Επί προσωπικού (Νίκη Μαραγκού 1948-2013)

Στοπ! Τελειώσαμε αφού τρίτωσε το κακό: Ν. Χειλαδάκης, Μίμης Σουλιώτης Νίκη Μαραγκού («Νίκη, καλό ταξίδι μάτια μου...να μου τον προσέχεις. Κυπριακή ποίηση θα σχολιάζετε εκεί πάνω, μα τί σας έπιασε όλους να φύγετε ένας ένας, Παν/μιο θα φτιάξετε;» η Ελένη Μεκάση –Σουλιώτη)

         

Αμέσως μετά κάποιοι από τους πρωταγωνιστές της βραδιάς

Αύριο δηλαδή την 6ην Φεβρουαρίου

Η πάμπ που πέρασε στη λογοτεχνία

  Οταν ο κ. Δημήτρης Νόλλας, συγγραφέας περιωπής, τότε και τώρα, βρέθηκε στην Κοζάνη (τον φέραμε δηλονότι για να παρουσιάσουμε ένα βιβλίο του) περιήρχετο ανά τας οδούς και τας ρύμας της, τα υψώματα και τα πεδινά της. Στάθηκε και σε

Αρχειο-εργο-τάξιον εξαιρετικών ενθυμημάτων

 Περιοδικό «Αρχειοτάξιο», λέει, και τεύχος 14^ον .

         Κάτι το εντελώς ωραίο προφανώς, χρηστικό καταφανώς, το δε γε νυν νοσταλγικόν έως συναισθηματικής καταρρεύσεως. Κεντρικό θέμα αυτής της βαρύτατης και βαρύτιμης περιοδικκδοσεης των ΑΣΚΙνοσταφλγικόν αφότες χοντες και μξεταλλαγμενη αροστερής έκδοσης των ΑΣΚΙ, των Αρχείων δηλαδή Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας: «Ο κ 1950-1974.σεων και η αροστεραφότες χοντες και μξεταλλαγμενη αροστερόσμος των εκδόσεων  και η Αριστερά 1950-1974».

Κυκλοφόρησε επιτέλους...

         Κυκλοφόρησε (επιτέλους ότι αναγγέλθηκε η κυκλοφορία του πριν από ...ένα μήνα) το τεικοινωνία Μητροπολίτη           θεωρησηςςτης κοζνης.Ανςύχος 165 της Παρέμβασης, πνευματική επιθεώρηση της Κοζάνης. Ανήκει εποχικά στον εκδοτικό χειμώνα του 2012-2013 και βαίνει προς το 27^ον έτος της παρουσίας της στον κόσμο και τον τρόπο των γραμμάτων της πόλης, του τόπου και της χώρας!

        

Σπίτια, δρόμοι, πλατείες, άνθρωποι παλιοί π’ αγάπησα...

«Γυρεύω το παλιό μου σπίτι...» – αυτό που το πήρε ο χρόνος, η μπουλντόζα, η πολυκατοικία, η αντιπαροχή, ως κι ο σεισμός αλλά αυτός ό,τι βρήκε κι «απ’ ό,τι απόμνιν» του Λεωνίδα Παπασιώπη στο κοζανίτικο ιδίωμα.

         

Που να ήταν και γιορτή έχθρας...

Ιωάννου Προδρόμου και γιορτή Αγάπης λέει στη Λευκοπηγή όπου ...σύσσωμα απούσα η άλλοτε Κοινότης μετείχε των εκδηλώσεων! Όμως σύμπασα και πεινασμένη η κάθε αρχή ήταν ούσα κι έτσι η γιορτή πήρε (παίρνει δηλαδή) την κανονική κατιούσα μην πω και την κατρακυλούσα και καλά κάνει δηλαδή ότι είναι μια λαογραφική απάτη και καιρός είναι να επανέλθη στο ιστορικό πουθενά της, αλλά στην πραγματικότητα των κατοίκων της.  

Δια του λόγου το ασφαλές...

         ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ, «ΕΠΙΦΑΝΙΑ, 1937», ΦΩΤΑ

1.    α. Φορητή εικόνα της Βάπτισης στην οποία κατά πανορθόδοξη ιδιαιτερότητα ο Χριστός γονατίζει μπροστά στον Πρόδρομο  ενώ στην Ορθόδοξη εικονογραφία ο Κύριος είναι πάντα ευθυτενής κι 2

﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽πηγνα που βρισεται στον ΝαΠρόρθιος κι όχι γονυπετής όπως στην εικόνα που βρίσκεται στο Ναό Τιμίου Προδ2

﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽πηγνα που βρισεται στον ΝαΠρρόμου Λευκοπηγής...

Δια την σήμερον

Από Αντώνιον Παπαβασιλείου εκ Γρεβενών, άρχοντα των "Χρονικών Δυτικής Μακεδονίας" τον οποίο πέτυχα... "εις μαγαζίον τρώγοντα βογάτσαν και διαβάζοντας τον ΧΑΡΑΜΑΔΟΝ Του"

Κάτι το νέον...

Εικονοστάσιον βράχων, Ελλήνων σημαία, η σκιά, οι ορίζοντες
η Εγνατία να σε ταξιδεύει προς Ιωάννινα και προς Θεσσαλονίκη
κι αν της Δύσης και Ανατολής μας άλλοι είναι οι καθορίζοντες
αυτή η στιγμή, η νέα μέρα, ο νέος χρόνος σ’ εσένα μόνο ανήκει

Περι-διαβάσεις πεζών και ποιημάτων τέλος του έτους

Τα διαβάζουμε ή περιδιαβάζουμε τελικά στα βιβλία; Ποιός μπορεί να πει σίγουρα γι αυτό κάτι το οριστικό; Και τα δύο προφανώς κι ανάλογα με τις σχέσεις στις οποίες αφέθηκες ή δέθηκες με αυτά άρα με τον κόσμο τους. Αντιγράφω εαυτόν από τις «Συγκεχυμένες αγάπες» μου: 

    

Αφίξεις χωρίς ήξεις...

Η νέα Παρέμβαση τχ. 165 και η συνοδεία αυτού, μοιράζονται ομού, έρχονται εντός του έτους

Δεν είναι διαφήμιση

- Αλλά τι είναι;

Γιώργος Μπουντιούκος, ένας ευγενής και πολιτισμένος συμπολίτης

Λεπτομέρεια από πίνακα του Κ. Ντιό

Οι στύλοι της ΔΕΗ κυρίως ως προς την καθημερινή ενημέρωση το κοινού είναι αδυσώπητοι. Απαξ κι εμφανιστεί κάποιος εκεί ως εφημερεύων για μια μέρα το πολύ, είναι πλέον μνήμη, ανάμνηση πένθος, λύπη, επίγειον τέλος.

        

Κάτι σαν επιστολή προς κ. Δήμαρχον το νυν σμικρόν ανάγνωσμα

       

Με βροχή, πριν το βραδινό χιόνι, ήμουν και ως «πιστός» ακροατής, Κυριακή πρωί αγίας Αννης, στο ναό του αγίου Κωνσταντίνου κ.λπ, όπου, είχαν πει, πως μετά τη λειτουργία  θα γίνει η εκδήλωση για τον άλλοτε μητροπολίτη Διονύσιο, αλλά ο ιερέας στην απόλυση ανακοίνωσε την 12^η  ώρα ως έναρξη.

Την σήμερον αγίας Άννης

φωτ. Χρ. Λαμπριανίδης

Χτες, Αμβροσίου Μεδιολάνων στη Θεσσαλονίκη

Ευθυμία Γεωργιάδου Κούντουρα

Γιάννης Τσιομπάνος

Γιάννης Βανίδης

ΜΙΕΤ Θεσσαλονίκης και παρουσίαση του λευκώματος του Γ. Τσιομπάνου  "Κοζάνη Οδοιπορικό στο χρόνο" κι εν τω μεταξύ που κοιτάν οι τρεις τους;

Απόγευμα στη Φλώρινα

   

 Φλώρινα 28 Νοε. 2012

              του ανταποκριτού μας

Η δημοτική μπάντα με το πένθιμο εμβατήριο

(θυμήθηκα την αρχή του «Δόκτορα Ζιβάγκο»)

ήταν στην αυτή φορά με το ποτάμι.

Σηκώθηκαν από το παρακείμενο ουζεροπωλείο

-το τσίπουρο πουφ χωρίς γλυκάνισο ότι έτσι το έπινε

κι ο επί πτερύγων στίχων άρτι μετατεθείς στο πουθενά-

(Ηλίας, Μαρία, Πάνος κ.α γεμάτη με άλλους η εκκλησία)

και χώθηκαν με ηδονή στις εξόδιές Του ακολουθίες.

Λήξις λήρων. Τους τάπωσε όλους ο π. Νικηφόρος.

- Αλλά άσε τον Αχέροντα στην ησυχία του...

Ο Σακουλέβας προχωρά κι ας αλυχτά ο θάνατος.

(Αρκετά! Μας ζάλισες με τον Σουλιώτη σου...)

In memoriam (Μίμης Σουλιώτης 1949 - 2012)

Μάρτιος του 1999 Παγκόσμια ημέρα ποίησης στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης και το ΙΝΒΑ. Στη φωτ.  οι απόντες στο αεί πλέον: Μ. Κουρκούτας, Μ. Σουλιώτης, Δημ Λιοσάτος, Χρ. Μπέσας και οι λοιποί παρόντες στο νυν προς το παρόν. Το σκορ 5 - 4 υπέρ του νυν

                             Ολίγα τινά για τα μάταια αβγά της Δυτικής Μακεδονίας

     ΗΜΕΡΑ ΠΟΙΗΣΗΣ σήμερα και παρότι την περιχαρακώσαμε απαγγελτικά στην ξένη, που κάποια στιγμή της ζωής μας γνωρίσαμε κι έκτοτε αγαπήσαμε, θα ήταν εγκατάλειψη θέσεως αν αγνοούσαμε τον επιχώριο ποιητικό λόγο ο οποίος ούτως ή άλλως εμφανίζεται στάγδην. Έστω και για λίγο, ακροποδητί, θα περάσουμε από πάνω του με μια παρουσίαση.

Ο Μίμης, το λοιπόν, Σουλιώτης, ανεχώρησε για το μέγα τίποτα...

 Εν θερμώ εν ψυχρώ κι ανάποδα

Αλλά το αμετάκλητον δεν παύει να είναι αμετάκλητον

Πέθανε ο Μίμης Σουλιώτης εντελώς

Και λοιπόν!

- Τι και λοιπόν;

Αρα ό,τι και να πεις πεά﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ν ψγχ πεις πε κι οικειρί αυτού τούτου είναι μάταιον

Ας ζοά﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ν ψγχ πεις πε κι οικειύσε κι ας μην έγραφε πότες ξανά του

Κι ας μη κάπνιζε ποτέ ξανά τον άφιλτρο άσσο του

Αλλά δε ζει πλέον.

Ως εκ τούτου το καβαφικόν του

«Ημίν τοις φίλοις πένθος...» εκ νέου γ....

Μόνον;

Τι άλλο...

"Κι αν σας ρωτήσει..."

‎"Κι αν σας ρωτήσει η κόμισα/πήτε πως μετακόμισα" έγραφαν για το θάνατο του Φαίδρου Μπαρλά οι φίλοι του, αλλά τώρα, αλίμονο, ισχύει για τον Μίμη Σουλιώτη...

Υπάρχουν

Η απαγόρευση της αφισοκόλλησης στα κλειστά εκ του Μνημονίου καταστήματα και η παράλληλη "δε δεχόμαστε διαφημιστικά" στις κατοικίδιες πολυκατοικίες, έχουν την αυτή αξία με εκείνη την Ημερήσια Διαταγή του διοικητή λόχου εξόριστων στη Μακρόνησο που έλεγε πως "από τούδε και στο εξής απαγορεύονται οι αυτοκτονίες των εξόριστων οι οποίες και θα τιμωρούνται αυστηρώς". Κάπως έτσι το διασώζει Αρης Αλεξάνδρου. Μα οι αφίσες και τα διαφημιστικά είναι αυθύπαρκτες αξίες του πολιτισμού μας και υπάρχουν και χωρίς να τις θέλουμε ή να τις ρωτήσουμε όπως "Ο θαλασσινός άνεμος κι η δροσιά της αυγής/υπάρχουν χωρίς να το ζητήσει κανένας" (Γ.Σ) ως γνωστόν εις πάντες τα πρώτα και σε λίγους τα δεύτερα...

Οι πέτρες μας ψάχνουν

Ας το δούμε με λίγη προσοχή γιατί οι πέτρες, κι όχι τ' αγάλματα, είμαστε εμείς

Συνήθως τα προσπερνώ

Συνήθως προσπερνώ τα λευκώματα παντός καιρού και τρόπου. Όμως σε μερικά στέκομαι σε στάση ...προσοχής όπως αυτό για τα "40 χρόνια φεστιβάλ Ολύμπου 1972-2012" (όχι δεν πρόκειται φυσικά για τους δωδεκαθεϊστές κ.λπ. πληττόμενα ψυχικώς όντα) έκδοση του Οργανισμού Φεστιβάλ Ολύμπου, το οποίο επιμελήθηκε ο ποιητής, κατ' εξοχήν, Αντώνης Κάλφας και επί των γραφιστικών σχεδιασμών ο Σπύρος Τσιλιγκιρίδης. Μύρισα το άριστον!