Ενα αποσπασματικό σενάριο πραγματικότητας με δόσεις υψηλής λογοτεχνίας

         (Θ. Κοροβίνη «Ο γύρος του θανάτου» εκδ. Αγρα)

         Σκηνή 1^η

Πρωί στο χωριό  και περιμένω το αστικό λεωφορείο που μας πάει και μας φέρνει καθημερινά στο γυμνάσιο της πόλεως. Οι εφημερίδες της Θεσσαλονίκης «Μακεδονία» (την αγόραζε το καφενείο των κεντρώων και κρυπτοαριστερών συγχωριανών) κι «Ελληνικός Βορράς» (στο καφενείο των δεξιών όπου σύχναζα τις ώρες μαθησιακής αργίας παρακολουθώντας τους άλλους που έπαιζαν χαρτιά κι εγώ αντί αυτών, βιβλία) είχαν ήδη φτάσει.  Ο κύριος Κωνσταντίνος  Καράτζιας, επιπλοποιός εν ενεργεία τότε, νυν δεξιός, αδιαφιλονίκητος ψάλτης στον Τίμιο Πρόδρομο, στη μισάνοιχτη εξώπορτα του καφενείου Μήτρου Ζιάκα κρατά τον «Ελληνικό Βορρά» διάπλατα ανοιχτό. Απέναντί του κοιτώ την πρώτη σελίδα, ο φέρων αυτήν ήταν στις εσωτερικές και στις λεπτομέρειες, με το οκτάστηλο και τρομώδες για τα αμάθητα μάτια:  «Τετράκις εις θάνατον ο δράκος του Σέιχ Σου Αριστείδης Παγκρατίδης». Δηλαδή; Πως τετράκις; Απορία παιδική· πως μπορεί να γίνει αυτό, ότι πάντα μια φορά κανείς πεθαίνει είτε στην πράξη είτε στα ποιητικά της παρελκόμενα. Οταν κάποτε έγινα δικηγόρος έμαθα για την συγχώνευση των ποινών κατά τη διαδικασία της επιμέτρησής τους. Επίσης έμαθα αργοτερότερον, κοντά στο αριθμητικό (κι «εκτελεστικό» της ετυμηγορίας) «Τετράκις» το πυθαγόρειο φιλοσοφικό «Τετρακτύν» (αφορμή ένα μοντέρνο καφενείο στη γειτονιά μου επί της οδού Κ. Παλαιολόγου).

«...και υποσχόμεθα δια να φυλάξωμεν το ραγιαλίκι μας μέχρι θανάτου»

 

Η ηρωική κι αγωνιζομένη Ελλάς της σήμερον

 Ο τίτλος είναι πρόταση κι υπόσχεση των κατοίκων της Κοζάνης τον Απρίλιο του 1821 σε επιστολή τους προς τον Σουλτάνο μετά την έκρηξη της Επαναστάσεως στις παραδουνάβιες χώρες και την Πελοπόννησο. Ηδη ο Γεώργιος Λασσάνης μετά τη συντριβή του Ιερού Λόχου στο Δραγατσάνι  έφυγε προς Αυστρία συνελήφθη και φυλακίστηκε μαζί με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη κι άλλους 6-7 συντρόφους τους εκεί.

             ****

Ίσον του σταλέντος μαγζαρίου εις την Βασιλεύουσαν

«ημείς οι ταπεινοί, και πιστοί ραγιάδες Κοζανίται αναφέρομεν εις το κραταιότατον και πολυχρό/νιον δοβλέτι ότι από γράμματα του Πατριάρχου μας εμάθομεν, πως εις τα μέρη της Μπογδανίας/ εφάνηκαν αποστάται κακότροποι άνθρωποι, και ασυνείδητοι, και με το αθεόφοβον φέρσιμόν τους εκίνη/σαν την οργήν του αήττητου κράτους εις όλον το ραγιάδικον γένος, και ετρόμαξεν η καρδία μας δια ένα/ τέτοιον φρικτόν και τρομερόν μήνημα, και ολεθριώτατον πράγμα, το οποίον φέρει κίνδυνον και εις ημάς τους/ αθώους και ειλικρινείς, οπού εξαρχής ήμεν, και είμεθα, και θέλει είμεθα μέχρι της τελευταίας ημών αναπνοής/ πιστοί ραγιάδες με όλον το σαδακάτι, οπού ζητεί το ραγιάδικον χρέος. Ο θεός να εξολοθρεύσει όλους/ τους τοιούτους κακούς ανθρώπους, όπου ούτε να στέκωνται εις τον κόσμον, ούτε να ακούωνται, και να σηκώση/ από ημάς τους πιστούς ραγιάδες κάθε κάθε σουμπεέ.

Την επαύριον της Παγκοσμίου ημέρας ποιήσεως...

 

   Προς γνώσιν και για τις νόμιμες ποιητικές συνέπειες 

                             

Ενα άλλο, όχι μόνο ως τακτικό αριθμητικό, ποιητικό βράδυ (12^ο στη σειρά του εορτασμού της παγκόσμιας ημέρας της ποίησης) έλαβε χώρα στην Κοζάνη. Η πόλη ήταν η πρώτη μαζί με την Αθήνα (και με τους θεσμούς της η κάθε μία, δηλ. την Εταιρεία Συγγραφέων και το άλλοτε ΙΝΒΑ, το 1999) στις οποίες όταν άλλες πόλεις της Ελλάδος ήταν ακόμα σκαρφαλωμένες στις ποιητικές τους δρυς σ’ αυτές μιλούσαν για ποίηση δημόσια και συλλογικά. Οπως κάθε χρόνο τα τελευταία χρόνια η εκδήλωση φιλοξενήθηκε στο ισόγειο του Λαογραφικού Μουσείου διεξήχθη την 21^η Μαρτίου 2011με διοργανωτές το πνευματικό  περιοδικό «Παρέμβαση» και το Συνεταιριστικό βιβλιοπωλείο. Η φετινή ημέρα με τον γενικό τίτλο «Ασύμπτωτοι λυρισμοί»  ήταν αφιερωμένη στην ποίηση του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, στα λιγοστά ποιήματα του δηλαδή κι όχι στην ποίηση (ανεξάντλητη) των πεζών του κειμένων, με αφορμή τα 100 χρόνια από τον θάνατό του και στον ποιητή, συγγραφέα, μεταφραστή και διορθωτή Παντελή Μπουκάλα και στην ποιητική του συλλογή «Ρήματα» για την οποία τιμήθηκε με το Κρατικό βραβείο ποίησης το 2011.

O Θωμάς Κοροβίνης περί του Αριστείδη Παγκρατίδη και άλλων τινών

Για την Πέμπτη 24 Μαρτίου, παραμονή της εθνικής εορτής στις 8 το βράδυ περίπου, το λογοτεχνικό περιοδικό  Παρέμβαση και το Συνεταιριστικό Βιβλιοπωλείο σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Θωμά Κοροβίνη «Ο γύρος του θανάτου».

         Το βιβλίο κυκλοφορεί στις εκδόσεις ΑΓΡΑ.

         Πρόκειται τη μυθιστορηματική ανάπτυξη κι εκδοχή της υπόθεσης  Αριστείδη Παγκρατίδη του φερόμενου κι εκτελεσθέντα ως «ο Δράκος του Σέιχ Σου».

         Ο συγγραφέας αφηγείται την ιστορία του ανθρώπου και της πόλεώς του και συζητά με τον Β. Π. Καραγιάννη για την περιπέτεια του βιβλίου.

                  Χώρος το ισόγειο του βιβλιοπωλείου

21 Μαρτίου Παγκόσμια ημέρα ποίησης εκ νέου

                           ‘Εκτακτο ποιητικό ανακοινωθέν

Την 21^η Μαρτίου ημέρα Δευτέρα και περί την 8^ην βραδινήν  θα διεξαχθεί, όπως και κάθε χρόνο, ο επίσημος αγώνας της ποιήσεως κατά της λη(ι)θοποιήσεως, της βάρβαρης πολιτικο-κομματικο-ποίησεως πάντων και αντιποιήσεως κάθε ανθρωπιστικής αρχής, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποιήσεως.

                           Θέμα: Ασύμπτωτοι λυρισμοί

         Ο αγώνας θα διεξαχθεί στο φιλόξενο και άνετο ισόγειο του Λαογραφικού Μουσείου Κοζάνης και θα περιλαμβάνει τρία αναγνωστικά αναλόγια.

         1. Σπονδή στον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη (και στα ποιήματά του!)

         2. Μικρή σπουδή στον ποιητή Παντελή Μπουκάλα και τα «Ρήματά» του (Κρατικό βραβείο ποίησης 2011)

         3. Ελεύθερον αναγνωστικόν αναλόγιον

         Επί των αναλογίων αναγνώστες θα είναι οι:  Παναγιώτης Μπετσάκος, Στάθης Νατσιός και ευάριθμος και άγνωστος αριθμός ακροατών.

         Στην  εκδήλωση ο συνθέτης και πιανίστας Παναγιώτης Δημόπουλος θα σημειώνει ελεύθερα και κατά του δοκούν τις μουσικές του στίξεις

         Η διοργάνωση ανήκει στο περιοδικό Παρέμβαση και το Συνεταιριστικό βιβλιοπωλείο

ΥΓ. 1.  Εφιστάται η προσοχή του ευγενούς κοινού της πόλεως  στις απομιμήσεις (αποποιήσεις) της ημέρας.

ΥΓ. 2. Στο περιθώριο της βραδιάς θα μοιράζονται και βιβλία ποίησης

                                            εκ της διευθύνσεως

“Πινελιές αγάπης και νοσταλγίας” της Σίμπα-Μαρίας-Αμάμπιλε-Αιμίλιας Ναρντούτσι –Βαϊνά

                                              

Aποτοξίνωση ψυχής ή αποτίναξη του ζυγού της οχλαγωγίας ο οποίος άμα τω ήρι αρχομένω μας πολιόρκησε και μας κατέβαλε; Ολα, όμως ησύχασαν στην πόλη επιτέλους. Η μεθεόρτιος σιωπή έπεσε όπως το χιόνι πάνω στους τάφους. Αλλά όσο “η άνοιξη θα ξεμυτίζει με βήμα  τυφλοπόντικα” (Ευγένιος Μοντάλε), πάντα θα μπορούμε κι εμείς να επιστρέφουμε στις πραγματικές πηγές του είναι μας, με μετρημένο βήμα, λόγο και προσδοκίες. Οσο θα υπάρχει ο άλλος λόγος της τέχνης, και της σκέψης, θα έχουμε λόγο να ελπίζουμε και να το προσπαθούμε τελικά.

                                    ….

         Απόψε ας μιλήσουμε (μάλλον ας επιχειρήσουμε να μιλήσουμε) για ποίηση, για τη μεγάλη, τη μεγαλόπνοη, αλλά και για την ταπεινή και τρυφερή· αυτήν η οποία δεν διεκδικεί  μεγάλες δόξες (άρα ούτε και λόξες). Δεν επιδιώκει να χαράξει βαθιές αυλακιές στη σκέψη και στη μνήμη μας, αλλά μόνον κάτι σαν τις εφήμερες γρατζουνιές που αφήνουν αθέλητα τ’ αγκάθια από ένα λουλούδι, πάνω στο αφύλαχτο δέρμα μας καθώς χώνεται απρόσμενα στην αλύγιστη απάθειά μας. Για να σημειώσει εκεί πως της καθημερινότητας το διάτρητο πιθάρι εντυπώσεων κι εμπειριών τελικά δεν μπορεί να συγκρατήσει τίποτε από το πέρασμα του χρόνου εκτός από τις βιαστικές εναλλαγές των ψυχικών φωτοσκιάσεων.

     

Εκδηλώσεις λογοτεχνικού λόγου και πράξης μηνός Μαρτίου

περιοδικό Παρέμβαση

----------------------------

1. Παρασκευή  4 Μαρτίου, γενέθλιον Αλεξάνδρου Ππδ., στα Γρεβενά κι εκ της «φαιδράς συντεχνίας” θα λάβει χώρα  μικρή σύναξη των εντελώς φίλων της γραφής αλλά και των τρόπων του Αλεξ. Ππδ. στο υπερώον του οινομαγειρείου Μακεδονικόν.

2. Τετάρτη 9 Μαρτίου στις 7 το βράδυ στο Λαογραφικό Μουσείο  Κοζάνης παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της κ. Σίμπα Ναρντούτσι-Βαϊνά «Πινελιές αγάπης και νοσταλγίας».

3. 20-21 Μαρτίου Διήμερο ποιητικό για την παγκόσμια ημέρα ποίησης με αφιέρωμα στην ποίηση (κυρίως) του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και του Παντελή Μπουκάλα («Ρήματα»). Ο τόπος θα ανακοινωθεί αργοτερότερον.

4. Παρουσίαση του βιβλίου του Θωμά Κοροβίνη «Ο γύρος του Θανάτου» (περί της αδίκου εκτελέσεως του Αριστείδη Παγκρατίδη ο λόγος) στο Συνεταιριστικό βιβλιοπωλείο την 8ην νυχτερινήν της 24ης Μαρτίου.

                                             Συνεταιριστικό βιβλιοπωλείο

Οίμοι μέλαινα ψυχή…

Αλλά κι ο Αλιάκμων έχει τόσην σκαιά ορμή κι αφρώδη

Ψυχοσάββατον Σαμαρείτιδος, Δοξαστικό των Αποστίχων

ανεβαίνουμε ως καπνός το Κάιν σε βιβλικά τοπία ομιχλώδη

να πάρουμε θέση στας δέλτους των αιωνίων καταστίχων.

Διάτορος φωνή του Ιλαρίωνος στης ερημιάς τα βρώματα

χορδή και σπάζει τρέμει(ουμε) στου Σωτήρος το Βήμα

κουφάλες ρημαγμένων πλατανιών θέλγουν ερείπια σώματα

βοούν τον ήχο της πραγματικότητας που έρχεται βλήμα

Σκιές στα στασίδια και επί γης σκορπισμένη η άλλοτε πίστη

θολό το ποτάμι της ψυχής κατεβαίνει ανερμήνευτο αδιάβατο

ο,τι με ελπίδα χτίσαμε δίδυμος πύργος κι εγκρεμίστη 

πανιά χωρίς ιστία περιδινούμεθα αυτό το ψυχροσάββατο

Ο γενικώς καημένος κι ειδικώς κατακαημένος τόπος και τρόπος πολιτισμού

 

                                        

ΔΗΠΕΘΕ Κοζάνης για λίγο πάψε να χτυπάς εδώ κι εκεί

ασχολήσου αν θες και κλαύσε μόνο στου θεάτρου το κορμί

.........................................................................................

         Υπό την υψηλήν  προστασίαν, επιστασίαν κι ευλογίαν της εντελώς  νέας, μα τόσον νέας, κοινο(α)φελούς υπηρεσίας Πολιτισμού, Αθλητισμού και Αποκριατι(ε)σμού της πόλεως Κοζάνης και των Καλλικρατικών της χωριών, ρηξικέλευθης και ριζοσπαστικής -κι εδώ να συγχαρούμεν (ατιμωρητί) τον νέον Δήμαρχο (φιλήσυχον, ειρηνικόν και φρέσκον σαν καρδιά μαρουλιού) δια την διορατικότητα, την ελευθερο(δουλο)φροσύνη και το ανανεωτικόν πνεύμα που εμφύσηξε στις πνευματικές λάσπες της- έλαβεν εικαστικήν έναρξιν το καρναβαλικό, τοπικόν τριώδιον.

Ο πολιτισμός της αρπαχτής και του καρναβαλιού

O Δημοσθένης Κούρτοβικ γράφει για το βιβλίο του Β.Π.Κ. "Ταξιδιωτικό στα βιβλία μαθητεία στο ταξίδι" στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ 12/2/2011

Υπερτροφία πολιτιστικών θεσμών και ατροφία πολιτισμικής ζωής. Μικροπολιτικές σκοπιμότητες και στενόμυαλοι εγωισμοί. Η μοναξιά της επαρχίας και η προσωπική μοναξιά ενός ανθρώπου ο οποίος προσπάθησε ν΄ αλλάξει κάτι στη μίζερη πραγματικότητα που κλήθηκε να διαχειριστεί.

Eχω συγκρατήσει στη μνήμη μου ένα καταπληκτικό διήγημα του Βασίλη Καραγιάννη. Λέγεται «Το χρώμα της νοσταλγίας» κι έδωσε τον τίτλο του σε μια συλλογή διηγημάτων που κυκλοφόρησε το 2008 από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης. Στο αυτοβιογραφικό αυτό διήγημα, ο συγγραφέας περιγράφει μεταξύ άλλων πώς έγινε με το στανιό κομπάρσος στα γυρίσματα της ταινίας του Μιχάλη Κακογιάννη Ιφιγένεια: ήταν ένας από τους χιλιάδες νεοσύλλεκτους που επιστρατεύτηκαν για να υποδυθούν στην παραλία της Κορίνθου, γυμνοί και κουρεμένοι εν χρω, τους Αχαιούς καθώς περίμεναν να φυσήξει αέρας, και που διατάζονταν ολοένα από τους εκνευρισμένους λοχίες τους να κοιτάζουν το πέλαγος με νοσταλγία, όπως ήθελε ο σκηνοθέτης («Νοσταλγήστε, στραβάδια, να τελειώνουμε!»).

Με τσάμικο, συρτό, μπεράτι κάμνει ο λαός αράτι...

  

Ακόμα  και θόρυβο τενεκέ, γανωμένου ή ξεγάνωτου (όπως εκείνων λ.χ. του αείμνηστου Ευαγγέλου Γιαννόπουλου) ή ήχου κυμβάλου  αλλαλάζοντος ν’ ακούσουν, αμέσως εγείρονται και λαβαίνουν καιρόν προς όρχησιν. Κάποιοι τους μάλιστα είναι σε θέση και στο βουητό ροκάνας των γηπέδων να ξεσηκωθούν άμα του ακούσματός της. Τελούν σε μια διαρκή υπερδιέγερση ήχων ώστε μέχρι κι οι σωματικοί ψόφοι να τους ελκύουν ορισμένως! Είναι δε σε θέση και από τα κρόταλα του Ιολάου, βοηθού εξολοθρεύσεως της Λερναίας ύδρας του Ηρακλή, να συγκινηθούν, αν μπορούσε ν’ αναπαραχθεί αυτός μυθολογικός ο ήχος την σήμερον.

         Ποιοί; Θα τους δούμε παρακατιώντες.

Οι γελοίοι γενικώς

 

Οι αποβάθρες με τους παλαιοβιβλιοπώλες στο Παρίσι, καλυμμένες από χιόνι 

Γελοίοι

Τα πόδια τους για κάθε ανήφορο

Και το χρυσάφι της ματιάς για όλα τα καλά

Στης περιπέτειας προχωρούν το μονοπάτι

Ρακένδυτοι και βλοσυροί

Ο σοφός τους επιτιμά με αγανάκτηση

Ο ανόητος οικτίρει τους παράτολμους τρελούς

Τα μικρά αγόρια τους βγάζουν τη γλώσσα

Τους κοροϊδεύουν τα μικρά κορίτσια

Είναι γιατί γελοίοι και μισητοί

Και πράγματι κακοποιοί

Στο δειλινό παίρνουν το ύφος

ενός κακού σου ονείρου

Είναι γιατί στις διαπεραστικές κιθάρες τους

συσπώντας της ελευθερίας το χέρι

τραγούδια μουρμουρίζουνε παράξενα

νοσταλγικά, επαναστατημένα

Είναι, τέλος, γιατί στις κόρες των ματιών τους

γελά και κλαίει -φορτική-

η αγάπη αιώνιων πραγμάτων

παλιών νεκρών κι αρχαίων θεών

Εμπρός λοιπόν αλήτες χωρίς ανακωχές

Περιπλανηθείτε, καταραμένοι κι ολέθριοι

Στις αβύσσους και στις ακρογιαλιές

κάτω από τα κλειστά του παραδείσου μάτια

Η φύση με τον άνθρωπο συμμάχησε

για να τιμωρήσει όπως της πρέπει

την υπεροπτική μελαγχολία σας

που κάνει με το μέτωπο ψηλά να προχωρείτε

Και εκδικούμενη πάνω σε σας σφοδρά τη βλαστήμια

της απέραντης ελπίδας

καταστρέφει το αφορισμένο σας μέτωπο

χτυπώντας σας σκληρά με όλα τα στοιχεία

 Καίνε οι Ιούνηδες και οι Δεκέμβρηδες

παγώνουν μέχρι το κόκκαλο τη σάρκα σας

κι ο πυρετός κυριεύει τα μέλη σας

και τα ξεσκίζει.

Όλα σας διώχνουν και σας καταθλίβουν

κι όταν θα φτάσει ο θάνατος για σας

το πτώμα σας αδύνατο και παγωμένο

θα περιφρονηθεί από τους λύκους.

Ζακ Πρεβέρ

Dura ο lex, αλλά και ...ντούρες οι μπάρες

Νομική προσέγγιση για τα διόδια

Με τον νόμο 3555/2007 κυρώθηκε η αποικιακού χαρακτήρα σύμβαση της εταιρείας «ΝΕΑ ΟΔΟΣ Α.Ε.» με το ελληνικό Δημόσιο. Για τους χρήστες της ΠΑΘΕ ισχύει ο νόμος αυτός, αλλά φυσικά ισχύει και το Σύνταγμα της Ελλάδας. Με τον παραπάνω νόμο προβλέπεται ότι η «παραχωρησιούχος» εταιρεία μπορεί να απαιτήσει απ’ τον χρήστη που δεν πλήρωσε την καταβολή του 20πλάσιου του αντιτίμου σαν ΑΣΤΙΚΗ ποινή, με κάποιες προϋποθέσεις και διαδικασίες, ζητώντας εντέλει την έκδοση διαταγής πληρωμής. Η διάταξη όμως αυτή είναι αντισυνταγματική, αφενός γιατί δεν παρέχει στον πολίτη το δικαίωμα της προηγούμενης ακρόασης και αφετέρου γιατί παρέχει στο προσωπικό της «παραχωρησιούχου» ιδιωτικής εταιρείας αρμοδιότητες δημοσίου υπαλλήλου (παράβαση άρθρων 20 και 103 αντίστοιχα του Συντάγματος).Συγχρόνως ο ίδιος ο νόμος (3555/07) ορίζει ότι το Δημόσιο (Αστυνομία, Τροχαία, Δ.Ο.Υ.) δεν έχει καμιά ανάμειξη στη διαδικασία επιδίωξης είσπραξης του αντιτίμου και της αστικής ποινής. Πρόκειται δηλαδή για μια ιδιωτική οικονομική διαφορά μεταξύ χρήστη και του ιδιώτη ΝΕΑ ΟΔΟΣ Α.Ε.Για όλους τους παραπάνω λόγους πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι εάν ο «Παραχωρησιούχος» προσπαθήσει μέσω διαταγής πληρωμής να εισπράξει πρόστιμα απ’ τους πολίτες που αρνούνται να πληρώσουν διόδια, τα Δικαστήρια, που θα προσφύγουν αυτοί, θα τους δικαιώσουν και η εταιρεία θα έχει γενικότερα προβλήματα σχετικά με τη νομιμότητα της Σύμβασής της (που μπάζει από παντού).

Σε κάθε περίπτωση η άρνησή μας να πληρώνουμε διόδια και το ανέβασμα της μπάρας για να περάσουμε δεν συνιστά κανένα ποινικό αδίκημα. Ούτε παράβαση του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας έχουμε. Γι’ αυτό και η Τροχαία δεν επεμβαίνει. Η μπάρα των ιδιωτικών εταιρειών στα διόδια αντιστρατεύεται και παραβιάζει την ελευθερία και δη την ελευθερία μετακίνησής μας στους εθνικούς δρόμους, που προστατεύεται απόλυτα για όσους βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια.

Το δικαίωμα αυτό, ως μερικότερο δικαίωμα του δικαιώματος για ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας του ατόμου, αφορά Έλληνες πολίτες και αλλοδαπούς που βρίσκονται στη χώρα μας και προστατεύεται «απόλυτα» από το άρθρο 7 του Συντάγματος.- ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ- ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΜΑΣ- ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ ΜΑΣ, και- ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ!(Ούτε δίνουμε το ονοματεπώνυμό μας ή παραλαμβάνουμε οποιοδήποτε χαρτί απ’ τους ανθρώπους των ιδιωτικών εταιρειών).

ΕΜΠΙΣΤΕΥΟΜΑΣΤΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΩΝ ΑΙΤΗΜΑΤΩΝ ΜΑΣ!Υ.Γ. Τις δυνατότητες και τα δικαιώματά μας αυτά δεν πρόκειται να τα πληροφορηθούμε από τα μεγάλα αθηναϊκά ΜΜΕ, γιατί οι ιδιοκτήτες τους είναι και οι εργολάβοι των χρυσοφόρων έργων (π.χ. Μπόμπολας κ.λ.π.).

Χρήστος Σταμόπουλος(δικηγόρος)

Μην Φεβρουάριος έχων ημέρας κη’ / Ειδέ έστι βίσεκτος, έχων ημέρας κθ'

  Την 1^η του Φεβρουαρίου τιμάται ως γνωστόν η μνήμη του αγίου μάρτυρος Τρύφωνος (όστις στην ύπαιθρο χώρα ονομάζεται και αη Τρίφυλος) κατά τον Συναξαριστήν «εις καιρόν οπού ήτον πολλά νέος, εμεταχειρίζετο και μίαν τέχνην αρμόδιαν εις την ηλικίαν του, χήνας γαρ έβοσκε. Και εν τη ευτελεί όμως τέχνη ταύτη ευρισκόμενος, επλήσθη από την χάριν του Παναγίου Πνεύματος...».

         Ο αγιος θεωρείται θεματοφύλαξ των αμπελιών (κάτι σαν τους κατηργημένους αγροφύλακες) και προστάτης των αγρών καθώς πιστεύεται ότι έχει εξουσία εναντίον των ποντικών και της κάμπιας, αυτά τα λίαν βλαβερά παράσιτα του ζωικού βασιλείου τα οποία ευδοκιμούν και εις το καθ’ ημάς πολιτικό βασίλειον των διπόδων.

Οι μετανάστες είναι πιο έξυπνοι (αντιγραφή)

Στην υπόθεση της κατάληψης των μεταναστών στη Νομική Σχολή της Αθήνας, συνέβη κάτι το οποίο πέρασε εντελώς απαρατήρητο και αποδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο πως οι Έλληνες έχουν λαλήσει κανονικά και δεν ξέρουν τι τους γίνεται.

Για τους μετανάστες της Νομικής μίλησαν όλοι. Ο Παπανδρέου, οι υπουργοί, η Νέα Δημοκρατία, το ΚΚΕ, το ΛΑΟΣ, ο ΣΥΡΙΖΑ, ο πρύτανης, ο αντιπρύτανης, ο Πρετεντέρης, η Τρέμη, ο Χατζηνικολάου, η Μπακογιάννη, ο Κουβέλης, η Βίκυ Καγιά, εσείς, εγώ – όλοι είχαμε μια πολύ τεκμηριωμένη άποψη για το τι πρέπει να γίνει με τους μετανάστες. Μέσα στο γενικό χαμό, κανείς δεν παρατήρησε πως οι μόνοι που δεν μίλησαν ήταν οι μετανάστες.
Οι μετανάστες –που είναι οι άμεσα ενδιαφερόμενοι- δεν μίλησαν, και με τη σιωπή τους μας εξέθεσαν όλους. Όλα τα διαπλεκόμενα λαμόγια ξεσπάθωσαν εναντίον των μεταναστών. Κι όπως τους άκουγα, ήταν λες και οι μετανάστες δεν είναι άνθρωποι σαν κι εμάς που κάνουν απεργία πείνας, διεκδικώντας κάποια στοιχειώδη δικαιώματα – ήταν λες και είναι Τούρκοι κομάντος οπλισμένοι με μπαζούκας και θέλουν να μας καθαρίσουν όλους.

H Αφροδίτη στα πουρνάρια

Η Αφροδίτη του χιονιά

ανεδύθη μέσα από πουρνάρια

γύρω της βέλαζαν νέα αρνιά

και στην ποδιά της κριάρια

Τη βρήκαν «Νέοι της Σιδώνος»

που πήγαιναν για μανιτάρια

χωρίς να φοβηθούν του Ποσειδώνος

τα σε καιρό χειμώνα λίγα του χνάρια

Με τα χέρια επί κεφαλής

ως «Γερακίνα» κι όρθια στήθη

εξερέθιζεν αγρίως κι εν πολλοίς

των ποιμνίων τα χρηστά ήθη

Η ανήμπορη κοινωνική εξέγερση

Η ανήμπορη κοινωνική εξέγερση

Κοζανίτικον τρίπτυχον

   

«Το αδιανόητο τίποτα» των ημερών μας

Ο τίτλος ανήκει σ’ ένα βαρύ βιβλίο του φιλοσόφου (του τελευταίου των Ελλήνων μήπως;) κ. Στέλιου Ράμφου,  εκδόσεις Αρμός, με υπότιτλον  «Φιλοκαλικά ριζώματα του νεοελληνικού μηδενισμού». Αυτό έλαβεν δώρον ο κύριος Αθανάσιος Κλντς, δημοδιδάσκαλος και ιστορικός μελετητής της δεκαετίας 1940-50 της περιοχής (άρα αποκλείεται να το επιστρέψει προς αλλαγήν του), ο οποίος βρήκε στο κομμάτι της πίτας το τυχηρόν δίευρον το οποίο μεταφραζόταν σ’ αυτό το βιβλίο. Αυτά έγιναν το βράδυ 19-1-2011, μνήμη Μάρκου του Ευγενικού, επισκόπου Εφέσου, του πλέον αντιμνημονιακού, θα λέγαμε σήμερα, αγίου της Ορθοδοξίας. Αυτός ως γνωστόν (;) ήταν ο μόνος της Αυτοκρατορικής (πρωθυπουργικής σήμερα) συνοδείας του Ιωάννη Παλαιολόγου  στη σύνοδο της Φεράρας (1439) με τη οποία η ανατολική ορθοδοξία υποτασσόταν στους παπικούς για να τύχουν του ευεργετήματος της στρατιωτικής βοήθειας (οικονομικής εν έτει 2011) και ο οποίος αρνήθηκε να υπογράψει την υποταγή στην τότε Δύση (ΔΝΤ) και κηρύχτηκε άγιος. Αλλά η Πόλη είχε ήδη πέσει στα χέρια των προγόνων του συνομιλητή του τωρινού πρωθυπουργού των Νεοελλήνων του Πασόκ, στη μάχη του Ερζερούμ Μ. Ασίας· όπως θα γίνει φυσικά, όταν ο Ελλαδισμός θα έχει πτωχεύσει, παρά την υποταγή του.

Ανθρωπος από χαρτί

Θυμίζει ένα γλυπτό για τον Τ. Τζόυς
Αλλα είναι ο άνθρωπος από ...χαρτί της σήμερον
και ειδικά των εφημερίδων εκείνων όμως που αντιστέκονται μεν στην εισβολή της ιντερνετικής τεχνολογίας αλλά ιδίως στην αθλιότητα, την ευτέλεια και την υποδούλωση της ξεπουλημένης και ξεφωνημένης εφημεριδοαναξιοκρατίας

Η χαμένη τιμή της Φαίης Μάγιερ

Από τη "Χαμένη τιμή της Κατερίνας Μπλούμ"  του Χ. Μπέλ

Το 1974 ο γερμανός νομπελίστας Χάινριχ Μπελ δημοσιεύει ένα σύντομο αφήγημα που έμελλε να αποτελέσει αρχετυπικό παράδειγμα κριτικής μιας συγκεκριμένης πρακτικής των εφημερίδων. Το βιβλίο, γνωστότατο σήμερα, είχε τον τίτλο «Η χαμένη τιμή της Κατερίνας Μπλουμ» και μιλούσε για την ιστορία μιας συνηθισμένης κοπέλας που εξαιτίας μιας τυχαίας γνωριμίας της με κάποιον καταζητούμενο, μπήκε στο στόχαστρο της αστυνομίας. Την σκυτάλη παίρνει ο κίτρινος τύπος της εποχής (ο Μπελ ευθέως δήλωσε ότι «φωτογραφίζει» την εφημερίδα Bild στο αφήγημά του) που αναλαμβάνει την κανιβαλική διαπόμπευση της Κατερίνας Μπλουμ, η οποία, με τη σύμπραξη αστυνομίας και εφημερίδων, αρχίζει να βιώνει έναν κλιμακούμενο, καφκικό εφιάλτη χωρίς τέλος.

Δυστυχώς, αυτά δεν συμβαίνουν μόνο στη λογοτεχνία. Στην πραγματική ζωή παρακολουθούμε καθημερινά τη διαπόμπευση και τον εξευτελισμό ανθρώπων από τηλεοράσεις και δημοσιογράφους εφημερίδων που λειτουργούν απροκάλυπτα ως γραφεία τύπου της ασφάλειας και της αντιτρομοκρατικής (στην εποχή του διαδικτύου είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς ότι πολλοί εξ αυτών δεν αλλάζουν ούτε μια λέξη στα υποτιθέμενα ρεπορτάζ τους, από το επίσημο ή ανεπίσημο δελτίο τύπου που τους δίνουν οι μοναδικοί πληροφοριοδότες τους, η ίδια η αστυνομία δηλαδή).

Αυτό το έργο είδαμε να επαναλαμβάνεται τις τελευταίες μέρες με αφορμή την σύλληψη της 27χρονης Φαίης Μάγιερ. Ένας καφές που ήπιε με κάποιον που η αστυνομία θεωρεί ύποπτο, άρκεσε για να συλληφθεί αυτή από την αντιτρομοκρατική υπηρεσία και στην συνέχεια να ξετυλιχθεί το κουβάρι της δημοσιογραφικής αλητείας. Στην προκειμένη περίπτωση μάλιστα, αστυνομία και δημοσιογράφοι επιρρίπτουν ο ένας στον άλλο την ευθύνη για το ποιος δημιούργησε το, χαμηλού έστω επιπέδου, χολιγουντιανό σενάριο: η μητέρα της ήταν μέλος της ΡΑΦ που καταζητούνταν επί χρόνια, ο δε πατέρας της, επίσης στυγνός τρομοκράτης, σκοτώθηκε σε ένοπλη σύγκρουση με την αστυνομία. Φυσικά τίποτα από τα δύο δεν ίσχυε (επρόκειτο για απλή συνωνυμία, μιας και το Μάγιερ είναι ένα κοινότατο γερμανικό επίθετο). Ο πατέρας της είναι ζωντανός και οι δύο γονείς της ουδέποτε υπήρξαν μέλη της ΡΑΦ. Ακολούθησε, μάλιστα, επίσημη διάψευση από πλευράς Γερμανίας, αλλά όπως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις, η «προβολή» που έτυχε η διάψευση αντιστοιχεί στο 1/20 της προβολής που τυγχάνει η συκοφαντία.

Εκτός όμως από το θέμα του εξευτελισμού και της διαπόμπευσης (με τις ανυπολόγιστες συνέπειες που μπορεί να έχει για την καθημερινή ζωή κάποιου) που ατιμώρητα μπορούν να προκαλούν οι δημοσιογράφοι, υπάρχει και το ακόμα σοβαρότερο, παράπλευρο, ζήτημα ότι έτσι ακριβώς δημιουργείται το κατάλληλο κλίμα ώστε να προφυλακιστούν άνθρωποι και να παραμείνουν στη φυλακή 1-1,5 χρόνο μέχρι να γίνει η δίκη τους και να αποδείξουν (αν αποδείξουν) ότι δεν είναι ελέφαντες.

Στο μυθιστορηματικό σύμπαν του Μπελ, η κάθαρση επέρχεται έστω και δια του στρεβλού τρόπου της αυτοδικίας. Στην πραγματική ζωή, παρακολουθούμε καθημερινά τον ταχύ εκφασισμό της κοινωνίας, την εφιαλτική αστυνομο-δικαϊκή οχύρωση και αυθαιρεσία των κρατών (που μπορούν άνετα να ομολογούν ότι προσήγαγαν και ξυλοκόπησαν κάποιον επειδή έμοιαζε με κάποιον άλλον, όπως συνέβη αυτές τις μέρες με το μέλος του Σύριζα Δημοσθένη Παπαδάτο-Αναγνωστόπουλο) και την, σε ρόλο μαέστρου, εξαλλοσύνη των ΜΜΕ που ποδοπατούν ατιμώρητα οποιονδήποτε.

 

Κώστας Δεσποινιάδης

Οι έμμισθοι της υπηρεσίας κι οι άμισθοι της παρρησίας

                                   

«Σε ανορθόγραφο κείμενο δεν απαντώ»

                                     Νίκος Καχτίτσης

Αγαπητέ κ. διευθυντά του Kozan.gr

Επειδή δήλωσα πως περισσότερο με πληγώνουν τα τυπογραφικά κι ορθογραφικά λάθη (δεν είμαι καθόλου άμοιρος αυτών) από τα προσωπικά μου, ως εκ τούτου επί της απαντήσεως (ολόκηρη υπάρχει παρακάτω) σε σχόλιό μου που αρτήθηκε στο σάιτ σας την 11-1-2011, του εκλαμπροτάτου διευθυντού της ευτραφούς κυρίας ΔΕΥΑΚ και συναφών υπηρεσιών - όστις είναι έμμισθος ανώτερος υπάλληλος μου όπως και όλου του λαού της πόλεως- επειδή διέλαθαν λάθη (όχι πολλά) επ’ αυτής, δεν απαντώ κατά το παράγγελμα του αλησμόνητου λογοτέχνη Ν. Καχτίτση του λεπιδοπτερολόγου της αγωνίας και της τυπογραφίας.

         Ως εκ τούτου παρακαλώ κύριε διευθυντά, τώρα της υπηρεσίας νερού, καθαριότητος κι αποχετεύσεώς μας, όπως επανέλθετε επί των αιτιάσεών σας, ορθογραφημένα και τότε «τα λέμε» -κατά το κοινώς κι εμετικώς λεγόμενο- δημόσια σε όποιο τόπο, τρόπο, χρόνο.

                                    ***

         ΥΓ 1. Κύριε διευθυντά των θερμών και κρύων νερών της Κοζάνης, αν ξέρατε πως βλέπει ο χειμαζόμενος αλλά ευγενής λαός της πόλεως, όλους υμάς τους πολυχρόνια βολεμένους της δημοτικής και κρατικής μας καταστάσεως (και με αυτό δεν αμφισβητώ τις ικανότητές σας) θα τρέχατε να χωθείτε κάτω από τις κουβέρτες της σιγουριάς δια της αφανείας, επιποθούντες από το φόβο της λαϊκής καταμαρτυρήσεως, επιστροφήν στην μήτρα της σιωπής και του λάθρα βιώσας.

Σκαλαθύρματα πολιτικά της εποχής

                

                  ‘Ανοστα λόγια

«Ημέρα αγάπης» (δηλαδή; η μετά ή άνευ έρωτος, η αδελφική, η χριστιανική, η γονεϊκή, η οικογενειακή, η κομματική – η γενικότης διαχέει το περιεχόμενό της και την καθιστά κύμβαλον ή κλαπατσίμπαλον αλαλάζον), εν Λευκοπηγή Κοζάνης τη 7 Ιανουαρίου κι ο χοροεπιστατών επίσκοπος κατά την πανηγυρική και θεία λειτουργία μεταξύ άλλων είπε στο πολυπληθές εκκλησίασμα το βαθύτατα θεολογικόν: «Γιατί βάλατε τέντα στην αυλή της εκκλησίας και το κάνατε σαν πανηγύρι». Βαρύτατος, σοφός λόγος κι οι τοπικοί χριστιανοί δυσφόρησαν εν σιωπή. – Μα θρησκευτικό πανηγύρι έχουμε από αμνημόνευτων χρόνων κυρ’ δέσποτα και για τυχόν βροχή τη βάλαμε, θα του έλεγαν, οι λίαν φιλόξενοι κάτοικοι κάθε τοπικής εξουσιαστικής νηστικοσύνης, η οποία επιπίπτει  επί των προσφερομένων ειδών βουλιμικά αλλ’ όχι λαίμαργα όπως εξηγεί ο φίλος Αλ. Αλλά αντίρρηση ζώσα επί αρχιερατικού κηρύγματος συνεπάγεται μικρόν αφορισμό (παρότι ορισμένοι κάποιοι τον επιδιώκουν ως μικρόν αγιασμόν). Εφέτος δεν παρετέθει στον εν λόγω τράπεζα εορταστική ότι το καφενείο-ταβέρνα ήταν κλειστό κι ο διευθυντής του κ. Γιάννης Κρπτσς απουσίαζε  στην Ισπανία τη χώρα του Δον Κιχότη και έτσι τους άφησε στην Αγία Κρυότη. «Μας είπε το πρωί κάτι άνοστα λόγια ο δεσπότης» είπε ωραίος άνθρωπος του χωριού. Στην κυριολεξία εντελώς άνοστα κι έτσι μετά τα «Παραπονεμένα λόγια» της λαϊκής μουσικής μπήκαν και τ’ άνοστα λόγια της ιερατικής, επισκοπικής διαλέκτου. Λίαν προσφυής χαρακτηρισμός.

                  «Τι σου κάνω μάννα μου, αλήθεια;»

Ξέναι δημοσιεύσεις

Το παλτό του Γκόγκολ και της οδού Τσιμηνάκη...

 

Ηταν ένα μακρύ παλτό χρώματος μπλε, έφτανε μέχρι τους αστραγάλους –κάτι λίγο παραπάνω τους, έστω στο μέσον της κνήμης. Το είχε χρόνια πολλά και το φορούσε τις δεσποτικές εορτές στην καρδία του χειμώνα: Χριστούγεννα Αις Βασίλης, Φώτα, είχε δεν είχε χιόνι και κρύο, το τραβούσε ο καιρός, όπως κι ο περιβάλλον τρόπος. Παρόμοια φορούσαν οι επίσημοι στην εκκλησία κι ήθελε κι αυτός ούτω πως, να τσιμπολογήσει εκ της ενδυματολογικής ιδιαιτερότητας κάποια από τα ψιχία ματαιότητας που έπεφταν από την τράπεζα εκείνων των μοναχοφάηδων, οι οποίοι χρόνια τώρα αδιατάρακτοι στο ξεγλέντι τους, είχαν κολλήσει αποκρουστική πέτσα λιπαρή και λιγδερή πάνω στα σώματα των πολιτών. Ενα Δεκέμβρη του 200... το φορούσε μοναδικό πανωφόρι σ’ ένα ταξίδι στη Σόφια, μέλος μιας βορειοελληνικής αντιπροσωπείας για την απονομή βραβείων λογοτεχνικών στους Βαλκάνιους συγγραφείς! Εκεί συναντήθηκε με το άλλο μεγάλο παλτό, της αυτής κοπής, αλλά εκείνο έφτανε μέχρι τους κανονικούς αστραγάλους στον φέροντα ανθρώπινο οργανισμό, ο οποίος ανήκε στον άλλοτε υπουργό ατομικών (!) δικαιωμάτων της μεταχοτζικής Αλβανίας, έλληνα στο φρόνημα και ποιητήν Νίκον Κτσλδν. Αν και πρώην υπουργός τον ένιωθε κάπως προστατευόμενό του. Ετσι τα δύο παλτά αεράτα όπως τ’ ανεμίζοντα ράσα ή τ’ αναπεταμένα πανιά σκιαθίτικης σκαμπαβίας, πήγαν ν’ εντυπωσιάσουν τους πενόμενους τότε Βούλγαρους αλλά το γκαρσόν του πολυτελούς ξενοδοχείου δε μάσαγε και τους γείωσε. Εκανε το χρέος του όπως ήξερε, αυτοί μάλλον δεν γνώριζαν τη διαλεκτική των επίσημων σαλονιών, δεν ανήκαν άλλωστε στη προαναφερθείσα πέτσα που την έπαιζε στα δάχτυλα  και ως εκ τούτου κράταγε και μάσαγε γερά. Κέρασε εκών άκων τον κύριο Υπουργό. Τούτ’ αυτό έκανε άλλωστε και στην πόλη του -αυτός φτωχός και πένης με τα μέτρα των ασύδοτων- όταν τον κάλεσε επιχώριος μεγαλόσχημος υπουργός για ένα τσίπουρο, κι είχε στην παρέα κάτι επιφανείς φύρες που ο λαός του τόπου και της περιοχής ονομάζει ζητλάρηδες (= ελεεινά φτωχοί).

         Τέλος πάντων.

3 Ιαν. Προφήτου Μαλαχίου, μαρτ. Γορδίου, Αλεξάνδρου Ππδ. οσίου κ.λπ

 

«Και τι δεν θα ΄δινα να θυμηθώ»*

Αρχιζε ο παπαδιαμαντικός μου ενιαυτός. Μια μια οι αγάπες μου έκαναν την εμφάνισή τους, περνούσαν και μετά το χρόνο τους, αποχωρούσαν. ‘Ηταν κι οι συγκυρίες των χρόνων, κι έπαιρναν θέση στα πράγματα που χειριζόμουν. Ξεκίνησα τις εκδηλώσεις για τον Aλ. Ππδ. με μεγάλη συναισθηματική φόρτιση και πνευματική διάθεση εκ της οικειώσεως μου με το θέμα και τον δημιουργό –παιδιόθεν ο άγιός μου, διαρκής η καταφυγή στις σελίδες του. Στις 3 Iανουαρίου,  ανήμερα της εκδημίας του, στο  Nαό της Mεταμορφώσεως του Σωτήρος, στο Xαμηλό Aηλιά της Kοζάνης, έναν τόπο που αγαπούσα ιδιαίτερα, αφού τα τελευταία χρόνια μου είναι ένα περιστασιακό στάσιμο ιδίως μετά την πυρκαγιά του 1996, διοργάνωσα έναν “Φιλολογικό εσπερινό” κάτι που το είχα σαν απωθημένο. O κόσμος προσέρχονταν εκείνο το βράδυ του Iανουαρίου σαν σε εσπερινό δεσποτικής εορτής. Είχε μια ξαστεριά λεπίδι κι ένα κρύο παρόμοιο. ‘Oμως ανηφόρησαν πιστοί και πιστοί χωριστά ή εν ταυτώ.

***

Εις τας 2 Ιανουαρίου, Κυριακή, ήλθαν και του είπαν δια τον Σταυρόν (το λογοτεχνικόν παράσημο) και μετά 9 ώρας, μία μετά το μεσονύκτιον εσηκώθη και είπε να πάγη εις του Ζιμπλού, γειτονικόν παντοπωλείον, και επειδή εκλονίζετο, τον καθίσαμεν εις την καρέκλαν και άρχισε να κλαίη σα μικρό παιδί. Τον βάλαμε δίπλα και μετά πέντε λεπτά εξέπνευσε. Εκλεισε μόνος τα μάτια χωρίς να τα πιάση άλλος…”. Λίγες ώρες πριν, όταν άκουσε ατάραχος κι αδιάφορος και με συγκαταβατικό χαμόγελο την παρασημοφορία του (Σταυρός του Σωτήρος). “Κάπως παρηγορητικόν, τώρα πια!...” ψιθύρισε. Μ’ αυτό το “τώρα πια!...) τί ήθελε να πη και πως το είπε το καταλαβαίνουμε. “Ανάψτε μου ένα κηρί…” είπε ύστερα. “φέρτε μου ένα βιβλίον…”(εκκλησιαστικόν). (1) Μα δεν βάσταξε. Αποκαμωμένος έγειρε το κεφάλι ψθυρίζοντας -η λαλιά του σωνόνταν σιγά-σιγά: Αφήστε το βιβλίο. Απόψε θα ειπώ όσα ενθυμούμαι απ’ έξω”. Καί ήρχισεν ψάλλων τρεμουλιαστά το τροπάρι των Ωρών της παραμονής των Φώτων “Την χείρα σου την αψαμένην...»(2). Στις 2 απ’ τα μεσάνυχτα (3 Ιανουαρίου 1911), έδιωξε τις αδελφές του, γύρισε απ’ τ’ άλλο μέρος “θα κοιμηθώ”, είπε, έκλεισε τα μάτια του, σταύρωσε τα χέρια και παράδωσε την ψυχήν. (3)  (Γ. Βαλέτας)