Εφημερεύουσες φαρμακείες
Μηδείς ανώνυμος υβριστής
εισίτω (επώνυμοι όμως γίνονται δεκτοί)


Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου 2022

Αρχή...

Μια νέα αρχή ή μάλλον μιαν άλλη αρχή αρχίζουμε/ τις παιδικές αγάπες καθώς εκ νέου ξεφυλλίζουμε..

Ενα γλυκό διήμερο «Λογοτεχνία και πόλη» που τέλειωσε

Το διήμερο τέλειωσε. Τελειώνει και το καλοκαίρι ημερολογιακά τουλάχιστον για τα δικά μας κλίματα. Κάποιοι στίχοι γραμμένοι στο Μετρό στο Παρίσι και ταξιδεύουν σ’ όλη την πόλη γραμμένοι από ένα Σκοπιανό ποιητή, αναφέρουν: Κλείσε καλά αυτό το καλοκαίρι/ σ’ ένα μπουκάλι από άχυρα/ σ’ ένα λοφίσκο από άμμο./ Ετσι για να μπορέσει να εμφανιστεί/ μια μέρα/ όταν θα είσαι μόνος/ κάποιο χειμώνα σαν ένα άρωμα/ σαν ένα ξεχασμένο όνομα/

Αγίου Φανουρίου

«εσύ/ που χθες ησουνα μόνο η ομορφιά / τωρα είσαι επίσης και όλη η αγάπη…» «Σάββατα». Του Χ Λ Μπόρχες

Να 'μαστε πάλι εδω...

"Να 'μαστε πάλι εδώ Αντρέα...» (ένα όνομα στην τύχη είπαμε), Αυγούστου λήγοντος. Στην αυλή του Μουσείου Σύγχρονης Τοπικής Ιστορίας «Νίκος Καλογερόπουλος», λίαν αγαπητός χώρος στην Παρέμβαση, (Βιτσίου άλλοτε, νυν Αλεξ. Καραλίβανου 23, τώρα). Θέμα διημερίδος: Τόπος και λογοτεχνία (γενικώς). Με όλους τους ωραίους τύπους της επιχώριας (κι όχι μόνον εννοείται) λογοτεχνίας παρόντες και τηρούντες όλους τους ισχύοντες τύπους δημόσιας υγιεινής. 26 Παρασκευή (Αδριανού και Ναταλίας) το εσπέρας και 27 Σάββατο (Φανουρίου του μεγαλομάρτυρος) από πρωίας. Μουσική με τις «Χίλιες φωνές» εκ Θεσσαλονίκης δηλ. τις εξής δύο: Νατάσα Καραγιάννη και Γιάννη Παπαευαγγέλου) και τον Κώστα Γεροκώστα που έκανε τα λαϊκά τραγούδια έντεχνες μπαλάντες συνεπικουρούμενο από τον Βαγγέλη Τζημόπουλο.

Γενέθλιος...

Γενέθλιος οίκος και πύλας ευχών άρατε/ μη τους κύκλους της μελαγχολίας ταραττε

Πέμπτη 18 Αυγούστου 2022

Ο τραχανάς

Aπό αύριο 17 Αυγούστου στα Γρεβενά απλώνεται πολυήμερος τραχανάς πνευματικών και καλλιτεχνικών δράσεων των οποίων ηγείται ο μέγας Δημιουργός με την έννοια του Χ. Λ. Μπόρχες, Ευάγγελος Νικόπουλος. Αφορμή η έκδοση του Γ' Τόμου της τριλογίας φωτοανθολογίας του για τα Γρεβενά με θέμα "Γρεβενά Πόλη του Μόχθου (1904-1993). Εκεί θα είμαστε, άλλωστε τοποθετούμεθα κι ελαφρώς επί του συγκλονιστικού αυτού έργου και ανθρώπου...

Καλά ας με κάνει...

40 χρονια στο πέρα δώθε του στην Κοζάνη / Η πόλις θα σ ακολουθεί… Καλά ας με κάνει

Κυπαρίσσια της 15ης 8ου

Χωμένοι στο εντελώς πράσινο / Του Δεκαπενταύγουστου / Η μνήμη τους κυκλοφορεί / γλυκός αέρας/ Ανήμερα της Παναγίας / Τους υπήρξαμε όχι εν μεταστάσει/ αλλά χώμα στο χώμα / Αλησμόνητοι κι ευλογημένοι/

Το ποδάρι...

Στην Αλεβίτσα έναν μήνα «...Σκάβαμε αμπριά· βρίσκω ένα ποδάρι, στρατιώτη, αντάρτη ποιος ξέρει; Ιδια ήταν. Πάγωσα. Πήγα παραπέρα...»

Ταξί-δι

/
Μια από τις φορές που χρησιμοποιώ ταξί/ είναι όταν πάω στο συνεργείο τ’ αυτοκίνητο / ν’ αλλάξω λ.χ. αντλία νερού των 120 ευρώ.../ Ηταν αμίλητος ο διευθυντής του οχήματος/ όταν περάσαμε τον Αη Δημήτρη σταυροκοπήθηκε/ το ίδιο όταν τον άγιο Γεώργιο οδός Στρατηλατών/ Μετά τις σκουριασμένες ράγες με κατέβασε/ Αξία 3,5 ευρω του άφησα 5/ Με κοίταξε διαπορών/ - Εσυγκινήθηκα που σταυροπήθηκες, είπα/ -Τι άλλο μας μένει, είπε.../ Γραμμή για τις Παρακλήσεις...

Ο μέγας τυμπανοκρούστης

Δεν τον γνωρίζω αλλά με συγκινεί αφανταστα η προσήλωση του στο καθήκον του τ απογεύματα της Κυριακής όταν περνά ως μέλος της πενιχράς στρατιωτικής μπάντας που πάει για την υποστολή σημαίας. Μόνο που δεν παίζουν το Μακεδονία ξακουστή και το θεωρώ μια έλλειψη η εμένα μου λείπει …

Μεταμορφώσεως

Πόσο με θέλγει κι εντυπωσιάζει/ αυτή η ανηφορική λαμπερή εορτή/ αφού στα υψώματα επιχωριάζουν/ οι ναοί της Μεταμορφώσεως / Αρχές του μήνα εκεί το θαύμα / γίνεται πιο εύληπτο στους θεατές του./ Είναι και ο Αύγουστος που σε γονατίζει/ με κάτι σταφύλια σώματα, να, μετά συγχωρήσεως/ που τα μοιράζουν μαζί με το αντίδωρο./ Ρόγες ώριμες με όμικρον κι ω-μέγα/ τριζοβολούν στο πέρασμα το κοίταγμα το λογισμό/ Οι θερισμένες καλαμιές ξανασηκώνουν το λαιμό/ θέλουν εκ νέου ζωή, δημιουργία, έρωτα επί γης/ Κύριε / Μετεμορφώθης εν όρει Θαβωρείω εν δόξει/ σ’ εμάς στον χαμηλό Αη-Λια, ας είναι,/ μας δένουν εκεί τόσες προσευχές κι ανάμνησες...

Πέμπτη 4 Αυγούστου 2022

Οι ξηρανθείσες συκιές κ.α.

Στο κατά Μάρκον Ευαγγέλιον αναφέρεται πως ο Κύριος καθ’ οδόν προς Ιεροσόλυμα πείνασε (η ανθρώπινη φύση) και πήγε να κόψει ένα σύκο από παρόδια συκιά. Δεν βρήκε ούτε ένα και την καταράστηκε. Αυτή εξηράνθη πάραυτα. Για ένα σύκο! Αυτά γράφει η ευαγγελική ιστορία. Το θεολογικό το πράγματος δεν το γνωρίζω. Στη Λευκοπηγή στο σπίτι που είναι η έδρα 15.000 βιβλίων και περιοδικών συν το αρχείο της Π. στην μικρή αυλή είχα φυτέψει προς 30 τόσων χρόνων 2 συκιές. Μαζί με άλλα δένδρα. Ενα μικοό κηπουρίην. Τις προάλλες η πλευρά που είναι οι συκιές δέχτηκε νύκτωρ επίθεση βαρβάρου τινος που τις έριξε φαρμακερόν υγρόν («Θα πεθάνω φαρμάκι θα πιω») κι εξηράνθησαν σε 2-3 μέρες. Μαζί με τις δύο συκιές εξήρανε ο κακούργος «του κήπου την κορομηλιά δίπλα στο μπαλκονάκι» στην κυριολεξία, μια τριανταφυλλιά, μια ροδιά («ροδιά μου εσύ τετράκλωνη»), μια επίγεια κολοκυθιά («έχω μια κολοκυθιά πλάι πλάι στην ροδιά κάνει 5 κολοκύθια κ.λπ) και πιπεριές φυτεμένες από τη μάνα φέτος σε 4 γλάστρες. Ηταν όλα τα θύματα στην πλευρά που ήταν οι συκιές και συνόρευαν με γειτόνισσα οικία. Ο εχθρός μπήκε νύχτα, η μάνα κοιμότανε, και τα εφαρμάκωσε. «Περασμένη βροχή κάπα δε χωρεί» έλεγε ο πατέρας («Μύρο το χώμα που τον σκέπασε"). Ποιον και που να ψάξεις και να κυνηγήσεις πλέον; Δεν είμαι βέβαια θεός κ. λπ.

Μουσική και μουσικοί

Δυο πολίτες εις μασκοφόρος και εις γενειοφόρος παρακολουθούν με την ίδια απορία με την οποία παρατηρούσε η αγελάδα στο Φαρ Ουέστ, το διερχόμενο τραίνο, μια μεγάλη σελίδα, κάτι σαν παρτιτούρα έργο του μέγιστου των κλασσικών συνθετών του τόπου μας κ. Παναγιώτη Δημόπουλου, ο οποίος τη Δευτέρα 1η Αυγούστου στον μοδέρνο καλλιτεχνικό οίκο του κ. Δημήτρη Χάτσιου (επί της οδού Γκέρτσου) παρέδωσε μάθημα συγγραφής κλασσικών έργων (αν κατάλαβα καλά) με τον τίτλο «Γραφή Ζ’» και με αφορμή το εικαστικό έργο του Δ. Χάτσιου "Αχτίδες", σε ένα ευάριθμο μεν αλλά πυκνών μουσικών γνώσεων κοινό. Εύγε ας πούμε και το λέμε...

Ανακοινωθέν της 1ης Αυγούστου

1. Αρχίζω τις διακοπές στο μπαλκόνι/ 2. Ξεκινούν οι Παρακλήσεις κι η θερινή νηστεία/ 3. Ελαβον το πρωί τον ενιαύσιο αγιασμό/ 4. Ετοιμάζεται η «Παρέμβαση» τχ. 209/ 5. Εστάλη στο τυπογραφείο το νέο βιβλίο μου/ «Επισκέπτης από τα δυτικά...» / (Μέρες και νύχτες της Θεσσαλονίκης)/ Στο εξώφυλλο πίναξ του Κώστα Ντιο (εννοείται) / ΥΓ. Το αδόκιμον κλισέ «Καλοτάξιδον" δεν ισχύει ως ευχή ότι στο τυπογραφείο είναι ακόμη...

Αυλαία...

Σ αυτό το θέατρο πρωτομίλησα με γεμάτες τις κερκίδες/ Τωρα στο ίδιο αλλ άδειο περιφέρομαι σκιά του άλλοτε χρόνου/ Δεν υπήρξα διαττων ούτε καν κονις απ τις περσειδες/ Μια ανάμνηση που θρυμματίζεται στα σαγόνια του Κρονου/

Επταπύργιο ή άγιος Δημήτριος

Θα μπορούσε να είναι η Ανω Πόλη Θες/νικης οδός Επταπυργίου που νοσταλγούμε/ είναι όμως η Ανω Πόλη Κοζάνης, άγιος Δημήτριος, που νυχθημερόν περπατούμε

Σάββατο 23 Ιουλίου 2022

...Ταις ημέραις εκείναις

Κι ενώ η Προεδροδημοκρατίνα μας, 24 Ιουλίου δεξιώνεται (όχι δεν θα χορέψουν ζεμπέκικα αλλά θα επιτραπεί όμως η εθνική γερακίνα) εις τους κήπους της, τους ημιλεβέντες του πολιτικού μας προσκηνίου, ασημάντους και μη, ημείς 23ην Ιουλίου «εορτάζομεν» κατάλυσιν της χούντας υπό το βάρος της Κύπρου αλώσεως και δηώσεως. Κάτω από τον ήδη 48ετή πλάτανο της Δημοκρατίας (έτσι τον είπαμε εκ των υστέρων) τον οποίο ταις ημέραις εκείναις (20-23 Ιουλίου 1974) εφυτεύσαμεν δίπλα από τον αενάως μορμυρίζοντα λάκκο στη Λευκοπηγή. Φοιτητές χαρτοπαίζοντες ή βιβλιοπαίζοντες, ότι είχαμε εξαιρεθή της επιστρατεύσεως ως αγύμναστα οντάρια, εκείνη τη μεγάλη Τρίτη κι ενώ στην ασπρόμαυρη τηλεόραση ακουγόταν το «Μην ακούτε τους διαδοσίας» του κυβερνητικού εκπροσώπου, ώρα 14.30 ανοίξαμε τέρμα το ραδιόφωνο στη συχνότητα «Εδώ Παρίσι» που έλεγε: κάτι συμβαίνει το συγκλονιστικό στην Αθήνα. Επεφτε δηλονότι η Χούντα στις λάσπες της και στα αίματα των Κυπρίων, κι αναλάμβαναν οι παλαιοί πολιτικοί. Τότε απαρατήξαμαν τα χαρτιά κι ανοίξαμε αναλύσεις, θεωρίες κ. λπ. Γι αυτό και την 23ην εορτάζομεν εν σιωπή κι όχι 24ην Ιουλίου, την πολιτική αλλαγή. Ο πλάτανος ήδη ασφυκτιά. Οι ρίζες του τον τυλίγουν και τον πνίγουν. Το ίδιο και η δημοκρατία μας...

Μνήμες

Και εμνησθην ημερών όχι και τόσο αρχαίων το 2ο Συμπόσιο λογοτεχνίας της ΚΟΖΑΝΗΣ. Τωρα το 6ον όποτε το αποφασίσει η Δήμητρα

Μελτέμια ξηράς

Φυσήξαν πάλι τα μελτέμια/ σήκωσαν φουστάνια γυναικών/ φάνηκαν ταξείδια/ προς θάλασσες γεμάτες αλάτι/ βουνά με χλόη αθέριστη/ σπηλιές θησαυρών./ Χωμένος στη θερινή χλαίνη/ παρατηρώ το πηγαινέλα του αέρα/ στην κορυφή των πεύκων/ και στις διπλώσεις του απείρου/ διαδρομές, αλίμονον, ονείρου

Δευτέρα 18 Ιουλίου 2022

Ανηφορία...

Μόλις κατέβηκα απ το σταυρο/ και πήρα την ανηφόρα με τα πόδια/ προς τη Μικρή Αγια Άννα / τη σκήτη της μετανοίας μας…/ Κάποτε / Το 2017 ας πούμε / και μας εφωτογράφιζεν ο Αλέξανδρος/

Μαρίνες...

Ολες οι Μαρίνες του Ιουλίου είτε αγίες είτε όχι/ είναι πανεύφημες, πανέμορφες δηλ. ωραίες/ «Επιπρέπει σοι, πως αν είποις, Μαρίνα/ Σων αιμάτων έρευθος, α ξίφει χέεις./ Εβδομάτη δεκάτη Μαρίναν κτάνε φάσγανον οξύ»/ Στις θαλάσσιες μαρίνες αγκυροβόλια ψυχής/ κι ιστιοφόροι πόθοι σώματος/ στα ναϋδρια της υπαίθρου ήπιας ομορφότητος/ στα ποιήματα εν γένει./ Αυτή που «είχε την τρικυμία στα χείλη»/ Εκείνη απ’ τις Μικρές Κυκλάδες/ (Δώσμου δυόσμο να μυρίσω...)/ Η μακρινή που «σε ποια πέλαγα ποιούς γιαλούς/ ποιά γκρίζα βράχια και ποιά νησιά» ταξιδεύει/ Α, και στα ονόματα των γυναικών... / Ναι, εκεί ιδίως που όταν τις φωνάζεις/ μια αύρα καλοκαιριού σ’ αναστατώνει/ Και ο, τι τρυφερό έχεις ή ζεις ανακατώνει.../

Ταξείδια

Το θέμα δεν είναι αν και πότε θα διαβαστούν/ τα τόσα βιβλία γύρω σου·/ εύκολη η απάντηση: ποτέ.../ Αλλά με ποιά θα συνυπάρχεις στο άδηλον/ υπόλοιπον του βίου σε στενή σχέση αγγίγματος/ με χέρια, σώματα, μάτια, αίσθησες ποικίλες/ - Με τόσες αγάπες πως τα βγάζεις πέρα.../ Ονόματα τίτλοι, σελίδες, περιεχόμενα, εκδόσεις κ.λπ/ Ολα αυτά που αποτελούν τον πιο γλυκό βιβλιότοπό σου./ Να τα έχεις μαζί σου ακριβά στολίδια/ Στο τόσα σου επιτόπια, / αλλά και στο επέκεινα, ταξείδια/

Λοιπόν

Τέρμα τα ψέμματα ξαναβγαζουμε βιβλίο μετά από καιρό: πολεμικά συμβάντα κι εργατικά παρόμοια «Το αλτ του εμφυλίου» στις εκδόσεις μας της Παρεμβασης τις οποίες από τότε που τις ανέλαβε η Δήμητρα πολλαπλασίασε ως τους άρτους και τους ιχθεις το ευαγγελίου…

Στρατιωτικά, κινηματογραφικά και πολιτικά ενθυμήματα...

Τον Ιούλιο του 1976 κι ενώ οι Τούρκοι έβγαζαν το ΣΙΣΜΙΚ στο Αιγαίον Πέλαγος δια σεισμικάς βόλτας κι αναζητήσεις, ημείς και άλλοι 8000 συστρατιώτες κουρεμένοι εν χρω κι ολόγδυμνοι γυρίζαμε στην παραλία της Κορίνθου -που τη λέγαμε κι Αυλίδα- το έργο του Μιχ. Κακογιάννη «Ιφιγένεια» για μια καραβάνα φασόλια με άμμο κι ένα πλακέ μονής στρώσης Καρέλια (δεν κάπνιζα κιόλας) σιγάρα. Την επόμενη χρονιά φθινόπωρο, εκλογές με την ΣΥΜΜΑΧΙΑ κ.λπ. ΞΥΜΜΑΧΙΑ κατά Θουκυδίδη. Στο ημιυπόγειο του στρατιωτικού ταχυδρομείου ΒΣΤ 900α έβαζα στοίχημα πως θα λάβουμε 14% . Ελάβομεν 2,7% και στο χέρι ούτε καν 3 που έχουν όλοι οι φυσιολογικοί άρρενες. Εμνήσθην αυτών των ημερών με το που βρήκα το τχ του Θουρίου τότε. Ωραίες εποχές όμως...