Εφημερεύουσες φαρμακείες
Μηδείς ανώνυμος υβριστής
εισίτω (επώνυμοι όμως γίνονται δεκτοί)


Τρίτη 4 Ιανουαρίου 2022

Από τα malt στα σκληρά...

Από τα μαλακά (malt) και χαλαρά των εορτών περνάμε στα καθημερινά σκληρά κατευθείαν. ΕΖΡΑ ΠΑΟΥΝΤ «Σπουδή των Κάντο Ι-ΧΧΧ» μτφρ Γ. Βαρσός, εκδ. Πατάκη 1995. Κι ενώ ήσουν σε περιδίνηση στους θολούς ωκεανούς του γεμάτους δυσκολίες και βάσανα (αναγνωστικά) σε σταμάτα η έναρξη του Καντο ΙΙΙ. «Κάθισα στης Ντογκάνας τα σκαλοπάτια καθότι κόστιζαν πανάκριβα οι γονδόλες εκείνη τη χρονιά και πουθενά «εκείνες οι κοπέλες» ένα πρόσωπο μόνο..» Ντογκάνα = Τελωνείο. Κάτι μου λέει μου είπε, μα ναι είναι ο τίτλος του κειμένου (Παρέμβαση τχ. 205-206 σελ. 88) του Αντωνίου του μεγάλου παρά τον Γρεβενίτη ποταμό και την οδόν Φιλελλήνων, Παπαβασιλείου, έκδοτου στις ηδονές της αισθητικής τυπογραφίας και γραφής κι εκδότου των εβδομαδιαίων «Χρονικών Δυτικής Μακεδονίας» και της δισελίδου ΤΥΡΒΗΣ (γεν. Τύρβεως), τχ. 18 με αφιέρωμα στο 1821 παρακαλώ, το οποίον εξεκοκαλίσαμε, δεν χρειάζεται πολλή ώρα, τες ημέρες των Χριστουγέννων κι ευφράνθημεν ποσώς, τι λέω απείρως... Στην Κοζάνη η «Τ» διανέμεται δωρεάν στο ΣΥΝ-Βιβλιοπωλείο και τα γραφεία της Παρέμβασης (Χ. Μούκα 1) - Ερρωσθε...

Δευτέρα 3 Ιανουαρίου 2022

Μεθεόρτιος αφήγηση

(Στη μνήμη του ωραίου ανθρώπου λαμπρού καθηγητού πανεπιστημίου Βασίλη Αχ. Δουγαλή που καταγόταν -ο πατέρας του- από Λευκοπηγή ο οποίος εχτές πέρασε στο επέκεινα...) Ξεφύλλιζα το νέο ποιητικό βιβλίο του Π. Β. Πάσχου ομοτίμου καθηγητού στο Αθήνησι συγγραφέως και ποιητού πολύτροπου, αθεράπευτα νοσταλγού της μικρής πατρίδος Λευκοπηγής «Γλυκείες Αλγηδόνες Α’-Δ΄» ποιήματα εκδ. Αρμος και στάθηκα στο υπ αριθ. 9 της Α’ Αλγηδόνος «Το Καβάκι». Πρόκειται για το ιστορικό καβάκι στην περιοχή Μπαράκος όπου τα μεσημέρια ο «λογιότερος» των ποιμένων Μηνάς θείος μου Κργννς. τον έπαιρνε δίπλα, κοιμόταν ηγουν» περιμένοντας το απογευματινό άρμεγμα, κι εγώ κυνηγούσα εκεί μύγες. «Ασπαρτα, χέρσα και ανόργωτα έχουνε μείνει τα ψηλώματα στο καταπράσνο άλλοτε Μπαράκο. Οι αχυρώνες του Παρτώνα χρόνια τώρα άδεις κι αφημένες δίχως έλεος, κατάντησαν σωροί από πλιθιά και πέτρες...» Οι αχυρώνες του Παρτώνα λοιπόν! Ξεφυλλίζω εαυτόν. Από το διήγημα “Μιναδόροι, μπαζαδόροι, επιστάτες, μαγείροι / κι η ιστορία όπως γύρει…” στη συλλογή “Ηδονο(α)βλεψίες” εκδόσεις Γαβριηλίδης, αντιγράφω ένα μέρος του. ................ Λίγο παρακάτω στο Μπαράκο ο μπαζαδόρος Χαρίσης Παρτώνας είχε αλώνι. Κάτι κολυβοχώραφα θέριζε για βρίζα κυρίως. Η καλύβα για το χειμώνα και τη βροχή. Τώρα γέμισε γύρω πουρνάρια. Ομως οι πλάκες φαίνονται καθαρά όπως και τα ερείπια της καλύβας. Ηταν κοντά στο μονοπάτι που έφερνε από το χωριό στο βουνό. Πέρασμα για τους αντάρτες και τη ομάδα τους την εποχή του εμφύλιου. Ενα βράδυ την κοιμήθηκαν δύο. Γύριζαν από τα χωριά του κάμπου γεμάτοι τρόφιμα χλωρά και ξηρές θροφές για τους συντρόφους αλλά και με την αναγκαστική φορολογία που έβαζαν στους χωρικούς. Μια λίρα 2, 3 όσες. Τι να κάμει ο φτωχός Έλληνας τότε; Επρεπε να ενισχύσει τον αγώνα είτε με το κορμί του, όταν η γραμμή προέβλεπε έκτακτη στρατολογία ζωντανών είτε με το όποιο ...φλουρί του. Χωρίς δεύτερη σκέψη φυσικά. Οι σπιγούνοι στο χωριό ειδοποιούσαν τους αγωνιστές πως ο ή οι τάδε πούλησαν από το βιός τους κάτι να κάμουν γάμο ας πούμε ή για μια αρρώστια άρα είχαν στο σεντούκι και η επιτροπή τους επισκεπτόταν και τους “έπειθε”. Αν δεν είχαν τους υποχρέωναν σε πράξη στο άμεσο μέλλον. Πωλούσαν το έχειν το είναι τους. Χωράφι, βόδι, κοπάδι. Για τον αγώνα, το είπαμε αυτό. Ηταν οι λεγόμενες “κλαμμένες” των χωρικών που τις θρηνούσαν κι αναθεμάτιζαν μέσα τους τους αρπάχτες. Τις λίρες τις μοιράζονταν σπιγούνοι κι εισπράκτορες κι η μικρή ιστορία γράφει πως όσοι επωφελήθηκαν “κλαμένες”, έκλαψαν γοερά οι ίδιοι ή οι απόγονοί τους, που δεν έφταιγαν και σε τίποτα, αλλά αμαρτίαι γονέων δεν χαρίζεται σε κανέναν. Οι πλάκες χορταριασμένες από το αγώνα που έκαναν πάνω τους τα ζωντανά να αλωνίσουν το γέννημα. Κοιμήθηκαν. Σηκώθηκαν. Εφυγαν νωρίς το πρωί, νύχτα σχεδόν για τα λημέρια. Ο Χαρίσης πήγε στ' αλώνι. Βρήκε πεσμένες, χυμένες στ' άχυρα λίρες. Τρύπιες τσέπες; Μπορεί. Πόσες; Χμ. Δεν φάνηκαν στον μετέπειτα αγροτικό βίο και χωρική πολιτεία του. Τις έκρυψε λίγο παραπάνω όχι κάτω από ένα πουρνάρι όχι κάτω από μια πέτρα αθώα. Απόγευμα γύρισαν οι αντάρτες αλαφιασμένοι. Αποφασισμένοι. - Πού έκρυψες τις λίρες; - Ποιές λίρες... Κι άρχισε αγώνας του ψεύδους εναντίον του ψέματος. Που σε πονάει και σε σφάζει. Ο Χαρίσης έπιασε το “δεν” και το κράτησε μέχρι τέλους. Δεν βρήκα, δεν έκρυψα, δεν έχω, συναγωνιστές, Εφαγε αμέτρητες. Οι λίρες όμως του έμειναν. Τις κρατούσε χρόνια πολλά μετά και με το σταγονόμετρο τις μοίραζε. Εδωσε και μια στη μάννα. Ηταν συγγενείς από τους πιο ζεστούς. Αυτή τη χάρισε στην ομώνυμη εγγονή της η οποία έπαιζε μ' αυτήν στα μικρά της χρόνια ως μη έχουσα καμιά αξία. Ομως ξεχώριζε από τις άλλες που είχε για παιχνίδι δώρα γάμων, γεννήσεων, βαπτίσεων· δεν ήταν κάλπικη. Κλέφτικη, ανταρτική. Κλαμένη σίγουρα αλλά περιελθούσα εθιμικώ δικαίω εις καλόπιστον τρίτον, άρα οι αρές κι οι οιμωγές των κυρίων δεν τους αφορούσαν. Καλή η ψυχή του όσο σκληρό ήταν σαν σόι αυτός και τ' αδέλφια του. Σε σημείο να φτάσει ο μπαρμπα Βασίλης Π. σε χωρική παρέα να πει χάριν παιδειάς: “Αν χρειαζόταν να τους θάψω τους τρεις μαζί πρώτον βαθιά στη γούρνα θα έβαζα το Γκουντή, μετά τον Αλέκο και πάνω πάνω τον Χαρίση σαν τον πιο καλό. Το έμαθε φυσικά ο λιρολόγος. - Α, σ' ευχαριστώ πολύ κύρ’ Βασίλη που μ' έβαλες πάνω πάνω... Παρακαλώ, κι εγώ για ό,τι άκουσα κι έγραφον εις μνήμην δικαίων εντελώς τετελειωμένων εις την γη και λιωμένων υπό αυτής.

Κυριακή 2 Ιανουαρίου 2022

«Καλήτερα Καλήτερα...»

Αν οι ευχες με αφορμη τον Μεγα εορτάζοντα αγιο Βασίλειο κατα συνέπεια και στους φέροντες αξιως η αναξιως τ ονομα του, - ήταν οι μεγάλες πέτρες του Γ Σφρ θα βούλιαζα από το βάρος τους... Αλλά τι γλυκό που ‘ναι το βούλιαγμα στη σκέψη των αγαπημένων ... .......... «Καλητερα Καλητερα» από του Καλβου ευχαι

Παρασκευή 31 Δεκεμβρίου 2021

Χαρμολύπη ενιαυτού

Μόνος, μονήρης, μοναχός στο γραφείο τον νέο ενιαυτό περιμένω/ Κι ήπια λίγο από το Glenfiddich 12 το παλιό και το λησμονημένο/ Και μου ‘ρθε η αγαπημένη του μορφή που έφυγε μες στο χρόνο/ σκιά ονείρου, μια αστραπή χαρμολύπης που μαλακώνει κάθε πόνο/

Ευχαί...

Από το «φίλιον κι εγκάρδιον επιτελείον της 'Π" εν Κοζάνη, ευχές δια τον νέον ενιαυτόν. Σημ. 1 Η φωτ. είναι π. Πανδημίας Σημ. 2 Επί της φωτομηχανής Δημήτρης Γ. και του αφανούς ταμείου η Κατερίνα Κ. Σημ. 3 Εφήμερον φόντο γραφείου εργασίας του Mac.

Πέμπτη 30 Δεκεμβρίου 2021

Δρόμοι...

Δρόμοι φυγής η επιστροφής τα από χρονια ίδια / Στου καιρού το ψιθύρισμα αθύρματα η παιχνίδια ...

Κυριακή 26 Δεκεμβρίου 2021

Ο (Εκ)πολιτισμός εις το χωρίον

Δια δευτέραν φοράν απουσίασα από την πρωινή χριστουγεννιάτικη λειτουργία τα τελευταία χρόνια. Αλλά τότε τι πιστός είσαι όταν ο πρώτος ιός σε στριμώχνει κάτω από τις κουβέρτες του φόβου, ας πούμε τώρα;. Απλά περιεργόπιστος τυγχάνω. Αρα... Αφέθηκαν στις αναπολήσεις και στα «Χριστούγεννα του τεμπέλη» του Αλεξ. Ππδ. «...Ο μαστρο-Παῦλος ὁ Πισκολέτος, διωγμένος ἀπὸ τὴν γυναῖκά του, ὑβρισμένος ἀπὸ τὴν πενθεράν του, δαρμένος ἀπὸ τὸν κουνιάδον του, ξωρκισμένος ἀπὸ τὴν κυρα-Στρατίναν τὴν σπιτονοικοκυράν του, καὶ φασκελωμένος ἀπὸ τὸν μικρὸν τριετῆ υἱόν του, τὸν ὁποῖον ὁ προκομμένος ὁ θεῖός του ἐδίδασκεν ἐπιμελῶς, ὅπως καὶ γονεῖς ἀκόμη πράττουν εἰς τὰ «κατώτερα στρώματα», πῶς νὰ μουντζώνῃ, νὰ βρίζῃ, νὰ βλασφημῇ καὶ νὰ κατεβάζῃ κάτω Σταυρούς, Παναγιές, κανδήλια, θυμιατὰ καὶ κόλλυβα...» Πριν χρόνια περί την Γ τάξιν Γυμνασίου είχαμε προσκοπική ομάδα στο χωριό εξαναγκαστικόν δημιούργημα της τότε δυσαρέστου πολιτικής καταστάσεως. Μια Κυριακή «Χριστούγεννα Αη Βασίλης Φώτα» μετά την απόλυση της εκκλησίας οδηγήσαμε τους ενήλικους εκκλησιαζόμενους και ένα δύο μικρά του δημοτικού, στο ημιυπόγειο καταπαγωμένο χώρο του παλιού δημοτικού σχολείου (αποθήκη) ίνα τους εκπολιτίσουμε εκόντας άκοντας. Εχων το γενικόν πρόσταγμα και την ευθύνη θέλων δε να κάμω και το ηγετικό μου κομμάτι εδιάβασα στην χτυπούσα τους οδόντας από το ψύχος ομήγυρι το παραπάνω διήγημα του Ππδ. (εκδ ΜΑΡΗ). Κάποια στιγμή άκουσα σαν ύπουλο σύριγμα φιδιού: - Σώνε μας πλευρίτωσες...» Το χαβά ή τον χαλβά μου εγώ. Οποία έπαρση και κουφότης νεαρού. Τι καταλάβαινα και τι ένιωθαν οι ακροατές πλην του ψύχους; Κι ήταν αυτή η πρώτη μου δημόσια πνευματική εκδήλωση. Ακολούθησαν έκτοτε άλλες 999 περίπου ή μήπως Χίλιες 999. «Και τι μ’ αυτό, ακούστηκε το φάντασμα του Πλάτωνα και τι μ’ αυτό;» (Γ. Γαίητς)

Παρασκευή 24 Δεκεμβρίου 2021

Καλα Χριστούγεννα λοιπόν...

«Η Χριστού γέννησις» έργο του ζωγράφου Κώστα Ντιό. Επιτοίχια εικονογραφία στο ναύδριον Απότμησις κεφαλής Ιωάννου Προδρόμου στη Γιάνκοβη περιοχή Σιάτιστας. Η Γιάνκοβη ήταν χωριό Βαλαάδων, Ελλήνων δηλ. που εξισλαμίσθησαν με τη θέλησή τους. Τον καιρό της ανταλλαγής των πληθυσμών 1923 πείστηκαν από την προπαγάνδα των Τούρκων κι εγκατέλειψαν το χωριό τους μαζί με μερικά άλλα χωριά. Και χάθηκαν...Το ναϋδριον είναι τηρουμένων των αναλογιών η ...Καπέλα Σιστίνα του ζωγράφου Κ.Ντ. Στα ερείπια του χωριού σήμερα βόσκουν πρόβατα, γίδια, γελάδια κι επιβιώνει ένα θραύσμα τζαμιού - Καλά Χριστούγεννα το λοιπόν!

Τετάρτη 22 Δεκεμβρίου 2021

Αναστασίες αγίες και απλές...

Οι διαδικτυακοί συνδαιτημόνες της σήμερον εορτή της αθληφόρου του Χριστού πανενδόξου Αναστασίας ανακαλούν όχι αδίκως στη ζώσα μνήμη χάρτου, κινητού, Η.Υ., τον Αλεξ. Ππδ. και την «Φαρμακολυτρίαν του» Ετσι: "Τὴν νύκτα ἐκείνην εἶχον ἀναβῆ καὶ πάλιν εἰς τὸ βουνὸν διὰ νὰ συναντήσω τὴν ἐξαδέλφην Μαχούλαν. Τὴν ἀλήθειαν νὰ εἴπω, δὲν ἤξευρα μετὰ βεβαιότητος ὅτι ἔμελλον νὰ τὴν συναντήσω, ἀλλ᾽ ἠλαυνόμην ἀπὸ τὸ πάθος, ἔφερα τὰ βήματά μου εἰς προσκύνησιν, καὶ ᾐσθανόμην τὴν ἀνάγκην ν᾽ ἀναζωπυρήσω ἀρχαίας ἀναμνήσεις....» Την αυτή ανάγκην αναζωπύρωσης ένοιωσα κι εγώ προσφεύγων σ’ αυτάς. Εικόνα: Τον παλιό κάπως καιρό, σπίτι μας στο χωριό, μέρα γιορτής να τραγουδούν, οι μεγάλοι (ήταν κι ο πατέρας) σε παρέα, στην αρχή αργά, χαμηλότροπη βροχή, που συνεχώς όμως αύξανε χωρίς να γίνεται καταιγίδα, αλλά μια πλημμυρίδα νοσταλγικών ήχων. "Πέρα σ’ εκείνο το βουνό σε κείνη εκεί τη ράχη/ εκεί είναι ο πύργος γυάλινος (δις) με κρυσταλλένια τζάμια,/ εκεί κοιμάται μια ξανθιά μια όμορφη κοπέλα/ και πως να την ξυπνήσουμε και πως να της το πούμε/ Ξύπνα καημένη Αναστασιά απ’ τον γλυκό τον ύπνο/ γιατί μας πήρε η χαραυγή και το άστρο της ημέρας/ Ξύπνα ν’ ανάψεις τη φωτιά να σβήσεις το λυχνάρι./ Πως να σηκωθώ λεβέντη μου απ’ τον γλυκό τον ύπνο/ που μπλέξαν τα μαλάκια μου μαζί με τα δικά σου."/

Τρίτη 21 Δεκεμβρίου 2021

Συνομιλία...

Συνομιλία βασιλικής δρυός και αισθαντικού κέδρου σε καιρο χειμωνος:/ - Δεν έχω ακόμα στα ώριμα κλαδιά μου και φύλλα χιόνι/ - Εγώ στην πράσινη ζακέτα μου αγκαλιά πουλι δεν ζυγώνει...

Τετάρτη 15 Δεκεμβρίου 2021

Θέλω...

Τελειώνοντας το κτίσιμο του 205-206 τχ. της Παρέμβασης σκέφτομαι πως περί κτισίματος πρόκειται. Τα κείμενα που έρχονται κύματα να μπουν σε τάξη και κατά την τάξη τους είναι μια διαδικασία λίαν αισθαντική. Βλέπεις τις υπογραφές ξαναβλέπεις τα πρόσωπα των συνεργατών και φαντάζεσαι τα άγνωστα. Συνομιλείς, τα υπάρχεις, τα μιλάς, τα σιωπάς, τα φέρνεις βόλτα στις σελίδες, τα απλώνεις, τα μαζεύεις σαν τα ασπρόρουχα από το σχοινί. Κάποιες μέρες έντονης συνύπαρξης με λέξεις, εικόνες, ιστορίες, αισθήματα. Νιώθεις αρχιμάστορας, μάλλον πρωτομάστορας, όπως τότε που έπαιξες το ρόλο αυτό σε σκετς της Ε’ Δημοτικού. Εχτισα πολλά σπίτια τοιουτοτρόπως πάνω 200 κανονικά, μικρά, μεγάλα μέχρι και καλύβες. Ομως συνεχώς στριφογυρνά στο μυαλό μου το γλυκό ποίημα του Παλαμά: “Θέλω να χτίσω ένα σπιτάκι στη μοναξιά και στη σιωπή…” Ξέρω ή θέλω, πολλά μέρη αλλά δε θα το κτίσω εκεί. Εδώ σ’ αυτό το μικοό αλώνι θα συνεχίζουμε και όσο δυνάμεθα. Μου έλεγε κάποτε ο Ντ. Χριστιανόπουλος: “Μπορείς να κυκλοφορείς τη ‘Π’ με 60 σελ. Εδώ σε θέλω ν’ αντέχεις, να ξεχωρίζεις, να διαλέγεις, να απορρίπτεις, να γίνεσαι δυσάρεστος κ.λπ. - Οχι! - Ε, τότε...

Πέμπτη 9 Δεκεμβρίου 2021

Οδός Αετοράχης

Εις την οδόν Αετοράχης/ που περιβάλει ως δυτικόν ζωνάρι την πόλη/ τόπος της Σκ’ρκας ήγουν σλαβιστί βραχώδης / ναϋδριον εορτάζει αγίας Αννης εντελώς./ Στον πρόναό του μια ζεστή αγκαλιά/ χιλιάδες κεριά ανάψαμε/ κατά καιρούς και χρόνους/ άλλοτε πιάσαν κι άλλοτε ατελεσφόρως./ Τα πεύκα, οι βράχοι, η κλίμαξ/ που με γνωρίζουν έκπαλαι σήμερα/ μου έδειξαν τα βήματα μας/ που ακόμα υπάρχουν/ μεταξύ των λόφων Αγίας Αννης/ και προφήτου Ηλία / ως σημειώματα επιστροφής/

Κυριακή 5 Δεκεμβρίου 2021

Εσπέρας Σάββα ηγιασμένου

Δεν είναι το «Πικρό ψαλτήρι» του Π. Β. Πάσχου/ στον άγιο Παντελεήμονα Λευκοπηγής / «Υπό την Βασιλικήν δρυν»/ να κατασκευάζει τραγούδια θεού, αγάπης, νοσταλγίας./ Είναι το δεξί ψαλτήρι του αγίου Νικολάου / πολιούχου αύριο ου μην αλλά και προστάτου,/ εσπέρας Σάββα του ηγιασμένου/ - α, αυτές οι γιορτάδες του Δεκεμβρίου-/ με τον άρχοντα κυρ’ Αναστάσιο μαέστρο του εαυτού του/ και τον υπάρχοντα Γρηγόριο αναγνώστη των χύμα / έξοχον αλλ’ κι υποτονθορίζοντα/ Λιγοστό το εκκλησίασμα ελάχιστοι με μάσκες/ Οι άγιοι σε μια αδημονία ενοχλητική/ του τι μέλλει γενέσθαι.../ Στο κήρυγμα την έκανα/ πρόφαση: δεν τηρούνται τα μέτρα.../

Κυριακή 28 Νοεμβρίου 2021

Ληξις...

Στο ΚΤΕΛ «Μακεδονία» ξεκρέμασα / από το λαιμό την ταυτότητα του εκθέτου./ Μια μάσκα με κοιτούσε:/ - Δε με γνώρισες, ο Ρούλης είμαι.../ - Οχι! Α, ναι; Τα σέβη μου.../ άλλοτε βουλευτής τώρα ταξιδευτής στα κόμματα./ Λήξις σχεδόν της αραιοκατοικημένης / 18ης Διεθνούς εκθέσεως βιβλίων Θεσσαλονίκης/ Στο γλυπτό του Ζογγολόπουλου (1966) θα κρεμάσουν / το ανάθημα: «Ολοι πλην των μεγάλων Αθηναίων» / που επώαζαν τ’ αυγά τους μελετώντας / κέρδη ζημιές φόβους κ.λπ. και λοιπά / (η ΠΟΛΙΣ η ΑΓΡΑ η ΕΣΤΙΑ όμως ήταν)/ Με τα δεύτερα παίζαμε και τις νοεμβριανές/ ομίχλες «Που πιάναν τις ψυχές μας σαν τσίχλες)./ «Κράτησα τη ζωή μου (της) ταξιδεύοντας» σε βιβλία, σε μάτια γυναικών,/ σε σώματα μακρινά κι αγαπημένα./

Παρασκευή 26 Νοεμβρίου 2021

Κελί δηλ. περίπτερο 13 στην ΔΕΘ των βιβλίων

«Είταν η μέρα συννεφιασμένη κανείς δεν τ ΄αποφάσιζε/ φυσούσε ένας αγέρας αλαφρύς ...(Γ. Σ.)/ Εμείς όμως τ’ αποφασίσαμε./ «Με τι καρδιά με τι ψυχή»/ με φόβο και με πάθος·/ διαβάντες (εποχούμενοι) τον Καρασμάκι/ (τον ελαιώδη Λουδία θέλω να πω)/ τον Αξιό-Βαρδάρ και παράλληλα/ του Αλιάκμονος (Γοργοπόταμος σλαβιστί)/ περιελθόντες κατηντήσαμεν εις την πόλιν/ με την 18η Διεθνή έκθεσιν βιβλίου./ Στο περίπτερο (κι όχι κελί) 13 σταντ 098Α/ από τη διευθύνουσα της αισθαντικής Καλύβης / λάβαμε οδηγίες για διακονήματα:/ 1. Σάββατο 27 ώρα 12 περίπτερο 13 / αίθουσα Διονυσίου Σολωμού Κ. Πλαστήρα / και Β.Π.Κ. λόγοι υπέρ του Κ. Τσιτσελίκη/ 2. Την αυτή ημέρα ώρα 4 περίπτερο 14/ αίθουσα Ντοστογιέφσκι / για τα «Πρόσωπα της ψυχής" του Δ. Πέτρου/ εκδ. Παρέμβαση, ομιλούν: Αννα Κουστινούδη,/ Λίλιαν Αθανασοπούλου, Αθηνά Καράπαλη/ ενώ διαβάζει η Ανθή Λιάκου/ και διευθύνει η Δήμητρα Καραγιάννη/ Ημείς, ακροατές κι αχ τι ωραία!

Τετάρτη 17 Νοεμβρίου 2021

Κάθε χρόνο...

Κάθε χρόνο κοιτώ αυτή τη φωτογραφία/ καθώς απομακρύνεται στην οθόνη της ανάμνησης/ Παρασκευή 16 Νοε. Ματθαίου Ευαγγελιστή 1973/ Η φοιτητική Λέσχη Θεσσαλονίκης είχε όσπρια/ ήταν δε και μια λεπτή βροχή που μας νότιζε./ Το μεγάλο πανό έγραφε: ΕΞΩ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ/ λες κι αυτό ήταν το ζητούμενο της μέρας./ Γλιστρήσαμε στις λάσπες της κατηφόρας/ και χωθήκαμε στη μισάνοιχτη αγκαλιά/ μιας ακόμα χαμένης η άνοιξης/ - Τι ψάχνεις εδώ μέσα είπε ο Γιάννης; / Ο, τι όταν πάω στο ναό τη Μ. Εβδομάδα / μέσα από σπαρακτικές ακολουθίες Ανάσταση./ Πρωί, λίαν, πήραμε το δρόμο της Αγίας Φωτεινής/ ηττημένοι, αλλ’ ευθυτενείς όχι σκυμμένοι./ ΥΓ. Η Πολυτεχνική Θες/νίκης ζει μέσα μου / και πουθενά αλλού· «Είν’ πιο ζεστά εκεί»

Τρίτη 16 Νοεμβρίου 2021

"Τότε που ζούσαμε..."

Κοζάνη 14 Νοε 2014 και παρουσίαση του «εκ πείρας ερωτος» του Αντώνη Κάλφα. Εκδ. παρεμβαση. Με Ηλία Κεφαλα μέγιστο ποιητή της μέσης αλλα και πασης Ελλάδος. Παρών και χειρονομών ο πληθωρικός εν τοις γραμμάσι Α Κάλφας και επι του ορθιως ο αστηρ Μαριος Κυπαρίσσης Μωρος. Στο Συν Βιβλιοπωλειο Κοζανης παρακαλώ...

Μάσκες τελικά παντού...

Φέρω επί "προσωπικού" μάσκα φτηνή παντού/ δρόμους, πλατείες αίθουσες κι όπου νόμος ορίζει/ άχρι σφυρήξεως : «Τέλος πανδημίας»./ Λίγους στους δρόμους συναντώ μασκοφόρους/ όμως ως διασταυρωνόμαστε σαν γνώριμοι / από καιρό και ήπια απελπισμένοι/ βυθίζουμε ο ένας στον άλλο το βλέμμα του/ ανθρώπινο, τρυφερό, αισθαντικό/ σχεδόν ερωτικό κάλεσμα αμοιβαίο/ ή απλής νοσταλγίας υπόμνηση./

Δευτέρα 15 Νοεμβρίου 2021

Νοέμβρης...

Του Νοεμβρίου κίτρινη προς το σάπιο καφε η ανατριχίλα/ Του Γεωργίου Δροσίνη της ζωης τα σκόρπια φύλλα...

Πέμπτη 11 Νοεμβρίου 2021

Οι Μηνάς Βίκτωρ Βικέντιος (κι ο βλακέντιος)

Μέσα στο 4ο κύμα χωμένοι και εν αναμονή της Γ’ δόσης (μεταξύ Μηνά μεγαλομάρτυρος – Μηνάς ο λογιότερος των ποιμένων σήμερα, Βίκτωρος και Βικεντίου (εγώ ο Βικέντιος κι εσύ ο βλακέντιος κυρ’ ανεμβολίαστε) μαρτ. και του αγίου Πολυτεχνείου μετά των πολυτεχνιτών αυτού. 6ον Σ.Π. Κόρινθος Ιούλιος του 1976 και «Το χρώμα της νοσταλγίας» εκδ. Γαβριηλίδης 2008. Τότε που μας πιστόλιζαν με εμβόλια. Φυσικά απέτυχα, στις εξετάσεις για αξιωματικός. Μόνον λοχίας Ταχυδρομικού κατάφερα να γίνω. Αντιγράφω: «...Στο πάνω κρεβάτι στο θαλάμου ξάπλωνε ο Ιακ. Zρνς, ναυτικός από τη Zάκυνθο. Γεμάτος τατουάζ, ιστορίες για θάλασσες και πουτάνες. Tου άρεσε ο Kαββαδίας και συνεχώς έλεγε στίχους του. Mαρκονιστής. Πώς μυρίζει η νοσταλγία; Γλίτσα στα καζάνια, το μεσημέρι. Το πρωί, αμμωνία· μυρωδιές κυματιστές. Mε τα εξωτερικά κράνη γεμάτα νερό, σειρά οι αγγαρειομάχοι στον αγώνα κατά της τουαλέτας. Aυτές ήταν χωρίς πόρτες και κατά τη χρήση ο ένας βρισκόταν απέναντι του άλλου. Eκεί η ισοπέδωση, η εξίσωση, η διάλυση κάθε πολιτισμένου ιστού. O απέναντι ήταν ο καθρέφτης σου, ο εσύ. Συζητούσες μαζί του χωρίς λόγια. Mε χαμηλωμένο το τζόκεϋ να μη βλέπεις τα μάτια του· τουλάχιστον ν’ αφήνεσαι στη μοναχική σου συνδιαλλαγή με την αέναη μετατροπή της ύλης... Tο βράδυ, μυρίζει ανάλογα με τη νύχτα και τα όνειρα στα οποία μπαινοβγαίνεις. T' άστρα, όλα εκείνα τα βορινά, σε φέρνουν πίσω. Kάτι άγνωστες θάλασσες του Kορινθιακού, μαύροι όγκοι τα βουνά έναντι και με τη λόγχη σκοπιά στα καύσιμα. - Aλτ, τις ει; - Περίπολος...»

Δευτέρα 8 Νοεμβρίου 2021

Πες της το...

Ανοιξε ήδη για τα καλά η σκηνή του νυν Φθινοπώρου/ να μπαινοβγαίνουμε ηθοποιοί κομπάρσοι κι υπαλλήλοι/ προηγούνται του Μύλερ τα τραγούδια του Οδοιπόρου/ ενώ γκρινιάζε ο φωνογράφος πες της το με ένα γουκαλίλι/

Παρασκευή 5 Νοεμβρίου 2021

Οι τρεις...

Ηρθαν από το Βελβεντό/ ορεινόν επίνειον των Πιερίδων Μουσών./ Πέρασαν την άλλοτε λίμνη κι άλλοτε ποταμό/ από τη γέφυρα που έφτιαξε ο Μεγαλέξανδρος/ για την μεγάλη πόλη και την αγοράς της./ Με την ευκαιρία δε να φωτογραφηθούνε / πατήρ υιός και άγιον πνεύμα γυναικός./ Ομως επέσαν σ’ έναν αγύρτη που τους έγλυψε/ σε μάρμαρο υποσχέθηκε δε να τους το στείλει/ πλην το άφησε στην Αρχαιολογία Κοζάνης/ Εκεί καθημερινά τους βλέπω/ να νοσταλγούμε μιαν επιστροφή / ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων.../

Πέμπτη 4 Νοεμβρίου 2021

Εμνήσθην...

Νοέμβριος του 2008 και η παρουσίαση του πρώτου βιβλίου της 5τομης "Γαβριηλιάδος" μου. "Το χρώμα της νοσταλγίας". Εξώφυλλο Κ. Ντιος. Οι εκλεκτοί: Γ. Σταματόπουλος, Αντώνης Κάλφας, Τάσα Παληού. Στο Λαογραφικό μουσείο. Κοιτώ τους ακροατές, ματαξύ τους κι ο πατέρας.

Τρίτη 2 Νοεμβρίου 2021

Αναργυροι...

Ανάργυροι πρώην άγιοι, Φλώρινας εκει που έγινε η μεγάλη κατολίσθηση του ορυχείου της ΔΕΗ. Με πήγαινε ο Αη-Δημήτριος Κμρδς που έζησε ως στέλεχος της επιχείρησης τον πόνο των απλών κατοίκων και το αδίστακτο της. Πρωινη λειτουργία γύριζα στους ερήμους δρόμους της και βίωνα την ανώδυνη λυπη του τρίτου...