Εφημερεύουσες φαρμακείες
Μηδείς ανώνυμος υβριστής
εισίτω (επώνυμοι όμως γίνονται δεκτοί)
Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 2023
Βιβλία επισκέπτες
Τα βιβλία σε ταξιδεύουν λένε/
ή και μόνα τους ταξιδεύουν/
και φτάνουν «Στο σταθμό του Μονάχου/
με πέταξε άκου» κ. λπ./
Εκεί έφτασε και το «Επισκέπτης από τα δυτικά»/
το περίμενε μια τρυφερή κι αισθαντική /
εν τω άμα, ύπαρξη, που τριγυρνά /
στις αλέες, τα πάρκα, τα ποτάμια, τους πύργους,/
τα μουσεία, τις βιβλιοθήκες, τα μπαρ /
στη Γερμανική ποίηση και γλώσσα /
και στους καιρούς και τα γυρίσματα./
Η Π. Ζωγ. λοιπόν παραμάσχαλα κρατώντας το/
κόβει βόλτες «Κυρία με το βιβλίο» /
Εκεί είμαι κι εγώ μαζί της /
στα μέρη που δεν πήγε ποτές η ζωή μου/
Κερί από κανέλα ανθισμένο …
Κανέλα…
«…Απλά ανοητα όνειρα
Σαν τα όνειρα που κάνουν
Τα κορίτσια του κόσμου όλου
Όταν ονειρεύονται με κλειστά
Η ανοιχτά τα μάτια. Κι είχα εγώ
Στα χειλη μου τη γεύση τους
Δυόσμο και μάραθο και χαμομήλι
Γάλα και μέλι και κανέλα …»
Μανου Στεφανιδη από το λεύκωμα «Ερως Καλος» 21 + 21 δημιουργοί για τον Έρωτα
Εις το βουνό
Εις το βουνό ψηλά εκεί
μια εκκλησιά καθόλου ερημική...
Αγιος Αθανάσιος περιοχή Ζυγόστι Λευκοπηγής/
δηλ. πίναξ του ζωγράφου Μανώλη Δραγώγια./
Το Ασπροβούνι κρύβει τον Μπούρινο/
Στη θέση αυτή Κοϊμτζή τη λέγαν/
πριν πολλά πολλά χρόνια/
είχε τη στρούγκα ο παππούς μου Βασίλειος/
Αρμεγαν έπηζαν τυροκομούσαν το γάλα/
Ουδείς διαβάτης ή στρατοκόπος που περνούσε/
από εκεί έφευγε αφίλευτος ήγουν/
δίχως να υποστεί τη φορτική φιλοξενία του παππού/
- Εδώ είναι Εκκλησία δεν είναι στρούγκα λέγαν οι χωριανοί/
Μετά από χρόνια πάλι κτίστηκε εκεί ναός.../
Ο Αγιος Αθανάσιος λοιπόν μεγάλη η χάρη του/
Οι εθελοντές που τον έκτισαν λιγοστεύουν/
αλίμονον ...
Πέρασαν...
Πέρασαν οι φετινες με το νέο και το παλιό πρωτοχρονιες/
Στις πέτρες μου επιστρέφω και στις επίγειες μονιες
Σάββατο 14 Ιανουαρίου 2023
Πρωτοχρονιά με το παλιό ημερολόγιο στον Μονοξυλίτη αγίου Ορους
- Μονοξυλίτης...αντιλάλησεν ο τιμονιέρης...
Ταξιδεύουμε με τον Δημήτριο Κ. (θαλαττεύουμε να το πω με αγιο-λογικά) ένα τέταρτον. Θάλασσα μεσημεριανή, λάδι εξαιρετικό, παρθένο. Ανάμικτα χλωρά και ξερά συναισθήματα. Εχω 3 χρόνια να μπω στο Ορος. Σαν λύση της συνέχειας του δέρματος, τραύμα η τριχρονία αυτή. Πάνω μας η Ερημος της Θηβαϊδος. Ανήκει στη ρώσικη ορθόδοξη επικράτεια που συνεχώς μεγαλώνει ως πολιτική έρημος περισσότερο. Πάντα την κοιτούσα διαπορών. Εμαθα γι’ αυτήν αργότερα λεπτομέρειες, που δε ρώτηξα να μάθω στα τόσα χρόνια εισόδων μου.
Στην προβλήτα του μικρού αρσανά ο συγγραφέας μικροόσιος Συμεών ο λεγόμενος Οφλίδης· μετά τις καθιερωμένες αγκαλιές μας χώνει σ’ ένα ερειπιώδες Λαντ Ρόβερ. Οδηγάει. Τον γνωρίζει ο τόπος, σαν πιστός σκύλος του κι αυτός καλά τον ανηφορίζει. Σε 20 λεπτά στο μεγάλο Σπίτι μέσα από χαμηλή πουρναρώδη βλάστηση, το περιβάλλον παίρνει πάνω του μετά από πρόσφατη πυρκαγιά.
Προσκύνηση στο Καθολικό. Επιτέλους βρήκα ναό, ναϊδριο έστω, αφιερωμένο στη μνήμη του αγίου μου, Μ. Βασιλείου. Προσπαθώ να συγκινηθώ, κάπως το καταφέρνω, θα δούμε στη συνέχεια.
Ευλογίες και καλημέρες δώθε κείθε. Κατευθείαν στο μπαλκόνι. Η μέρα το επιτρέπει. Συγγιτικός ο κόλπος μας περιθάλπει οπτικά. Γνωριμίες. Δυσκολία στη συγκράτηση μοναχικών και κοσμικών ονομάτων, τίτλων και προσώπων. Ενας φτωχικά ντυμένος, ο πατήρ Σάββας, είναι ο Γέροντας του οίκου τούτου. Δεν του έδωσα τη δέουσα προσοχή εκ πρώτης καθ’ όψεως. Όμως το βράδυ στο αρχονταρίκι που μαζευτήκαμε, έκαιγε μια ξυλόσομπα επικουρικά με το καλοριφέρ, πίνοντες μέχρι και ουίσκι και τσίπουρο, ως και ξηρούς καρπούς λες κι είμαστε σε μπαράκι εγκοσμίων ναυαγίων - ημείς τσάι οι ερί(ο)φιδες, σε διάφορες ποικιλίες, αναμμένος, το λοιπόν, με τις νεωτερικές απόψεις, ερωτήσεις και κουβέντες ή και νηπιώδεις μας, αγρίεψεν: «Ακούστε εδώ λεβέντες σε όλους τους καιρούς και τις δύσκολες καταστάσεις της πίστης και του έθνους πρώτοι οι παπάδες έλαβον στόματα μαχαίρας, πρώτους αυτούς αποτέλειωναν οι αφορεσμένοι κάθε εποχής. Ακολουθούσε κι ο λαός, δε λέω, αλλά αυτοί ήταν μόνιμα τα πρώτα θύματα. Διαβάστε και λίγο ιστορία!».
Είχε δίκιο, φορούσε και τα καινούργια του, τον αγάπησα. Ενας λεβεντο-λιμοκοντόρος, ως πατήρ- Ιλαρίων (μου θυμίζει έναν πανέξυπνο και ραδιούργο επίσκοπο στο Φανάρι, κάποτε, που τον λέγαν Μου-Λαρίων οι αντίπαλοί του- ακούει την μοναχική του βιωτή (κάθε άλλο παρά λελογισμένη σε πρώτο κοίταγμα) στη Νέα Σκήτη – αχ, προσεγγίζουμε στον αγιορείτικο έρωτά μας, τη Μικρή αγία Αννα ήγουν.
Φιλάμε χέρια κατά πως το ‘χουν συνήθειο. Ερχονται κεράσματα κανείς δεν τα ξεφεύγει: καφέδες, τσίπουρα, ρακές απανωτές, λουκούμια, ηγιασμένες προπόσεις.
Ευλογείται…
Ο συγγραφέας της γλυκείας μας καταστάσεως μάς πάει βόλτα με τη …λιμουζίνα. Λίγο παρακάτω δηλαδής, μικρή ξενάγηση. Παλαιόν ναϊδριον αγίου Νικολάου. Δε νιώθω τίποτα. Ελαιότοπος με παρατημένη την παραγωγή χαμαί χα(ω)μάδες! Μια λεμονιά κοντούλα του δημοτικού τραγουδιού. Κόβω δύο. Νεραντζιά κατάφορτη δαγκώνω και φτύνω ένα πικρό. Γυροφέρνω και φωτογραφίζω τα γέρικα κορμιά από τις ελιές.
Οι τρεις αδελφές (Τσεχοφικές) καθώς γέρνουν με τη λίγη
πρασινάδα (του Λορέντζου Μαβίλη) που ακόμα τις τυλίγει
Αμπέλια εκατοντάδες, τι λέω χιλιάδες (σιγά…) στρέμματα κι εξ αυτών το κρασί ονομασίας προελεύσεως, ο θείος Μονοξυλίτης.
-Τράπεζα ξαναντιλάλησε μια θελκτική φωνή μετά κώδωνος χαρμοσύνου.
- Ερχόμαστεεε…
Εμβόλιμον σχόλιον.
Ο μάγειρας στα μοναστήρια είναι κεντρική μορφή. Ούτε ιερομόναχος ούτε άλλο αξίωμα στην αγιορείτικη διαλεκτική κι ιεραρχία των διακονημάτων, τον ξεπερνά, ισάξιος σχεδόν του Ηγουμένου. Η τελευταία ζωντανή εικόνα που έχω από τον Γέροντα Σπυρίδωνα της Μικρής αγίας Αννας, ήταν μπροστά σε μια μεγάλη τσίγκινη λεκάνη να καθαρίζει χόρτα ετοιμάζοντας το βραδινό μας, ο μακάριος…
Επειδή κι οι μοναχοκαλόγεροι είναι κι αυτοί ύλη και μάλιστα όχι απ’ αυτήν που είναι φτιαγμένα τα Σαιξπηρο-όνειρα, όχι άφυλα και άσαρκα και τις μόνες επιτρεπτές μη πνευματικές απολαύσεις στις οποίες αφήνονται είναι το φαγητό=αριστοτεχνικό στο Ορος κι αφήστε το «Μην απατάσθε εις αχορτασίαν κοιλίας κ.λπ.»
Ο μάγειρας όπως τον περιγράφει ο Τζ. Ροτ είναι με κόκκινα τα χείλη που χαμογελούν ακούραστα. Το φαρδύ σαγόνι του είναι βολεμένο σ’ ένα παχουλό διπλοσάγονο. Τα πλατιά ρουθούνια του ανασαίνουν τα αρώματα των φαγητών και τις λεπτές αποχρώσεις αυτών των αρωμάτων. Και κάτω από την άσπρη ποδιά τουρλώνει απαλή και καλοσυνάτη την κοιλιά του μέσα στην οποία λες και χτυπάει μια δεύτερη χωριστή καρδιά…
Διότι,
οι μάγειροι, κάθε μάγειρας στο καλογερικόν μαγγιπείον δοκιμάζοντας και ξαναδοκιμάζοντας για να πετύχουν οι συνταγές και πλαταγιάζοντας τα χείλη από ευχαρίστηση («ας ξαναδοκιμάσω λίγο, πολύ ωραίο έγινε») έχουν προσθέσει κάποια περιττά κιλά. Η Πύλη η εισάγουσα εις την Βασιλείαν των Ουρανών είναι «στενή». Θα χωρέσουμε να περάσουμε» ευθυμολογεί ο μέγας επί των οψοποιών μαγγανείες αρχιμανδρίτης κυρ’ Δοσίθεος της μονής Τατάρνης κατά Καρπενήσι μεριά.
Αρα αραδιαζόμαστε στους πάγκους ενώπιον των μερίδων μας. Εικόνα έξοχη. Κύριον πιάτο μελοκόπι είπαν με σως και δεκάδες άλλα είδη γύρωθέν του συμπληρωματικά. Μα πού είμαστε και πατριάρχες δεν είμαστε! Τι να πούμε;
Ο άγιος Μ-Λαρίων λέει το ευλογητός κι αρχώμεθα της εσθιάσεως. Τρώμε πεινασμένα. Πίνουμε οίνον Μονοξυλίτη φυσικά διψασμένοι γι αυτό το εκλεκτόν κρασί που παράγεται εδώ κι έδωσε το όνομα στην περιοχή και σε …κο(χ)λάζει, Παναγιά μου εφορεύουσα του Ορους.
Το πρώτο και μόνο βράδυ στο Μονύδριον συγχροχαλίζουμε με τον σύντροφο συμπροσκυνητή, ο συγγραφέας σε μοναχική σουίτα, στη δίκλινή μας αντίστοιχη. Ζέστη χοντρή, καλοριφέρ με ξύλα γνήσια του λόγγου. Δε βλέπω άστρα, θολότης του ουρανού. Στριφογυρίζω στο στρώμα σαν το Διάκο στο σουβλί. Το κινητό δεν έχει σήμα. Αρα, ενδοσκοπίσεις άχρι νυστάξεως. Στο βάθος του διαδρόμου σε ένα οιονεί εγκόσμιον κουτούκι, κοσμικοί ελληνοαλλοδαποί εργάτες, παρακολουθούν στην τηλεόραση ριάλιτι κ.α. μλκς (ήμαρτον).
Περί την 5ην πρωινήν το σήμαντρον και καμπάνες στη συνέχεια, Πρωτοχρονιά, μέγας Βασίλειος ουρανοφάντορ, πολιούχος του Μονοξυλίτη. Γλίστρησα σκιά στο ναϊδριον. Πρωτοχρονιάτικους εσπερινούς παρακολουθώ εδώ και χρόνια εις διπλούν. Τον α΄ στου χωριού τον Τίμιον Πρόδρομο στη θεσμική 1η του Γρηγοριανού ημερολογίου, τον β’ εις την μονή Αναλήψεως που παρεπιδημεί στο Παλαιό ημερολόγιον των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών («Ορθοδοξία ή θάνατος» γράφει ακόμα, κάπως ανόρεχτα, πανό στον πύργο εισόδου του περιφραγμένου ως η ομηρική Τροία όπου περιμένει μήπως την άλωσίν του). Τώρα μου ‘λαχε και η γ΄ η αγιορείτικη, μεγάλη ήγουν ευλογία.
Προλαβαίνω στασίδι στον κέντρον της ευχαριστηριακής σκηνής και την αράζω μεταξύ κατανύξεως και πρωινονυστάξεως. Ακολουθώ όλους τους αγιορείτικους τύπους του σήκω κάτσε με ευλάβεια φυσιολογικού χριστιανού ορθοδόξου. Η ακολουθία είναι θριαμβευτική. Πολιούχος είπαμε ο άγιος μου κι ο ναός μέσα, έξω, δίπλα παραγεμίζει με κοσμικούς, από πού ξεφύτρωσαν όλοι αυτοί μυστήριον! Προεξάρχει ως τυπικάρης άτυπος ο Μ-Λαρίων. Εχει κι ένα υποτακτικό, καλογερικό απολειφάδι, το οποίον νουθετεί διαρκώς σχεδόν και του τραβά το ηλικιωμένον ωτάριον. Κάτι μου θυμίζει από τα παλιά. Στην πρώτη μου είσοδο στο Ορος 198… στην Ιβήρων ένας παρόμοιος –μήπως ήταν αυτός -σουργκούνης στην αγιορείτικη κατάταξη- μας παρακαλούσε τους Λευκοπηγείς της παρέας να τον βοηθήσουμε.
- Κάνε αγάπη, έλεγε συνεχώς πάρε κι αυτό το τσουβάλι κ.λπ. Μας φόρτωνε και μας ξεφόρτωνε. Ηταν ιεροπραματευτής που δεν ήρθε από τη Σιδώνα αλλά από τη θάλασσα τη Σιθώνα ! Τον κοιτούσα και τον συμπαθούσα στον παιδεμό του από τον ευσταλή αρχοντομόναχο.
Ολα καλά κι ευλογημένα, το λοιπόν. Δεν εκοινώνησα αλλά μετείχα του πράγματος κάπως (πως δηλαδής;). Απόλυσις. Ο γέροντας παράγγειλε να φωτογραφηθούμε όπως κάνουν οι εκδρομείς ενώπιον αρχαίων ερειπίων, μαζί με την εφέστια εικόνα της μονής. Ηλιος λαμπρός χαρούμενος ο της πρώτης ημέρας του χρόνου στο Ορος. Τράπεζα δις πατριαρχική, πίτες εγκόσμιες κόπηκαν δύο, ο Μ - Λαρίων στις δόξες και τις λόξες του του. Κλίμα εύχαρες. Αποχωριζόμαστε με αγκαλιές κι ασπασμούς γένειους, αγένειους αλλά ευγένειους. λαμβάνοντες δώρα από τον Γέροντα παπα-Σάββα (τον θυμάμαι συνεχώς πλέον σαν μια μοναχική ιερότης) κρασί Μονοξυλίτη, μέλι κ.α.
Πήραμε έναν κατηφορισμόν. Στο λιμανάκι το ταχύπλοον Μικρή αγία Αννα μας περίμενε και μας πήρε, ενώ το κύμα της πανδημίας που αχνοφαινόταν ήδη στον ορίζοντα, μας σήκωσε σε λίγο καιρό.
Πέτρες βασιλικές δηλ. τάφοι
Για να χαρώ τον ήλιο μας και για να διαλαλήσω
τη θεϊκή τη δόξα του και της ζωής τη δόξα,
τί θέλω εδώ στα μνήματα κι εδώ στα συντριμμένα
λείψανα κόσμου παλαιού και κόσμου περασμένου;
Κ. Παλαμάς
Οτε ήμην νέος - όλοι κάποτε υπήρξαμε νέοι- μαθητής της Γ’ Γυμνασίου η νεαρά ακόμη δικτατορία με το Εθνικο Ιδρυμα Βασιλεύς Παύλος διοργάνωνε εκδρομές για εφήβους σ’ όλη την Ελλάδα προς γνωριμίαν της. Μάζευαν από τα χωριά και την ύπαιθρο νεαρούς και τους ταξίδευαν. Μέλος εκείνων των καραβανιών διετέλεσα κι εγώ για μια εβδομάδα αλησμόνητη. Στην Αθήνα μας διανυκτέρευαν στον Πύργο Βασιλίσσης. Ακόμα έχω στη γεύση μου το χρόνο εκείνο και την πρωινή μαρμελάδα (από χωριό ήμουν κι εγώ κι ο φίλος Γ. Κ. που συνταξιδεύαμε), τη βραδινή αύρα που λίκνιζε τη μυρωδιά των πεύκων, την έναστρη Αθήνα στο βάθος. Ολυμπία, Δελφοί, Μυκήνες, Επίδαυρο κλπ. Μας πήγαν και στο Τατόι να το δούμε. Μας ξεναγούσε κάποιος στους τάφους των Βασιλέων. Σε έναν διάβασα μια φράση της οποία είχα κρατήσει τότε μόνον τις δύο ύστερες λέξεις: «...την πίστην τετήρηκα». Από τότε θυμάμαι αυτόν τον παρακείμενο του ρήματος τηρώ, λέξη μνήμη. Προφανώς ολόκληρη η επιγραφή ήταν από του Αποστόλου Παύλου την Προς Τιμόθεον επιστολή (Β΄ δ΄, 5-8): «Τὸν ἀγῶνα τόν καλὸν ἠγώνισμαι, τὸν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστιν τετήρηκα». Ο τάφος μάλλον ήταν του Βασιλιά Παύλου. Τετήρηκα κι εγώ το ρήμα αυτό μέχρι τώρα στη σκέψη μου. Με αφορμή την επικαιρότητα σημειώνω περιπλέον. Ο ξεναγός μάς έδειξε μια βελανιδιά κι από κάτω της ένας σωρός πέτρες «καλλιεργημένες». Μας είπε πως κάθε χρόνο στα γενέθλιά του ο άλλοτε βασιλιάς Κωνσταντίνος εναπέθετε εκεί μια πέτρα. Με το σωρό αυτό θα γινόταν, όταν θα πέθαινε ο τάφος του, έλεγε. Θυμάμαι αυτό και κάπως νιώθω τις μέρες αυτές που σχαλοερίζουμε για τα βασιλικά, πολιτικά και κομματικά επι- τάφια.
Μας πήγαν στην Αίγινα, στην Ακρόπολη, στον Παρθενώνα όπου κι εφωτογραφήθημεν, και στη Βάρκιζα. Τότε ήταν που πρώτη φορά είδα θάλασσα και έβαλα τα πόδια μου εντός της.
Η αγιοκατάταξη του μοναχού Γεράσιμου Μικραγιαννανίτη, τα άρβυλα και η Κοζάνη...
Σε μία από τις πολλές εισόδους στο άγιον Ορος με κύρια συνοδεία τον Νικόλαο Κ. Αλέξανδρο Β. και κάποτε τους Γιώργο Κ. και Αντώνιο Π. κ.α., είχαμε πρόγραμμα να περάσουμε από τη Σκήτη της Μικρής αγίας Αννας ν’ αφήσει εκεί ο Ν.Κ. ζεύγος αβάδιστων, στρατιωτικών αρβύλων, προσφορά του στους μοναχούς. Στη συζήτηση με καφέ και ρακί, οι γέροντες μας είπαν πως τους βασανίζει το πρόβλημα της ψηφιοποίησης των χειρογράφων του έργου (χιλιάδες σελίδες σε 80 τόμους) του μέγα υμνογράφου της Ορθοδόξου εκκλησίας Γεράσιμου που έζησε και συνέθεσε το έργο του εκεί (1905-1991). Πριν λίγα χρόνια είχε «κοιμηθή» εν Κυρίω. Σε μια στροφή της σκέψης μου τους πρότεινα (τότε ήμουν διευθυντής της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κοζάνης και του Ινστιτούτου Βιβλίου και Ανάγνωσης) να αναλάβουμε εμείς δωρεάν το έργο αυτό προσφορά της πόλεώς μας στη Σκήτη, αφού διαθέταμε και την τεχνογνωσία του πράγματος. Στην Αθήνα που απευθύνθηκαν οι Πατέρες τους ζητούσαν δεκάδες εκατομμύρια για τη δουλειά. Από κει τηλεφώνησα στο συνεργάτη μου Γιάννη Κάβουρα υπεύθυνου της υπολογιστών του ΙΝΒΑ και του Δήμου και μου είπε πως μπορούμε να φέρουμε σε πέρας αυτό το έργο. Συμφωνήσαμε επί του ορθίως. Ισως και να μην πολυπίστευαν στην πρόταση. Στη συνέχεια τους διαψεύσαμε! Το Δ. Σ του ΙΝΒΑ με πρόεδρό του τον κ. Γιώργο Τιάλιο κι ο Δήμαρχος κ. Π. Κουκουλόπουλος συμφώνησαν ασμένως. Ετσι κάθε βδομάδα μας έφερναν από τη Σκήτη τους χειρόγραφους τόμους με το έργο του Υμνογράφου και η εξαιρετική βιβλιοθηκονόμος κ. Ευαγγελία Αργυροπούλου, άριστη στον τεχνολογικό χειρισμό, περνούσε τις χιλιάδες σελίδες (μια θάλασσα ύμνων και ποίησης θρησκευτικής) από το μηχάνημα ψηφιοποίησης το οποίο είχαμε ήδη αγοράσει με δωρεά της κυρίας Πετρούλας Γ. Ετσι ολοκληρώσαμε το έργο. Σε δημόσια τελετή με όλη τη συνοδεία της Σκήτης παρούσα στην Αίθουσα Τέχνης Κοζάνης Κυριακή 14 Μαίου του 2000 παραδώσαμε τα σιντί με όλο το έργο του Υμνογράφου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας ψηφιοποιημένο. Ηταν μια σωστική προσφορά της πόλεως Κοζάνης και των εγγράμματων θεσμών της στα εκκλησιαστικά και υμνολογικά γράμματα του Ορους και της Ορθοδοξίας εν γένει. Εκτοτε μια βαθιά αγαπητική σχέση αναπτύχθηκε μεταξύ μας. Προσωπικά τη Σκήτη ένοιωθα ως Σκήτη Μετανοίας μας, τους δε γέροντές της αδελφούς. (Γέροντα Σπυρίδωνα (+) ιερομόναχο Νεκτάριο, πατέρα Ευθύμιο ήδη προστώτα του κυρίως μέρους της Σκήτης μετά τον τριχασμό της, πατέρα Παύλο, μοναχό Θεοδόσιο, Παντελεήμονα (+ εκ του κόβιτ) κ.α.λ.. Κάθε που πηγαίναμε εκεί, κάθε χρόνο δηλ. προ κόβιτ, μου παραχωρούσαν για ύπνο το κελί του Υμνογράφου κι ένοιωθα κάπως...
Τον άγιο γνώρισα για λίγο σε μια πρωινή τράπεζα περαστικοί και πάλι από την αγριοόμορφη Σκήτη, να πίνει άφοβα το γάλα και τον καφέ του με αρκετή ζάχαρη. «Τι να μου κάνει εμένα το ζάχαρο 90 χρόνων» έλεγε. Για χρόνια χάριν παιδειάς ισχυριζόμουν πως έχω πάντα συμπαραστάτη στο βίο, τον μέγα ποιητή μοναχό Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη, του οποίου βοήθησα να διασωθεί και ηλεκτρονικά το πρωτότυπο του έργο του, με αφορμή ένα ταπεινό ζεύγος αρβύλων. Δεν άργησε να ανακηρυχτεί και άγιος κανονικά, αν κι εγώ τον θεωρούσα ήδη άγιο των χριστιανικών γραμμάτων των ύμνων, ακολουθιών, λειτουργιών (χιλιάδες).
Βοήθειά μας, η μνήμη του τιμάται την 7η Δεκεμβρίου.
- Αμήν.
Τετάρτη 11 Ιανουαρίου 2023
Προφυλακτικόν...
Δεν γνωρίζω πως ονομάζεται στην Φαρμακευτική εμπορία. Αλλά είναι ένα προφυλακτικόν –μετά συγχωρήσεως- δακτύλου. Καλύπτει ήδη γάζα και πιο κάτω της αλοιφή αντιβιοτικού λόγου. Πριν λίγες μέρες έσπασε η άκρη του νυχιού και παρατηρούσα βαθμηδόν αυτό να πρήζεται να πονά, να κοκκινίζει. ‘Εριξα το οικιακό μπεταντίν. Τίποτα. Θυμήθηκα το πάθημα του ποιητού και ιατροφιλοσόφου του ύστερου νεοελληνικού διαφωτισμού στην Κοζάνη, ιατρού του Αλή πασιά και πρώτου μεταφραστή στα Ελληνικά, μάλιστα στα προφορικά, του Λόρδου Μπάυρον, Γεωργίου Σακελλαρίου η προτομή του οποίο δεσπόζει έναντι της κυρίας εισόδου της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κοζάνης στο Δημοτικό πάρκο Αυτός ύστερα από τσίμπημα αγριοκούμπανου (θηριώδης σφήκα) και μόλυνση της χειρός του ανεχώρησε των εγκοσμίων.... Το παρατηρούσε κι αυτός μέρες να διογκούται... Αρα:
- Γραμμή για το φαρμακείο Δήμητρας και Αικατερίνης όπου εδέχθην τις πρώτες βοήθειες. Ευχαριστώ την πρώτη ότι αυτή εφρόντισε το ονυχοτραύμα. Αχρι ιάσεως κυκλοφορώ με προφυλακτικό δακτυλου.
Τώρα για λίγο θα εφαρμόζω τον αρχαίον λαϊκόν ποιητήν Λευκοπηγής:
«Με το ζερβί το δάχτυλο/
ρίξε στα βόδια άχυρο.
Ανηφορισμός
Επηρα τον ανηφορισμον να ξαναδώ τις πέτρες που αγαπούσα/
Στον αη λια με τα έρημα πολυβολεια του εμφύλιου/
Στα μονοπατια που με Χρ Μπέσα και Ν Κούρτη Βραδυπορούσα/
Ενδον λυπηθεις αλλά γιατί, περί την δυσιν του ηλιου/
Εις την Γ’ ΤΟΥ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ
Μνήμη Αγίου Προφήτου Μαλαχίου, αγίου Μάρτυρος Γορδίου, μνήμη Οσίου Πατρός ημών Πέτρου του Σημειοφόρου, οι άγιοι Μάρτυρες Μήτηρ και δύω Τέκνα πυρί τελειούνται,
Σύναξις Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη εν Σκιάθω όστις εν μέσω ...χιόνος (κατά Μ. Περάνθη) τελειούται!
Γενάρης του 1904
(Κ.Π.Καβάφης)
A οι νύχτες του Γενάρη αυτουνού,/
που κάθομαι και ξαναπλάττω με τον νου/
εκείνες τες στιγμές και σ’ ανταμώνω,/
κι ακούω τα λόγια μας τα τελευταία κι ακούω τα πρώτα./
Απελπισμένες νύχτες του Γενάρη αυτουνού,/
σαν φεύγ’ η οπτασία και μ’ αφήνει μόνο./
Πώς φεύγει και διαλύεται βιαστική —
πάνε τα δένδρα, πάνε οι δρόμοι, πάν’ τα σπίτια, πάν’ τα φώτα·/
σβήνει και χάνετ’ η μορφή σου η ερωτική./
(Τα σχέδια είναι του ζωγράφου Κώστα Ντιο από το λεύκωμα «Οι λογοτέχνες του Κ. Ντιο στην Παρέμβαση» που ετοιμάζεται και θα κυκλοφορήσει από τις ομώνυμες εκδόσεις.
Δευτέρα 2 Ιανουαρίου 2023
Αλλαγή
/
Η αλλαγή του χρόνου με ηυρε σελίδες ως συνήθως να γυρίζω/
φύλλα ζωής βιβλία κόσμους δρόμους μυστικούς να χαράζω/
η και σε φανερους εν τω άμα το ταξιδι της διαφυγής μου να ορίζω/
με ι-δανεικές ευχές στο κινητό το γύρισμα του χρόνου μου εορτάζω
Σάββατο 31 Δεκεμβρίου 2022
Εικόνα αχειροποίητη
Με τη λήξη του 2022 συν θεώ φέραμε σε εκδοτικό πέρας την Παρέμβαση (σύνταξη, εκτύπωση, διανομή). Καλή χρονιά, λοιπόν, εις όλους. Κι όπως γράφει κι ο Αλεξ Ππδ.:
“Εικόν’ (α)χειροποίητη/
μες στην καρδιά μου σ’ είχα/
κι είχα για μόνο φυλαχτό/
μια της κορφής σου τρίχα/
…
Στα μάτια τα ψιχαλιστά/
πωχ’ έρωτας καρτέρι,/
πόσο μεθύσι μέθυσα/
ένας Θεός το ξέρει.”/
Δώσε κ.λπ.
Δώσε Θεέ μου απο κάτι να πιαστω/
απόψε που η απουσία με θεριζει/
Σταυρουδάκι στο λαιμό θα κρεμαστω/
και μόνο ο αέρας σου θα με θροιζει…/
Τετάρτη 28 Δεκεμβρίου 2022
Μικρούτσικος
Ηταν ο μόνος ίσως υπουργός με άποψη για τον πολιτισμό την εποχή του εκπασοκισμού του τόπου. Αναπληρωτής αν και στην ουσία Υπουργός (επί Μελίνας Μερκούρη) εμπνεύστηκε και έθεσε σε εφαρμογή το Εθνικό Πολιτιστικό Δίκτυο Πολεων. Σ’ αυτό εντασσόταν με προγραμματικές συμβάσεις μεταξύ Υπουργείου και Δήμου πόλεις που ασχολούνταν με ένα αντικείμενο τέχνης, γραμμάτων και πολιτισμού. Η Κοζάνη εντάχτηκε από τις πρώτες με το θέμα το βιβλίο και την ανάγνωση της, μεγίστης Βιβλιοθήκης της, ένεκεν. Συστήθηκε τον Ιούλιο του 1995 το Ινστιτούτο Βιβλίου και Ανάγνωσης και η Κοζάνη για λίγα χρόνια ήταν η Πόλη του Βιβλίου! Μέρες δόξας και λόξας.
Σε μια επίσκεψη του στη Βιβλιοθήκη υπέγραψε πάνω στο σιντί του, αλλά πρωτίστως υπέγραψε ανεξίτηλα στη σκέψη και στην καρδιά μας ο Θάνος Μικρούτσικος που σαν σήμερα λένε πως πέθανε, το 2019, αλλά όχι εντελώς αφού μας υπάρχει πάντα παρότι «στενεύουν τα περάσματα κι οι φίλοι μας φαντάσματα...» κ.λπ.
Τρίτη 27 Δεκεμβρίου 2022
Τράπεζα Πειραιώς και νήσων
Με τη λήξη του εκδοτικού ενιαυτού-ηδη κυκλοφορεί το τχ. 211-212 της «Παρέμβασης» έριξα μια δειλή ματιά στο λογαριασμό συνδρομών της στα ΑΤΜ της Τραπέζης Πειραιώς και νήσων. Διαθέσιμον υπόλοιπον 1, 31 ευρώ δηλαδή και δηλονότι θέλουμε ακόμα 1198, 69 ευρώ δια τα εκτυπωτικά. Λέω να ζητήξουμε δημόσια 1 ευρώ από όλους τους συνδρομητές της, για να συνεχίσουμε απερίσπαστοι την έκδοση. Το έκανε κι εκείνη η καλή δημοσιογράφος, η οποία δεν πλήρωνε κανένα χρέος της και ζήτηξε 1 ευρώ από έναν έκαστον νεοέλληνα για να ξαναπάρει πίσω το σπίτι της. Τι είναι 1 ευρώ;
Το γεγονός μου θύμισε το κινηματογραφικό συμβάν στην ταινία L’ AVENTURE C’ EST L’ AVENTURE του Κλοντ Λελούς όπου η γλυκιά συμμορία των Λ. Βεντούρα, Ζακ Μπρέλ, Τζόνι Χαλινταίη κ.α. απήγαγαν τον Πάπα κι απαίτησαν από έκαστον Ρωμαιοκαθολικό πιστό το 1 ευρώ της εποχής εκείνης δια να τον απελευθερώσουν.
«Χριστούγεννα Αη Βασίλης Φώτα» και η επαιτεία είναι μια νόμιμη εορταστική συνθήκη την οποία μετέρχονται χωρίς αιδώ πολλοί, σύλλογοι λαογραφικοί, κόμματα και φυσικά οι «θρηνητικοί» επαγγελματίες επαίτες του δρόμου.
Γιατί όχι κι ημείς.
- Υγιαίνετε...
Υ.Γ. Στην Τράπεζα ΠΕΙΡΑΙΩΣ οι λογαριασμοί:
5275-054645- 080 EUR
και GR55 0172 2750 00527505 4645 080
(η συνδρομή 20 ευρώ)
Λέξεις...
Λεξεις αγαπημένες -τι λέω- ηγιασμενες/
σας ξαναβρίσκω κάθε πρωινό των Χριστουγέννων /
Και καταλύω μαζί με το αντίδωρο /
«Κι επηγεν ν ασπασθη και να λαβη το αντίδωρον»/
Πρόσωπα επι χαρτου παλαιου/
ο γερο Νταραδημος, ο γερο Κονομης/
η Ντελησυφερω/
ο παπά Μανώλης κι ο γιος του Αλέκος /
(ο μέγας Αλέξανδρος θέλω να πω)/
δηλαδή και δηλονοτι/
- Μυστηριον ξένον…/
Η γέννηση υπό του κυρίου Κώστα Ντιο
Ηγουν πιναξ ασπρόμαυρης υφής/
Ο Ιωσηφ συννους ως ο σκεπτόμενος του Ροντεν/
(Και πως να μην είναι)/
Ο γεννηθείς σε στηθη λευκά σαν γάλατα/
Της Αειπαρθένου ροφών ζωη/
Σεληνη πλήρης ημερών/
2γδυμνα δέντρα χειμώνας άλλωστε/
Αλλά τι τα περιγράφω τα βλέπουμε/
Δόξα και ο εκ του του Κ Ντιο τεχθεις Σωτηρ…/
"Θάλασσα πότε θέλει"
"Θάλασσα πότε θέλει" ξαναδεί τον Πύργο Ουρανουπόλεως/
τον Αθω, τα βαθιά νερά στο λιμάνι, τους Μικραγιαννανίτες/
μαζεύει ο καιρός μένει ο φόβος για ταξείδια εκτός πόλεως/
άδειες φωλιές ρημάζουν στην ψυχή ευλογημένες σκήτες/
Λόγος υπέρ ακροατηρίων ...
Με όλους τους τύπους και ...υπογραμμούς εγένετο στο Λαογραφικό Μουσείο η τελετή παρουσίασης του βιβλίου «Επισκέπτης από τα δυτικά: Μέρες και νύχτες της Θεσσαλονίκης» εκδ. Παρέμβαση. Κι ήταν μια όμορφη βραδιά.
Στους ναούς το ευλαβές εκκλησίασμα, όπως και στις πνευματικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις το εν επιγνώσει ακροατήριο είναι η πιο ενδιαφέρουσα παράμετρος. Στους πρώτους ο προεστώς της θείας λειτουργίας (αλλά και οι άγιοι ψάλτες, επίτροποι και κανδηλανάπτες) και στις εγκόσμιες εκδηλώσεις οι αρμόδιοι λόγου και τέχνης, είναι κάπως εξ επαγγέλματος ή εκ φιλικού ή άλλου καθήκοντος μέτοχοι του διαπράγματος. Ομως το εκκλησίασμα ή το ακροατήριον εθελοντικά και εκ καλής προαιρέσεως προσέρχεται και πρωταγωνιστεί στην ιεροτελεστία της θείας ευχαριστίας ή της Ιεροτελεστίας της Ανοιξης (του Ιγκόρ Στραβίνσκι) ή στα μουσικά ενσταντανέ του Π. Δημόπουλου στις «30 καρέγλες» του ή στην βραδιά παρουσίασης βιβλίου, καλή ώρα όπως εψές 19 Δεκ. που μιλούσαμε για τις νύχτες και μέρες της Θεσσαλονίκης κι εόρταζεν συμπτωματικώς η αγία Θεσσαλονίκη (αγνώστου έτους μαρτυρήσεως, το γκουγκλ δεν μας το λέει).
Οι ευλαβείς πιστοί στους ναούς ή οι αισθαντικοί θεατές στα ακροατήρια είναι αυτοί που αξίζουν πρώτοι το «εύγε, εύγε» του ξθ’ (69) ψαλμού.
Το πάω γύρω γύρω ενώ πρέπει ευθέως να ευχαριστήσω το πολυπληθές ακροατήριον της βραδιάς που έγινε η παρουσίαση του βιβλίου κατά πρώτον λόγο και δεύτερον την κ. Δότα Σαρβάνη γλυκυτάτη ποιήτρια εκ Φλωρίνης, τον κυρ’ Αντώνη Παπαβασιλείου πολυδιανοούμενο Γρεβενών, την κ. Δήμητρα Καραγιάννη συγγραφέα κι εκδότρια που είχε την επιμέλεια του βιβλίου και της βραδιάς, οι οποίοι στην κυριολεξία ...μου έδωσαν και κατάλαβα τι έγραψα σ’ αυτό το βιβλίο.
Ασπαζόμενος άμφω ολους «Δεύτε τας χείρας κροτήσωμεν» των Χαιρετισμών δι’ αυτούς.
Ανακοίνωση
Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου μνήμη Αγίας Θεσσαλονίκης (σύμπτωση κι αυτή) και ως επισκέπτες από τα δυτικά θα μιλήσουμε για μέρες και νύχτες της Θεσσαλονίκης. Λαογραφικό μουσείο ώρα 7 το βράδυ. Στο λογειον Αντώνης Παπαβασιλείου πολυλογιος εκ Γρεβενών και Δοτα Σαρβανη Ποιητρια εξαιρετική εκ Φλωρινης. Συντονίζει Δημητρα Καραγιαννη .
ΥΓ Μάσκα κι όχι μάσκαρα, προσώπου προαιρετική
Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου 2022
Πρώην Μόστρα
Απέναντι από την αλλοτε Μόστρα για να σε ξαναζήσω /
τωρα το κομμωτηριον Βερόνικα περιποιείται γυναικεία μαλλιά /
Τα «Παλιμψηστα» του Π. Δημοπουλου παλεύω να κατανοήσω/
με ένα καπουτσίνο με καρδιά έστω και διχως αγκαλιά/
30 + 3 καρέγλες
Οι 30 καρέκλες συν 3 πολυθρόνες
Επιτέλους! Εστω και σε μια οιονεί κανονικότητα. Με την λήξη της εορτής Ανδρέου και του ημερολογιακού Φθινοπώρου, βρεθήκαμε βράδυ στο μουσικό καθίδρυμα του Παναγιώτη Δημόπουλου, όπου στο πλαίσιο των εκδηλώσεων με τίτλο "30 καρέκλες» (+ τρεις πολυθρόνες) τόσες χωράει η αίθουσα, διεξάγονται συναυλίες «εις πείσμα» (ποίων ποιού ποιάς κ.ο.κ) αλλά σίγουρα υπέρ των λίγων εκλεκτικών, ωραίων, τρυφερών ακροατών (με μάσκες οι περισσότεροι). Η υπ’ αριθ. πρωτ. 8/2022 εκδήλωση είχε ως θέμα τον κ. Μπάμπη Τσινικοσμάογλου σε ένα ρεσιτάλ πιάνου – λίαν γνωστού έξοχου δηλαδή πιανίστα, στην πόλη και στον μουσικό διάκοσμό της.
Αίθουσα λιτή, πιάνο επιβλητικό κι επί τοίχου κρεμάμενος παλιός Παγκόσμιος χάρτης πολιτικός για τα τυχόν ταξείδια στα οποία σε πάει η Μουσική. Ο Πιανίστας (α, τι ωραία θύμηση εκείνος ο κινηματοργαφικός «Πιανίστας»)- ζούσε την εκτέλεση των έργων, όπως είναι το δέον για κάθε «εμπαθή» καλλιτέχνη, διεξήλθε αισθαντικά του Μπαχ το «Ιταλικό κονσέρτο», του Μπετόβεν τη «Σονάτα σε φα ελάσσονα έργο αρ. 57», του Σούμπερτ τη «Σονάτα σε λα ελάσσονα» αλλά και «4 πρελούδια» της κοζανίτισσας γλυκιάς κυρίας Αγνής Δαδαμόγια.
Λαμπρά και φωτεινά όλα.
Αλλά τι αισθαντική γιάφκα είναι αυτή του Π.Δ. από την οποία εκπορεύονται τόσον επιθετικά ωραία μουσικά συμβάντα σε καιρούς γκρίζους ,δύσκολους, άγριους δυσκοίλιους! Ακούγαμε χωμένοι ή αφημένοι στις εικόνες που δημιουργούσε η μεγάλη μουσική και ο ωραίος καλλιτέχνης ή με αυτή αυτοσχεδίαζεν ο καθένας τους δικούς του κόσμους, τις φυγές, τις διαφυγές, τα όνειρα, τα περασμένα, τα ξεχασμένα, τους έρωτες, αγάπες πόνους...
Περί την 10ην αναχωρήσαμε.
Εριχνε μια χαμηλότονη ωραία βροχή. Κρύο είχε αρχίσει
‘Εμπαινε ο χειμώνας...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)




















