οικοδομούσαν το σύμπαν και μένα.

Θριαμβευτικές εικόνες, πρωτοφανείς,

διόρθωναν την ιστορία της Ελλάδας,

καθαγίαζαν τον άνθρωπο

Και μ’ άφησαν με μια καινούργια θλίψη.

Διέσχισα το πένθος μου

με την κορδέλα που έδεσα στα παιδικά μου χρόνια.

Είχαν το πείσμα αιχμηρό κι επίμονα τα όνειρα.

Εκλεισε ο φράχτης. Το κόκαλα μέσα...

 

Τους θεωρούσα ακαλλιέργητους κι όμως μου βούλωσαν στο στόμα

αν και πολ(λ)ύ(οι) θα επιθυμούσαν να μου βουλώσουνε το όμμα.

Ακόμα και στους άξεστους μπορείς να βρεις χώμα καλλιεργήσιμον!

- Την ποίηση ή στην πίεση υπάκουσαν εν τέλει. Συζητήσιμον...

Κατηφόρα του αγίου Γεωργίου

 

Πέρασε άραγε βροχή ή κρυφή νεροσυρμή μ’ αχώνευτο χώμα-νερό;

Μήπως οι κεκοιμημένοι τίναξαν τα πόδια έτη και έτη μουδιασμένοι

(στρατιώτες του εμφυλίου μπήκαν από νωρίς σ’ ασφόδελο καιρό;)

Χτύπησαν κι έπεσε ο φράχτης όπου της μνήμης οι φυλακισμένοι.

Τώρα να φύγουν από κει μπορούν όσοι βαρέθηκαν να περιμένουν

ανάσταση ή να μπούνε ελεύθερα οι αδέσποτες ψυχές των ζώντων

μαζί τα σκυλιά της γειτονιάς που για ανθρώπων κόκαλα επιμένουν

κι όσοι στα όρια του σήμερα ψάχνουν στο λυκόφως των οριζόντων.

                                                                            

Οι ποιητές στην παρέλαση της 11ης/10/2011

Η κατάληψη, η εγκατάλειψη κι η εγ-κατάθλιψη

                         

Αν θες να μετρήσεις κι όχι με το κουταλάκι του καφέ

(«Μέτρησα τη ζωή μου με το κουταλάκι» Τ.Ελιότ) το εύρος της ευφυΐας  και της σκέψης του νεοέλληνα πολιτικού, μικρού ή μεγάλου μεγέθους και τόπου, δεν έχεις παρά να τον ακούσεις να κάνει δηλώσεις ενώπιον των μικροφώνων, μετά από τη λήξη δημοσίων εκδηλώσεων, εκκλησιαστικών (πολιούχοι), εθνικών εορτών και τοπικών επετείων (μετά την παρέλαση) ή και λαϊκοπανηγυρικών συμβάντων (νιάημερου μετά τα σουβλάκια). Στο μεγαλείο της η φτώχεια λόγου, η κενότητα

Οι τυποκτόνες δια-αγωγές αθέμιτου πλουτισμού

Διασχίζοντας τον ποταμό της Ιλιάδας (διαβάντες τον Σκάμανδρον) στον Β’ μάλλον τόμο της, (σε έξοχη απόδοση του Δ. Μαρωνίτη, εκδ. Αγρα), συνάντησα κάποια στιγμή έναν από τους πρωτο-δευτερο-αγωνιστές του μεγάλου έπους τον οποίο ονομάζει ο Ομηρος και ο Δ.Μ. μεταφράζει, ως «παρλαπίπαν». Η λέξη μου θυμίζει την ελληνική, κινηματογραφική ταινία του παλιού καιρού «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα» (προβλήθηκε εκατοντάδες φορές στην τηλεόραση και πάντα ενώπιόν της την καταβρίσκω) με πρωταγωνιστές τον κ. Γ. Κωνσταντίνου και την κ. Μάρω Κοντού κ.α. αρίστους. Σ’ αυτήν άκουσα με έμφαση λόγου και ταύτιση αντίστοιχου ρόλου, (προς δικηγόρον κατευθυνόμενη) την κάπως χαρίεσσα λέξη. Δεν μπόρεσα να δω, δε θυμάμαι δηλαδή, που ήταν στην μετάφραση, για να βρω και την αντίστοιχη αρχαία.

        

«Το μόνο που θέλω να πω αστράφτει απρόσιτο»

Το φετινό βραβείο Νόμπελ για τη λογοτεχνία κλήρωσε στον Τούμας Τρανστρέμερ, το σημαντικότερο ποιητή της Σουηδίας σήμερα, ο οποίος γεννήθηκε το 1931. Στα ελληνικά τα ποιήματά του κυκλοφόρησαν σε μετάφραση του Βασίλη Παπαγεωργίου το 2004 από τις εκδόσεις PRINTA

         Απ’ αυτό το βιβλίο καταγράφω κάποιους στίχους του υπογραμμισμένους με το κόκκινο μολύβι εκείνου τον καιρού.

Τα αδρανή υλικά του Δήμου και των βιβλίων

                      

         Eπειδής, που θα λέγαν κι οι διαβασμένοι “οργανικοί διανοούμενοι” του Δήμου Κοζάνης (καθηγητές πανεπιστημίων, χωρομέτρες, πνευματικοί λιμοκοντόροι, αρπακτικά γενικώς κ.α.) λόγος γίνεται περί της  νέας Δημοτικής Βιβλιοθήκης που σχεδιάζεται να κτισθεί στις πρώην αποθήκες δημητριακών και ζωοτροφών, της άλλοτε ευαγούς υπηρεσίας Γεωργικών συνεταιρισμών κι ήδη υπογράφτηκε το συμβόλαιο ανέγερσης με τον εργολάβο.