Εφημερεύουσες φαρμακείες
Μηδείς ανώνυμος υβριστής
εισίτω (επώνυμοι όμως γίνονται δεκτοί)
Τετάρτη 28 Σεπτεμβρίου 2022
Υακίνθη...
Κάποτε όταν η Κοζάνη ήταν Πόλη του Βιβλίου (Δημοτική Βιβλιοθήκη + Ινστιτούτο Βιβλίου και ανάγνωσης 1995-2003) φιλοξενήσαμε ένα φεγγάρι, μάλλον μια ημισέληνο Τούρκους φοιτητές της Ελληνικής Λογοτεχνίας στο πανεπιστήμιο Αγκυρας. Μέσα στις άλλες βόλτες που τους κόψαμε και δράσεις τους πήγαμε και στη Μονή Αναλήψεως. Εκεί επισκέφτηκαν και το εργαστήρι με τους αργαλειούς του. Σ’ ένα κάθετο δοκάρι ενός αργαλειού ήταν γραμμένο με γράμματα της Γερόντισσας Μαγδαληνής «Υακίνθη για να υφάνεις τον ιστό της ψυχής σου».
Στη φωτ. γνώριμες αγαπημένες πλάτες, μαλλιά, ύψη...
Αραγε εκείνοι οι μελετητές των νεοελληνικών γραμμάτων τι κάνουν και ιδίως τι νιώθουν σήμερα για την Ελλάδα...
Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου 2022
Οβιδιος...
Την «Ερωτικη τέχνη» κατά Οβιδιον διεξερχομαι/
Του συναρπαστικού λατινολογιου Χρ. Καπνουκαγια/
Σεπτεμβρίου πρωινο και εις νοσταλγιαν έρχομαι/
με σημάδεψαν αλλά προσπέρασαν του ερωτος τα σκάγια
Το μονοπάτι
Οπως κατ’ έτος κι έθος πλέον μου συμβαίνει/
παραμονή αγίου Βησσαρίωνος Αρχιεπισκόπου Λαρίσης/
(15 /9 εορτάζει) ανέρχομαι την αρχαία κλίμακα/
της μνήμης, της νοσταλγίας, μη και της λύπης/
εκ της διαφυγούσης οριστικά νεοσύνης,/
στο ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος/
παρά τον Χαμηλό Αηλιά της πόλης μας, /
με προεστώτα του τον πατέρα Νεκτάριο./
(Στον περίβολό του διάβασα σχεδόν όλο το Σαίξπηρ /
σε μετάφραση Β. Ρώτα εκδ. Επικαιρότητα)/
Εκεί εις λίαν καθαρόν εσπερινόν παρέστην/
υπέρ απογόνων Αγραφιωτών που το 1612 ήλθαν εδώ/
κυνηγημένοι, αποτυχημένοι, επαναστάτες /
του Διονύσιου Σκυλοφιλόσοφου κ.λπ,/
Αρτοκλασία, παράκληση, λειτουργία./
Χρόνο το χρόνο λιγοστεύουν οι απόγονοι/
που ανεβαίνουνε, αλλ’ εγώ εκεί αν και μη αγραφιώτης /
Μια τύψη, μια θλίψη και μια χαρά ας πούμε/
μου την έχουν στημένη δια την ενιαύσιον όλχησιν/
λόγχισμα στα λαγαρά της ύπαρξής μου./
Παλιά αμαρτήματα στο λόφο /
εφημερεύουν νοερώς.../
Ναι, «συμπρωταγωνίστησα" με Κ. Καζάκο (Αγαμέμνονα) και Ειρήνη Παππά (Κλυταιμνήστρα) στην ταινία του Μιχ. Κακογιάννη «Ιφιγένεια» (1977)
...
...Tρεις μέρες τώρα μας κουβαλούν πρωί πρωί στην παραλία της Kορίνθου. Kομπάρσοι στην ταινία του Kακογιάννη «Iφιγένεια». Ήθελε στρατιώτες ο σκηνοθέτης, μάζα για φόντο ανθρώπινο, και τους μάζεψαν απ’ όλα τα κέντρα εκπαίδευσης της Πελοποννήσου: Tρίπολη, Nαύπλιο, Σπάρτη. Kάπου 8 χιλ. νεοσύλλεκτοι, κουρεμένοι εν χρω και γυμνοί. Nαι, εντελώς γυμνοί. Mετά το "διαλυθείτε" στην απέραντη παραλία μας διέταζαν να γδυθούμε. Συστολή αιτιολογημένη από τα υπόλοιπα της αξιοπρέπειας του πολίτη. Υστερα άρχιζαν οι βρισιές από τους διαμεσολαβητές της τέχνης και της στρατιωτικής μάζας, τους λοχίες. Oι λυρικές χριστοπαναγίες και τα ασύντακτα γαμοσταυρίδια έπεφταν βροχή, χάριν της Iφιγένειας και της Eλένης. Ένας λίγο πιο ηλικιωμένος από εμάς στρατιώτης -θεολόγος στην επιστήμη κι οικογενειάρχης, ο ταλαίπωρος- αρνήθηκε να ξεβρακωθεί. Eπικαλούνταν διάφορα ανθρώπινα και κατανοητά ρητά και δικαιώματα. Ποιός τον άκουγε; Tον ρήμαξαν στη βρισιά. Ήταν στάση κατά του ελληνικού στρατεύματος! –Aκούς, να μη γδύνεται, να μη θέλει να παίξει κομπάρσος Έλλην- Aχαιός για να κυριολεκτούμε- στην ταινία με την οποία θα δείχναμε... Που ακούστηκε, λοιπόν, τέτοια ανυπακοή στον ελληνικό στρατό! Tον έσερναν, όπως σέρνουν τα τομάρια των γδαρμένων αρνιών οι χασάπηδες στο πλακόστρωτο στα χωριά. Δεχόταν στωικά τον προπηλακισμό, ψελλίζοντας ίσως μέσα του τις προσευχές που έλεγε ο Kύριος οδεύοντας προς το μαρτύριο: Πάτερ, άφες αυτοίς. Aγκιστρωθήκαμε ανθρώπινες υποψίες, στην αντίστασή του. Kάλυπτε τη γύμνια μας η δύναμή του. Kοπάδι αμέτρητων, ξεπουπουλιασμένων γλάρων τα γυμνά κορμιά, γεμάτα θλίψη, λιανοπατούσαν στ’ ακροθαλάσσι. Kοιτάγαμε ο ένας τον άλλο. Όλοι ίδιοι. Γυμνοί και κουρεμένοι στο σώμα κουρσεμένοι στην ψυχή. Tο μυστήριο της φύσης μας να κρέμεται ως η τελευταία μαραμένη υπόμνηση της εγκοσμιότητάς μας. Παίρνουμε, κάποτε, θέσεις στην παραλία. O σκηνοθέτης στο μεγάφωνο φωνάζει κι οι λοχίες αντιλαλούν την εντολή.
- Nα κοιτάτε όλοι με νοσταλγία το πέλαγος...
Όπως έκαναν οι αρχαίοι μας πρόγονοι στην κανονική Aυλίδα. Γιατί δεν φυσούσε ο αέρας να φουσκώσει τα πανιά, να κινήσουν τα καράβια, να πάνε στην Tροία και να φέρουν πίσω την Eλένη!
- Tι λέτε!...
Προσπαθούσαμε να κοιτάμε με νοσταλγία τη θάλασσα. Mάταια. Tι χρώμα, έχει, άραγε αυτή η διάθεση; Kαθένας ήταν χωμένος στη δική του μοναξιά· στο πρόσωπό του σχηματιζόταν το προσωπικό κι όχι το συλλογικό, κινηματογραφικό ζητούμενο. O σκηνοθέτης δεν έμενε ικανοποιημένος. Kαι στέκονταν εκεί 8 χιλ. γυμνοί νέοι ενώπιον μιας νεαράς Iφιγένειας και μιας ώριμης Κλυταιμνήστρα, που από μακριά κοιτούσαν τη λιμνοθάλασσα της θλιμμένης ανδρικής φύσης!
- «Nοσταλγήστε, στραβάδια, να τελειώνουμε», φώναζαν οι λοχίες «γιατί μας έχει τρελάνει ο π...».
Oι προσπάθειες συνεχίζονταν. Αγωνιζόμασταν να δώσουμε στις φάτσες το σχήμα της νοσταλγίας. H ψυχή, φυσικά, ούτε στιγμή δεν μπορούσε να υπακούσει. Tα μάτια μισάνοιχτα το άρχιζαν από την ειρωνεία αλλά κατέληγαν στην οργή.
Kάποιοι αφελείς είχαν τη ματαιοδοξία να ντυθούν Aχαιοί και να παρατάσσονται σ' ένα αυλάκι διαδρόμου, το οποίο διέσχιζαν πάνω στ' άλογά τους αγέρωχος ο Aγαμέμνων Kαζάκος και από πίσω τρομαλέος, όπως και στο μύθο, ο Mενέλαος Kαρράς. Kι επαναλαμβανόταν η σκηνή. Γυμνοί, πίσω από τους ντυμένους, τανούσαμε τους λαιμούς, όπως τα γαλιά, να δούμε τέρατα της ελληνικής σκηνής να παίζουν και να μας εμπαίζουν αντιμετωπίζοντάς μας ως μύγες ή καλύτερα σαν τα χαλίκια, στα οποία οι άμαθες πατούσες μας υπέφεραν με τη βοήθεια πλήθους από γομαράγκαθα και λοιπά ενοχλητικά ξεβράσματα της θάλασσας. Eμείς, το ελάχιστον πλήθος των γυναικών κοιτούσαμε, μήπως, δούμε ό,τι τέλος πάντων μπορούσαμε να δούμε· καθότι η φανταρία όλων των καιρών κι όλων των λαών έχει το μάτι μαύρο και τη νοσταλγία ευθυτενή, στον πόλεμο για τσιγάρο, στην ειρήνη για γυναίκα.
Στίς ράγες των τυφλών
Με το ματσάκι άοσμου βασιλικού ανα χείρας/
(Όχι δεν είναι Μαιδανος)/
Της παγκόσμιου υψωσεως του σταυρου/
Στις ράγες των τυφλών πορευομαι/
Οι πικροκαστανιες αγκαθισαν καρπό/
πικροτατον ως της αμαρτίας το ύστερα/
Αλλά ας είναι/
Ακόμα χτυπούν καμπάνες …/
Σημερα 14 / 9ου του Σταυρού δεν είναι παίξε γέλασε...
Πήγα να ειρωνευτώ κάπως τα Σταυρικά πράγματα σ' ένα διήγημά μου "Φώτα ολόβροχα" και με διέλυσε ο γέροντας Ιλαρίων της μονής της Λαριούς παρά τον Αλιάκμονα ποταμόν.
«Ολα αυτά, γέροντα, μυρίζουν κάπως ειδωλολατρία. Τι χρειάζονται τέτοιοι θεόρατοι σταυροί, σκιάχτρα που νοθεύουν της φύσης τη συμμετρία και τη Θεία ρύθμιση», ψέλλισα κάπως ημιαθώα.
«Τι είπες, αχρείε, για το Σταυρό» ξέσπασε αυτό το σωματικά λειψανάβατο καλογερικό ον και μου τίναξε αλλόφρον, γροθιά ντιρέκτ, το εξαποστειλάριον του όρθρου χύμα και εν θριάμβω:
«Σταυρός, ο φύλαξ πάσης της οικουμένης· Σταυρός, η ωραιότης της Εκκλησίας· Σταυρός, Βασιλέων το κραταίωμα· Σταυρός, πιστών το στήριγμα· Σταυρός, Αγγέλων η δόξα, και των δαιμόνων το τραύμα.»
- Χαμένε...
Κι ησύχασε· όμως, εγώ λιώμα.
Κάποτε εδώ...
Κάποτε όταν η Κοζάνη ήταν Πόλη του Βιβλίου (Δημοτική Βιβλιοθήκη + Ινστιτούτο Βιβλίου και ανάγνωσης 1995-2003) φιλοξενήσαμε ένα φεγγάρι, μάλλον μια ημισέληνο Τούρκους φοιτητές της Ελληνικής Λογοτεχνίας στο πανεπιστήμιο Αγκυρας. Μέσα στις άλλες βόλτες που τους κόψαμε και δράσεις τους πήγαμε και στη Μονή Αναλήψεως. Εκεί επισκέφτηκαν και το εργαστήρι με τους αργαλειούς του. Σ’ ένα κάθετο δοκάρι ενός αργαλειού ήταν γραμμένο με γράμματα της Γερόντισσας Μαγδαληνής «Υακίνθη για να υφάνεις τον ιστό της ψυχής σου».
Στη φωτ. γνώριμες αγαπημένες πλάτες, μαλλιά, ύψη...
Αραγε εκείνοι οι μελετητές των νεοελληνικών γραμμάτων τι κάνουν και ιδίως τι νιώθουν σήμερα για την Ελλάδα...
Τα λάθη...
Ποσο μ αρέσει πρωινά να διορθώνω εαυτόν/
οχι από τα λάθη της ζωής αυτά με συντηρούν/
αλλα από λάθη ορθογραφίας /
που αγρια με παρατηρούν …./
«Διότι όπως είπε και ο Στέργιος...»
Μια φορά, τω καιρώ του αλήστου μνήμης ΚΚΕ (εσωτ,) (1,5 % του λαού μεσοσταθμικά ελάμβανε) στην κεντρική πλατεία της Κοζάνης, μιλούσε ο γλυκόλαλος κι όχι μόνον, Λ. Κύρκος. Είχε προηγηθεί στην εξέδρα -οιονεί ικρίωμα την ονόμαζε ο Λ.Κ.- κατασκευή των οικοδόμων του κόμματος, ο Στέργιος Πιτσιόρλας υπεύθυνος ηγετικός παράγων που δε θυμάμαι τι αξίωμα έφερε. Ο κεντρικός ρήτωρ για να τονώσει το ηγετικό προφίλ του νεαρού παράγοντα στην ρητορεία του επικαλέστηκε μια φορά το Μαρξ και 3 τον Στέργιο Π. λέγοντας:
«Διότι, όπως είπε κι ο Στέργιος...». 3 φορές παρακαλώ. Παρακολουθούσαμε με βαρεμάρα αλλά φορές και με προσήλωση.
Πέρασαν τα χρόνια ο εν λόγω τότε αστήρ έγινε μέχρι και υπουργός στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Τίμιο κι ηθικό στοιχείο, όπως τον ξέραμε. Από τα λίγα της τότε καταστάσεως. Τώρα τον καιρό πλέον των παρακολουθήσεων των τηλεφώνων διαβάζουμε τα νέα πως κι αυτόν τον παρακολουθούσε η δική του κατάσταση σε σημείο να φωνήσει το μεγάλο, κάπως λόγο:
- “Αλέξη, γιατί με παρακολουθούσες…”
- Ελα ντε, γιατί;
ΥΓ. Σχέδιον του Πασχάλη Δουγαλή
Tο κατά Ματαθάιον
Ακουγα το κατά Ματθαίον σήμερα/
στην αυλή του αγίου Δημητρίου σχεδόν αραχτός/
δίπλα από τους μορμυρίζοντες πίδακες/
με το σύντροφο των Κυριακών μου σκίουρο. /
Αράδιαζε η περικοπή τα ου των εντολών/
και το συλλογιζόμουν/
ποιές τηρώ σε ποιές διολισθαίνω/
και ποιές ούτε εις εαυτόν ομολογώ./
Οπως κι αυτήν που εκατάργηξεν ο πασόκος/
το αξιόποινόν της εν πράξη ή διανοία./
- Και τι είναι τι δεν είναι και τι ανάμεσό της.../
Αμαρτωλών μη σωτηρία.../
Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου 2022
«Τοπίο του απόβροχου"
Δύο (2) ο Σεπτέμβριος /
μνήμη Μάμαντος μάρτυρος και Μ. Θεοδωράκη οσίου/
διάβαζα κάτι μικρά λυπημένα ποιήματα/
του λίαν ποιητού Ηλία Κεφάλα/
κι ήταν η μέρα συννεφιασμένη.../
«Τοπίο του απόβροχου"/
Ο αιφνίδιος ήλιος/
και το δριμύ άρωμα της σφενδαμιάς/
επιπολάζουν στην ατμόσφαιρα/
Ομως εγώ βυθίζομαι σε σένα/
καθώς σε θυμάμαι μόνο/
με μικρές αναλαμπές μνήμης/
που όλο με αιωρούν/
κι όλο με λυπούν»/
Διάγγελμα μετ' ανθέων…
Η νέα Παρέμβαση τχ 209-210 (θέρος δίχως έρος) του 2022 έχει στο εξώφυλλο το ύπ αριθ. 136/2018 έργο του Δημήτρη (Τάκη) Χατσιου «Γυναίκα με καπέλο στη θάλασσα» η κάτι τέτοιο.
Δεύτε τας χείρας κροτήσωμεν για τον καλλιτέχνη.
Ενα γλυκό διήμερο «Λογοτεχνία και πόλη» που τέλειωσε
Το διήμερο τέλειωσε. Τελειώνει και το καλοκαίρι ημερολογιακά τουλάχιστον για τα δικά μας κλίματα. Κάποιοι στίχοι γραμμένοι στο Μετρό στο Παρίσι και ταξιδεύουν σ’ όλη την πόλη γραμμένοι από ένα Σκοπιανό ποιητή, αναφέρουν:
Κλείσε καλά αυτό το καλοκαίρι/
σ’ ένα μπουκάλι από άχυρα/
σ’ ένα λοφίσκο από άμμο./
Ετσι για να μπορέσει να εμφανιστεί/
μια μέρα/
όταν θα είσαι μόνος/
κάποιο χειμώνα σαν ένα άρωμα/
σαν ένα ξεχασμένο όνομα/
Αγίου Φανουρίου
«εσύ/
που χθες ησουνα μόνο η ομορφιά /
τωρα είσαι επίσης και όλη η αγάπη…»
«Σάββατα». Του Χ Λ Μπόρχες
Να 'μαστε πάλι εδω...
"Να 'μαστε πάλι εδώ Αντρέα...» (ένα όνομα στην τύχη είπαμε), Αυγούστου λήγοντος.
Στην αυλή του Μουσείου Σύγχρονης Τοπικής Ιστορίας «Νίκος Καλογερόπουλος», λίαν αγαπητός χώρος στην Παρέμβαση, (Βιτσίου άλλοτε, νυν Αλεξ. Καραλίβανου 23, τώρα).
Θέμα διημερίδος: Τόπος και λογοτεχνία (γενικώς).
Με όλους τους ωραίους τύπους της επιχώριας (κι όχι μόνον εννοείται) λογοτεχνίας παρόντες και τηρούντες όλους τους ισχύοντες τύπους δημόσιας υγιεινής.
26 Παρασκευή (Αδριανού και Ναταλίας) το εσπέρας και 27 Σάββατο (Φανουρίου του μεγαλομάρτυρος) από πρωίας.
Μουσική με τις «Χίλιες φωνές» εκ Θεσσαλονίκης δηλ. τις εξής δύο: Νατάσα Καραγιάννη και Γιάννη Παπαευαγγέλου) και τον Κώστα Γεροκώστα που έκανε τα λαϊκά τραγούδια έντεχνες μπαλάντες συνεπικουρούμενο από τον Βαγγέλη Τζημόπουλο.
Πέμπτη 18 Αυγούστου 2022
Ο τραχανάς
Κυπαρίσσια της 15ης 8ου
Χωμένοι στο εντελώς πράσινο /
Του Δεκαπενταύγουστου /
Η μνήμη τους κυκλοφορεί /
γλυκός αέρας/
Ανήμερα της Παναγίας /
Τους υπήρξαμε όχι εν μεταστάσει/
αλλά χώμα στο χώμα /
Αλησμόνητοι κι ευλογημένοι/
Το ποδάρι...
Στην Αλεβίτσα έναν μήνα
«...Σκάβαμε αμπριά· βρίσκω ένα ποδάρι, στρατιώτη, αντάρτη ποιος ξέρει; Ιδια ήταν. Πάγωσα. Πήγα παραπέρα...»
Ταξί-δι
/
Μια από τις φορές που χρησιμοποιώ ταξί/
είναι όταν πάω στο συνεργείο τ’ αυτοκίνητο /
ν’ αλλάξω λ.χ. αντλία νερού των 120 ευρώ.../
Ηταν αμίλητος ο διευθυντής του οχήματος/
όταν περάσαμε τον Αη Δημήτρη σταυροκοπήθηκε/
το ίδιο όταν τον άγιο Γεώργιο οδός Στρατηλατών/
Μετά τις σκουριασμένες ράγες με κατέβασε/
Αξία 3,5 ευρω του άφησα 5/
Με κοίταξε διαπορών/
- Εσυγκινήθηκα που σταυροπήθηκες, είπα/
-Τι άλλο μας μένει, είπε.../
Γραμμή για τις Παρακλήσεις...
Ο μέγας τυμπανοκρούστης
Δεν τον γνωρίζω αλλά με συγκινεί αφανταστα η προσήλωση του στο καθήκον του τ απογεύματα της Κυριακής όταν περνά ως μέλος της πενιχράς στρατιωτικής μπάντας που πάει για την υποστολή σημαίας. Μόνο που δεν παίζουν το Μακεδονία ξακουστή και το θεωρώ μια έλλειψη η εμένα μου λείπει …
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)



















